บทที่ 10

สามปีที่ผ่านมา เธอเปิดประตูต้อนรับเขาด้วยรอยยิ้มเสมอ ไม่ว่าเขาจะมาในเวลาไหน ไม่ว่าเขาจะเหนื่อยล้าหรือต้องการแค่ที่พักพิงชั่วคราว เธอยอมเป็นฝ่ายรอ เป็นฝ่ายเข้าใจ และเป็นฝ่ายเก็บงำความต้องการของตัวเองไว้ใต้พรม

พอแล้ว... เธอจ่ายราคาให้กับความหวังลมๆ แล้งๆ นั้นแพงเกินไปแล้ว

"พี่แพร กินน้ำเก๊กฮวยเย็นๆ ก่อนไหมจ๊ะ ช่างฝุ่นเยอะมาก เดี๋ยวคอแห้งแย่"

เสียงใสแจ๋วของน้ำปิงดังแทรกเสียงสว่านไฟฟ้า หญิงสาววัยยี่สิบเจ็ดปีผู้ช่วยคนสนิทเดินถือแก้วสแตนเลสเก็บความเย็นเข้ามาหา บนหัวของน้ำปิงโพกผ้าเช็ดหน้าสีสดเพื่อกันฝุ่น ใบหน้ากลมแป้นเปื้อนฝุ่นปูนเล็กน้อยที่ข้างแก้ม

ผ้าแพรรับแก้วน้ำมาจิบ ความหวานเย็นแล่นผ่านลำคอช่วยคลายความแห้งผากลงได้บ้าง "ขอบใจมากนะปิง ช่างด้านหลังเป็นไงบ้าง รื้อเคาน์เตอร์ตัวเก่าออกหมดหรือยัง"

"กำลังยกชิ้นสุดท้ายออกไปทิ้งหลังบ้านจ้ะพี่แพร" น้ำปิงตอบพลางหันไปมองช่างไม้สองคนที่กำลังช่วยกันยกแผ่นไม้สักหนาเตอะออกไป "แหม แต่หนูโล่งใจแทนพี่แพรจริงๆ นะ พอนึกถึงเรื่องเมื่อคืนแล้วยังขนลุกไม่หาย ตอนแรกหนูกะว่าจะไม่พูดแล้วนะ แต่เมื่อคืนตอนสองทุ่มกว่าๆ หนูนึกว่ามีขโมยขึ้นบ้านพี่เสียอีก เสียงทุบประตูดังสนั่นลงมาถึงข้างล่าง พอหนูแอบมองจากหน้าต่างห้องพักคนงาน เห็นคุณหมอเมืองน่านยืนหน้าดำหน้าแดงอยู่หน้าห้องพี่ หนูนี่ใจหายวาบเลย"

ผ้าแพรชะงักมือที่กำลังจดบันทึก ปลายดินสอกดลงบนหน้ากระดาษจนไส้แกรไฟต์หักครึ่ง

"ปิง" เธอเอ่ยเสียงเรียบ ตวัดสายตาดุๆ ไปมองลูกน้อง "พี่บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าพูดถึงเรื่องนี้อีก"

"โธ่ พี่แพร หนูก็แค่อยากรู้ว่าพี่ทำยังไงถึงไล่หมอเขากลับไปได้" น้ำปิงยู่หน้า กระซิบกระซาบพลางขยับเข้ามาใกล้ "ปกติคุณหมอเขาเป็นเทวดาประจำอำเภอ ใครๆ ก็กราบไหว้เกรงใจ มีแต่พี่แพรนี่แหละที่กล้าปิดประตูกระแทกหน้าใส่เขา หนูเห็นตอนเขาเดินลงบันไดมานะพี่ หน้าชาราวกับโดนผึ้งต่อย เสื้อคาร์ดิแกนในมือนี่ขยำจนเละเลย สะใจหนูชะมัด คนอะไรมาหาผู้หญิงเป็นปีๆ แต่ไม่ยอมเปิดตัว ไม่ยอมให้สถานะ สมควรโดนดัดสันดานเสียบ้าง!"

"น้ำปิง พอได้แล้ว" ผ้าแพรปรามเสียงเข้มขึ้น "เรื่องระหว่างพี่กับเขา มันจบไปตั้งแต่เมื่อคืนก่อนแล้ว ต่อไปนี้ไม่ต้องพูดชื่อนี้ในร้านอีก ไม่ว่าเขาจะมาหรือจะทำอะไร มันไม่ใช่เรื่องของเรา เข้าใจไหม"

น้ำปิงเห็นสายตานิ่งสนิทของเจ้านายก็รีบยกมือรูดซิปปากตัวเองทันที "จ้ะๆ หนูไม่พูดแล้วจ้ะ ปิงขอโทษนะพี่แพร ปิงแค่แค้นแทนพี่นี่นา"

ผ้าแพรถอนหายใจยาว วางแก้วน้ำลงบนโต๊ะพับสนาม เธอเข้าใจดีว่าน้ำปิงเป็นห่วง ตลอดสามปีที่ผ่านมา น้ำปิงเป็นคนเดียวที่เห็นทุกอย่าง เห็นว่าเธอต้องตื่นมาชงกาแฟให้เขาตอนตีห้า เห็นว่าเธอต้องนั่งรอเขากินข้าวเย็นจนกับข้าวเย็นชืดเพราะเขาติดเคสผ่าตัดด่วน และเห็นว่าเธอต้องยิ้มรับความว่างเปล่ามานานแค่ไหน

แต่การขุดคุ้ยเรื่องของเมืองน่านขึ้นมาพูดซ้ำๆ ไม่ได้ช่วยให้อาการปวดหัวของเธอลดลงเลย มันมีแต่จะตอกย้ำให้แผลสดในใจระบมขึ้นมาอีก

เสียงเครื่องยนต์นุ่มทุ้มของรถเก๋งซีดานยุโรปคันหรูแล่นเข้ามาจอดที่ลานดินหน้าร้าน ขัดจังหวะบทสนทนาของทั้งสองคน ฝุ่นทรายใต้ล้อรถตลบขึ้นเล็กน้อยก่อนจะสงบลง

ประตูรถฝั่งคนขับเปิดออก ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มวัยสามสิบสองปีในชุดเสื้อเชิ้ตผ้าลินินสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอก กางเกงสแล็กสีเบจเข้ารูป และรองเท้าโลฟเฟอร์หนังแท้สีน้ำตาลก้าวลงมาจากรถอย่างคล่องแคล่ว เขาสวมแว่นสายตากรอบไทเทเนียมบางเฉียบ เส้นผมตัดแต่งทรงอย่างประณีตรับกับรอยยิ้มเปิดเผยที่ระบายอยู่บนใบหน้าคมคาย

เขาตระหง่าน หรือ 'พี่ขุน' สถาปนิกหนุ่มเจ้าของสตูดิโอออกแบบชื่อดังจากเชียงใหม่

ในมือของเขาถือกระบอกใส่แบบแปลนพิมพ์เขียวขนาดใหญ่ และในมืออีกข้างมีถุงกระดาษจากร้านเบเกอรี่ชื่อดังในตัวเมือง

"สวัสดีครับน้องแพร น้องปิง" เสียงทุ้มอบอุ่นของเขาตระหง่านทักทายขึ้นอย่างเป็นกันเอง เขาเดินก้าวข้ามเศษไม้หน้าร้านเข้ามาอย่างระมัดระวัง สายตาที่มองตรงมายังผ้าแพรเต็มไปด้วยประกายชื่นชมอย่างไม่ปิดบัง "ขอโทษที่มาช้ากว่าเวลานัดไปสิบห้านาทีนะครับ พอดีพี่แวะไปรับขนมเค้กมะพร้าวอ่อนเจ้าอร่อยมาให้ เห็นพี่แพรบ่นว่าอยากกินเมื่อวันก่อน"

ผ้าแพรปลดหน้ากากอนามัยลงมาไว้ใต้คาง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเนียนละเอียด "สวัสดีค่ะพี่ขุน ไม่ช้าเลยค่ะ แพรกับช่างก็เพิ่งเริ่มเคลียร์พื้นที่ส่วนหน้าเหมือนกัน ขอบคุณสำหรับขนมนะคะ พี่ขุนไม่ต้องลำบากซื้อมาฝากทุกครั้งก็ได้ เกรงใจแย่เลย"

"ไม่ลำบากเลยครับ สำหรับแพร... พี่เต็มใจเสมอ" เขาตระหง่านส่งถุงขนมให้น้ำปิงที่ยืนยิ้มกริ่มรับไปอย่างรู้หน้าที่ ก่อนที่ดวงตาคมหลังกรอบแว่นจะจับจ้องที่ใบหน้าของผ้าแพรอย่างพิจารณา "แต่ดูเหมือนวันนี้แพรจะพักผ่อนน้อยไปหน่อยนะครับ ใต้ตาคล้ำนิดๆ แถมหน้าดูซีดๆ ปวดหัวไมเกรนกำเริบอีกหรือเปล่า"

ผ้าแพรชะงักไปเล็กน้อยกับความช่างสังเกตของเขา เมืองน่านเองก็เป็นหมอ แต่เวลาที่เขาเห็นเธอหน้าซีด สิ่งที่เขาทำคือการหยิบแผงยาแก้ปวดโยนให้พร้อมสั่งให้ไปนอนพักตามหลักการแพทย์ เขาไม่เคยถามถึงสาเหตุ ไม่เคยสนใจว่าความเครียดที่ทำให้เธอปวดหัวมันเกิดมาจากความเย็นชาของเขาเองหรือไม่