บทที่ 12

เครื่องยนต์ของรถคันนั้นยังคงติดอยู่ ควันไอเสียลอยจางๆ ออกมาจากท่อท้ายรถ บ่งบอกว่ามันจอดรออยู่ตรงนั้นมานานพอสมควรแล้ว

หัวใจของผ้าแพรเต้นสะดุด ลมหายใจสะดุดกึกในอก

เขามาทำไมอีก?

เมื่อคืนเขายังไม่เข้าใจอีกหรือว่าคำว่า 'คนนอก' มันหมายความว่าอย่างไร หรือเขาคิดว่าความเงียบและเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมงจะทำให้เธอลืมคำพูดร้ายกาจที่เขาเคยผลักไสเธอได้

ภาพความทรงจำในอดีตผุดซ้อนขึ้นมาในหัว... คืนที่เธอนอนร้องไห้ถามเขาถึงอนาคต แล้วสิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงคำว่า 'เราไม่ได้คบกัน' ความเย็นชาของเขาในคืนนั้น ค่อยๆ หล่อหลอมกลายเป็นเกราะเหล็กที่ห่อหุ้มหัวใจของเธอไว้ในตอนนี้

มือบางที่กำกระเป๋าสะพายแน่นคลายออกอย่างช้าๆ แววตาที่เคยไหววูบเปลี่ยนกลับมาเป็นราบเรียบ นิ่งสนิท และเย็นเยียบ

เธอไม่หลบสายตา เธอไม่คิดจะวิ่งหนีเข้าไปหลบในร้านเหมือนผู้หญิงที่ทำความผิด

ผ้าแพรเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย หันหลังกลับไปหาเขาตระหง่านที่กำลังม้วนเก็บแบบแปลนอยู่บนโต๊ะ เธอจงใจก้าวเดินกลับเข้าไปยืนใกล้เขาตระหง่านมากกว่าเดิม ส่งรอยยิ้มกว้างที่สดใสที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้ให้สถาปนิกหนุ่ม

"พี่ขุนคะ ไปกันเถอะค่ะ เดี๋ยวร้านอาหารคนจะแน่นเสียก่อน"

เขาตระหง่านเงยหน้าขึ้น สบสายตากับรอยยิ้มหวานนั้นอย่างประหลาดใจระคนยินดี "ครับ ไปกันเลย เดี๋ยวพี่เปิดประตูรถให้นะ"

ทั้งสองคนเดินเคียงข้างกันออกจากประตูหน้าร้านทอฝัน ผ้าแพรเดินเคียงชิดกับเขาตระหง่าน ชายหนุ่มเอื้อมมือไปกันกิ่งไม้ที่ยื่นล้ำเข้ามาบนทางเดินให้อย่างสุภาพ ท่าทางที่ดูสนิทสนมและเป็นธรรมชาติของคนทั้งคู่ถูกจัดวางไว้อย่างสมบูรณ์แบบกลางแจ้ง ท่ามกลางสายตาทุกคู่ที่มองมา

และแน่นอน... อยู่ในสายตาของคนที่นั่งอยู่ในรถเอสยูวีสีดำคันนั้นอย่างชัดเจน

จังหวะที่เขาตระหง่านเดินอ้อมไปเปิดประตูรถฝั่งผู้โดยสารให้ผ้าแพร และเธอกำลังจะก้าวขาขึ้นไปนั่ง เสียงคำรามของเครื่องยนต์จากฝั่งตรงข้ามก็ดังกระหึ่มขึ้นอย่างก้าวร้าว

บรืนนนน!

ล้อรถเอสยูวีสีดำบดขยี้ลงบนพื้นหินคลุกอย่างแรงจนเม็ดทรายกระเด็น ตัวรถพุ่งทะยานออกจากร่มไม้ ปาดหน้ารถกระบะที่กำลังแล่นมาตามเลนปกติอย่างอุกอาจ เสียงแตรดังกดยาวตามหลังด้วยความไม่พอใจ แต่รถคันนั้นไม่แม้แต่จะชะลอความเร็ว มันพุ่งทะลุสี่แยกข้างหน้าและเลี้ยวหายลับไปจากสายตาด้วยความเร็วบ้าคลั่ง

ผ้าแพรยืนนิ่ง มือที่จับขอบประตูรถของเขาตระหง่านบีบแน่นจนข้อนิ้วขาวโพลน

"คนขับรถคันนั้นมารยาทแย่จังเลยนะครับ ขับปาดหน้าอันตรายมาก" เขาตระหง่านพึมพำพลางส่ายหน้า มองตามทิศทางที่รถเอสยูวีเพิ่งขับหายไป ก่อนจะหันกลับมามองผ้าแพร "แพรเป็นอะไรหรือเปล่าครับ หน้าดูตกใจ"

ผ้าแพรสูดลมหายใจเข้าลึก บังคับให้หัวใจที่เต้นรัวกลับมาเป็นปกติ เธอปล่อยมือออกจากขอบประตู แล้วค่อยๆ สอดตัวเข้าไปนั่งในรถเก๋งคันหรู

"เปล่าค่ะพี่ขุน... แค่เสียงเครื่องยนต์มันดังไปหน่อย" เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบที่สุด

ประตูรถถูกปิดลง ตัดขาดเสียงอึกทึกจากภายนอก กลิ่นแอร์เย็นฉ่ำและเบาะหนังแท้ให้ความรู้สึกสะดวกสบาย ทว่าทันทีที่เขาตระหง่านเดินอ้อมไปขึ้นฝั่งคนขับและสตาร์ทรถ อาการปวดไมเกรนที่ขมับขวาของผ้าแพรก็กลับมากระหน่ำซ้ำอย่างรุนแรงจนตาพร่า

มือบางเลื่อนขึ้นไปกดนวดที่ขมับตัวเองเบาๆ ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงเส้นเลือดที่เต้นตุบๆ อยู่ใต้ผิวหนัง

ตลอดสามปีที่ผ่านมา เวลาที่เธอปวดหัวแบบนี้ จะมีมือหนาหยาบกร้านของเมืองน่านคอยช่วยประคองศีรษะเธอไว้ เขาจะใช้นิ้วโป้งกดคลึงที่จุดท้ายทอยและขมับอย่างแม่นยำตามหลักกายวิภาคศาสตร์ น้ำเสียงทุ้มนุ่มจะคอยกระซิบสั่งให้เธอหลับตา หายใจเข้าลึกๆ และอยู่เงียบๆ จนกว่าอาการปวดจะทุเลาลง

แต่ในวันนี้... สัมผัสนั้นไม่มีอีกต่อไปแล้ว

ผ้าแพรหลับตาลง เอนศีรษะพิงกับพนักเบาะ ปล่อยให้ความเงียบและความเจ็บปวดทำหน้าที่ของมัน เธอเตือนตัวเองในใจซ้ำๆ อย่างเด็ดขาด

ต่อให้ต้องปวดหัวจนแทบแตกสลาย ต่อให้ต้องทนทุกข์อยู่กับความทรงจำเก่าๆ เธอก็จะไม่ยอมหันหลังกลับไปหาผู้ชายที่เคยมองเธอเป็นเพียงแค่ของตายอีกเป็นอันขาด

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ คลอรีน และแอลกอฮอล์เข้มข้นเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ที่ลอยอวลอยู่ในห้องฉุกเฉินไม่เคยทำให้หมอเมืองน่านรู้สึกคลื่นไส้ แต่บ่ายวันนี้ กลิ่นเหล่านั้นกลับทำให้เขารู้สึกหายใจติดขัดจนต้องปลดกระดุมคอเสื้อเชิ้ตใต้เสื้อกาวน์ออกหนึ่งเม็ด

นาฬิกาดิจิทัลบนผนังห้องพักแพทย์บอกเวลาบ่ายสองโมงสิบห้านาที

เมืองน่านนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานเหล็ก แฟ้มเวชระเบียนของผู้ป่วยในที่รอการจำหน่ายกองพะเนินอยู่ตรงหน้า แต่สายตาของเขากลับไม่ได้จับจ้องที่ผลตรวจทางห้องปฏิบัติการหรือชาร์ตปรอทวัดไข้เลยแม้แต่น้อย

ภาพเมื่อตอนเที่ยงยังคงฉายซ้ำไปซ้ำมาในสมองราวกับแผ่นฟิล์มที่ติดลูป

ภาพของผ้าแพร... ยืนเคียงข้างกับผู้ชายคนนั้น ผู้ชายร่างสูงในชุดลินินสีขาวที่เอื้อมมือไปกันกิ่งไม้ให้เธออย่างทะนุถนอม และรอยยิ้มหวานหยดย้อยที่เธอส่งให้มัน รอยยิ้มที่เขาไม่เคยเห็นเธอส่งให้ใครหน้าไหนนอกจากเขามาตลอดสามปี

คนพิเศษ

เขาอ่านปากของไอ้สถาปนิกนั่นออกอย่างชัดเจนตอนที่มันก้มลงไปกระซิบใกล้หูเธอ พื้นที่แคบๆ ระหว่างสองคนนั้น ระยะห่างที่ไม่ถึงหนึ่งฟุต ท่าทางที่ดูสนิทสนมคุ้นเคยเกินความจำเป็น ทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาเขาที่นั่งกำพวงมาลัยรถแน่นอยู่ในมุมมืด