คุณหนูสายเผือก

ความรู้สึกแรกที่แล่นเข้าสู่ประสาทสัมผัสของเจียงซือซือ คือกลิ่นกำยานหอมเอียนชวนเวียนศีรษะ ผสมกับกลิ่นอับจางๆ ของไม้เก่า และสัมผัสจากฟูกนอนแข็งกระด้างราวกับแผ่นกระดานที่ตากแดดจนแห้งกรอบ‘เดี๋ยวนะ ห้องเช่าราคาเดือนละสี่พันของฉัน มันเปลี่ยนเป็นเตียงไม้โบราณตั้งแต่เมื่อไหร่’เปลือกตาบางค่อยๆ กะพริบถี่เพื่อปรับรับแสงสลัว ภาพเบื้องหน้าไม่ใช่เพดานปูนเปลือยที่มีคราบน้ำรั่วซึมจากห้องชั้นบน แต่กลับเป็นม่านเตียงผ้าโปร่งสีคราม เสาไม้สลักลายดอกท้อแบบโบราณ และโต๊ะเครื่องแป้งเก่า ๆ ที่สีหลุดลอกจนเห็นเนื้อไม้ด้านในยิ่งไปกว่านั้น สองมือที่นางยกขึ้นจับใบหน้าตัวเองยังขาวผ่อง เรียวเล็ก ไร้รอยด้านจากการรัวคีย์บอร์ดปั่นข่าวซุบซิบดาราจนถึงรุ่งเช้าความทรงจำสุดท้ายของนางคือการนั่งทำงานล่วงเวลาติดต่อกันเจ็ดสิบสองชั่วโมง เพื่อขุดคุ้ยข่าวฉาวของดาราชายชื่อดังคนหนึ่งลงเพจแท็บลอยด์อันดับต้นๆ ที่นางเป็นแอดมินอยู่ กาแฟกระป๋องที่ห้าเพิ่งหมดไป หัวใจก็พลันบีบรัดอย่างรุนแรง ก่อนภาพตรงหน้าจะดับวูบลงในทันที‘อย่าบอกนะว่าหัวใจวายตายคาคีย์บอร์ด แล้ววิญญาณทะลุมิติมาอยู่ในร่างคนอื่นตามพล็อตนิยายเกรดบีที่เคยอ่าน’ยังไม่ทันที่ซ

หลิวฮูหยินยิ่งฟังก็ยิ่งหวาดหวั่น นางไม่รู้ว่าเสียงลึกลับนี้มาจากไหน แต่เรื่องกระถางบอนไซกับตั๋วเงินเป็นความลับที่มีเพียงนางคนเดียวเท่านั้นที่รู้ หากเรื่องนี้หลุดไปถึงหูนายท่านเจียง แล้วถูกสาวต่อไปถึงอดีตคนรักวัยเยาว์ของนาง ชื่อเสียงที่รักษามาหลายสิบปีคงพังพินาศในชั่วข้ามคืนไม่ได้! ต้องรีบกลับไปจัดการตั๋วเงินเหล่านั้นเสียก่อน“มะ... แม่นมจาง พยุงข้ากลับเรือนตะวันตกเดี๋ยวนี้ เร็วเข้า” หลิวฮูหยินผุดลุกขึ้นอย่างลนลานจนสะดุดชายกระโปรงตัวเองเกือบหน้าคว่ำ นางไม่สนใจมารยาทใดๆ อีกต่อไป รีบสาวเท้ากึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากห้องโถงเพื่อกลับไปตรวจดูกระถางบอนไซทันที“ท่านแม่ รอข้าด้วยเจ้าค่ะ” เจียงหว่านเอ๋อร์ที่หวาดกลัวเรื่องปิ่นหยกไม่แพ้กันรีบวิ่งตามมารดาไปติด ๆนางต้องรีบหาทางจัดการตั๋วจำนำก่อนที่เรื่องนี้จะไปถึงหูบิดาเช่นกันเพียงพริบตาเดียว ห้องโถงที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและถ้อยคำเหน็บแนมก็เหลือเพียงความเงียบงันซือซือกะพริบตาปริบๆ มองเศษถ้วยชาบนพื้น สลับกับแผ่นหลังของสองแม่ลูกที่แทบจะวิ่งหนีออกไปจากเรือน‘อะไรของพวกนางเนี่ย เรียกข้ามาด่ายังไม่ทันข้ามนาที ก็พากันวิ่งป่าราบเหมือนปวดท้อ

ซือซือที่กำลังกลืนเกี๊ยวนึ่งถึงกับสำลัก“แค่ก แค่ก”นางรีบคว้าถ้วยชาขึ้นดื่มติดกันหลายอึก กว่าจะกลืนเกี๊ยวลงไปได้สำเร็จ จากนั้นจึงเบิกตากว้าง มองแผ่นหลังของรองเจ้ากรมคลังด้วยความตกตะลึง‘โอ้โห มารยาแปดร้อยเล่มเกวียนชัดๆ ไอ้เราก็นึกว่าเป็นขุนนางตงฉินผู้ยากไร้ ที่แท้ก็ตัวพ่อวงการฟอกเงินนี่เอง หลอมทองคำเป็นฐานรองเตียงเนี่ยนะ หลับลงไปได้อย่างไรไม่ปวดหลังบ้างหรือ แถมยังแอบมีเรือนลับอยู่หลังที่ห้าในตรอกโคมแดงอีก หากฮูหยินที่บ้านรู้ว่าเอาเงินซ่อมเขื่อนไปกกหญิง มีหวังโดนสับเป็นหมูบะช่อแน่’กึก!จอกชาในมือของเซียวอี้หรานถูกวางลงบนโต๊ะ แม้เสียงจะไม่ดังนัก แต่แรงที่กดลงไปทำให้น้ำชาในจอกกระเพื่อมเล็กน้อยดวงตาคมกริบของเขาเบิกขึ้นเล็กน้อย ประกายความตกตะลึงพาดผ่านในแววตาคดียักยอกเงินซ่อมแซมเขื่อนแดนใต้เป็นคดีใหญ่ที่หน่วยองครักษ์เสื้อแพรสืบมานานกว่าหนึ่งเดือน เงินจำนวนมหาศาลหายไปจากเส้นทางบัญชีอย่างไร้ร่องรอย ขุนนางที่เกี่ยวข้องต่างโยนความผิดให้กันไปมาส่วนหลี่ซื่อคังกลับเป็นคนที่ไม่มีผู้ใดสงสัยมากที่สุด เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาสร้างภาพเป็นขุนนางสมถะจนแทบยากจน ชีวิตประจำวันเรียบง่าย บ้านพักไม่ไ

เจียงซื่อหงที่ได้ยินเสียงนั้นถึงกับสำลักน้ำลายเบาๆ มุมปากกระตุกอยู่สองครั้งร่างทรงอะไรกัน เขาเหลือบมองบุตรสาวคนที่สามอีกครั้งด้วยสายตาซับซ้อนกว่าเดิม ทั้งประหลาดใจ หวาดระแวง และยำเกรงอย่างบอกไม่ถูกแต่สิ่งหนึ่งที่ชัดเจนคือ เสียงที่เขาได้ยินมาจากนางแน่นอน แม้เขาจะไม่รู้ว่านางทำได้อย่างไร แต่ข้อมูลที่เสียงนั้นพูดออกมากลับเป็นความจริงทุกคำเจียงซื่อหงหันกลับไปมองบุตรสาวคนโต ก่อนออกคำสั่งเด็ดขาด“กักบริเวณคุณหนูใหญ่สามเดือน ห้ามก้าวเท้าออกจากเรือนแม้แต่ก้าวเดียว ส่วนปิ่นนั้น ให้คนไปไถ่คืนจากโรงรับจำนำ แล้วหักเงินจากเบี้ยหวัดของนาง”“ท่านพ่อ” เจียงหว่านเอ๋อร์ร้องไห้โฮ แต่เจียงซื่อหงไม่คิดเปลี่ยนใจจากนั้นเขาจึงหันกลับมามองซือซือ สีหน้าที่เมื่อครู่ยังเคร่งขรึมพลันอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด“ส่วนซือซือ เจ้าเตรียมตัวให้ดี พ่อจะสั่งให้ห้องเสื้อตัดชุดผ้าไหมที่ดีที่สุดให้เจ้าสามชุด พร้อมจัดเครื่องประดับหยกแท้ให้เจ้าใช้สวมใส่ไปร่วมงานเลี้ยงชมบุปผาในวังหลวง อย่าให้เสียหน้าตระกูลเจียง”ซือซือกะพริบตาอย่างประหลาดใจ ก่อนรีบย่อกายคารวะอย่างนอบน้อม“ขอบพระคุณท่านพ่อเจ้าค่ะ”ทว่าภายในใจกลับแทบกระโดดโลดเต้น

ตำหนักในยามบ่ายอบอวลด้วยกลิ่นหอมของดอกโบตั๋นและมวลบุปผานานาพันธุ์ สวนหลวงซึ่งควรเต็มไปด้วยความงดงามรื่นรมย์ ยามนี้กลับคล้ายลานประลองที่แฝงไว้ด้วยไอสังหารของเหล่าสตรีสูงศักดิ์เซียวอี้หรานอาศัยฐานะแม่ทัพผู้ควบคุมหน่วยองครักษ์เสื้อแพรและมีหน้าที่ตรวจตราความปลอดภัยภายในงาน พาเจียงซือซือเดินเลี่ยงจากตำหนักชิงหลวนมายังศาลาริมสระบัว ซึ่งเป็นจุดที่เหล่าพระสนมกำลังนั่งจิบชาและสนทนากันอยู่พอดีซือซือยังคงทำหน้าที่นักชิมมือหนึ่งอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง นางถือจานกระเบื้องเคลือบใบเล็ก ภายในมีพุทราเชื่อมกับเมล็ดแตงโมที่หยิบติดมือมาจากงานเลี้ยง ยืนหลบอยู่หลังเสาต้นใหญ่ข้างกายเซียวอี้หรานอย่างสงบเสงี่ยมเบื้องหน้า ภายในศาลาแปดเหลี่ยมมีสตรีสูงศักดิ์สองนางนั่งประจันหน้ากันคนหนึ่งคือ ‘หลิวเต๋อเฟย’ พระสนมเอกผู้ทรงอำนาจ สวมอาภรณ์สีแดงชาดปักลายหงส์ทอง ใบหน้างดงามสะคราญโฉม ทว่ายามนี้กลับมีผ้าโปร่งบางปิดบังใบหน้าตั้งแต่ใต้ดวงตาลงมาอีกคนคือ ‘เฉินเสียนเฟย’ ผู้สวมอาภรณ์สีเขียวมรกต ดูอ่อนหวานและสงบนิ่ง เวลานี้กำลังก้มหน้ารับฟังคำตัดพ้อของอีกฝ่าย“น้องเสียนเฟย” หลิวเต๋อเฟยยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับหางตา แสร้งสะอื้นอย่าง