All Chapters of คุณหมอไร้รัก: Chapter 1 - Chapter 10

101 Chapters

บทที่ 1 ภาค 1

แสงเงินยวงของเช้าตรู่ลอดผ่านมู่ลี่ไม้สักตกกระทบลงบนผืนผ้าปูที่นอนสีเทาเข้ม ไอเย็นยะเยือกของหมอกเมืองน่านช่วงปลายฝนต้นหนาวลอยอ้อยอิ่งอยู่ด้านนอก ทว่าภายในห้องนอนชั้นสองของบ้านพักแพทย์กลับอบอวลไปด้วยไอร้อนชื้นและกลิ่นคาวหวานที่คุ้นเคยสองมือของผ้าแพรวางทาบอยู่บนแผงอกกว้างที่มีมัดกล้ามแน่นตึงตามธรรมชาติของคนออกกำลังกายสม่ำเสมอ ผิวเนื้อใต้ฝ่ามือของเมืองน่านร้อนจัด จังหวะการเต้นของหัวใจใต้ฝ่ามือเธอเต้นระรัวเป็นจังหวะหนักแน่น สอดประสานกับแรงขยับที่บั้นเอวผ้าแพรขยับสะโพกขึ้นลงอย่างเชื่องช้าแต่บดเบียดลึกซึ้ง เธอเป็นฝ่ายนั่งคร่อมอยู่ด้านบน คุมท่วงทำนองทุกลมหายใจในเช้าวันนี้ เส้นผมดัดลอนยาวสยายปรกแผ่นหลังเปลือยเปล่า ปลายผมระลงมาแตะยอดอกของคนใต้ร่าง ทุกครั้งที่เธอยกสะโพกขึ้นจนส่วนปลายของแกนกายอุ่นจัดแทบจะหลุดพ้นจากรอยแยก หลุมรักชื้นแฉะที่โอบรัดเขาไว้ก็ส่งเสียงฉ่ำหวานแผ่วเบา ก่อนที่เธอจะทิ้งน้ำหนักกดสะโพกลงไปใหม่ กลืนกินความยาวใหญ่เข้าไปจนมิดโคน"อืม..."เสียงครางต่ำในลำคอของเมืองน่านเล็ดลอดผ่านริมฝีปากหยักได้รูป มือหนาหยาบกร้านจากการจับมีดผ่าตัดเลื่อนขึ้นมาบีบขยำสะโพกกลมกลึงทั้งสองข้าง นิ้วโป้งข
last updateLast Updated : 2026-09-25
Read more

บทที่ 2

"ตื่นเช้าจัง วันนี้ไม่มีเคสผ่าตัดเช้าไม่ใช่เหรอ" ผ้าแพรเอ่ยถาม น้ำเสียงยังแหบแห้งจากกิจกรรมเมื่อครู่เมืองน่านหันมามองเธอ แววตาของเขากลับมาเรียบสงบตามปกติ ไม่มีร่องรอยของความคลั่งไคล้เหมือนเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้า เขายกมือขึ้นลูบผมของเธอเบาๆ ปัดปอยผมที่เปียกเหงื่อออกจากหน้าผาก"มีราวด์วอร์ดตอนแปดโมงครับ พอดีมีคนไข้ผ่าตัดไส้ติ่งเมื่อคืน อาการยังไม่ค่อยนิ่ง" เขาตอบอย่างเป็นระเบียบตามตรรกะของหมอ "คุณจะนอนต่ออีกหน่อยไหม เดี๋ยวผมชงกาแฟไว้ให้""ไม่เป็นไรค่ะ วันนี้แพรต้องรีบไปช่วยงานยัยมินต์แต่เช้า"เมืองน่านพยักหน้ารับรู้ สั้นๆ แค่นั้น ไม่มีการถามต่อว่างานจัดที่ไหน ไม่มีการถามว่าอยากให้เขาไปส่งไหม และไม่มีแม้กระทั่งความสนใจว่าเธอจะใส่ชุดอะไรไปงาน เขาเดินเข้าห้องน้ำไป ปล่อยให้เสียงสายน้ำจากฝักบัวดังลอดออกมาแทนความเงียบผ้าแพรนอนมองเพดานห้องสีขาวสะอาดตา ปล่อยให้น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินลงข้างขมับอย่างเงียบงันตลอดสามปีที่ผ่านมา ทุกอย่างลงล็อกอย่างสมบูรณ์แบบ เขารู้ว่าเธอชอบกินกาแฟลาเต้คั่วอ่อนไม่ใส่น้ำตาล เขารู้ว่าเวลานอนเธอชอบให้กอดจากด้านหลังและเกลียดการเปิดแอร์อุณหภูมิต่ำกว่ายี่สิบห้าองศา เขารู้จุด
last updateLast Updated : 2026-09-25
Read more

บทที่ 3

เธอกำลังลดทอนคุณค่าของตัวเองเพื่อแลกกับเศษเสี้ยวความอบอุ่นที่เขาโยนให้งั้นเหรอ? เธอต้องรอไปอีกนานแค่ไหน สามปี ห้าปี หรือสิบปี จนกว่าเขาจะพร้อม... ซึ่งอาจจะไม่มีวันนั้นเลยมือบางเอื้อมไปแตะที่ลำคอของตัวเอง รอยแดงจางๆ จากกิจกรรมเมื่อเช้ายังคงปรากฏอยู่ มันเป็นร่องรอยของการครอบครอง แต่ไร้ซึ่งการรับผิดชอบ"พอแล้ว..." ผ้าแพรพึมพำกับตัวเองในกระจก ริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีหวานเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรง "มันควรจะจบได้แล้ว แพรวา"เวลาเกือบห้าทุ่มครึ่ง ไฟในห้องนอนของเมืองน่านยังคงเปิดสลัวด้วยโคมไฟสีส้มอบอุ่นหัวเตียงผ้าแพรไขกุญแจเปิดประตูเข้ามาในบ้านอย่างเงียบเชียบ เธอถอดรองเท้าส้นสูงวางไว้บนชั้น วางกระเป๋าถือลงบนโต๊ะกลาง แล้วเดินขึ้นไปชั้นสอง เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยทำให้คนที่นอนอ่านวารสารทางการแพทย์อยู่บนเตียงละสายตาขึ้นมองเมืองน่านสวมเสื้อยืดสีเทาเรียบๆ กับกางเกงผ้าฝ้ายขายาว แว่นสายตากรอบบางที่เขาสวมเฉพาะเวลาอ่านหนังสือทำให้ใบหน้าคมคายดูสุขุมและเข้าถึงยากขึ้นไปอีกขั้น เขาวางวารสารลงบนตัก ถอดแว่นตาวางไว้ที่โต๊ะข้างเตียง"กลับดึกจัง งานเลี้ยงเลิกนานแล้วไม่ใช่เหรอ" น้ำเสียงของเขาราบเรียบ นุ่มนวลตามแบบฉ
last updateLast Updated : 2026-09-25
Read more

บทที่ 4

"เราเลิกกันไม่ได้หรอกแพร..." เมืองน่านจ้องหน้าเธอนิ่ง น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉือนลึก "เพราะเราไม่ได้คบกัน"คำพูดนั้นหลุดออกมาอย่างง่ายดาย เหมือนการวินิจฉัยโรคตามตำราแพทย์ที่เขาทำอยู่ทุกวัน ไม่มีลังเล ไม่มีความเห็นใจวินาทีนั้น ผ้าแพรรู้สึกเหมือนมีอากาศถูกสูบออกไปจากปอดจนหมดสิ้น ทว่าแทนที่เธอจะร้องไห้ฟูมฟาย หรือกรีดร้องทุบตีเขาเหมือนผู้หญิงคนอื่น เธอกลับยกมุมปากขึ้น เป็นรอยยิ้มที่งดงาม เยือกเย็น และน่ากลัวที่สุดเท่าที่เมืองน่านเคยเห็นมาในชีวิต"จริงด้วยค่ะ" เธอพยักหน้ารับช้าๆ น้ำเสียงหวานใสอย่างเป็นธรรมชาติ "ฉันลืมไปเลย... คุณไม่ได้เป็นอะไรกับฉันนี่นะ"เธอใช้สรรพนามว่า 'ฉัน' กับ 'คุณ'เมืองน่านสะดุดกับคำนั้นทันที กล้ามเนื้อตามร่างกายเกร็งตัวขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ อัตราการเต้นของหัวใจเริ่มผิดจังหวะ"งั้นมันก็ง่ายเลย" ผ้าแพรพูดต่ออย่างใจเย็น เธอตวัดผ้าห่มออกจากตัว ลุกขึ้นยืนข้างเตียงโดยไม่แม้แต่จะมองหน้าเขาอีก"แพร คุณจะไปไหน ดึกป่านนี้แล้ว" เมืองน่านยันตัวลุกขึ้นนั่ง เอื้อมมือจะไปคว้าข้อมือเธอ แต่ผ้าแพรเบี่ยงตัวหลบได้อย่างเฉียดฉิว สัมผัสเพียงแค่ความว่างเปล่า"กลับบ้านฉันค่ะ""อย่าทำตัวไร้
last updateLast Updated : 2026-09-25
Read more

บทที่ 5

ก็แค่งอนความคิดสั้นๆ ปรากฏขึ้นในหัวอย่างเป็นตรรกะ ผู้หญิงทุกคนเวลาไม่ได้ดั่งใจก็มักจะใช้วิธีประชดประชันแบบนี้ เก็บข้าวของหนี ทำเป็นตัดขาด สร้างสถานการณ์ให้ดูรุนแรงเพื่อให้เขาเป็นฝ่ายวิ่งตามไปง้อ แต่ตลอดสามปีที่ผ่านมา ผ้าแพรไม่ใช่คนไร้เหตุผล เธอเป็นผู้ใหญ่พอที่จะรู้ว่าการงานของเขาสำคัญแค่ไหน เดี๋ยวพอเธอใจเย็นลง ได้อยู่คนเดียวสักวันสองวัน เธอก็จะกลับมาคุยกันได้ตามปกติเหมือนเดิมการมีพื้นที่ส่วนตัวกลับคืนมาเป็นเรื่องดีเสียอีก เขาจะได้ไม่ต้องมาคอยพะวงเรื่องความรู้สึกของใคร ไม่ต้องมานั่งตอบคำถามเรื่องอนาคตที่ไม่มีวันให้คำตอบได้เขาสะบัดความคิดไร้สาระทิ้งไป เดินลงบันไดไม้ไปยังห้องครัวชั้นล่างเคาน์เตอร์ครัวสะอาดเอี่ยม กาต้มน้ำสแตนเลสและชุดดริปกาแฟเซรามิกสีดำด้านวางอยู่ในตำแหน่งเดิมอย่างที่มันควรจะเป็น เมืองน่านตักเมล็ดกาแฟอาราบิกาคั่วเข้มจากสวนบนดอยของครอบครัวใส่เครื่องบดมือหมุน เสียงฟันเฟืองบดขยี้เมล็ดกาแฟดังกรอบแกรบสะท้อนในความเงียบ เขาชอบกลิ่นกาแฟคั่วบดตอนเช้า มันทำให้สมองปลอดโปร่งและมีสมาธิเขารินน้ำร้อนอุณหภูมิเก้าสิบองศาลงบนผงกาแฟเป็นวงกลมสม่ำเสมอ ควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นหอ
last updateLast Updated : 2026-09-25
Read more

บทที่ 6

หน้าจอดิจิทัลสว่างวาบ... สิบโมงสิบห้านาทีไม่มีการแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันไลน์ ไม่มีสายที่ไม่ได้รับปกติแล้ว ในเวลานี้ ผ้าแพรจะต้องส่งข้อความมาหาเขาเสมอ ข้อความสั้นๆ อย่างเช่น 'เช้านี้คนไข้เยอะไหมคะ อย่าลืมกินข้าวนะ' หรือไม่ก็ส่งรูปภาพแมวจรจัดที่ชอบมานอนหน้าร้านผ้าทอของเธอมาให้เขาดู แม้ว่าเขาจะตอบกลับเพียงแค่สติกเกอร์ตัวเดียว หรือตอบแค่คำว่า 'ครับ' แต่เธอก็ไม่เคยเว้นว่างที่จะส่งมาแต่วันนี้ หน้าต่างแชตของ 'แพรวา' ว่างเปล่า ข้อความสุดท้ายคือข้อความที่เธอส่งพิกัดร้านอาหารเมื่อสามวันก่อนนิ้วโป้งของเขาแตะค้างอยู่บนแป้นพิมพ์ตัวอักษร ความลังเลผุดขึ้นในใจเป็นครั้งแรกในรอบสามปี เขาไม่เคยเป็นฝ่ายทักหาเธอก่อนในเวลาทำงาน ไม่เคยเป็นฝ่ายเริ่มต้นบทสนทนาหากไม่มีธุระจำเป็นจริงๆแต่ภาพตู้เสื้อผ้าที่ว่างเปล่าและแปรงสีฟันที่หายไปกลับผุดขึ้นมาหลอกหลอนในหัวไม่หยุดหย่อนเขาพิมพ์ข้อความลงไปสั้นๆ ห้วนๆ ตามสไตล์ของตัวเอง'เสื้อคาร์ดิแกนผมอยู่ไหน'ปุ่มส่งถูกกดอย่างรวดเร็ว เมืองน่านวางโทรศัพท์คว่ำหน้าลงกับโต๊ะ พยายามให้ความสนใจกับแฟ้มประวัติคนไข้ที่รอการเซ็นอนุมัติ ทว่าสายตาของเขากลับเหลือบมองนาฬิกาบนหน้าปัดทุก
last updateLast Updated : 2026-10-04
Read more

บทที่ 7

สี่โมงเย็นครึ่ง เสียงกริ่งบอกเวลาหมดเวลาราชการดังขึ้น เมืองน่านเซ็นชื่อลงในสมุดเวรอย่างรวดเร็ว ปฏิเสธคำชวนไปกินข้าวเย็นของน้องๆ แพทย์ประจำบ้าน และไม่แวะดื่มกาแฟที่ห้องพักแพทย์เหมือนทุกวันเขาก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะคนขับของรถเอสยูวีสีดำคันใหญ่ สตาร์ทเครื่องยนต์ มือหนากำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วขาวโพลนสมองส่วนเหตุผลสั่งให้เขาขับรถกลับบ้านพัก อาบน้ำ ทำอาหารกินเอง และใช้ชีวิตปกติเพื่อพิสูจน์ว่าการไม่มีเธอไม่ได้มีผลกระทบอะไรกับชีวิตของเขาแม้แต่น้อยแต่เท้าขวาของเขากลับเหยียบคันเร่ง หักพวงมาลัยเลี้ยวออกจากประตูโรงพยาบาล มุ่งหน้าตรงเข้าสู่เขตตัวเมืองเก่าของน่านถนนสายเล็กๆ เลียบกำแพงเมืองโบราณทอดยาวผ่านบ้านเรือนไม้แบบล้านนาดั้งเดิม สองข้างทางร่มรื่นด้วยต้นไม้ใหญ่ เมืองน่านขับรถด้วยความเร็วที่มากกว่าปกติ ความหงุดหงิดที่สะสมมาตลอดทั้งวันผลักดันให้เขาต้องการเผชิญหน้า ต้องการเห็นหน้าผู้หญิงอวดดีคนนั้น ต้องการฟังคำอธิบายว่าทำไมถึงกล้าเมินข้อความของเขาเขาจะไปบอกเธอตรงๆ ว่าอย่าทำตัวเป็นเด็กไร้เหตุผล ถ้าอยากได้เสื้อคาร์ดิแกนคืน หรืออยากเอาของอะไรกลับมาไว้ที่บ้าน ก็ให้ทำตัวดีๆ แล้วคุยกันด้วยเหตุผลรถเอสยู
last updateLast Updated : 2026-10-04
Read more

บทที่ 8

ตื้ด! ตื้ด! ตื้ด!สัญญาณเตือนสีแดงสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง เสียงร้องเตือนปฏิเสธรหัสผ่านดังเสียดแทงแก้วหูในความเงียบสงบของค่ำคืนกรามของเมืองน่านขบแน่นจนนูนเป็นสันคม ความรู้สึกชาวาบแล่นจากปลายนิ้วขึ้นมาตามท่อนแขน หัวใจกระตุกวูบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต ไฟสีแดงที่กะพริบอยู่ตรงหน้าไม่ได้เป็นแค่สัญญาณเตือนของระบบรักษาความปลอดภัย แต่มันเหมือนกำแพงหนาทึบที่ถูกสร้างขึ้นมากระแทกหน้าเขาอย่างจังเธอเปลี่ยนรหัสเธอตัดสิทธิ์การเข้าถึงของเขาโดยไม่แม้แต่จะบอกกล่าวความโกรธแล่นพล่านขึ้นมาบดบังความรู้สึกอื่น เมืองน่านยกกำปั้นขึ้น กระแทกกำปั้นลงบนบานประตูไม้เนื้อแข็งอย่างแรงหลายครั้งติดต่อกันเสียงกระแทกประตูดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วชั้นสอง"แพร! เปิดประตู!" เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงต่ำลึก แฝงความกดดันและเกรี้ยวกราด "ผมรู้ว่าคุณอยู่ข้างใน เปิด!"ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงลมหนาวที่พัดผ่านระเบียงไม้ เมืองน่านเตรียมจะยกมือขึ้นทุบประตูอีกครั้ง ทว่าก่อนที่กำปั้นจะสัมผัสเนื้อไม้ เสียงปลดกลอนดิจิทัลจากด้านในก็ดังขึ้นแกร๊ก...บานประตูไม้ค่อยๆ ถูกดึงเปิดออกช้าๆผ้าแพรยืนอยู่ตรงนั้น ร่างสมส่วนสวมชุดนอนผ้าฝ
last updateLast Updated : 2026-10-04
Read more

บทที่ 9

บนเก้าอี้หวายตัวนั้น มีถุงพลาสติกใสวางอยู่จริงๆ ด้านในมีเสื้อคาร์ดิแกนไหมพรมสีเทาเข้มพับไว้อย่างประณีต ไร้รอยยับ วางสงบนิ่งอยู่ตรงนั้นเหมือนสิ่งของเหลือทิ้งที่เจ้าของบ้านไม่ต้องการให้เข้ามาอยู่ในสายตาอีกต่อไปหน้าของเมืองน่านชาร้อนผ่าวเหมือนถูกตบกลางสี่แยกความตั้งใจที่จะใช้เรื่องเสื้อเป็นข้ออ้างเพื่อเปิดบทสนทนา เพื่อหาทางเข้าไปในห้อง เพื่อดึงเธอกลับเข้ามากอด พังทลายลงไม่เป็นท่า ผ้าแพรตัดทุกช่องทาง ปิดทุกประตู และเตรียมการทุกอย่างไว้ล่วงหน้าอย่างเลือดเย็น"ถ้าไม่มีธุระอะไรแล้ว ฉันขอตัวพักผ่อนนะคะ" ผ้าแพรขยับมือที่จับลูกบิดประตู เตรียมจะดึงบานประตูปิด"เดี๋ยว!" เมืองน่านยกมือขึ้นยันบานประตูไว้โดยสัญชาตญาณ แรงกดจากฝ่ามือของเขาทำให้ประตูชะงัก "คุณจะรีบไปไหน เรายังคุยกันไม่รู้เรื่องเลยนะแพร"ผ้าแพรหยุดชะงัก ดวงตาคู่สวยตวัดกลับมามองมือของเขาที่ทาบอยู่บนประตู แววตาของเธอแข็งกร้าวขึ้นมาเป็นครั้งแรก"เอามือออกไปค่ะ""ไม่เอาออก จนกว่าคุณจะยอมคุยกับผมดีๆ""ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณค่ะ" เธอเน้นย้ำทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ "และกรุณาอย่ามาทำกิริยาคุกคามแบบนี้ที่หน้าบ้านของฉัน พรุ่งนี้ฉันมีนัดคุยงานกับ
last updateLast Updated : 2026-10-04
Read more

บทที่ 10

สามปีที่ผ่านมา เธอเปิดประตูต้อนรับเขาด้วยรอยยิ้มเสมอ ไม่ว่าเขาจะมาในเวลาไหน ไม่ว่าเขาจะเหนื่อยล้าหรือต้องการแค่ที่พักพิงชั่วคราว เธอยอมเป็นฝ่ายรอ เป็นฝ่ายเข้าใจ และเป็นฝ่ายเก็บงำความต้องการของตัวเองไว้ใต้พรมพอแล้ว... เธอจ่ายราคาให้กับความหวังลมๆ แล้งๆ นั้นแพงเกินไปแล้ว"พี่แพร กินน้ำเก๊กฮวยเย็นๆ ก่อนไหมจ๊ะ ช่างฝุ่นเยอะมาก เดี๋ยวคอแห้งแย่"เสียงใสแจ๋วของน้ำปิงดังแทรกเสียงสว่านไฟฟ้า หญิงสาววัยยี่สิบเจ็ดปีผู้ช่วยคนสนิทเดินถือแก้วสแตนเลสเก็บความเย็นเข้ามาหา บนหัวของน้ำปิงโพกผ้าเช็ดหน้าสีสดเพื่อกันฝุ่น ใบหน้ากลมแป้นเปื้อนฝุ่นปูนเล็กน้อยที่ข้างแก้มผ้าแพรรับแก้วน้ำมาจิบ ความหวานเย็นแล่นผ่านลำคอช่วยคลายความแห้งผากลงได้บ้าง "ขอบใจมากนะปิง ช่างด้านหลังเป็นไงบ้าง รื้อเคาน์เตอร์ตัวเก่าออกหมดหรือยัง""กำลังยกชิ้นสุดท้ายออกไปทิ้งหลังบ้านจ้ะพี่แพร" น้ำปิงตอบพลางหันไปมองช่างไม้สองคนที่กำลังช่วยกันยกแผ่นไม้สักหนาเตอะออกไป "แหม แต่หนูโล่งใจแทนพี่แพรจริงๆ นะ พอนึกถึงเรื่องเมื่อคืนแล้วยังขนลุกไม่หาย ตอนแรกหนูกะว่าจะไม่พูดแล้วนะ แต่เมื่อคืนตอนสองทุ่มกว่าๆ หนูนึกว่ามีขโมยขึ้นบ้านพี่เสียอีก เสียงทุบประตูด
last updateLast Updated : 2026-10-04
Read more
PREV
123456
...
11
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status