บทนำ(2)

วายุ หรือ ปลัดวายุ เป็นชายอายุอานามเข้าวัย 32 ปีไปเมื่อเดือนก่อน รูปร่างหน้าตาของเขาเรียกได้ว่าเป็นที่หมายปองของบรรดาสาว ๆ ในอำเภอเป็นอย่างมาก ทั้งสาวเด็ก สาวแก่ แม่ม่าย ก็วนมาขายขนมจีบไม่มีหยุด แต่ วายุ กลับไม่เคยอยากจะลงเอยกับใครเลยสักคน เพราะยังลืมคนเก่าไม่ได้ ที่ยังลืมคนเก่าไม่ได้บางทีก็ไม่ใช่เพราะใจยังรัก แต่อาจเพราะเพื่อนยังล้อก็เลยไม่มีเวลาให้ได้ลืมเสียมากกว่า

บ้านของเขาไม่ใช่คนมีฐานะอะไรมากมาย แต่กลับมีที่นามรดก และโชคจากการถูกหวยรัฐบาลรางวัลที่ 1 ที่เจ้าพีทหลานชายของเขาจับให้ 2 ใบที่วัดพระลอยตอนไปทำบุญในวันเกิด ทำให้ฐานะก็ขยับขึ้นมาเป็นสบายมากขึ้น แม้เงินจะไม่ได้มากมายถึงขั้นเศรษฐี

ถึงแม้จะเป็นแบบนั้น แต่เขาก็ยังคงทำงานเป็นปลัดในอำเภอเล็ก ๆ อย่างดอนเจดีย์ จังหวัดสุพรรณบุรีต่อไป เพราะเขารักในงานนี้ที่ได้ช่วยเหลือชาวบ้านตาดำ ๆ มากมาย

เย็นวันนั้น ท้องฟ้าเหนืออำเภอดอนเจดีย์เริ่มกลายเป็นสีส้มอ่อน ลมเย็นจากทุ่งนาพัดกลิ่นข้าวอ่อนเข้ามาในลานหน้าสำนักงานอำเภอ น้ำขิงเดินตามปลัดวายุออกมาด้วยท่าทีเรียบร้อยกว่าตอนเช้าเยอะ เธอก้มมองพื้นเป็นระยะ ไม่กล้าชวนคุยเหมือนก่อน

"ขึ้นรถสิ จะพาไปดูที่พัก" เสียงทุ้มเรียบดังขึ้นข้าง ๆ รถกระบะคันเดิมที่จอดอยู่ใต้ต้นโพธิ์

"ที่พักเหรอคะ" น้ำขิงเงยหน้าขึ้น "ปลัดจะพาไปหาหอเหรอคะ หนูหาก็ได้..."

"ไม่ต้อง" เขาพูดตัดบทสนทนาก่อนที่อีกคนจะพูดจบประโยคเสียด้วยซ้ำ "ที่นี่ไม่มีหอใกล้อำเภอเท่าไร แล้วเธอก็ต้องไปลงพื้นที่เช้า ๆ อยู่กับบ้านฉันนั่นแหละสะดวกสุด" น้ำขิงกะพริบตาปริบ ๆ ทันทีที่ได้ยิน

"บ้าน...ปลัดเหรอคะ" หัวใจดวงเล็กเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้เหตุผล

"บ้านหลังเล็กข้างบ้านแม่ฉัน มีคนอยู่ก่อนคือองศาน้องชายฉันเอง ตอนนี้มันย้ายไปอยู่บ้านเมียที่ข้างวัดแล้ว ห้องยังว่างอยู่ ฉันให้เธอพักตรงนั้น"

"เอ่อ..." เธออึกอักนิดหนึ่ง "ปลัดจะไม่ลำบากเหรอคะ หนูกลัวจะรบกวน"

"ไม่รบกวนหรอก แม่ฉันอยู่คนเดียว ก็ดี จะได้มีคนคุยด้วยบ้าง อีกอย่างเธอจะได้ไม่รู้สึกเหงาด้วยเหมือนกัน" น้ำเสียงของเขายังคงเรียบ แต่ฟังดูอ่อนลงกว่าปกติ

น้ำขิงพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเปิดประตูรถขึ้นไปนั่งอย่างว่าง่าย รถกระบะเคลื่อนตัวออกช้า ๆ ตามถนนดินแดงที่ทอดไปยังท้องทุ่ง เสียงจักจั่นเริ่มดังระงมเมื่อแสงอาทิตย์ใกล้ลับ

ไม่นานนัก รถก็มาหยุดหน้าบ้านไม้สองหลังอยู่ติดกัน หลังหนึ่งใหญ่และดูอบอุ่น อีกหลังเป็นบ้านชั้นเดียวหลังเล็กทาสีขาวสะอาด มีสวนดอกไม้เล็ก ๆ อยู่ข้างรั้ว

"หลังเล็กนั่นแหละ บ้านองศา...ตอนนี้เธออยู่ได้เลย ของใช้มีครบ" เขาพูดพลางลงจากรถเดินนำไปเปิดประตูรั้วให้

น้ำขิงมองรอบ ๆ ด้วยแววตาเปล่งประกาย

"ที่นี่น่ารักจังเลยค่ะ มีต้นโมกด้วย กลิ่นหอมมากเลย"

"ชอบก็อยู่ไปเถอะ จะได้ไม่ต้องเหนื่อยเดินทาง"

"แต่...ปลัดแน่ใจนะคะว่าหนูไม่รบกวน" วายุเหลือบตามองเธอก่อนจะตอบเรียบ ๆ แต่แฝงรอยขำ

"ถ้ารบกวน ฉันคงไม่พูดตั้งแต่แรกหรอก" น้ำขิงยิ้มอาย ๆ แล้วพยักหน้า

"งั้นหนูจะดูแลบ้านให้สะอาดเลยค่ะ ปลัดจะได้ไม่เสียชื่อคนให้ที่อยู่...แล้วแบบนี้ค่าเช่าต้องจ่ายยังไงคะ" วายุหัวเราะในลำคอทันทีที่ได้ยิน

"ปากแบบนี้ สงสัยไอ้ครามคงเลี้ยงให้พูดเก่งจริง ๆ ค่าเช่าก็ไม่ต้องจ่ายหรอก ทำตัวดี ๆ ก็พอ"

"จริงเหรอคะ หนูจะเป็นเด็กดีค่ะ สัญญาเลย อีกอย่างอาครามบอกว่าถ้าอยู่กับอาวา ต้องพูดเพราะ ๆ นะคะ" น้ำขิงพูดพลางยิ้มจนตาหยี รู้สึกว่าสิ่งที่อาเธอสั่งสอนมาแต่เด็กมีประโยชน์สุด ๆ ก็วันนี้

"อาเหรอ..." เขาทวนอย่างใช้ความคิด เพราะตั้งแต่เช้านอกจากสรรพนามที่เรียกว่าพี่ เด็กคนนี้ก็เรียกแค่ปลัดมาทั้งวัน เห็นทีว่าคงต้องมีสรรพนามให้เรียกกันอย่างถูกต้องจริง ๆ นั่นแหละ

"ก็ใช่สิคะ อาครามเป็นอาแล้วก็เป็นเพื่อนกับอาวา หนูก็เรียกปลัดว่า ‘อา’ ได้เหมือนกันนี่คะ จะได้ไม่ต้องเกร็ง ใช่ไหมคะ...อาวา" วายุขยับมุมปากขึ้นนิดหนึ่งอย่างคนที่ทำตัวไม่ถูก

"ตามใจเธอแล้วกัน เรียกอะไรก็ได้ แต่อย่ามาอ้อนเกินไปก็พอ ฉันไม่ชอบ"

"หนูไม่ได้อ้อนสักหน่อยค่ะ อาวาแค่คิดไปเอง" เสียงใสนั้นทำให้ปลัดหนุ่มต้องหลบสายตาเสียเฉย ๆ

น้ำขิงเป็นนักศึกษาสาวอายุ 22 ปี ใกล้จะบริบูรณ์แล้วในเดือนหน้า เธอรูปร่างหน้าตาสะสวยฉบับผู้หญิงที่ดูแลตัวเองมาอย่างดีตั้งแต่เด็ก ผิวพรรณของเธอ ใครเห็นก็ดูออกว่าต้องเป็นคุณหนูจากบ้านไหนสักที่ และใช่ น้ำขิงเองก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ

บ้านของเธอนั้นค่อนข้างมีฐานะเลยทีเดียว ด้วยความที่ทางบ้านทำธุรกิจส่วนตัวและเติบโตอย่างรวดเร็วในช่วงโควิดที่ผ่านมา ดังนั้นน้ำขิงจึงเรียกได้ว่าเกิดมาบนกองเงินกองทอง ไม่ขาดตกบกพร่อง และไม่เคยลำบากมาทั้งชีวิตเลยก็ว่าได้ ดังนั้นการตัดสินใจมาฝึกงานในพื้นที่ชนบทขนาดนี้ก็คือการที่เธออยากจะฝึกตัวเองแบบจริงจัง และคุยกับที่บ้านมาอย่างดีแล้ว...

ระหว่างที่เธอสำรวจบ้านหลังเล็กอยู่ ไม่ไกล แว่วเสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังมาจากบ้านใหญ่ เรียกความสนใจจากเธอได้อย่างดี

"ตาวายุ! ไปพาลูกเต้าเหล่าใครมาล่ะนั่น" น้ำขิงสะดุ้งนิด ๆ แต่ปลัดวายุยิ้มบาง ๆ แล้วพูดกับเธอ

"แม่ฉันเองน่ะ ชื่อป้าสำลี ไปไหว้ท่านก่อนเถอะ จะได้รู้จักกันไว้"

เขาเดินนำไปยังบ้านใหญ่ที่มีระเบียงไม้หน้าบ้าน ป้าสำลีวัยหกสิบต้น ๆ สวมผ้าถุงลายดอกไม้กับเสื้อแขนสั้นสีอ่อน ใบหน้าใจดีจนดูอบอุ่นในทันทีที่เห็น

"สวัสดีค่ะคุณป้า หนูชื่อน้ำขิง เป็นหลานอาครามเพื่อนอาวาค่ะ หนูมาฝึกงานที่อำเภอค่ะ" เธอยกมือไหว้อย่างนอบน้อม ทำเอาป้าสำลีหัวเราะอย่างเอ็นดู

"อ๋อ...หลานเจ้าครามนี่เอง ยินดีจ้ะ หน้าตาน่ารักเชียว วายุพาไปอยู่บ้านองศาใช่ไหมลูก"

"ครับแม่ เด็กมันต้องฝึกงานทั้งเทอม อยู่ที่นี่สะดวกสุด อีกอย่างไอ้ครามมันก็ฝากให้ช่วยดูน่ะ"

"แบบนั้นก็ดี จะได้ไม่เหงา หนูน้ำขิง ป้าทำกับข้าวไว้ทุกวันอยู่หลังบ้านนั่นแหละ เย็น ๆ กับเช้าก็แวะมากินได้เลยนะลูก ไม่ต้องเกรงใจ" น้ำขิงยิ้มกว้าง

"ขอบคุณมากเลยค่ะป้า หนูจะช่วยล้างจานเองทุกวันเลยค่ะ"

"เอ้อ...พูดจาน่ารักแบบนี้ แม่จะไม่รักได้ไง" ป้าสำลีหัวเราะเสียงใสแล้วหันไปทางลูกชาย "นี่ลูก เห็นไหม แม่บอกแล้วว่าให้มีคนอยู่บ้านข้าง ๆ ดีจะตาย มีเสียงคนหัวเราะบ้าง แม่อยู่กับแกสองคนเบื่อขี้หน้าจะแย่ บอกให้หาเมีย ก็ไม่หาสักที"

วายุพยักหน้ารับเงียบ ๆ ไม่พูดอะไรกลับ เพราะว่าถ้าพูดไป เดี๋ยวเขาก็โดนบ่นอีก ก็เขายังลืมคนเก่าไม่ได้เลยนี่นา จะไปเอาเวลาที่ไหนหาคนใหม่มาให้แม่ได้ แต่ถ้าตอบไปแบบนี้ มีหวังหูชาอีกแน่ ดังนั้นพยักหน้าส่ง ๆ ไปเป็นพอ

แต่ภาพหญิงสาวตัวเล็ก ๆ ที่ยืนยิ้มข้างแม่ของเขา ดูเหมือนจะเติมสีสันให้บ้านที่เงียบมานาน กลับมีชีวิตขึ้นอีกครั้งจริงอย่างที่แม่เขาพูด

คืนนั้นน้ำขิงจัดของในห้องเล็ก ๆ ด้วยความรู้สึกดีเกินคาด เธอมองออกไปเห็นแสงไฟจากบ้านใหญ่ส่องลอดหน้าต่างมา เสียงหัวเราะของป้าสำลีดังแผ่ว ๆ ข้ามรั้วมาให้ได้ยิน

เธอยิ้มกับตัวเอง ก่อนจะพึมพำเบา ๆ

"อาวาใจดีจังเลย...เหมือนตอนนั้นไม่มีผิด"

แล้วหัวใจดวงเล็กก็เต้นแรงขึ้นอีกครั้งโดยไม่รู้เหตุผล ราวกับว่าเธอกำลังเข้าใกล้เป้าหมายไปทีละนิด...

ขณะที่วายุนั่งอยู่ในห้องนอนตัวเอง เสียงจิ้งหรีดร้องเบา ๆ อยู่ข้างนอก เขาหยิบสมุดบันทึกงานขึ้นมาดู พลันเห็นชื่อ “น.ส.น้ำขิง ภัทรวดี” เขียนอยู่ในรายชื่อเด็กฝึกงาน

"หึ! ชื่อก็น่ารักดี..." มุมปากหยักยกยิ้มเล็ก ๆ ก่อนที่เขาส่ายหน้าเบา ๆ ทันที เพื่อปัดความคิดไม่เข้าท่าทิ้ง

"เฮ้อ...จะบ้าเหรอวายุ คิดอะไรวะเนี่ย จะยิ้มทำไม"

แต่ถึงจะเตือนตัวเองเท่าไร ภาพรอยยิ้มสดใสคู่นั้นก็ยังตามหลอกอยู่ในหัว รอยยิ้มของเด็กสาวที่ทำให้วันแรกของปลัดวายุ...ไม่เงียบอีกต่อไป