บทนำ 2

     ใครบ้างในแวดวงธุรกิจจะไม่รู้จัก กวินทร์ อัครกุล มาเฟียอสังหาฯ ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาดและโหดเหี้ยมที่สุด

         “นี่มันเรื่องภายในครอบครัวนะคะคุณกวินทร์ คุณเป็นแค่เพื่อนของตาพล ไม่เกี่ยวอะไรกับมรดก หรือการดูแลยัยเจ้าขา” ป้าศรีพยายามเถียง แม้เสียงจะสั่นกึก ๆ

         กวินทร์แค่นยิ้มมุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้มีความเป็นมิตรอยู่เลยแม้แต่น้อย เขาสอดมือล้วงกระเป๋ากางเกงทอดมองพวกญาติ ๆ ด้วยสายตาสมเพช

         “บังเอิญว่า เพื่อน’ อย่างผม เป็นคนที่ไอ้พลไว้ใจมากกว่า ‘สายเลือด’ ที่จ้องจะสูบเลือดสูบเนื้ออย่างพวกคุณ”

         กวินทร์หันไปพยักหน้าให้ลูกน้องคนสนิทที่ยืนอยู่หน้าศาลา ทนายความประจำบริษัทเดินถือแฟ้มเอกสารตรงเข้ามาทันที

         “นี่คือพินัยกรรมฉบับสมบูรณ์ของนายพลและภรรยา ที่ทำไว้กับบริษัททนายความของผมเมื่อปีที่แล้ว” กวินทร์ประกาศเสียงดังฟังชัด “ระบุไว้ชัดเจนว่า หากพวกเขาเป็นอะไรไป สิทธิ์ขาดในการดูแลเด็กหญิงจิณณพัต และผู้จัดการมรดกทั้งหมดแต่เพียงผู้เดียวตกเป็นของผม กวินทร์ อัครกุล”

         คำประกาศนั้นเปรียบเสมือนฟ้าผ่าลงกลางศาลาวัด ญาติพี่น้องทุกคนหน้าซีดเผือด อ้าปากค้าง หมดหนทางจะเถียง เพราะเอกสารตราครุฑที่มีลายเซ็นครบถ้วนคือหลักฐานที่ดิ้นไม่หลุด

         “ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป จิณณพัตคือคนในความดูแลของอัครกุล เรียลเอสเตท ใครหน้าไหนที่คิดจะมาวุ่นวายกับเธอ หรือหวังจะฮุบสมบัติของเธอ เตรียมตัวรับหมายศาลและเตรียมตัวล้มละลายได้เลย ผมพูดคำไหน คำนั้น”

         กวินทร์ตวาดเสียงกร้าว รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาทำให้ญาติพี่น้องต่างพากันก้มหน้าหลบตา และค่อย ๆ สลายตัวแยกย้ายกันไปนั่งที่อื่นอย่างเงียบเชียบ ไม่มีใครกล้าลองดีกับอำนาจมืดของเขา

         เมื่อกำจัดพวกเหลือบไรไปได้ กวินทร์ก็สูดหายใจลึก เขาหมุนตัวกลับมามองเด็กหญิงตัวน้อยที่ยืนอยู่ข้างหลัง

         เจ้าขากำลังเงยหน้ามองเขา นัยน์ตากลมโตที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่ บัดนี้เริ่มมีหยาดน้ำตากลับมาคลอหน่วยอีกครั้ง แต่เธอพยายามเม้มปากแน่นเพื่อกลั้นมันไว้ เด็กคนนี้เข้มแข็ง หยิ่งในศักดิ์ศรี แต่ลึก ๆ แล้วเธอก็คือเด็กสิบขวบที่ใจสลายจากการสูญเสียโลกทั้งใบไป

         กวินทร์เป็นคนไม่ชอบเด็ก เขาเกลียดความวุ่นวาย เกลียดเสียงร้องไห้ และไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้จะมีลูก แต่เมื่อเห็นแววตาเด็ดเดี่ยวปนเจ็บปวดของลูกสาวเพื่อนรัก หัวใจที่ด้านชาของเขากลับกระตุกวูบ

         ชายหนุ่มย่อตัวลงนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งกับพื้นศาลา เพื่อให้ระดับสายตาเสมอกับเธอ เขาไม่รู้ว่าจะปลอบเด็กยังไง จึงทำได้เพียงยื่นมือหนาที่หยาบกร้านจากการทำงานหนักออกไปตรงหน้าเธอ

         “เจ้าขา...” เขาเอ่ยเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่พยายามปรับให้อ่อนโยนที่สุดเท่าที่ชีวิตนี้เคยทำมา “จำอาได้ไหม อาวินของหนูไง”

         เจ้าขามองฝ่ามือใหญ่นั้นสลับกับใบหน้าคมคายของคุณอาที่มักจะมานั่งดื่มเหล้าและคุยงานกับคุณพ่อที่บ้านบ่อย ๆ อาวินที่ดุ ๆ แต่ชอบซื้อของเล่นแพง ๆ มาฝากเธอเสมอ

         ความอดทนที่ฝืนเกร็งมาตลอดทั้งวันพังทลายลง

         “อาวิน...”

         เด็กหญิงโผเข้าสวมกอดลำคอแกร่งของชายหนุ่มเต็มแรง น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตก เธอซุกใบหน้าเปื้อนน้ำตาลงกับลาดไหล่กว้างของเขา ปล่อยเสียงสะอื้นไห้ออกมาอย่างไม่อายใครอีกต่อไป

         “ฮือออ...อาวินขา...คุณพ่อคุณแม่ไม่อยู่แล้ว เจ้าขาไม่เหลือใครแล้ว พวกเขาทิ้งเจ้าขาไปแล้ว ฮึก...”

         ความเปียกชื้นจากน้ำตาที่ซึมผ่านเสื้อสูทเนื้อดีลงมาถึงผิวหนังทำให้กวินทร์รู้สึกจุกในลำคอ เขายกแขนขึ้นโอบรัดร่างเล็กที่สั่นเทานั้นไว้แน่นอย่างเงอะงะ แต่ก็แฝงไปด้วยความปกป้อง ฝ่ามือใหญ่วางลงบนศีรษะทุยสวย ลูบกลุ่มผมนุ่มนิ่มนั้นเบา ๆ กลิ่นแชมพูกลิ่นวานิลลาอ่อน ๆ ลอยมาแตะจมูกเขา มันเป็นกลิ่นที่บริสุทธิ์และเปราะบางที่สุดในชีวิตอันมืดดำของเขา

         กวินทร์เงยหน้าขึ้น สบตาเข้ากับรูปถ่ายของเพื่อนรักบนแท่นบูชาอีกครั้ง

        ‘หลับให้สบายนะไอ้พล ไม่ต้องห่วงลูก มึงก็รู้ว่ากูเป็นคนรักษาคำพูดแค่ไหน กูสัญญาด้วยเกียรติและชีวิตของกู กูจะดูแลแก้วตาดวงใจของมึงให้ดีที่สุด จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมารังแก หรือทำให้เธอต้องร้องไห้เด็ดขาด’

         “ใครว่าหนูไม่เหลือใคร” กวินทร์กระซิบข้างหูเด็กน้อย น้ำเสียงทุ้มลึกและหนักแน่นดั่งหินผา “หนูยังมีอา อาอยู่นี่ อาวินจะดูแลหนูเอง”

         คำปฏิญาณหน้าไฟในวันนั้น คือจุดเริ่มต้นของพันธนาการที่ผูกมัดชีวิตของคนสองคนเข้าด้วยกันอย่างแยกไม่ออก

         กวินทร์ในวัยสามสิบเอ็ดปีไม่เคยรู้เลยว่าการรับอุปการะเด็กหญิงตัวน้อยที่หยิ่งทะนงคนนี้ จะเข้ามาเปลี่ยนโลกสีเทาของเขาไปตลอดกาล

         และเขาไม่มีทางรู้เลยว่า คำสัญญาด้วยความบริสุทธิ์ใจในฐานะ ‘ผู้ปกครอง’ ในวันนั้น...

         จะกลายเป็น ‘กรงขัง’ ที่กักขังหัวใจของเขาเอง และกลายเป็นความรู้สึก ‘รักต้องห้าม’ ที่ทรมานที่สุดในชีวิต เมื่อกาลเวลาล่วงเลยผ่านไป

         ...

         ...

(11 ปีต่อมา)

         สายฝนยังคงตกหนักเหมือนในวันวาน แต่ความรู้สึกของผู้ชายที่ยืนกางร่มคันใหญ่สีดำ กลับเปลี่ยนไปตลอดกาล

         จากเด็กหญิงตัวผอมบางที่ร้องไห้กอดคอเขาในวันนั้น ได้เติบโตผลิบานเป็นหญิงสาววัยยี่สิบเอ็ดปีที่งดงามราวกับดอกไม้แรกแย้ม รูปร่างอรชรแต่มีส่วนเว้าส่วนโค้งเย้ายวน ผิวพรรณขาวเนียนละเอียด และมีกลิ่นหอมวานิลลาที่บัดนี้ไม่ได้ให้ความรู้สึกไร้เดียงสาอีกต่อไป แต่มันกลับกลายเป็นกลิ่นหอมที่มอมเมาและปั่นป่วนสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาจนแทบคลั่ง

         และที่สำคัญที่สุด ดวงตากลมโตที่เคยเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวในวันนั้น วันนี้มันไม่ได้มองเขาด้วยความเคารพในแบบ ‘คุณอา’ อีกต่อไป

         แต่มันเป็นสายตาของผู้หญิงคนหนึ่งที่มองผู้ชายที่เธอรัก และกำลังเชื้อเชิญให้เขาก้าวข้ามเส้นศีลธรรมที่เขาขีดเอาไว้

         และนั่นคือสิ่งที่กวินทร์ในวัยสี่สิบสองปีหวาดกลัวและปรารถนาที่สุดในเวลาเดียวกัน