4

ทว่าในระยะห้าเมตร สายตาของเขากลับสะดุดเข้ากับดรุณีน้อยนางหนึ่ง

นางสวมชุดสีฟ้าหม่น ยืนเกาะเสาไม้หน้าร้านขายผ้า ในมือถือถุงขนม แก้มสองข้างพองเล็กน้อยเพราะยังเคี้ยวขนมอยู่ ดวงตากลมโตมองมาทางเขาอย่างอยากรู้อยากเห็น ที่สำคัญ ริมฝีปากของนางไม่ได้ขยับแม้แต่น้อย

เซียวอี้หรานจ้องนางนิ่ง แล้วเสียงเดิมก็ดังขึ้นอีกครั้ง

‘มองอะไรจ๊ะพ่อเป็ดแมนดาริน อย่ามองแรงสิ เดี๋ยวตะเข็บกางเกงแดงขาด หุ่นล่ำบึ้กน่าฟัดขนาดนี้ แต่ข้างในเป็นสีแดงแจ๋ นึกภาพแล้วขำจะตาย ขอกลั้นขำก่อน เดี๋ยวโดนตัดหัว’

นิ้วที่จับบังเหียนของเซียวอี้หรานพลันเกร็งแน่น ดวงตาคมหรี่ลง จ้องเขม็งไปยังเจียงซือซือ ขณะที่ใบหูซึ่งซ่อนอยู่ใต้เส้นผมดำขลับเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความอับอายปนขุ่นเคืองอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิต

‘สตรีผู้นี้ นางเป็นใครกันแน่ เหตุใดข้าจึงได้ยินสิ่งที่นางคิดอยู่ในใจ และเหตุใดนางถึงรู้ความลับของข้าได้ลึกซึ้งถึงเพียงนี้’

ซือซือเห็นแม่ทัพหนุ่มจ้องตนเขม็งด้วยสายตาราวกับกำลังสอบสวนผู้ต้องหาคดีใหญ่ ก็รีบกลืนขนมลงคอดังเอื๊อก ก่อนก้มหน้าลงต่ำ แสร้งทำเป็นตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวเหมือนชาวบ้านคนอื่นๆ

‘อุ๊ยตาย ทำไมพญายมถึงจ้องข้าตาเขม็งขนาดนั้น หรือว่ากลิ่นขนมกุ้ยฮวามันหอมไปแยงจมูกเขา รีบหลบก่อนดีกว่า ขืนสบตานานมีหวังโดนลากไปตัดคอแน่’

เซียวอี้หรานได้ยินทุกคำ เขาสูดหายใจเข้าลึก  ๆพยายามระงับอารมณ์และควบคุมสีหน้าให้กลับมาเย็นชาดังเดิม

ไม่ใช่เสียงที่ดังมาจากรอบข้าง ไม่ใช่วิชาส่งเสียงทางลมปราณ และสตรีผู้นั้นก็ไม่ได้ขยับริมฝีปาก

มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวที่เหลืออยู่ แม้จะฟังดูเหลือเชื่อเพียงใดก็ตาม

เขากำลังได้ยินความคิดของนาง

เซียวอี้หรานกระตุกบังเหียนเบาๆ ให้ม้าศึกเคลื่อนตัวต่อไป

ขบวนองครักษ์เสื้อแพรเริ่มเคลื่อนผ่านฝูงชนอีกครั้ง

ซือซือแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

‘ไปเสียที เกือบไปแล้วไหมล่ะ เจอหน้ากันครั้งแรกก็จ้องเหมือนข้าไปติดหนี้เขาสามพันตำลึง พ่อคุณเอ๊ย! หน้าตาก็ดีอยู่หรอก แต่ดุขนาดนี้ใครได้เป็นภรรยาคงต้องพกยาบำรุงหัวใจติดตัวทั้งวัน’

มือที่จับบังเหียนของเซียวอี้หรานกระตุกอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาควบคุมสีหน้าเอาไว้ได้

ก่อนม้าจะเคลื่อนผ่านพ้นระยะห้าเมตร เขาเหลือบมองรองแม่ทัพคนสนิทที่ขี่ม้าตามอยู่ด้านหลัง แล้วส่งสัญญาณให้เข้ามาใกล้

รองแม่ทัพรีบขยับม้าเข้ามา

“ท่านกั๋วกง มีสิ่งใดให้ข้าน้อยรับใช้ขอรับ”

เซียวอี้หรานไม่หันกลับไปมองซือซืออีก เพียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเรียบ

“ตามสตรีชุดสีฟ้าหม่นที่ยืนเกาะเสาผู้นั้นไป สืบมาให้ได้ว่านางเป็นใคร มาจากจวนใด และอย่าให้นางคลาดสายตาแม้แต่ก้าวเดียว”

รองแม่ทัพชะงักไปเล็กน้อย ตลอดหลายปีที่ติดตามเจิ้งกั๋วกงมา เขาไม่เคยเห็นผู้เป็นนายสนใจสตรีใดเป็นพิเศษมาก่อน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการออกคำสั่งให้สะกดรอยตามด้วยตนเอง แต่เมื่อเห็นสายตาเย็นเยียบที่ปรายมา เขาก็รีบก้มศีรษะรับคำทันที

“ขอรับ” เซียวอี้หรานควบม้าออกไปโดยไม่เอ่ยสิ่งใดอีก

ทว่าในใจกลับจดจำใบหน้ากลมใส ดวงตาเป็นประกาย และถุงขนมกุ้ยฮวาในมือของสตรีผู้นั้นไว้อย่างแม่นยำ

เขาจะต้องรู้ให้ได้ว่านางเป็นใคร และเสียงประหลาดที่เขาได้ยินนั้นเกิดขึ้นได้อย่างไร

อีกด้านหนึ่ง ซือซือยังไม่รู้ตัวเลยว่าตนถูกหมายตาเข้าให้แล้ว

ติ๊ง! ได้รับแต้มเผือกจากบุคคลระดับตำนาน 100 แต้ม

ยินดีด้วย แต้มสะสมครบ 160 แต้ม ระบบทำการอัปเกรดเป็นเลเวล 2 ขยายระยะการสแกนและปลดล็อกร้านค้ามิติ

ดวงตาของซือซือเป็นประกายวาบทันที

‘หนึ่งร้อยแต้ม คนเดียวได้ตั้งหนึ่งร้อยแต้ม สมกับเป็นพญายมหน้าหยกจริงๆ’

ความหวาดกลัวเมื่อครู่หายวับไปในพริบตา นางกอดถุงขนมแน่นขึ้นอย่างอารมณ์ดี ก่อนรีบเปิดหน้าต่างระบบตรวจดูฟังก์ชันใหม่อย่างตื่นเต้น

‘แค่กางเกงแดงกับเรื่องกลัวผีเสื้อยังได้ตั้งร้อยแต้ม ถ้าข้าเจอขุนนางใหญ่ที่มีความลับหนักกว่านี้ มิรวยเละเลยหรือ เมืองหลวงแห่งนี้ช่างเต็มไปด้วยขุมทรัพย์จริงๆ’

ซือซือยิ้มกริ่ม หยิบขนมกุ้ยฮวาอีกชิ้นเข้าปาก ก่อนเดินทอดน่องต่อไปอย่างสบายใจ

นางไม่รู้เลยสักนิดว่า ‘ขุมทรัพย์หนึ่งร้อยแต้ม’ ที่เพิ่งถูกนางล้อเลียนเรื่องกางเกงผ้าไหมสีแดงปักลายเป็ดแมนดาริน กำลังให้คนสะกดรอยตามอยู่ด้านหลัง

และนับตั้งแต่วินาทีที่ทั้งสองสบตากันบนถนนสายนี้ ชีวิตอันแสนสงบของเจียงซือซือก็ได้สิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการแล้ว

กลิ่นหอมของใบชาชั้นดีลอยอบอวลไปทั่ว ‘โรงเตี๊ยมจ้วงหยวน’ เคล้ากับเสียงสนทนาพึมพำของผู้คนและเสียงพิณบรรเลงแผ่วเบาจากชั้นล่าง

โรงเตี๊ยมแห่งนี้สูงถึงสามชั้น ทั้งหรูหราและมีชื่อเสียงที่สุดแห่งหนึ่งในเมืองหลวง บรรดาขุนนาง พ่อค้าวาณิช และบัณฑิตผู้มีฐานะต่างนิยมมานั่งดื่มชา พูดคุยธุระ หรือแลกเปลี่ยนข่าวสารกันอยู่เสมอ

เจียงซือซือก้าวขึ้นมาบนชั้นสอง ก่อนเลือกโต๊ะริมระเบียงที่สามารถมองเห็นถนนด้านล่างได้ถนัด นางนั่งลงแล้วสั่งชาหลงจิ่งหนึ่งกา หมูกรอบจานใหญ่ และเกี๊ยวนึ่งอีกหนึ่งเข่งทันที เพื่อฉลองที่ระบบเพิ่งอัปเกรดเป็นเลเวลสอง

ไม่นาน อาหารทั้งหมดก็ถูกยกมาวางเรียงตรงหน้า

ซือซือมองหมูกรอบหนังสีเหลืองทองตรงหน้าด้วยดวงตาเป็นประกาย ก่อนคีบชิ้นโตเข้าปาก เคี้ยวกรุบกรอบอย่างมีความสุข

‘มีเงินในมิติแล้วมันดีอย่างนี้นี่เอง ชาติก่อนเป็นแอดมินเพจต้องกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปประทังชีวิต ชาตินี้ได้กินหมูกรอบจานโต สมฐานะแอดมินระดับตำนานเสียจริง’

ทว่าห่างออกไปเพียงหนึ่งโต๊ะ บุรุษร่างสูงสง่าในชุดผ้าไหมสีเข้มเรียบง่ายกำลังนั่งจิบชาอยู่เงียบๆ

แม้เครื่องแต่งกายของเขาจะดูธรรมดากว่าชุดเกราะยามปฏิบัติหน้าที่ ทว่ากลิ่นอายสูงศักดิ์และความน่าเกรงขามกลับยากจะปกปิด เขาคือเซียวอี้หราน

หลังจากให้คนสืบจนรู้ว่าสตรีชุดสีฟ้าหม่นคือคุณหนูสามแห่งจวนเจียง เขาก็เปลี่ยนชุดลำลองและตามนางเข้ามาในโรงเตี๊ยมด้วยตนเอง

เซียวอี้หรานนั่งตัวตรง ปรายตามองดรุณีน้อยที่กำลังเคี้ยวหมูกรอบจนแก้มตุ่ยด้วยสายตาครุ่นคิด

‘ข้าต้องพิสูจน์ให้ชัด ว่าเสียงประหลาดที่ได้ยินเมื่อครู่เป็นวิชาลึกลับ ภาพหลอน หรือสิ่งใดกันแน่’

เขาไม่เคยเชื่อเรื่องภูตผีหรือศาสตร์เหนือธรรมชาติโดยง่าย ยิ่งไม่เชื่อว่าตนจะได้ยินความคิดของผู้อื่นโดยไร้สาเหตุ แต่เรื่องกางเกงผ้าไหมสีแดงปักลายเป็ดแมนดารินนั้น ไม่มีทางเป็นเรื่องบังเอิญ

ขณะเซียวอี้หรานกำลังจับตาดูซือซืออย่างเงียบเชียบ เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากบันได

ชายวัยกลางคนรูปร่างผอมกะหร่องผู้หนึ่งเดินขึ้นมายังชั้นสอง เขาสวมชุดขุนนางชั้นผู้น้อยที่ดูเก่าและมีรอยปะชุนอยู่หลายแห่ง ใบหน้าซูบซีด ร่างกายผอมบางจนดูราวกับผ่านความยากลำบากมานานปี

บุรุษผู้นี้คือ ‘หลี่ซื่อคัง’ รองเจ้ากรมคลัง

ทั่วทั้งราชสำนักต่างเลื่องลือว่าเขาเป็นขุนนางตงฉินผู้สมถะ เงินเดือนส่วนใหญ่ใช้ช่วยเหลือญาติพี่น้องและชาวบ้านยากไร้ ส่วนตนเองยอมกินอยู่อย่างประหยัดจนบ้านแทบไม่มีข้าวสารกรอกหม้อ

หลี่ซื่อคังเลือกนั่งลงที่โต๊ะเยื้องจากซือซือไม่ไกลนัก

ทันทีที่สายตาของนางเหลือบไปเห็นเขา ระบบในหัวก็ส่งเสียงแจ้งเตือนขึ้นทันที

ติ๊ง! ตรวจพบเป้าหมายข่าวฉาวระดับราชสำนัก หลี่ซื่อคัง รองเจ้ากรมคลัง

ระดับความเผือก 5 ดาว ข้อมูลทุจริตสะท้านบัลลังก์

ข้อมูลลับ ภายนอกแสร้งทำเป็นขุนนางยากจน สวมเสื้อผ้าเก่าขาด แต่แท้จริงยักยอกเงินภาษีสำหรับซ่อมแซมเขื่อนแดนใต้ไปถึงหนึ่งแสนตำลึงทอง โดยนำทองคำแท่งทั้งหมดไปหลอมเป็น ‘ฐานรองเตียงไม้จันทน์’ ซ่อนไว้ในเรือนลับหลังที่ห้าในตรอกโคมแดง และคืนนี้มีนัดส่งมอบบัญชีลับให้พ่อค้าเถื่อนในยามเที่ยงคืน