3

"อาหารเย็นของข้า ทำไมฝีตกแบบนี้นะ ต้องฝึกฝนให้มากกว่านี้เพื่อเรียกคืนวิชาการล่าสัตว์ทั้งหมดกลับมา"

ขณะที่กำลังบ่นเสียดายอาหาร จู่ ๆ ก็ได้กลิ่นเลือดลอยมาปะทะจมูก เยว่หลันชะงัก สัญชาตญาณของอดีตหัวหน้าแก๊งมาเฟียทำงานทันที

นางค่อย ๆ ก้มตัวลง ซ่อนตัวหลังพุ่มไม้ สายตามองสำรวจโดยรอบ ไม่มีเสียงคน ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ แต่กลิ่นเลือดกลับชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ

เยว่หลันเดินตามกลิ่นไป จนมาถึงหน้าผาเล็ก ๆ

จากนั้น... นางก็เห็นร่างผู้หนึ่งนอนอยู่ใต้ต้นสน

"หืม?"

หญิงสาวขมวดคิ้ว บุรุษผู้นั้นสวมชุดสีดำสนิท เนื้อผ้าชั้นดี แม้จะเปรอะเปื้อนเลือด แต่ก็ดูออกว่าไม่ใช่คนธรรมดา บนไหล่มีลูกธนูปักอยู่ ลมหายใจแผ่วเบา ราวกับพร้อมจะสิ้นใจได้ทุกเมื่อ

เยว่หลันเดินเข้าไปใกล้ ก่อนจะหยุดนิ่ง ดวงตากลมโตเบิกกว้างเล็กน้อย

"โอ้โห" คำแรกที่หลุดออกมาจากปากคือคำนี้ เพราะบุรุษตรงหน้าหล่อเกินไปจริง ๆ คิ้วดุจภาพวาด จมูกโด่งคมสัน ริมฝีปากหยักหนาได้รูป น่าจูบชะมัด แม้ใบหน้าจะซีดเซียวจากการเสียเลือด แต่ก็ยังหล่อชนิดที่ทำให้คนต้องมองซ้ำ

เยว่หลันนั่งยอง ๆ ข้างตัวเขา พลิกใบหน้าของอีกฝ่ายดู

"หล่อขนาดนี้ ถ้าตายคงน่าเสียดายแย่ ถึงไม่ได้กระต่ายป่าแต่ก็ยังมีเนื้อแห้งที่นางตากเอาไว้ที่บ้าน เป็นอาหารอันโอชะอีกอย่างหนึ่ง"

บุรุษบนพื้นขมวดคิ้วเล็กน้อย คล้ายยังมีสติอยู่ เยว่หลันยิ้มกริ่ม

"โชคดีของเจ้านะที่เจอข้า" นางสำรวจบาดแผลอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็พบร่องรอยบางอย่าง รอยดาบ รอยเลือด ลูกธนูที่ปักอยู่บนไหล่ และกลิ่นอายอันตรายที่ติดตัวบุรุษผู้นี้

"ถูกตามล่าสินะ" เยว่หลันพึมพำ คนธรรมดาไม่มีทางมีสภาพเช่นนี้แน่ อีกฝ่ายต้องเป็นคนใหญ่คนโตแน่นอน

เยว่หลันไม่ได้กลัวปัญหา กลับกัน นางชอบเสียด้วยซ้ำ หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะตบแก้มชายหนุ่มแผ่วเบาเพื่อให้ได้สติ

"นี่ เจ้ายังไม่ตายใช่ไหม" ไม่มีคำตอบ เยว่หลันถอนหายใจ ก่อนมองใบหน้าหล่อเหลานั้นอีกครั้ง แล้วพูดกับตัวเอง

"เอาเถอะ เห็นแก่หน้าตาของเจ้าที่หล่อเหลาดุจหยก ข้าช่วยก็ได้"

จากนั้น เซียวเยว่หลันจึงเริ่มลงมือช่วยชีวิตบุรุษปริศนาผู้ตกมาจากหน้าผา โดยไม่รู้เลยว่าคนที่นางกำลังช่วยอยู่ คือบุรุษผู้มีอำนาจสูงสุดในแผ่นดินรองจากฮ่องเต้เพียงคนเดียว และเป็นผู้ที่จะเข้ามาเปลี่ยนชีวิตของนางไปตลอดกาล

เจ็ดวันผ่านไป กระท่อมไม้กลางป่าเงียบสงบดังเดิม บุรุษชุดดำที่เคยนอนรอความตายอยู่บนเตียงบัดนี้สามารถลุกเดินได้แล้ว

เยว่หลันนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่า ๆ ในมือกำลังแทะผลไม้ป่าอย่างสบายอารมณ์ สายตามองสำรวจชายหนุ่มตรงหน้าอย่างเปิดเผย ราวกับกำลังประเมินสินค้า

"ท่านฟื้นตัวเร็วใช้ได้"

มู่หรงเซวียนขมวดคิ้ว เมื่อเห็นนางแสดงสีหน้าว่าอยากจะกลืนกินเขา

หลายวันที่ผ่านมา เขาสังเกตเห็นว่าสตรีผู้นี้แตกต่างจากคนทั่วไปอย่างมาก นางไม่เคยเกรงกลัวเขา ไม่เคยประจบ ไม่เคยถามฐานะ ยิ่งกว่านั้นยังชอบออกคำสั่งเสียอีก

"ดื่มยา"

"นอน"

"ห้ามเดิน"

"ถ้าแผลปริ ข้าไม่รักษารอบสอง"

ทุกคำพูดเหมือนนางเป็นนาย ส่วนเขาเป็นลูกน้อง ซึ่งตลอดชีวิตที่ผ่านมา ไม่เคยมีใครกล้าปฏิบัติกับเขาเช่นนี้มาก่อน

เยว่หลันกัดผลไม้คำหนึ่ง ก่อนจะยิ้มกว้าง

"มองอะไร ข้าสวยจนท่านมองไม่วางตาหรือ"

มู่หรงเซวียนนิ่งไป ก่อนจะสำลักออกมา เหมือนสมองของเขาเชื่องช้าไปนิด เพราะไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าพูดกับเขาเช่นนี้มาก่อน

“ไร้ยางอาย ข้าไม่เคยเห็นหญิงใดไร้ยางอายเท่าเจ้ามาก่อน”

“ข้าเป็นผู้มีพระคุณของท่าน ท่านติดหนี้บุญคุณของข้า ชีวิตของท่านเป็นของข้า ข้าจะทำอะไรกับท่านก็ได้”

“เจ้า!”

หญิงสาวหัวเราะชอบใจ

"หน้าแดงหรือ ท่านไม่ต้องเขิน ข้าเข้าใจ บุรุษรูปงามมักแพ้สตรีรูปงามกว่า"

มุมปากมู่หรงเซวียนกระตุกเล็กน้อย เป็นครั้งแรกที่เขาพบคนหน้าหนาขนาดนี้ แถมยังเป็นสตรีเสียอีก

เซียวเยว่หลันลุกขึ้น เดินวนรอบตัวเขา ราวกับหัวหน้าแก๊งกำลังตรวจสอบลูกน้อง ก่อนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

“ไม่เสียแรงที่ข้าช่วยท่าน รูปร่างแบบนี้ หุ่นแบบนี้ ถูกใจข้ายิ่งนัก" นางลูบเรือนร่างของเขาก่อนจะหัวเราะ เขารวบมือของนางเอาไว้ ก่อนที่นางจะดึงออก

“เจ็บนะ ชอบความรุนแรงหรือไง” นางเท้าคางมองเขา สีหน้ายังพึงพอใจไม่ปิดบัง

มู่หรงเซวียนมองนางนิ่ง ๆ ก่อนกล่าวเสียงเรียบ

"เหตุใดเจ้าจึงช่วยข้า"

เยว่หลันยักไหล่

"เพราะท่านหน้าตาดี"

มู่หรงเซวียนถึงกับชะงัก

"ข้าล้อเล่น" หญิงสาวหัวเราะ "แต่ก็มีส่วนนิดหน่อย"

จากนั้นนางก็ชี้นิ้วเข้าหาตัวเขา สีหน้าจริงจังขึ้น

"ที่สำคัญ ท่านติดหนี้ชีวิตข้า"

ลมพัดผ่านหน้าต่าง บรรยากาศเงียบลงชั่วครู่ ก่อนที่เยว่หลันจะพูดต่อ

"ถ้าวันนั้นข้าไม่ช่วย ป่านนี้ท่านคงกลายเป็นอาหารหมาป่าไปแล้ว ข้าก็เป็นคนดีไง เห็นผู้ตกทุกข์ได้ยากก็ต้องช่วย"

มู่หรงเซวียนไม่ปฏิเสธ เพราะเป็นความจริงที่ว่าหากไม่ได้นางเขาคงตายไปแล้ว การลอบฆ่าครั้งนี้ร้ายแรงนัก แม้เขาจะคอยระวังตัวอยู่เสมอ แต่คนระวังกับคนจ้องทำร้าย คนจ้องมักได้เปรียบ

อำนาจในราชสำนักหอมหวาน ใครๆ ก็อยากครอบครัว เขาเป็นผู้สำเร็จราชการ ที่ฮ่องเต้องค์กรมอบหมายให้ดูแลจนกว่าฮ่องเต้องค์ปัจจุบันจะบรรลุนิติภาวะ

ฮ่องเต้องค์ก่อนไว้วางใจเขาเพราะเคยมีบุญคุณต่อกัน อีกฝ่ายเป็นพี่ชายแท้ๆ ร่วมสายเลือด และเคยช่วยชีวิตเขาเอาไว้ เขาจึงต้องตอบแทนบุญคุณด้วยการรับตำแหน่งผู้สำเร็จราชการ ดูแลบุตรชายคนโตของพี่ชายให้ขึ้นครองราชย์อย่างมั่นคง ไร้ภัยคุกคามอันใด และจัดการพี่น้องคนอื่นของฮ่องเต้องค์กรไม่ให้ชิงอำนาจ ดังนั้นจึงต้องฝึกฝนฮ่องเต้น้อยให้เป็นคนเด็ดขาด ปกครองแผ่นดินโดยธรรม ทุกวันนี้เขาจึงยังไม่แต่งงานเพราะอยากมุ่งมั่นที่จะทำหน้าที่ที่พี่ชายมอบหมายให้สำเร็จเสียก่อน และที่สำคัญก็คือไม่เคยมีอิสตรีใดทำให้เขาหวั่นไหวจนอยากร่วมเรียงเคียงหมอนกับนางมาก่อน

เขาล้วงของบางอย่างออกมาจากอกเสื้อ เป็นป้ายหยกสีขาวงดงาม สลักอักษรโบราณอย่างประณีต

ทันทีที่เห็น สายตาของเยว่หลันก็เป็นประกาย

"โอ้โห ของดีนี่นา"

มู่หรงเซวียนยื่นให้นาง