บทที่ 3/1

ขนิษฐาส่งยิ้มให้กับธีรภพอย่างขอบคุณอีกครั้งเพื่อรักษามารยาทก่อนจะหันกลับมาแตะคีย์การ์ดที่ประตูห้องของตัวเองและเดินเข้าไปทันที ซึ่งเป็นพอดีกับที่พนักงานขนย้ายเดินออกมาจากห้องฝั่งตรงข้าม ธีรภพจึงหันไปสนใจแทนหญิงสาวที่ชายหนุ่มเคยพบครั้งแรกเมื่อหนึ่งเดือนก่อนที่สถานบันเทิงซึ่งตนเป็นเจ้าของกิจการ

            “ย้ายของเข้าระวังอย่าให้เสียหายล่ะ แล้วก็อย่าส่งเสียงรบกวนคนอื่นด้วยนะ”

            ธีรภพกล่าวกับพนักงานขนย้ายก่อนจะเดินเข้าไปตรวจตราห้องพักชุดสุดหรูที่ตนจัดการให้กับเพื่อน เมื่อพบว่าทุกอย่างไม่เกิดความเสียหายและไม่มีอะไรที่ต้องเป็นห่วงอีก เขาจึงเดินไปยังระเบียงของห้องเพื่อรับลมยามเย็นริมแม่น้ำเจ้าพระยารอเพื่อนที่กำลังเดินทางมาที่คอนโดของตน พลันก็นึกไปถึงขนิษฐาที่เพิ่งเจอกันข้างล่างที่อยู่ในชุดนักศึกษากระโปรงทรงเอพอดีตัวที่ออกจะรัดรูปเล็กน้อย นึกถึงอย่างสำรวจหญิงสาวที่ดูยังไงก็ไม่ใช่ผู้หญิงอย่างที่อัฐพลจะชอบได้ขนาดที่ลงทุนย้ายคอนโดมาอยู่ห้องฝั่งตรงข้ามเช่นนี้

            รายนั้นชอบดารานางแบบมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ทำไมพออายุเข้าเลขสามถึงได้เปลี่ยนแนวมาเป็นเด็กนักศึกษาแบบนี้ได้กันนะ ต่อให้สาวเจ้าบรรลุนิติภาวะแล้วก็ตามเถอะแต่ก็ยังเด็กไปอยู่ดี มีดีหน่อยก็คงทำให้กระชุ่มกระชวยหัวใจกับตอนอยู่บนเตียง แม้จะเป็นเช่นนั้นก็ตามมันก็ยังไม่น่าจะใช่แนวของเพื่อนอยู่ดี รายนั้นกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่นะ

            “อยากจะเปลี่ยนใจมากินเด็กหรือไง ไอ้อัฐ”

            ธีรภพเปรยขึ้นกับตัวเองเสียงแผ่วพลางมองลงไปยังเบื้องล่างของคอนโดมิเนียมซึ่งเป็นแม่น้ำเจ้าพระยา มีเรือแล่นผ่านไปมาของชาวบ้านระแวงนี้และเรือโดยสารอย่างเพลิดเพลินใจก่อนจะหันไปมองด้านหลังเมื่อพนักงานขนย้ายรอบสุดท้ายกลับขึ้นมา แต่ดูเหมือนจะไม่ได้มีแค่พนักงานขนย้ายเพียงเท่านั้น ยังมีร่างสูงของเจ้าของห้องคนใหม่เดินตามหลังเข้ามาในห้อง เขาจึงเดินไปทักทายเพื่อนของตัวเองที่มองแต่ประตูห้องของขนิษฐา

            “เก็บนอหน่อยเพื่อน”

            เขาทักทายอัฐพลด้วยรอยยิ้มก่อนจะล็อกคอเพื่อนให้เดินเข้ามาด้านในห้องพลางปิดประตู ดับฝันเพื่อนกลายๆ

            “เปรียบเทียบเหมือนฉันเป็นพวกวิ่งขวิดคนอื่นเพื่อแย่งมาเป็นของตัวเองเลยนะ”

            อัฐพลพูดแย้งกลับอย่างไม่จริงจังและไม่ได้ใส่ใจพลางปัดแขนเพื่อนออกจากคอของตนเองก่อนจะเดินมานั่งลงบนโซฟาอย่างสบายใจเมื่อการย้ายคอนโดลุล่วงไปด้วยดี

            “แกน่ะมันแรดตัวพ่อ คู่นอนแกแต่ละคนนางแบบทั้งนั้น ทำไมคราวนี้ถึงได้สนใจเด็กมันได้”

            ธีรภพมองเพื่อนก่อนจะเดินมานั่งลงฝั่งตรงข้ามพลางพูดขึ้นด้วยความสงสัยเต็มที

            “แกไม่ต้องรู้หรอก รู้แค่ว่าคนนี้ทำฉันหลงและหวงมากก็พอ”

            อัฐพลบอกปัดกลายๆ ก่อนจะหันไปมองพนักงานขนย้ายที่กำลังเดินออกจากห้องของตนไป ในจังหวะนั้นเองที่ประตูเปิดทำให้เห็นประตูห้องของหญิงสาวที่ยังคงปิดสนิทอยู่เช่นเดิม แม้จะเสียดายที่คืนนี้จะไม่ได้เจอเธอเพราะเจ้าหล่อนกลับบ้าน พลันรอยยิ้มเลศนัยก็เหยียดขึ้นปรากฏบนใบหน้าหล่อคมของเขา

            จะไม่ให้หลงให้หวงได้ยังไง น่ารักเสียขนาดนั้น

           

ขนิษฐาเดินออกมาจากห้องนอนพลางขมวดคิ้วยุ่งตรงไปยังตู้ชั้นใส่ของในครัวที่มีแต่ยาสามัญประจำบ้านและสิ่งของจำเป็น เมื่อเธอรื้อค้นจนทั่วและแน่ใจแล้วก็ต้องยู่หน้าอย่างขัดใจ

            “ยาคุมหมดแล้วเหรอเนี่ย”

            เธอพึมพำกับตัวเอง ตั้งแต่เมื่อหนึ่งเดือนก่อนเธอต้องกลายเป็นคนที่ต้องกินยาป้องกันการตั้งครรภ์มาตลอดเพราะคืนนั้นที่เธอพลาดพลั้งไปมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับคุณอาของเพื่อน แม้มันไม่จำเป็นต้องกินตลอดเพราะตนก็ทานยาคุมกำเนิดฉุกเฉินไปแล้ว แต่เพื่อความชัวร์และป้องกันไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดเธอยอมซื้อมันมาทานทุกเดือนจะดีกว่า รอให้แน่ใจว่ามันจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อถึงตอนนั้นเธอก็ยังหยุดทานมันได้

            ขนิษฐาก้มมองตัวเองที่ยังอยู่ในชุดนักศึกษาไม่เรียบร้อย ปลายเสื้อถูกดึงออกมาไว้ข้างนอก ปลดกระดุมที่ปกคอเสื้อออกสองเม็ด กระโปรงทรงเองที่รัดตึง เธอชั่งใจว่าจะเปลี่ยนชุดหรือลงไปข้างล่างและรีบไปร้านยากลับมาอาบน้ำเข้านอนทีเดียว

            เธอครุ่นคิดไปมาอยู่สักพักก็ตัดสินใจเดินกลับเข้าไปในห้องนอนเพื่อหยิบกระเป๋าสตางค์กับสมาร์ตโฟนเดินออกจากห้องทันที ทว่าเมื่อเธอเปิดประตูห้องเป็นจังหวะพอดีกับที่ประตูห้องฝั่งตรงข้ามเปิดออก เผยให้เห็นชายหนุ่มสองคนเดินออกมาจากห้องฝั่งตรงข้าม

            คุณอาและธีรภพ

        “หนูนิดไม่ได้กลับบ้านเหรอ”

            ประโยคแรกที่เขาทักทายทำให้เธออยากแทรกแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด