Novels by กวินทร์แก้ว

แสงแดดยามสายของวันสาดส่องเข้ามาภายในห้องนอนปลุกให้เชอเอมตื่นจากภวังค์เมื่อแสงแดดที่ลอดผ่านเข้ามาในห้องกระทบลงบนเปลือกตา หญิงสาวยกมือขึ้นมาบังแสงแดดพลางขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดใจก่อนเปลี่ยนมากุมขมับฉับพลันเมื่ออาการปวดศีรษะแล่นปราดขึ้นมาจนต้องร้องโอดครวญออกมาก่อนพลิกตัวนอนตะแคงข้างกุมขมับ “ปวดหัวชะมัด ไม่น่าดื่มเข้าไปเยอะเลยเรา” เสียงหวานบ่นอุบกับตนเองก่อนจะค่อยๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นมานั่งอย่างยากลำบากเมื่ออาการปวดศีรษะยิ่งทวีคูณขึ้น แต่แล้วความรู้สึกเย็นวาบทั่วทั้งตัวส่วนบนก็ทำให้หญิงสาวชะงัก อาการปวดศีรษะทุเลาลงลืมตาขึ้นด้วยความฉงนก่อนมองไปรอบๆ จึงพบว่าตนไม่ได้นอนอยู่ในห้องนอนตัวเอง แต่แล้วสายตาไปสะดุดลงที่กรอบรูปหัวเตียงของอัฐพลจึงรับรู้ได้ว่าตนค้างคืนที่ห้องของผู้เป็นอา ทว่า ขณะที่เชอเอมกำลังเรียบเรียงสติและความทรงจำเหตุการณ์ตั้งแต่เมื่อคืนก็ต้องสะดุ้งตกใจเมื่อมีแขนหนักๆ ของใครบางคนมาพาดลงบนหน้าตักของตัวเอง หญิงสาวจึงก้มลงมองแขนแกร่งที่อยู่บนตักแต่ไม่เท่ากับความน่าตกใจที่ได้พบว่าตัวเองกำลังเปลือยเปล่า เธอรีบปัดแขนแกร่งออกจากตักพลางดึงผ้าห่มขึ้นมาห่อ

เสียงคลื่นทะเลซัดเข้าฝั่งไพเราะรับเข้ากับเสียงลมและเสียงธรรมชาติชวนให้ขนิษฐาที่นั่งอยู่บนผ้าปูริมชายหาดระบายยิ้มรับสายลมอย่างมีความสุขพลางหลับตาพริ้มสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด ยิ่งเพิ่มรอยยิ้มยิ้มให้กว้างขึ้นเมื่อเวลานี้เธอสามารถยิ้มได้อย่างไม่ติดขีดใดๆ ได้อีกเมื่อความสุขที่แท้จริงได้ก่อเกิดขึ้นในชีวิตของเธอแล้ว เมื่อเสียงหัวเราะใสอย่างสนุกสนานของลูกชายวัยห้าขวบที่กำลังวิ่งหยอกล้อกับผู้เป็นพ่ออยู่เบื้องหน้า ขนิษฐาเปิดเปลือกตาขึ้นมามองภาพอัฐพลกำลังวิ่งไล่จับลูกชายก่อนจะจับได้พลางยกขึ้นจากพื้นทรายเพื่อเล่นให้ลูกชายรู้สึกหวาดเสียวอย่างสนุกสนานและชอบใจ มือเล็กที่เท้ากับพื้นยกขึ้นมาเพียงหนึ่งข้างเพื่อลูบวนเบาๆ ที่หน้าท้องนูนของตนที่มีอายุครรภ์ในหกเดือน หญิงสาวมองสามีและลูกชายอย่างมีความสุขอย่างเต็มความรู้สึกหลังเหตุการณ์มากมายผ่านพ้นไป พลันฉุกคิดถึงตนเองที่ตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาลอีกครั้งแม้จะพบว่าลูกของหญิงสาวปลอดภัยแต่ก็ควรระวังไม่ให้ออกแรงด้วยเพราะเจอเหตุการณ์และการกระทบกระเทือนมา จนคนเป็นพ่อลูกชายวัยห้าขวบกังวลจนเธอแทบทำอะไรเองไม่ได้จัดการให้ทุกอย่างจนแพทย์สั่งให้กลั

“นี คุณหยุดเถอะ โทษหนักจะได้กลายเป็นเบา” จิระภัทรพูดเตือนสติบ้าง“ไม่ต้องพูด คุณบอกฉันว่าเป็นศัตรูกับอัฐไม่ใช่เหรอ ทำไมตอนนี้ดูสนิทสนมกันล่ะคะ” เสาวนีหันมาพูดพลางเล็งปืนออกมาที่ทุกคน“ผมเป็นคนส่งเพื่อนผมเข้าหาคุณเอง ผมผิดเอง...นี ผมขอโทษ คุณยังมีโอกาสที่จะทำให้ทุกอย่างมันดีขึ้นนะ” อัฐพลตอบพลางขยับเข้าไปใกล้อย่างช้าๆ พร้อมจิระภัทรอย่ารู้กันดีเมื่อเห็นเสาวนีไม่ทันตั้งตัวเซนโซก้าซึ่งเห็นว่าชายหนุ่มทั้งสองกำลังเข้ารวบตัวเสาวนีจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังเผลอ เขาจึงคิดเข้าไปช่วยน้องสาวแต่แล้วความเคลื่อนไหวของเขากลับทำให้เสาวนีจับได้จึงบันดาลโทสะออกมา“หยุดนะ! อย่าคิดเข้ามาแม้แต่คนเดียว ฉันยิงนังนี้กับลูกในท้องแน่” เสาวนีตวาดลั่นพลางเล็งปืนสะเปะสะปะไปมาในจังหวะนั้นเองที่อัฐพลตัดสินใจชำเลืองตามองจิระภัทรพลางพยักหน้าอย่างรู้กันก่อนก้าวเท้าเข้าไปล็อกตัวหญิงสาวทันทีให้ออกห่างจากขนิษฐาอย่างไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัวจนสำเร็จ ทว่าปืนกลับลั่นขึ้นหนึ่งนัดสร้างความตกใจแก่ทุกคน ต่างพากันมองไปที่ชายหนุ่มทั้งสองที่กกำลังกอดรัดหญิงสาวเพียงคนเดียวล้มลงไปนอนกับพื้นปัง!ทุกคนให้ความสนใจที่คนทั้งสามโดนไม่ทันสังเกตขนิษฐ

“คุณแค่จะใช่เธอเป็นตัวประกันต่อกรกับมันหมอนั่นไม่ใช่เหรอนี” “ใช่ค่ะ แต่บังเอิญมันท้องฉันเลยต้องทำหลักประกันให้ไม่มีข้อบกพร่องยังไงล่ะคะ คนอย่างอัฐไม่มีทางปล่อยให้ลุกในท้องนังเด็กนั่นเป็นอะไรแน่...หลักประกันชิ้นดีเลยนะคะ” “แต่นั่นเด็กนะนี เด็กทียังไม่...” “เด็กแล้วยังไงล่ะคะ เจตน์ ความจริงตอนนี้คุณไม่มีหน้าที่อะไรแล้ว หน้าที่ของคุณแค่ทำให้ไฟที่งานดับและพาตัวมันมาให้ฉันที่นี่เท่านั้น!” เสียงคนกำลังมีปากเสียงกันปลุกให้ขนิษฐารู้สึกตัวตื่น ไม่เพียงเสียงผู้คนแต่ยังมีลมเย็นที่ปะทะผิวกายจึงทำให้หญิงสาวรู้สึกตัวจนเรียบเรียงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้ คิ้วทรงสวยขมวดเข้าหากันพลางค่อยๆ ไล่เรียงความทรงจำหลังไฟดับสาวเจ้าผละออกจากอัฐพลพลางหันมองซ้ายขวาท่ามกลางความมืดด้วยความตกใจก่อนจะรู้สึกมีคนเข้ามาประชิดจากด้านหลังพร้อมกับใช้บางอย่างประกบลงที่จมูกและปากของตนก่อนทุกอย่างจะดับวูบไป จนกระทั่งตอนนี้ เธอเปิดเปลือกตาขึ้นจึงพบว่าตนกำลังถูกมัดกับเสาบางอย่างที่ไม่รู้ว่ามันคือเสาอะไรและไม่เพียงรู้ว่าตนถูกมัดติดเอาไว้แน่น แต่ยังรับรู้ว่าตนกำลังอยู่บนดาดฟ้าของบริษั

“สาวน้อยของแม่ ยังไม่ได้มีแค่คำอวยพรจากพ่อแต่ยังมีจากแม่ด้วยนะ...แม่ไม่มีคำพูดอวยพรอะไรมากมายแต่แม่จะขอให้ลูกพบกับสิ่งล้ำค่าอีกชิ้นที่กำลังมีหัวใจดวงน้อยในท้องของหนู ต่อจากนี้ก็เป็นข่าวดีที่จะบอกว่าแม่จะอยู่ที่ไทยจนกว่าหลานแม่จะคลอด” เขมมิกามองสามีและลูกสาวด้วยรอยยิ้มก่อนพูดออกไป ยื่นมือไปลูบศีรษะลูกสาวด้วยความรัก“มาพูดกันแบบนี้ ทำให้หนูไม่อยากให้พ่อกับแม่กลับกันเลยนะคะ” ขนิษฐาพูดขึ้นอย่างออดอ้อนเมื่อได้รับความรักจากพ่อและแม่ของตนท่านทั้งสองส่งยิ้มให้กับลูกสาวก่อนจะหันไปมองทางประตูห้องเมื่อเสียงกริ่งดังขึ้น ขนิษฐาอาสาเดินไปดูบุคคลที่มาเยือนในเวลา พลันฉุกคิดได้ว่าอาจเป็นเซนโซก้าที่กลับจากฮ่องคนแต่แล้วก็ต้องล้มเลิกความคิดนั้นไปหากเป็นพี่ชายก็คงไม่กดกริ่งเช่นนี้ทั้งที่เธอเคยบอกพร้อมยื่นกุญแจห้องสำรองเอาไว้แล้วก่อนอีกฝ่ายเดินทาง แต่แล้วเมื่อหญิงสาวเปิดประตูจึงพบกับอัฐพลที่กำลังยืนถือกล่องสีดำกำมะหยี่พร้อมรอยยิ้มทันทีที่เห็นเธอ“คุณอาไม่ได้เข้าบริษัทไปเตรียมงานเหรอคะ” สาวเจ้าถามหลังหันกลับมาจากหันไปมองพ่อและแม่ของตน“ไปมาแล้วและกลับมาเพื่อเอาสร้อยข้อมือมาให้หนูนิดใส่กับชุด” ชายหนุ่มตอบพล

ขนิษฐานั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าผู้เป็นแม่และพ่อขงอตนด้วยความรู้สึกผิดหลังเล่าทุกอย่างให้พวกท่านได้รับรู้ไม่เว้นแม้แต่เรื่องที่ตนกำลังตั้งครรภ์ลูกของอัฐพล ปฏิกิริยาตกใจแกมนิ่งอึ้งของท่านทั้งสองไม่ได้ผิดคาดไปจากที่ครุ่นคิดเอาไว้ยิ่งทำให้หญิงสาวรู้สึกว่าตัวเองทำเรื่องผิดอย่างไม่น่าให้อภัยในฐานะลูกสาวเพียงคนเดียวของครอบครัว “หนูขอโทษพ่อกับแม่นะคะกับทุกเรื่องที่เกิดขึ้น” หญิงสาวกระพุ่มมือขึ้นมาก้มลงกราบลงที่ตักผู้เป็นพ่อก่อนก้มลงกราบผู้เป็นแม่ตาม ผละออกห่างมองพวกท่านทั้งสองอีกครั้ง สาวเจ้ารู้ตัวเองว่าตนทำผิดและทำตัวให้พวกท่านทั้งสองผิดหวังในตัวเธอโดยเฉพาะกับผู้เป็นแม่ที่แสดงสีหน้าราบเรียบจนเธอดูไม่ออกว่าทันกำลังคิดหรือกำลังรู้สึกเช่นไร ต่างจากผู้เป็นพ่อที่แม้จะแสดงสีหน้าตกใจแกมเสียใจอยู่น้อยๆ แต่ท่านยังมีสีหน้าให้พอเดาออกว่ากำลังรู้สึกเช่นไร “พ่อผิดหวังในตัวลูกที่มีความคิดอะไรก็ไม่รู้ไม่ยอมบอกเขาเสียที” ซานเซสชำเลืองมองภรรยาที่รักก่อนพ่นลมหายใจออกมาเพื่อรวบรวมสติให้มั่นก่อนตัดสินใจพูดออกมาเมื่อภรรยาเอาแต่นั่งนิ่งมองหน้าลูกสาว ด้วยเพราะตนนึกเป

16พิรุธเซนนิก้าเดินเข้ามาภายในบ้านหลังใหญ่ของผู้เป็นปู่โดยมีอัลปาเต้เดินตามหลังโดยไร้เงาของมาติโน้ ทำให้ผู้คนที่เห็นต่างแปลกใจ โดยเฉพาะญาติพี่น้องคนอื่นๆ ที่เดินทางมาก่อนแล้วเพื่อรอทานมื้อเช้าพร้อมหน้าพร้อมตากัน ซึ่งเป็นกฎและทำเนียมในตระกูลมานานที่ทุกคนจะต้องมาทานมื้อเช้าที่บ้านของผู้เป็นปู่ คลายจะเหมือนครอบครัวที่ปองดองกันแต่ก็ไม่ใช่ เพราะจุดประสงค์ที่ทุกคนจะต้องมารวมตัวกันก็เพราะคุยเรื่องงานของแต่ละคน แน่นอนว่ารวมไปถึงปัญหาที่เกิดขึ้นเพื่อให้ผู้เป็นปู่ตัดสินก็เท่านั้น“เตรียมเอกสารให้พร้อม” เซนนิก้าออกคำสั่งกับอัลปาเต้ก่อนจะแยะออกไปนั่งลงประจำที่ของตัวเอง ก่อนจะหันไปทักทายตอบกลับคาซัสและรุ่นหลานที่เอ่ยทัก“

มันคือสิ่งที่คนรุ่นเขาและเซนนิก้าต้องการไม่ต่างจากพ่อแม่ของอีกฝ่ายที่เลือกจะทิ้งทุกอย่างไปมีความสุข พวกเขาก็เช่นกัน แม้แต่คนรุ่นหลานที่หัวดื้อไม่ฟังอยู่หลายคน ที่เห็นชัดเจนก็มีวิเวียนที่ดื้อแพ่งจนทุกคนเหนื่อยจะพูกด้วย ซ้ำตอนนี้ก็ครอบครัวคาเปซโน่เป็นอีกครอบครัวของวิเวียนจึงทำให้ทุกคนเลือกที่จะปิดตาข้างหนึ่งเท่านั้นเขายังโชคดีที่เซนนิก้านึกเอ็นดูกว่าคนอื่นเซนนิก้าคอยสนับสนุนเขามาตลอด คอยแนะนำและสั่งสอนเขาอย่างเงียบๆ จนทุกอย่างมันดีสำหรับเขาไปหมด ทุกคนในครอบครัวภูมิใจที่เขาทำทุกอย่างออกมาดี โดยไม่รู้เลยว่าเบื้องหลังมีเซนนิก้าคอยผลักดันเขาให้ดีขึ้นมาและใช่ พี่ชายคนนี้ทำให้ผู้เป็นปู่ยอมรับเขาในที่สุด แต่ก็นั่นแหละ ยอมรับแต่ยังไม่ไว้ใจเมื่อฉุกคิดได้ว่าคำพูดของคนอื่นๆ ไม่ได้มีน้ำหนักมากกว่าคำสั่งของเซนนิก้าที่คิดอย่างไรก็คิดได้ว่า มีเพียงคนตรงหน้าเท่านั้นที่จะช่วยเขาเรื่องของปู่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็เลือกที่จะไม่พู

“นายหญิงเล็กยังไม่นอนเหรอครับ”มาติโน้กล่าวทักทายมาจากระเบียงห้องของตัวเองที่เชื่อมติดกับระเบียงห้องของเชอเอม เมื่อเดินออกมาเห็นเจ้านายสาวยังนั่งอยู่ทั้งที่ตอนนี้ก็เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว ไม่คิดเลยว่าจะเห็นเชอเอมยังไม่นอนหลังกลับมาจากข้องนอกเพื่อจะสูบบุหรี่ก่อนกลับเข้าไปพักผ่อน“มาติน ฉันทำเสียงดังเข้าไปในห้อง...นายเพิ่งกลับเข้ามาเหรอ”เชอเอมกำลังกล่าวขอโทษมาติโน้ที่อาจเผลอทำเสียงดังเข้าไปในห้องของชายหนุ่มจนทำให้ตื่นนอน แต่แล้วสายตาที่จับสังเกตได้ว่าอีกฝ่ายยังอยู่ในชุดเดิมจากงานเลี้ยงเมื่อช่วงค่ำ สาวเจ้าจึงหันกลับไปมองเต็มตัวด้วยความสงสัยใคร่รู้ ทั้งที่เมื่อช่วงสามสี่ทุ่มชายหนุ่มมาส่งเธอและกลับเข้าห้องตัวเองไปไม่ใช่หรือหากจะบอกว่ายังไม่ได้อาบน้ำนอนเลยก็คงแปลก เพราะจากที่ได้มาติโน้คอยอยุ่ดูแลมาตลอดแปดเดือนก็พอทำให้รู้ว่ามาติโน้ไม่ใช่คนที่จะอยู่ในชุดเดิมนานเกินสามสิบนาทีหลังออกไปข้างนอกมา

15ความคิดถึง เธอพูดอะไรไปกันนะ..เธอทำได้แล้วใช่ไหมเชอเอมตั้งคำถามวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุดเมื่อสิ่งที่ได้พูดออกไปทำให้เวนนิก้าสับสนหรือกำลังฉุกคิดบางอย่างจนมันฉายชัดออกมาให้เธอเห็นผ่านทางสายตาก่อนจะเดินหนีออกไปโดยไม่พูดอะไรอีก เพราะเขาเดินหนีไปแบบนั้นถึงไม่รู้ว่าตัวเองทำได้หรือไม่ จะมีบ้างหรือเปล่าที่เขาฉุกคิดจำขึ้นมาได้ เธอไม่รู้เลยเมื่อเขาเดินหนีไปเช่นนั้น แม้แต่คาซัสก็ยังส่ายหัวมาเป็นคำตอบก่อนจะเดินออกไป สุดท้ายก็เป็นมาติโน้ที่มารับเธอกลับโรงแรม และตอนนี้เธอก็ไม่รู้เลยว่าตกลงแล้วมันได้ผลหรือไม่กับแผนกระตุกหนวดเสือหญิงสาวพรูลมหายใจออกมาขณะที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่ริมระเบียงเล็กๆ ในห้องโรงแรมมองวิวทิวทัศน์ยามราตรีของกรุงโรม มือที่เท้าคางอยู่ย้ายมาวางที่ตัก แอนหลังพิงพนักเก้าอี้แล้วพรูหายใจอีกครั้งด้วยความหนักใจกับผลลัพธ์ที่ไม่รู้เลยว่าได้ผลหรือไม่พลัน ความรู้สึกและเรื่องราวในอดีตและช่วงเวลาที่มีความสุขที่ได้อยู่กับเขา มีเขาอยู่เคียงข้างหรือแม้แต่สัญญาที่ไว้ให้กันเธอไม่เคยลืมยังจำได้ดีถึงค่ำคืนวันนั้นที่ภูเก็ต วันที่ได้พูดคำสัญญาที่ใช้ย้ำเตือนตัวเองเสมอว่าต้องรอเขาให้ได้ และตอ

เพราะการที่เซนนิก้าจำเรื่องที่เกิดขึ้นที่เมืองไทยไม่ได้ ตนก็อยากให้เซนนิก้าทำตามที่ตนต้องการอย่างที่พยายามพูดให้หลานชายคนนี้กลับมารับช่วงต่อจากตนหลังพ่อของเจ้าตัวหลานชายสละตำแหน่งไปเที่ยวรอบโลก ต่อให้ตนทำตามในสิ่งที่ได้รับปากกับเซนนิก้าออกไปก็ไม่มีประโยชน์เมื่อหลานชายของเขาไม่มีความทรงจำเก่าๆ อีกแล้ว จำไม่ได้แม้กระทั่งเชอเอมที่ตนก็เพิ่งรู้ว่ามางานเลี้ยงในค่ำคืนนี้ หากเขาจะทำให้หลานชายมีความทรงจำใหม่ๆ ให้เดินบนเส้นทางที่ตนวางไว้ให้ จะแปลกอะไรแต่เธอมาได้อย่างไรกันโรมันนาสสงสัยใคร่รู้กับการปรากฎตัวของเชอเอมอยู่ไม่น้อยก็จริง แต่ตอนนี้สิ่งที่สำคัญกว่าคือการจับหลานชายหมั้นกับลูกสาวคู่ค้าที่จะให้ผลประโยชน์กับตนได้อย่างมหาศาลทันทีที่ได้ดองเป็นครอบครัวเดียวกัน ซ้ำในอนาคตตระกูลปาเนส บากาเรซจะยิ่งมีอำนาจและอิทธิพลมากขึ้นในแทบอเมริกาเขาจะไม่ยอมให้แผนที่วางไว้พังเด็ดขาดใช่ เขายอมรับว่าหากไม่มีเรื่องอุบัติเหตุจนเซนนิก้าความจำเสื่อม เขาก็ไม่ได้คิดจะทำตามที่พูดกับหลานชายในคราแรกอยู่แล้ว ที่รับปากจะไม่ยุ่งและจะยอมให้เซนนิก้ากลับมาช่วยแก้ปัญหาแล้วจะปล่อยกลับไปใช้ชีวิตที่ต้องการ ก็เพื่อจะให้เจ้าหลา

เธอรอเขามานานถึงแปดเดือน ตอนเขากลับมาอิตาลีก็ยังไม่ได้ได้ลาได้คุยกัน ซ้ำยังไม่ได้ติดต่อกันเลยแม้แต่ครั้งเดียวตลอดแปดเดือน กว่าจะรู้เรื่องอะไรต่อมิอะไรมากมายก็เกือบสายไป เธอจะไม่ยอมให้มันสายไปอย่างแน่นอน คุณหนูเชอเอมอย่างเธอนะหรือ จะยอมให้เซนนิก้าผู้ชายที่ทำทุกอย่างเพื่อเธอ ซ้ำยังยกทุกอย่างให้เป็นของเธออย่างไม่ลังเลแม้แต่ชีวิตของเขาก็ไม่เคยลังเลที่จะเอามาปกป้องเธอ“คุณจะเดินเข้าไปหาแบบโจ่งแจ้งเลยเหรอ” เขายังคงยิงคำถามก็เพราะเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าความคิดเห็นของตัวเองมันดีจริงหรือกำลังพาเขาไปนรก เมื่อสายตาเย็นชาราวกับยมทูตกำลังจ้องเขม้นมาที่เขาอย่างกับกำลังจะกินหัวเสียเดี๋ยวนี้ สายตาที่เขากลัวต่อให้มีอำนาจเหนือกว่าอย่างไรก็ยังแพ้สายตาที่ไม่ผิดเพี้ยนไปจากสายตาของปู่“เปล่า จะกระตุกหนวดเสือก็ต้องทำให้เสือโกรธมากๆ สิ” เธอหันมาตอบด้วยรอยยิ้มหวานพลางกระชับแขนที่กอดแขนเข้ามากขึ้นก่อนจะแกล้งหัวเราะคล้ายกำลังต่อกระซิกกับคาซัสเดินผ่านเซนนิก้าไปทันที“ผมว่าคุณคาซัสซวยแล้วล่ะครับ” มาติโน้พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเห็นใจและหวาดหวั่นแทนน้องชายเจ้านาย“วิว่าเป็นอาเซนมากกว่า” วิเวียนสำทับมาติโน้ขณะที่กำลังยืน