Novels by กวินทร์แก้ว

แสงแดดยามสายของวันสาดส่องเข้ามาภายในห้องนอนปลุกให้เชอเอมตื่นจากภวังค์เมื่อแสงแดดที่ลอดผ่านเข้ามาในห้องกระทบลงบนเปลือกตา หญิงสาวยกมือขึ้นมาบังแสงแดดพลางขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดใจก่อนเปลี่ยนมากุมขมับฉับพลันเมื่ออาการปวดศีรษะแล่นปราดขึ้นมาจนต้องร้องโอดครวญออกมาก่อนพลิกตัวนอนตะแคงข้างกุมขมับ “ปวดหัวชะมัด ไม่น่าดื่มเข้าไปเยอะเลยเรา” เสียงหวานบ่นอุบกับตนเองก่อนจะค่อยๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นมานั่งอย่างยากลำบากเมื่ออาการปวดศีรษะยิ่งทวีคูณขึ้น แต่แล้วความรู้สึกเย็นวาบทั่วทั้งตัวส่วนบนก็ทำให้หญิงสาวชะงัก อาการปวดศีรษะทุเลาลงลืมตาขึ้นด้วยความฉงนก่อนมองไปรอบๆ จึงพบว่าตนไม่ได้นอนอยู่ในห้องนอนตัวเอง แต่แล้วสายตาไปสะดุดลงที่กรอบรูปหัวเตียงของอัฐพลจึงรับรู้ได้ว่าตนค้างคืนที่ห้องของผู้เป็นอา ทว่า ขณะที่เชอเอมกำลังเรียบเรียงสติและความทรงจำเหตุการณ์ตั้งแต่เมื่อคืนก็ต้องสะดุ้งตกใจเมื่อมีแขนหนักๆ ของใครบางคนมาพาดลงบนหน้าตักของตัวเอง หญิงสาวจึงก้มลงมองแขนแกร่งที่อยู่บนตักแต่ไม่เท่ากับความน่าตกใจที่ได้พบว่าตัวเองกำลังเปลือยเปล่า เธอรีบปัดแขนแกร่งออกจากตักพลางดึงผ้าห่มขึ้นมาห่อ

เสียงคลื่นทะเลซัดเข้าฝั่งไพเราะรับเข้ากับเสียงลมและเสียงธรรมชาติชวนให้ขนิษฐาที่นั่งอยู่บนผ้าปูริมชายหาดระบายยิ้มรับสายลมอย่างมีความสุขพลางหลับตาพริ้มสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด ยิ่งเพิ่มรอยยิ้มยิ้มให้กว้างขึ้นเมื่อเวลานี้เธอสามารถยิ้มได้อย่างไม่ติดขีดใดๆ ได้อีกเมื่อความสุขที่แท้จริงได้ก่อเกิดขึ้นในชีวิตของเธอแล้ว เมื่อเสียงหัวเราะใสอย่างสนุกสนานของลูกชายวัยห้าขวบที่กำลังวิ่งหยอกล้อกับผู้เป็นพ่ออยู่เบื้องหน้า ขนิษฐาเปิดเปลือกตาขึ้นมามองภาพอัฐพลกำลังวิ่งไล่จับลูกชายก่อนจะจับได้พลางยกขึ้นจากพื้นทรายเพื่อเล่นให้ลูกชายรู้สึกหวาดเสียวอย่างสนุกสนานและชอบใจ มือเล็กที่เท้ากับพื้นยกขึ้นมาเพียงหนึ่งข้างเพื่อลูบวนเบาๆ ที่หน้าท้องนูนของตนที่มีอายุครรภ์ในหกเดือน หญิงสาวมองสามีและลูกชายอย่างมีความสุขอย่างเต็มความรู้สึกหลังเหตุการณ์มากมายผ่านพ้นไป พลันฉุกคิดถึงตนเองที่ตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาลอีกครั้งแม้จะพบว่าลูกของหญิงสาวปลอดภัยแต่ก็ควรระวังไม่ให้ออกแรงด้วยเพราะเจอเหตุการณ์และการกระทบกระเทือนมา จนคนเป็นพ่อลูกชายวัยห้าขวบกังวลจนเธอแทบทำอะไรเองไม่ได้จัดการให้ทุกอย่างจนแพทย์สั่งให้กลั

“นี คุณหยุดเถอะ โทษหนักจะได้กลายเป็นเบา” จิระภัทรพูดเตือนสติบ้าง“ไม่ต้องพูด คุณบอกฉันว่าเป็นศัตรูกับอัฐไม่ใช่เหรอ ทำไมตอนนี้ดูสนิทสนมกันล่ะคะ” เสาวนีหันมาพูดพลางเล็งปืนออกมาที่ทุกคน“ผมเป็นคนส่งเพื่อนผมเข้าหาคุณเอง ผมผิดเอง...นี ผมขอโทษ คุณยังมีโอกาสที่จะทำให้ทุกอย่างมันดีขึ้นนะ” อัฐพลตอบพลางขยับเข้าไปใกล้อย่างช้าๆ พร้อมจิระภัทรอย่ารู้กันดีเมื่อเห็นเสาวนีไม่ทันตั้งตัวเซนโซก้าซึ่งเห็นว่าชายหนุ่มทั้งสองกำลังเข้ารวบตัวเสาวนีจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังเผลอ เขาจึงคิดเข้าไปช่วยน้องสาวแต่แล้วความเคลื่อนไหวของเขากลับทำให้เสาวนีจับได้จึงบันดาลโทสะออกมา“หยุดนะ! อย่าคิดเข้ามาแม้แต่คนเดียว ฉันยิงนังนี้กับลูกในท้องแน่” เสาวนีตวาดลั่นพลางเล็งปืนสะเปะสะปะไปมาในจังหวะนั้นเองที่อัฐพลตัดสินใจชำเลืองตามองจิระภัทรพลางพยักหน้าอย่างรู้กันก่อนก้าวเท้าเข้าไปล็อกตัวหญิงสาวทันทีให้ออกห่างจากขนิษฐาอย่างไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัวจนสำเร็จ ทว่าปืนกลับลั่นขึ้นหนึ่งนัดสร้างความตกใจแก่ทุกคน ต่างพากันมองไปที่ชายหนุ่มทั้งสองที่กกำลังกอดรัดหญิงสาวเพียงคนเดียวล้มลงไปนอนกับพื้นปัง!ทุกคนให้ความสนใจที่คนทั้งสามโดนไม่ทันสังเกตขนิษฐ

“คุณแค่จะใช่เธอเป็นตัวประกันต่อกรกับมันหมอนั่นไม่ใช่เหรอนี” “ใช่ค่ะ แต่บังเอิญมันท้องฉันเลยต้องทำหลักประกันให้ไม่มีข้อบกพร่องยังไงล่ะคะ คนอย่างอัฐไม่มีทางปล่อยให้ลุกในท้องนังเด็กนั่นเป็นอะไรแน่...หลักประกันชิ้นดีเลยนะคะ” “แต่นั่นเด็กนะนี เด็กทียังไม่...” “เด็กแล้วยังไงล่ะคะ เจตน์ ความจริงตอนนี้คุณไม่มีหน้าที่อะไรแล้ว หน้าที่ของคุณแค่ทำให้ไฟที่งานดับและพาตัวมันมาให้ฉันที่นี่เท่านั้น!” เสียงคนกำลังมีปากเสียงกันปลุกให้ขนิษฐารู้สึกตัวตื่น ไม่เพียงเสียงผู้คนแต่ยังมีลมเย็นที่ปะทะผิวกายจึงทำให้หญิงสาวรู้สึกตัวจนเรียบเรียงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้ คิ้วทรงสวยขมวดเข้าหากันพลางค่อยๆ ไล่เรียงความทรงจำหลังไฟดับสาวเจ้าผละออกจากอัฐพลพลางหันมองซ้ายขวาท่ามกลางความมืดด้วยความตกใจก่อนจะรู้สึกมีคนเข้ามาประชิดจากด้านหลังพร้อมกับใช้บางอย่างประกบลงที่จมูกและปากของตนก่อนทุกอย่างจะดับวูบไป จนกระทั่งตอนนี้ เธอเปิดเปลือกตาขึ้นจึงพบว่าตนกำลังถูกมัดกับเสาบางอย่างที่ไม่รู้ว่ามันคือเสาอะไรและไม่เพียงรู้ว่าตนถูกมัดติดเอาไว้แน่น แต่ยังรับรู้ว่าตนกำลังอยู่บนดาดฟ้าของบริษั

“สาวน้อยของแม่ ยังไม่ได้มีแค่คำอวยพรจากพ่อแต่ยังมีจากแม่ด้วยนะ...แม่ไม่มีคำพูดอวยพรอะไรมากมายแต่แม่จะขอให้ลูกพบกับสิ่งล้ำค่าอีกชิ้นที่กำลังมีหัวใจดวงน้อยในท้องของหนู ต่อจากนี้ก็เป็นข่าวดีที่จะบอกว่าแม่จะอยู่ที่ไทยจนกว่าหลานแม่จะคลอด” เขมมิกามองสามีและลูกสาวด้วยรอยยิ้มก่อนพูดออกไป ยื่นมือไปลูบศีรษะลูกสาวด้วยความรัก“มาพูดกันแบบนี้ ทำให้หนูไม่อยากให้พ่อกับแม่กลับกันเลยนะคะ” ขนิษฐาพูดขึ้นอย่างออดอ้อนเมื่อได้รับความรักจากพ่อและแม่ของตนท่านทั้งสองส่งยิ้มให้กับลูกสาวก่อนจะหันไปมองทางประตูห้องเมื่อเสียงกริ่งดังขึ้น ขนิษฐาอาสาเดินไปดูบุคคลที่มาเยือนในเวลา พลันฉุกคิดได้ว่าอาจเป็นเซนโซก้าที่กลับจากฮ่องคนแต่แล้วก็ต้องล้มเลิกความคิดนั้นไปหากเป็นพี่ชายก็คงไม่กดกริ่งเช่นนี้ทั้งที่เธอเคยบอกพร้อมยื่นกุญแจห้องสำรองเอาไว้แล้วก่อนอีกฝ่ายเดินทาง แต่แล้วเมื่อหญิงสาวเปิดประตูจึงพบกับอัฐพลที่กำลังยืนถือกล่องสีดำกำมะหยี่พร้อมรอยยิ้มทันทีที่เห็นเธอ“คุณอาไม่ได้เข้าบริษัทไปเตรียมงานเหรอคะ” สาวเจ้าถามหลังหันกลับมาจากหันไปมองพ่อและแม่ของตน“ไปมาแล้วและกลับมาเพื่อเอาสร้อยข้อมือมาให้หนูนิดใส่กับชุด” ชายหนุ่มตอบพล

ขนิษฐานั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าผู้เป็นแม่และพ่อขงอตนด้วยความรู้สึกผิดหลังเล่าทุกอย่างให้พวกท่านได้รับรู้ไม่เว้นแม้แต่เรื่องที่ตนกำลังตั้งครรภ์ลูกของอัฐพล ปฏิกิริยาตกใจแกมนิ่งอึ้งของท่านทั้งสองไม่ได้ผิดคาดไปจากที่ครุ่นคิดเอาไว้ยิ่งทำให้หญิงสาวรู้สึกว่าตัวเองทำเรื่องผิดอย่างไม่น่าให้อภัยในฐานะลูกสาวเพียงคนเดียวของครอบครัว “หนูขอโทษพ่อกับแม่นะคะกับทุกเรื่องที่เกิดขึ้น” หญิงสาวกระพุ่มมือขึ้นมาก้มลงกราบลงที่ตักผู้เป็นพ่อก่อนก้มลงกราบผู้เป็นแม่ตาม ผละออกห่างมองพวกท่านทั้งสองอีกครั้ง สาวเจ้ารู้ตัวเองว่าตนทำผิดและทำตัวให้พวกท่านทั้งสองผิดหวังในตัวเธอโดยเฉพาะกับผู้เป็นแม่ที่แสดงสีหน้าราบเรียบจนเธอดูไม่ออกว่าทันกำลังคิดหรือกำลังรู้สึกเช่นไร ต่างจากผู้เป็นพ่อที่แม้จะแสดงสีหน้าตกใจแกมเสียใจอยู่น้อยๆ แต่ท่านยังมีสีหน้าให้พอเดาออกว่ากำลังรู้สึกเช่นไร “พ่อผิดหวังในตัวลูกที่มีความคิดอะไรก็ไม่รู้ไม่ยอมบอกเขาเสียที” ซานเซสชำเลืองมองภรรยาที่รักก่อนพ่นลมหายใจออกมาเพื่อรวบรวมสติให้มั่นก่อนตัดสินใจพูดออกมาเมื่อภรรยาเอาแต่นั่งนิ่งมองหน้าลูกสาว ด้วยเพราะตนนึกเป

บทที่23 สิ่งที่เขาต้องการ ฝูงนกบินโฉบไปโฉบมาบนท้องฟ้าสดใสในยามเช้า ซึ่งทำให้รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนวงหน้าของเซนนิก้า เพราะชายหนุ่มรู้สึกถึงการได้นอนเต็มอิ่มโดยไม่ต้องพะว้าพะวังว่าจะถูกใครมาลอบทำร้ายในยามหลับ เขาไม่เคยรู้สึกดีเช่นนี้มาก่อนเลยกับการได้นอนหลับลึก และตื่นขึ้นมาในยามเช้ากับบรรยากาศที่สดใส ฟังเสียงคลื่นกระทบฝั่งไพเราะผสมผสานไปกับเสียงลมที่พัดเข้าฝั่งเป็นระลอกให้พอได้คลายความร้อนเขาหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจิบกับชีวิตที่เขาต้องการตั้งแต่ได้เจอกับเชอเอม ได้อยู่บนเส้นทางที่ไม่ต้องแขวนด้วยชีวิตของตัวเองหรือคนรัก เพราะนับตั้งแต่ที่เขากลับมาประเทศไทยพร้อมหญิงสาว ถือว่าไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับคนที่อิตาลีอีก แต่มีสิ่งหนึ่งที่ยังเกี่ยวข้องนั่นก็คือการเป็นครอบครัวครอบครัวที่มีความหมายเป็นครอบครัวจริง ๆ

“พี่เซนคะ พี่เซน เหม่ออะไรคะ” มือเล็กนุ่มแตะลงที่แขนของชายหนุ่มเรียกให้เจ้าตัวหลุดออกจากภวังค์ความคิด ก่อนจะดึงสายตามามองหญิงสาวที่นั่งจองอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยความสงสัย“กำลังคิดว่าจะทำอะไรให้เอมกินน่ะ เอมชอบกินอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า” เซนนิก้าไม่ได้ตอบออกไปตามตรง“เอมกินได้หมดค่ะ อะไรก็ได้ค่ะ” เชอเอมส่งยิ้มตอบกลับไปไม่ใช่เธอเป็นคนง่ายกินอะไรก็ได้หรอก เพราะตั้งแต่ได้เปิดบาร์และเข้ามาช่วยที่รีสอร์ตก็ต้องคอยชิมและทานทั้งอาหารเครื่องดื่มทุกอย่างเพื่อตรวจถึงคุณภาพและรสชาติของอาหารเครื่องดื่มที่จะเข้าเกณฑ์ระดับสี่ดาวเสิร์ฟให้กับลูกค้า สาวเจ้าจึงกลายเป็นคนที่กินได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งถึงปัจจุบันนี้เธอก็ยังต้องคอยชิมอาหารและเครื่องดื่มที่โรงแรมทุกครั้งเมื่อมีเมนูใหม่ ๆ จากเชฟทุกภาคของโรงแรมที่ทำขึ้นมาใหม่ ไม่เว้นแม้แต่อาหารจีนอาหารอิตาเลียนหรืออาหารอเมริกัน เธอก็ต้องชิมและประเมินในทุกครั้งที่มีเมนูใหม่

“พี่ไม่ใช่คนหัวโบราณที่จะทำใครแล้วต้องรับผิดชอบ ถ้าพี่เป็นคนหัวโบราณป่านนี้คงมีเมียไม่รู้กี่คนที่ต้องรับผิดชอบ แต่ที่พี่รู้สึกตอนนี้คือความรับผิดชอบความรู้สึกของตัวเอง ส่วนของเอม พี่จะไม่บังคับ” เขาตอบออกไปอย่างที่รู้สึกอย่างที่กำลังคิด แต่ก็แอบหวั่นใจที่เธอถามเช่นนั้นออกมาทั้งที่เพิ่งผ่านเรื่องราวมากมายมาด้วยกันแต่การได้พูดเปิดใจกันและกันแบบนี้มันก็ยังดีกว่าไม่พูดแล้วเกิดปัญหาในภายหลัง ซึ่งคำตอบของเซนนิก้าก็ทำให้เชอเอมฉุกคิดได้ หากชายหนุ่มคิดจะฟันแล้วทิ้งหรือเป็นพวกล่าแต้มก็คงไม่มายืนอ้อนพร่ำบอกว่าคิดถึงอยู่แบบนี้ คงเมินเฉยกับเรื่องที่เกิดขึ้นไปนานแล้ว ใช่...เธอควรรับผิดชอบความรู้สึกของตัวเองอย่างที่เขาทำ เพราะยังไงความรักก็คือความรักความรักที่ไม่มีนิยามไม่มีขอบเขตฉะนั้น เธอมั่นใจเต็มร้อยแล้วว่าความรู้สึกของเธอที่มีต่อเขานั่นเป็นเรื่องจริง และทำให้รู้ว่าการกระทำของตัวเองที่ทำลงไปก็เพราะต้องการเขาจากหัวใจ ไม่ใช่อะไรทั้งสิ้นที่เป็นเพีย

“หน้าตาฐานะอาจจะดีกว่า พี่ยอมรับ แต่ผู้หญิงแบบน้องเอมไม่มีใครเหมือน” เขาก็ตอบออกมาตอบตรงเช่นกัน“พี่บอกไม่รู้กี่ครั้งแล้วค่ะ เอมรู้สึกไม่อยากเชื่อว่าสมัยนี้ยังมีคนที่มีรักแรกพบด้วยเหรอคะ มันยากมากนะคะ” เธอพูดออกไปเพื่อให้เขารู้ว่ากำลังคิดกำลังรู้สึกเช่นไรเมื่อไม่นานมานี้ทั้งเธอและเขาเพิ่งได้เปิดใจพูดคุยถึงต้นเหตุที่เธอชอบเขาและที่เขาชอบเธอ ช่างเป็นเรื่องที่น่าตกใจแต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว เธอจึงพูดไปเช่นนั้นกับตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อจริงๆ คิดว่าตัวเองละเมอเพ้อไปเท่านั้น ทว่าคำพูดของเธอกลับได้เสียงหัวเราะชอบใจจากเขาก่อนจะได้คำตอบ“มีสิ ความรักไม่มีขอบเขตอะไรหรอกน่ะหนูเอม ถ้าเรารู้สึกว่าคนนี้ใช่ หัวใจมันจะบอกออกมาเอง ก็เหมือนที่พี่เจอน้องเอม จากที่ไม่เคยหวั่นไหวกับใครก็มาหวั่นไหวกับน้องเอม” เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มอย่างเรียบเรื่อย ทว่าน้ำเสียงและคำพูดของเขาช่างมีผลต่อหัวใจดวงน้อยเสียจริง แค่น้ำเสียงนุ่มของเขาที่กำลังพูดถึงความรักและความรู้สึกของตัวเองแค่เพียงไม่กี่ประโยค ทำให้เธอหวั่นไหวได้มากจนรู้สึกร้อนผะผ่าวสองแก้ม“พี่เจอเอมวันนั้นจริง ๆ เหรอคะ วันที่พี่ถูกเอเรียน่าทิ้งไป ไม่ใช่ปากแข็งไม่

บทที่22 รักที่ไม่ต้องร้องขอ“น่าเสียดาย ฝนตกแบบนี้ก็อดไปเดตกับน้องเอมเลย” น้ำเสียงทุ้มนุ่มละมุนยามเอ่ยเรียกชื่อเล่นของเธอกลายเป็นสิ่งที่คุ้นเคยและคุ้นชินไปโดยปริยาย ดึงความสนใจของสาวเจ้าให้หันกลับไปด้านหลัง จึงพบกับร่างสูงที่ยืนอยู่ไม่ห่างจากประตูวิลลา สายตาหวานมองเขาตั้งแต่ศีรษะจดเท้าด้วยความตกใจเมื่อพบว่าเขาถูกละอองฝนระหว่างเดินมาที่นี่แม้จะมีร่มก็ตาม อาจเพราะเป็นลมทะเลจึงพัดแรงจนทำให้ร่มบังละอองฝนไม่ได้“พี่เซน ฝนตกหนักแบบนี้ออกไปไหนมาคะเนี่ย” เธอเอ็ดเขาด้วยความเป็นห่วงพลางเดินเข้าไปใกล้และหยุดชะงักเพราะคำพูดของเขา พลันสองแก้มเห่อร้อนไปจนถึงใบหู“ออกไปยกเลิกคำสั่งที่ให้อัลปาเต้เตรียมเซอร์ไพรส์น้องเอมระหว่างที่ออกไปเดต กว่าที่น้องเอมจะได้อยู่วิลลาไม่ใช่เรื่องง่าย หนึ่งอาทิตย์มานี่ที่รีสอร์ตยุ่งทุกวัน วันนี้ฝนก็ตกอีก” เขาตอบด้วยรอยยิ้มมองสาวเจ้าด้วยสายตาละมุนอ่อนโยนเมื่อได้เห็นสองแก้มที่แดงระเรื่อขึ้นมาไปจนถึงใบหู“โทร. ไปบอกก็ได้นี่คะ ไลน์ก็มี...จะทำเซอร์ไพรส์อะไรให้เอมคะ” เธอตอบแก้เก้อก่อนจะคว้าข้อมือของเขาให้เดินตรงไปยังห้องน้ำเพื่อจะใช้ผ้าขนหนูที่เธอมีเผื่อไว้ในตู้มาเช็ดผมและตามร

เซนนิก้าพาเชอเอมมานั่งร้านอาหารริมถนนใจกลางเมืองโรมเมื่อตลอดทั้งวันเดินเที่ยวกันจนเวลาล่วงเลยมาถึงช่วงเย็น และหญิงสาวก็ยังไม่พร้อมที่จะกลับไปทานมื้อเย็นกับผู้เป็นปู่ของชายหนุ่ม แม้โรมันนาสจะช่วยเรื่องเขากับเธอให้สำเร็จ แต่ถึงอย่างไรเธอก็สัมผัสได้ว่าปู่ของเขายังไม่ยอมรับเธอเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ เธอจึงเลือกที่จะเลี่ยงในบางสถานการณ์ที่เลี่ยงได้ ระหว่างที่คนทั้งสองรออาหารมื้อเย็นมาเสิร์ฟ สมาร์ตโฟนราคาแพงของเซนนิก้าก็ดังขึ้นพร้อมกับสีหน้าที่เอื้อมระอาแกมไม่อยากรับสายจนเชอเอมต้องเอ่ยปากทักไป“ใครเหรอคะ ดูพี่เซนไม่ค่อยสบอารมณ์เลย”“คนสองคนที่ทำหน้าที่พ่อแม่ได้ดี ยกเว้นการเป็นผู้นำ” เซนนิก้าตอบด้วยรอยยิ้มบางก่อนจะกดรับสายเฟซทามจากผู้เป็นพ่อเป็นแม่แล้วทักทายกลับไปกับเสียงเฮฮาอย่างมีความสุข โดยไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นแม้แต่นิด ทั้งที่ก็เพราะเขาและปู่ที่ไม่อยากทำลายความสุขในบั้นปลายชีวิตของคนทั้งสอง“ไงลูกชายของแม่ ได้ข่าวว่ากำลังมีสาวที่เป็นเจ้าของหัวใจคนใหม่แล้ว”“ขอพ่อดูหน้าลูกสะใภ้หน่อยสิ เจ้าลูกชายตัวดีอีกคนบอกพ่อว่าเรามัวแต่ยุ่งตามติดแฟนจนทิ้งงานไป พ่ออยากเห็นซะจริงว่าลูกสะใภ้จะสวยแค่ไหนถึงทำ