คุณหนูใหญ่ป่วนใจผู้สำเร็จราชการ

เสียงปืนดังสนั่นกลางสะพานข้ามแม่น้ำแยงซี

ปัง! ปัง! ปัง!

รถสปอร์ตสีดำคันหรูพุ่งฝ่าสายฝนด้วยความเร็วสูง หญิงสาวที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยเหยียบคันเร่งจนมิด ใบหน้าสวยเฉี่ยวเต็มไปด้วยเลือดที่ไหลจากหน้าผาก ดวงตาคมกริบยังคงเย็นชาไม่เปลี่ยน

"ไอ้พวกสวะ!"

เซียวเยว่หลันกัดฟันด่า กระจกมองหลังสะท้อนภาพรถสีดำอีกหลายคันกำลังไล่ตามมาติด ๆ

กระสุนพุ่งเข้าใส่รถของเธอราวกับห่าฝน

ปัง!

กระจกหลังแตกกระจาย วันนี้เป็นวันที่เธอเพิ่งขึ้นรับตำแหน่งผู้นำสูงสุดขององค์กรหลงเยี่ยน แก๊งมาเฟียอันดับหนึ่งของจีน แต่กลับมีคนทรยศ คนในองค์กรขายข่าวให้ศัตรู

พวกมันเลือกลงมือในวันที่เธอขึ้นเป็นเจ้าสำนักอย่างเป็นทางการ

"คิดจะฆ่าฉัน" เยว่หลันหัวเราะเสียงเย็น

"พวกแกยังอ่อนหัดเกินไป"

ทันใดนั้น รถบรรทุกขนาดใหญ่พุ่งสวนเลนออกมา ดวงตาเยว่หลันหรี่ลง

"แย่แล้ว!"

เอี๊ยด!

เธอหักพวงมาลัยเต็มแรง แต่ช้าเกินไป รถเสียหลักพุ่งชนราวสะพาน

โครม!

เหล็กกั้นแตกกระจาย ร่างรถทั้งคันลอยออกไปกลางอากาศ เวลารอบตัวเหมือนหยุดนิ่ง สายฝนเย็นเฉียบปะทะใบหน้า เยว่หลันมองแสงไฟบนสะพานที่ค่อย ๆ ห่างออกไป

ก่อนหัวเราะออกมา

"หึ... เพิ่งขึ้นเป็นหัวหน้าได้วันเดียว จะมาตายแบบนี้หรือ"

รถตกกระแทกผิวน้ำอย่างรุนแรง

ตูม!

ความมืดมิดกลืนกินทุกอย่าง

"ตายแล้วจริง ๆ หรือ นังตัวซวยนี่ตายเสียที"

เสียงหญิงชราดังขึ้นอย่างแผ่วเบา

"ตายก็ดี ข้าจะได้กลับเมืองหลวงเสียที"

เปรี๊ยะ!

ความเจ็บแสบแล่นผ่านใบหน้า ราวกับถูกใครตบ

ทันใดนั้น หญิงสาวที่นอนแน่นิ่งอยู่บนฟูกเก่า ๆ สะดุ้งเฮือกขึ้นมา

"แค่ก!" ดวงตาเปิดกว้างทันที จางมามาถอยหลังกรูด ใบหน้าซีดเผือด

"ฟะ...ฟื้น เป็นไปไม่ได้!"

เยว่หลันหอบหายใจแรง หัวสมองเหมือนถูกค้อนหนักหลายสิบตันกระแทก

เธอมองไปรอบ ๆ กำแพงดินเก่า หลังคารั่ว กลิ่นอับชื้น โต๊ะไม้ผุพัง ไม่ใช่โรงพยาบาล ไม่ใช่โลกที่เธอรู้จัก

"ที่นี่..."

ทันใดนั้น ความทรงจำมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาในหัว

อ๊าก!

ความเจ็บปวดทำให้เธอกุมศีรษะ ภาพแล้วภาพเล่าปรากฏขึ้น เด็กหญิงตัวเล็กถูกตบตี ถูกดุด่า ถูกบังคับให้ทำงานหนัก ถูกอดอาหาร ถูกโยนน้ำเย็นใส่กลางฤดูหนาว ถูกเหยียบย่ำราวกับสัตว์

เจ้าของร่างเดิมก็ชื่อเซียวเยว่หลันเช่นกัน คุณหนูใหญ่แห่งจวนกั๋วกง แต่เป็นเพียงบุตรสาวอนุ นางได้เป็นคุณหนูใหญ่เพราะเกิดก่อนเท่านั้น แต่มารดาและตัวเซียวเยว่หลันรู้ดีกว่าการเป็นอยู่ต่ำต้อยด้อยค่าเสียยิ่งกว่าสาวใช้ในจวน  มารดาของนางชื่อซูหว่านหนิง เดิมเป็นเพื่อนเล่นวัยเด็กของเซียวเจิ้งกั๋วบิดาของเจ้าของร่างเดิม

ทั้งสองเติบโตมาด้วยกัน รักกันมาตั้งแต่เยาว์วัย แต่ตระกูลเซียวไม่ยอมรับ สุดท้ายเซียวเจิ้งกั๋วจึงต้องแต่งงานกับบุตรสาวตระกูลใหญ่ตามคำสั่งบิดามารดา

ฮูหยินใหญ่หลี่ซูอวิ๋น สตรีสูงศักดิ์จากตระกูลขุนนาง มีเพียงยศศักดิ์แต่ไร้เงิน ในขณะที่ตระกูลมารดาเจ้าของร่างเดิมไร้ยศศักดิ์แต่ร่ำรวยมีเงินเพราะตระกูลทำการค้าขาย การค้าขายในยุคโบราณเทียบไม่ได้กับตำแหน่งขุนนาง แม้จะร่ำรวยเพียงใดก็ยังต่ำต้อยกว่ามาก

หลังแต่งงาน เซียวเจิ้งกั๋วจึงรับซูหว่านหนิงเข้าจวนในฐานะอนุ ซูหว่านหนิงไม่เคยคิดแย่งชิง ไม่เคยแข่งขัน ไม่เคยคิดเป็นฮูหยินเอก นางเพียงต้องการอยู่ข้างชายที่รัก

ยิ่งกว่านั้น นางยังนำสินเดิมมหาศาลเข้าจวน ร้านผ้า ร้านเครื่องประดับ กองคาราวานสินค้า ที่ดินนับร้อยหมู่

ทรัพย์สินจำนวนมากช่วยให้จวนกั๋วกงรุ่งเรืองขึ้นหลายเท่า แต่ยิ่งสามีรัก ฮูหยินใหญ่ก็ยิ่งชัง เมื่อเซียวเจิ้งกั๋วเสียชีวิตจากอาการป่วย ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

ฮูหยินใหญ่ยึดสินเดิมของซูหว่านหนิงทั้งหมด โกงบัญชี ปลอมเอกสาร ยึดร้านค้า ยึดที่ดิน แม้แต่เครื่องประดับที่ซูหว่านหนิงทิ้งไว้ให้บุตรสาวก็ไม่เหลือ

ส่วนคุณหนูใหญ่เซียวเยว่หลัน ถูกส่งมายังชนบทห่างไกล พร้อมคำสั่งลับ

"ทรมานมัน ถ้ามันตายก็ยิ่งดี"

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา จางมามาคือคนลงมือ ตบตี ดุด่า อดอาหาร ทรมานทุกวิถีทาง และวันนี้ นางใช้ไม้ฟาดศีรษะเจ้าของร่างเดิมจนเสียชีวิต ความทรงจำทั้งหมดสิ้นสุดลง

เยว่หลันค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น สายตาเย็นเยียบจนจางมามาขนลุก

"เจ้า...เจ้ามองข้าเช่นนั้นทำไม"

หญิงชราพูดเสียงสั่น เยว่หลันยกมือแตะหน้าผากที่ยังมีเลือดติดอยู่ ก่อนยิ้มบาง ๆ ออกมา รอยยิ้มแบบเดียวกับที่คนในวงการมาเฟียหวาดกลัวที่สุด

"ดังนั้น... เจ้าคือคนที่ฆ่าข้าสินะ" จางมามาสะดุ้ง

"ข้า...ข้าไม่ได้ตั้งใจ คุณหนู ข้าผิดไปแล้ว!" เมื่อก่อนไม่เคยคิดหวาดกลัวคนตรงหน้า แต่ยามนี้รังสีอำมหิต และสายตาที่เต็มไปด้วยการสังหาร ทำให้นางขาสั่นโดยไม่ทราบสาหตุ

เยว่หลันค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน แม้ร่างกายจะอ่อนแรง แต่จิตวิญญาณภายในยังคงเป็นราชินีมาเฟียผู้ยืนอยู่บนยอดพีระมิดของโลกใต้ดิน ดวงตาคู่สวยฉายแววเย็นชา ยกยิ้มมุมปากอย่างเหี้ยมเกรียม

"ขอโทษงั้นเหรอ ชีวิตก่อนข้าก็ไม่ใช่คนใจดี ส่วนชีวิตนี้..." นางก้าวเข้าหาอีกฝ่ายทีละก้าว

"ยิ่งไม่ใช่"

จางมามาหน้าซีดเผือด ไม่รู้เพราะเหตุใด คุณหนูใหญ่ผู้อ่อนแอที่ตนเคยรังแกมาตลอดหลายปี บัดนี้กลับน่ากลัวราวกับปีศาจที่คลานกลับมาจากนรก

จางมามาถอยหลังไปหลายก้าว หัวใจเต้นระรัวอย่างไม่ทราบสาเหตุ สตรีตรงหน้าดูเหมือนคุณหนูใหญ่คนเดิม แต่ก็ไม่เหมือนเดิมเลยสักนิด

โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น เย็นชาเสียจนทำให้คนมองขนลุก

"เจ้ามองข้าเช่นนั้นทำไม!" จางมามาพยายามข่มความหวาดกลัว