บทที่ 11

"นิดหน่อยค่ะ นอนดึกไปหน่อยเรื่องคิดคอนเซปต์ร้าน" เธอเลือกที่จะตอบเลี่ยง

"อย่าหักโหมสิครับ ร้านน่ะยังไงก็เสร็จทันกำหนดแน่นอนถ้าพี่เป็นคนคุม แต่สุขภาพของเจ้าของร้านสำคัญกว่าเยอะนะ" น้ำเสียงของเขาตระหง่านนุ่มนวลและแฝงความห่วงใยอย่างจริงใจ "เอาล่ะ งั้นเรามาดูแบบแปลนกันดีกว่า พี่ปรับแก้ตามที่แพรบอกเมื่อวานเรียบร้อยแล้ว คิดว่าแพรน่าจะชอบ"

เขาตระหง่านเดินนำไปที่โต๊ะพับสนามตัวยาวที่ตั้งอยู่มุมห้อง น้ำปิงรีบเอากระดาษทิชชูมาเช็ดฝุ่นบนโต๊ะให้อย่างกระตือรือร้น สถาปนิกหนุ่มวางกระบอกแบบแปลนลง ดึงกระดาษไขแผ่นใหญ่ออกมากางทับลงบนโต๊ะ ใช้ตลับเมตรและกระป๋องกาแฟทับมุมทั้งสี่ด้านไว้

ผ้าแพรขยับเข้าไปยืนเคียงข้าง กลิ่นน้ำหอมกลิ่นเปลือกไม้และซิตรัสจางๆ จากตัวเขาตระหง่านลอยเข้ามากระทบจมูก มันเป็นกลิ่นที่สะอาด ทันสมัย และให้ความรู้สึกอบอุ่น ต่างจากกลิ่นกาแฟคั่วเข้มผสมสบู่เด็กที่เธอคุ้นเคยมาสามปีอย่างสิ้นเชิง

"พี่ปรับโครงสร้างตรงนี้ใหม่" ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาตระหง่านชี้ลงไปบนแบบร่างสองมิติที่แสดงผังอาคาร "แทนที่เราจะทุบผนังทึบทั้งหมด พี่เลือกที่จะใช้ระแนงไม้สักเดิมที่เรารื้อออกมาจากชั้นสอง เอามาขัดผิวใหม่แล้วเรียงสลับช่องว่าง เพื่อให้แสงธรรมชาติส่องเข้ามาในส่วนจัดแสดงผ้าทอ ลมจะถ่ายเทได้ดีขึ้น และผ้าทอย้อมครามธรรมชาติของแพรจะไม่โดนแดดเลียจนสีซีด"

สายตาของผ้าแพรไล่มองตามเส้นสายบนกระดาษอย่างตื่นตาตื่นใจ รายละเอียดทุกอย่างที่เธอเคยเอ่ยปากพูดเปรยๆ เขาตระหง่านจำได้ทั้งหมด เขาไม่ได้มองว่าผ้าทอพื้นเมืองเป็นแค่วัสดุตกแต่งบ้าน แต่เขาเข้าใจลึกซึ้งถึงธรรมชาติของเส้นใยฝ้าย การย้อมสีจากเปลือกไม้ และคุณค่าของงานฝีมือที่เธอทุ่มเททั้งชีวิตสร้างขึ้นมา

"ตรงนี้แพรชอบมากเลยค่ะ" นิ้วเรียวของเธอแตะลงบนตำแหน่งโชว์รูมกลาง "ระแนงไม้แบบนี้จะช่วยขับให้สีครามกับสีเปลือกประดู่ดูเด่นขึ้นจริงๆ แล้วตรงมุมด้านหลังล่ะคะ ที่เราจะทำเป็นสตูดิโอเวิร์กช็อป"

"พี่ออกแบบให้เป็นกระจกใสบานใหญ่เปิดรับวิวสวนกล้วยไม้ด้านข้างครับ" เขาตระหง่านขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกครึ่งก้าว ไหล่ของเขาสัมผัสกับท่อนแขนของเธอเบาๆ ก่อนที่เขาจะหันมาสบตาเธอตรงๆ ในระยะประชิด "เวลาที่แพรนั่งทอผ้า หรือสอนลูกค้าที่มาเวิร์กช็อป บรรยากาศจะผ่อนคลายที่สุด... พี่อยากให้พื้นที่ตรงนี้เป็นพื้นที่ที่แพรมีความสุขที่สุดในการทำงาน ถ้าแพรชอบแบบนี้ พี่ก็ดีใจครับ... พี่ตั้งใจทำมาให้คนพิเศษโดยเฉพาะ"

คำว่า 'คนพิเศษ' ถูกเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและหนักแน่น แววตาของเขาตระหง่านไม่มีความลังเล ไม่มีความพยายามจะหลบซ่อนความรู้สึก

หัวใจของผ้าแพรกระตุกไหวไปวูบหนึ่ง เธอไม่ใช่เด็กสาวไร้เดียงสาที่จะดูไม่ออกว่าผู้ชายตรงหน้ากำลังรุกคืบเข้ามาในชีวิตเธอในฐานะอะไร เขาตระหง่านแสดงออกอย่างชัดเจนตั้งแต่วันแรกที่เพื่อนแนะนำให้มารับงานนี้ เขาโทรหาเธอตรงเวลา ถามไถ่เรื่องสารทุกข์สุกดิบอย่างสม่ำเสมอ และให้เกียรติเธอในทุกการกระทำ

ความชัดเจนที่เธอโหยหามาตลอดสามปี... บัดนี้มันถูกหยิบยื่นมาจากผู้ชายที่เพิ่งก้าวเข้ามาในชีวิตเธอได้ไม่ถึงเดือน

ทว่าลึกๆ ลงไปในใจ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีและความเจ็บปวดยังคงก่อตัวเป็นกำแพงบางๆ เธอไม่อยากใช้ความดีของเขาตระหง่านมาเป็นเครื่องมือรักษาแผลใจ หรือเป็นเกราะกำบังเพื่อประชดใครบางคน

"พี่ขุนพูดแบบนี้ เดี๋ยวช่างก็คิดว่าแพรใช้อภิสิทธิ์สั่งแก้แบบฟรีหรอกค่ะ" เธอพยายามหัวเราะกลบเกลื่อนเพื่อลดความตึงเครียดของบรรยากาศ

"อภิสิทธิ์น่ะมีให้เฉพาะคนนี้คนเดียวอยู่แล้วครับ แก้กี่รอบพี่ก็ไม่คิดเงินเพิ่มหรอก" เขาตระหง่านยิ้มกว้างจนตาหยี ท่าทางสบายๆ ของเขาช่วยคลายความอึดอัดลงได้มาก "แล้วนี่เที่ยงแล้วด้วย ท้องร้องหรือยังครับ พี่จองโต๊ะร้านอาหารริมแม่น้ำน่านไว้ ไปกินข้าวมื้อเที่ยงกันนะ จะได้คุยเรื่องสเปกไฟและวัสดุพื้นต่อด้วย"

ผ้าแพรลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอมองกองกระดาษและงานก่อสร้างรอบตัว "แต่ฝุ่นยังเยอะอยู่เลยค่ะ แพรเกรงว่าจะต้องอยู่ดูช่าง..."

"พี่ปิงอยู่นี่ทั้งคน พี่แพรไปเถอะจ้ะ!" น้ำปิงรีบตะโกนแทรกขึ้นมาจากโต๊ะด้านหลังอย่างรู้ใจ "เดี๋ยวเรื่องช่างยกเศษไม้ หนูจัดการให้เอง พี่แพรไปกับพี่ขุนเถอะ หน้าซีดขนาดนั้นไปนั่งตากแอร์เย็นๆ กินของอร่อยๆ ดีกว่านะจ๊ะ"

เขาตระหง่านหัวเราะชอบใจในความร่วมมือของน้ำปิง เขามองผ้าแพรด้วยสายตาเว้าวอนระคนเอ็นดู "เห็นไหมครับ กองหนุนอนุมัติแล้ว ไปเถอะครับน้องแพร ถือว่าไปพักสายตาจากฝุ่นปูนสักชั่วโมงนะ"

ผ้าแพรสบตาเขาตระหง่าน รอยยิ้มที่อบอุ่นและจริงใจของเขาทำให้เธอพยักหน้าตกลงในที่สุด "ก็ได้ค่ะ งั้นขอแพรไปล้างมือล้างหน้าแป๊บหนึ่งนะคะ"

เธอหมุนตัวเดินตรงไปยังห้องน้ำด้านหลังร้าน ทว่าจังหวะที่ก้าวผ่านช่องประตูกระจกหน้าร้านที่เปิดโล่ง หางตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นความผิดปกติบนถนนฝั่งตรงข้าม

แสงแดดยามเที่ยงวันสะท้อนวับบนตัวถังรถยนต์สีดำขลับคันใหญ่

รถเอสยูวีคันคุ้นตา...

รถของหมอเมืองน่าน

ตัวรถจอดนิ่งสนิทอยู่ใต้ร่มเงาของต้นจามจุรีใหญ่ฝั่งตรงข้ามถนน กระจกหน้าต่างติดฟิล์มกรองแสงสีดำสนิทจนมองไม่เห็นคนขับด้านใน ทว่าผ้าแพรรู้ดีโดยไม่ต้องเดาว่าใครนั่งอยู่หลังพวงมาลัยนั้น ป้ายทะเบียนคุ้นตาและรอยขีดข่วนจางๆ ที่กันชนหน้าด้านซ้ายที่เธอเคยเป็นคนช่วยเขาทายาขัดสีตอนที่เขาขับเบียดเสาโรงพยาบาลเมื่อปีก่อน ยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำ