บททั้งหมดของ คุณหมอไร้รัก: บทที่ 1 - บทที่ 5

ความชื้นเหงื่อและกลิ่นสบู่เด็กผสมผสานกันอยู่ในอากาศที่ถูกกดอุณหภูมิไว้จนเย็นเฉียบ ผิวสัมผัสของผ้าปูที่นอนสีเทาเข้มยับย่นอยู่ใต้มือที่จิกเกร็ง แพรวากัดริมฝีปากตัวเองจนรู้สึกถึงรสฝาดจางๆ ขณะที่ขยับสะโพกบดเบียดแกนกายร้อนผ่าวที่ฝังลึกอยู่ภายในตัวเธออย่างหนักหน่วงเสียงเนื้อกระทบกันดังก้องสะท้อนในห้องนอนสลัวที่มีเพียงแสงไฟจากโคมไฟหัวเตียงเธอทิ้งน้ำหนักโถมทับลงไป มือสองข้างยันอยู่บนลาดไหล่กว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของคนใต้ร่าง เล็บเคลือบสีนู้ดจิกลงบนผิวเนื้อสีขาวเหลืองตามจังหวะการขยับขับเคลื่อนที่เธอเป็นคนคุมเกมเองทั้งหมด ร่างกายของนพ.เมืองน่านตอบสนองต่อการกระทำของเธออย่างซื่อตรง ท่อนเอวสอบสวนจังหวะสวนขึ้นมาอย่างดิบเถื่อนและเอาแต่ใจตามสัญชาตญาณ เสียงครางทุ้มต่ำหลุดลอดจากลำคอหนาเมื่อเธอจงใจกดน้ำหนักลงไปเน้นย้ำในจุดที่ลึกที่สุดแพรวาก้มหน้าลง หอบหายใจรดปลายคางของเขา เส้นผมสีดำขลับที่ดัดลอนใหญ่ทิ้งตัวลงมาคลอเคลียกรอบหน้าของคนทั้งคู่ เธอจงใจสบตาเขา มองลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มที่มักจะสงบนิ่งจนอ่านไม่ออกอยู่เสมอเวลานี้ นัยน์ตาของเมืองน่านพร่ามัวไปด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งสูง เขาเอื้อมมือขึ้นมากอบ

เสียงพลิกหน้ากระดาษหยุดชะงัก เมืองน่านนิ่งไป มือที่ถือหนังสือลดระดับลงเล็กน้อย เขาหันหน้ามามองเธอ หัวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนเป็นรอยย่นตรงกลางหน้าผาก แววตาที่เคยสงบเริ่มมีความหงุดหงิดพาดผ่านบางๆเขาเกลียดคำถามประเภทนี้ คำถามที่ต้อนให้เขาต้องพูดถึงความรู้สึก คำถามที่พยายามบีบคั้นหาคำตอบที่เขาไม่อยากให้"ไปเอาคำถามไร้สาระแบบนี้มาจากไหน" เขาถามกลับ น้ำเสียงติดจะรำคาญ "อินกับงานแต่งงานของเพื่อนมากไปหรือเปล่าแพร""ตอบแพรหน่อยสิ" เธอหันหน้าไปสบตาเขาตรงๆ ไม่หลบเลี่ยงเหมือนทุกครั้งที่เขาเริ่มทำเสียงดุ "ถ้าพรุ่งนี้แพรไม่อยู่ตรงนี้แล้ว คุณจะรู้สึกยังไง"เมืองน่านถอนหายใจหนักๆ วางหนังสือลงบนโต๊ะข้างเตียงดังตึบ เขาพลิกตัวตะแคงหันหลังให้เธอ ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมไหล่ เป็นปฏิกิริยาต่อต้านแบบเด็กๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกของผู้ใหญ่ที่แสนเยือกเย็น"อย่าเพิ่งถามอะไรตอนนี้เลย ผมเหนื่อย พรุ่งนี้มีเวรเช้า" เขาตัดบทด้วยข้ออ้างเดิมๆ ที่มักจะใช้ได้ผลเสมอเวลาที่เธอพยายามล้ำเส้นข้ออ้างที่บอกว่า เขาคือหมอ เขาเหนื่อย และเธอไม่ควรเรียกร้องอะไรให้วุ่นวายแพรวากลืนก้อนแข็งๆ ลงคอ ความหวังริบหรี่สุดท้ายที่จุดขึ้นมาถูกเป่า

เขากระชากบานประตูลิ้นชักออกดูทีละชั้น โล่งเตียน ไม่มีแม้แต่ยางรัดผมเส้นสีดำที่เธอมักจะทำหล่นไว้ตามมุมต่างๆ ของบ้านกรามเข้มขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน เมืองน่านหมุนตัวเดินเร็วๆ เข้าไปในห้องน้ำ กวาดสายตามองไปที่ชั้นวางของเหนืออ่างล้างหน้า ขวดแก้วสีชมพูอ่อน ครีมบำรุงผิว ยาสระผมขวดเล็ก และแปรงสีฟันด้ามสีชมพูที่เคยวางคู่กับด้ามสีน้ำเงินของเขา หายไปทั้งหมดพื้นที่ตรงนั้นสะอาดสะอ้าน ราวกับไม่เคยมีผู้หญิงชื่อแพรวาเข้ามาใช้ชีวิตร่วมกับเขาในบ้านหลังนี้มาตลอดสามปี"เก็บกวาดเก่งดีนี่"น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดผ่านไรฟันออกมา เขามองตัวเองในกระจกเงา ดวงตาคู่คมมีความหงุดหงิดพาดผ่านอย่างปิดไม่มิดการที่เธอหอบเสื้อผ้าใส่กระเป๋าออกไปเมื่อคืน เขาคิดว่าเธอคงหยิบไปแค่ไม่กี่ชุดเพื่อประชด แต่การลบร่องรอยทุกอย่างออกไปจนหมดจดขนาดนี้ มันแสดงถึงความตั้งใจที่จะขีดเส้นแบ่งอย่างเด็ดขาดแต่คนอย่างเมืองน่านไม่เคยยอมรับความพ่ายแพ้ โดยเฉพาะกับความสัมพันธ์ที่เขามองว่าตัวเองเป็นคนคุมกฎมาตลอดเขาสะบัดหน้า เดินกลับไปสวมเสื้อเชิ้ตตัวเดิม คว้ากุญแจรถและกระเป๋าทำงาน เดินออกจากบ้านไปโดยไม่หันกลับไปมองความว่างเปล่าในตู้เสื้อผ้าอีกโร