บทนำ 1

     หยาดฝนเม็ดใหญ่ทิ้งตัวลงมาจากท้องฟ้าสีเทาหม่น กระทบหลังคากระเบื้องดินเผาของศาลาวัดเก่าแก่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาจนเกิดเสียงดังกึกก้องแข่งกับเสียงสวดพระอภิธรรมศพที่ฟังสลดหดหู่ กลิ่นชื้นแฉะของไอดินผสมปนเปไปกับกลิ่นธูปควันเทียนและดอกซ่อนกลิ่น สร้างบรรยากาศที่บีบคั้นจนทำให้ผู้คนที่มาร่วมงานหายใจแทบไม่ออก

        กวินทร์ อัครกุล ชายหนุ่มในวัยสามสิบเอ็ดปี ยืนกอดอกนิ่งสงบอยู่ในมุมมืดที่สุดของศาลา ร่างสูงใหญ่กำยำในชุดสูทสีดำสนิทสั่งตัดพิเศษดูกลมกลืนไปกับเงามืด ใบหน้าคมคายที่มักจะเรียบตึงและเย็นชาอยู่เป็นนิจ บัดนี้กลับมีร่องรอยของความเหนื่อยล้าและดวงตาที่แดงก่ำจากการอดนอนมาหลายคืน

         นัยน์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจ้องมองตรงไปยังกรอบรูปคู่หน้าโลงศพ...รูปของ ‘พล’ เพื่อนสนิทที่สุดเพียงคนเดียวในชีวิตของเขา และภรรยาของพลที่เพิ่งจากโลกนี้ไปอย่างกะทันหันด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์

         กวินทร์กับพลสร้างบริษัท ‘อัครกุล เรียลเอสเตท’ ขึ้นมาด้วยกันจากศูนย์ จนตอนนี้มันกลายเป็นอาณาจักรอสังหาริมทรัพย์ที่กำลังเติบโตอย่างก้าวกระโดด พลคือรอยยิ้มและมันสมองฝั่งเจรจา ส่วนกวินทร์คือความเด็ดขาดและนักล่าฝั่งบริหาร พวกเขาเป็นเหมือนพี่น้องที่คลานตามกันมา

         แต่ตอนนี้ครึ่งหนึ่งของอัครกุลได้ตายจากไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงสมบัติมูลค่าหลายร้อยล้าน และสิ่งมีชีวิตเล็กๆ อีกหนึ่งชีวิตที่นั่งพับเพียบอยู่หน้าโลงศพ

        เด็กหญิงจิณณพัต หรือ ‘น้องเจ้าขา’ ในวัยสิบขวบ

         เด็กหญิงตัวผอมบางในชุดกระโปรงสีดำสนิท นั่งตัวตรงแหน่วอยู่หน้ากระถางธูป ใบหน้าจิ้มลิ้มที่เคยมียิ้มสดใสเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา แต่สิ่งที่ทำให้กวินทร์ต้องขมวดคิ้วมอง คือท่าทีของเด็กน้อยที่ไม่ได้ฟูมฟายหรือสะอื้นไห้จนตัวโยนเหมือนเด็กทั่วไปที่เพิ่งเสียพ่อแม่ไป

         เธอนั่งกำหมัดแน่นอยู่ที่ตัก นัยน์ตากลมโตที่บวมช้ำจ้องมองตรงไปข้างหน้า แววตานั้นไม่ได้ว่างเปล่าหรือหวาดกลัว แต่มันเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและหยิ่งทะนงอย่างประหลาด ราวกับกำลังสร้างเกราะกำบังตัวเองจากฝูงแร้งกาที่กำลังรุมล้อมอยู่ด้านหลัง

         “โธ่...หลานป้า น่าสงสารจริง ๆ พ่อแม่มาด่วนจากไปแบบนี้ แล้วชีวิตหนูจะทำยังไงล่ะลูกเอ๊ย”

         เสียงแหลมปรี๊ดที่ดัดให้ดูโศกเศร้าของป้าศรี ญาติห่าง ๆ ฝั่งแม่ของเจ้าขาดังขึ้น พร้อมกับมืออวบอูมที่เอื้อมมาหวังจะลูบศีรษะเด็กหญิง

         “เรื่องงานศพพวกเราก็จะจัดการให้เต็มที่นั่นแหละ แต่เรื่องมรดกที่ตาพลทิ้งไว้ ได้ข่าวว่าเยอะน่าดู ป้าในฐานะญาติผู้ใหญ่ฝั่งแม่ ก็คงต้องรับหน้าที่เป็นผู้ปกครองดูแลทรัพย์สินให้เจ้าขาไปก่อน ไม่งั้นเด็กตัวแค่นี้โดนคนนอกหลอกเอาไปหมดแน่”

         “เดี๋ยวสิพี่ศรี” ญาติอีกคนแทรกขึ้นมาทันที แววตาเต็มไปด้วยความโลภที่ปิดไม่มิด “ทางฝั่งพ่อเขาก็มีญาติเหมือนกันนะ ฉันเป็นอาแท้ ๆ ของตาพล ฉันควรจะเป็นคนดูแลเจ้าขากับมรดกพวกนั้นมากกว่าสิ”

         เสียงกระซิบกระซาบถกเถียงเรื่องเงินทองและสิทธิ์ในการดูแลบ่อทองคำที่ชื่อว่าเจ้าขาดังระงมขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ได้เกรงใจวิญญาณคนตายที่นอนอยู่ในโลงเลยแม้แต่น้อย

         กวินทร์ยืนฟังบทสนทนาอันน่าสะอิดสะเอียนนั้นด้วยความขยะแขยง เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน เตรียมจะก้าวเท้าออกไปจัดการสั่งสอนพวกเหลือบไรพวกนั้นให้รู้สำนึก แต่ทว่าเสียงเล็ก ๆ ที่ดังขึ้นท่ามกลางวงล้อมกลับทำให้เขาต้องชะงักเท้า

         “อย่ามาแตะตัวหนูนะ!”

         เจ้าขาปัดมือของป้าศรีออกอย่างแรงจนอีกฝ่ายสะดุ้ง เด็กหญิงวัยสิบขวบลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ตัวจะเล็กกว่าผู้ใหญ่เหล่านั้นมาก แต่รังสีความแข็งกร้าวที่แผ่ออกมากลับทำให้พวกญาติ ๆ หน้าตื่น

         “หนูไม่ไปอยู่กับป้าศรี แล้วก็ไม่ไปอยู่กับใครทั้งนั้น!” เด็กหญิงตวาดเสียงสั่นเครือแต่มั่นคง นัยน์ตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด “ป้าศรีเกลียดคุณแม่! ตอนคุณแม่ยังมีชีวิตอยู่ ป้าก็เอาแต่ด่าคุณแม่ลับหลัง พอตอนนี้คุณแม่ไม่อยู่ ป้าก็แค่จะฮุบเงินของคุณพ่อ!”

         “นังเด็กนี่! พูดจาฉอด ๆ ไม่มีมารยาท ใครสั่งใครสอนฮะ!” ป้าศรีหน้าม้าน โกรธจนหน้าแดงก่ำ ง้างมือขึ้นเตรียมจะฟาดลงบนแก้มใสของเด็กหญิงที่กล้าฉีกหน้าเธอต่อหน้าคนอื่น “ฉันเป็นป้าแกนะ! แกไม่มีพ่อแม่คอยคุ้มกะลาหัวแล้วนะยะ!”

         เจ้าขาไม่หลบ เธอเชิดหน้าขึ้น กัดริมฝีปากแน่น เตรียมรับแรงปะทะอย่างคนที่มีศักดิ์ศรีและไม่ยอมก้มหัวให้ความอยุติธรรม

         แต่ก่อนที่ฝ่ามืออวบอูมนั้นจะทันได้สัมผัสผิวแก้มของเด็กน้อย...

        หมับ!

         มือหนาและแข็งแกร่งดุจคีมเหล็กของใครบางคนก็พุ่งเข้ามาคว้าข้อมือของป้าศรีเอาไว้กลางอากาศ แรงบีบมหาศาลทำเอาหญิงวัยกลางคนถึงกับร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด

“        โอ๊ย! ปล่อยนะ! แกเป็นใครวะ!”

         “คนที่คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องคนของเขา...แม้แต่ปลายเล็บ”

         เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบจนสลักลึกถึงกระดูกดังขึ้นเบื้องหลังเด็กหญิง กวินทร์ก้าวเข้ามาขวางระหว่างเจ้าขากับบรรดาญาติหน้าเงิน ร่างสูงใหญ่ของเขาทาบทับเป็นเงาทะมึน บดบังเด็กน้อยเอาไว้เบื้องหลังอย่างมิดชิด สายตาที่เขามองป้าศรีราวกับมองขยะเปียกชิ้นหนึ่ง

         เขาสะบัดข้อมือนั้นทิ้งอย่างรังเกียจ จนป้าศรีเซถลาไปชนกับญาติคนอื่น ๆ

         “คุณ...คุณกวินทร์” ญาติฝั่งพ่อที่จำเขาได้หน้าถอดสีทันที