บทที่ 2/2

           หลานสาวขมวดคิ้วสงสัย หญิงสาวพอจะรู้ว่าการที่คุณอาของเธอย้ายออกมาอยู่คอนโดก็เพื่อความสะดวกในเรื่องของการเดินทางมาบริษัท อีกทั้งยังมีแหล่งอำนวยความสะดวกต่างๆ ทั้งห้างสรรพสินค้า รถไฟฟ้า สวนสาธารณะและอีกมากมาย โดยเฉพาะคอนโดที่ผู้เป็นอาอยู่ก็เป็นหลักสิบล้านเพราะทั้งสะดวกครบทุกความต้องการ บริการดี ความปลอดภัยสูง อย่าให้พูดถึงเรื่องเก็บความลับให้ลูกค้า ขึ้นชื่อว่าเป็นที่หนึ่งเรื่องเก็บข้อมูลของลูกค้าเป็นอย่างดี มีครั้งหนึ่งที่แม้พนักงานจะทราบว่าเธอเป็นใครและเป็นอะไรกับชายหนุ่มก็ยังไม่ยอมบอกเลย คอนโดมิเนียมหรูแห่งนั้นจึงเป็นที่นิยมของลูกหลานคนรวยระดับต้นของประเทศ รวมไปถึงไฮโซเซเลบมากหน้าหลายตา ไหนเลยคนเป็นอาจะหนีที่ดีๆ ไปที่อื่นได้อีก

หรือว่าจะมีที่ดีๆ กว่านี้กันนะ

            “ที่ใหม่มันใกล้บริษัท อีกอย่างที่นี่ก็ดีไม่แพ้กัน” คนเป็นอาตอบพลางยิ้มกริ่มก่อนจะเฉลยให้หลานสาวรู้ “คอนโดของไอ้ธี”

            “คอนโดของอาธี! ก็คอนโดเดียวกับยายนิดเลยน่ะสิคะ” เชอเอมทวนคำด้วยความตกใจก่อนจะพูดขึ้นมาในสิ่งที่ผู้เป็นอารู้อยู่ก่อนแล้ว

            หนำซ้ำก็เป็นเหตุผลที่ทำให้เขายอมปล่อยห้องอีกที่ให้เช่าเพื่อย้ายมาอยู่คอนโดเดียวกับขนิษฐาที่ไม่ได้แตกต่างกันนัก โดยเฉพาะราคาที่ถูกกว่าของห้องที่อยู่ชั้นยี่สิบลงไป แต่ก็แพงกว่าเมื่ออยู่ชั้นที่ยี่สิบเอ็ดขึ้นไป

แน่นอน เขาเลือกที่จะอยู่ชั้นที่สามสิบห้า ที่เป็นห้องชุดสุดหรูเพียงสี่ห้องและใช่ มันคือชั้นเดียวกับขนิษฐาแถมด้วยห้องฝั่งตรงข้าม ทั้งนี้ก็ได้ความช่วยเหลือเป็นอย่างดียิ่งกว่าลูกค้าท่านอื่นจากธีรภพเพื่อนสนิทที่เป็นนักธุรกิจกลางคืนและอสังหาริมทรัพย์อีกสองสามที่ทั้งในกรุงเทพมหานคร เชียงใหม่ และประจวบคีรีขันธ์

            “งั้นเหรอ ดีเลยสิ อาจะได้มาและกลับพร้อมหนูนิดเลย” อัฐพลแกล้งพูดเหมือนคนเพิ่งรู้จากปากของหลานสาว ทั้งที่ตลอดหนึ่งเดือนเขาคอยตามดูเพื่อนของหลานสาว จนบัดนี้ถึงเวลาที่จะลงมือจัดการกับหญิงสาวที่หนีออกจากคอนโดของเขาเสียที

            “หยุดเลยค่ะ อาอัฐกำลังจะทำให้ยายนิดถูกนินทาเหมือนน้าเสาวนี ไม่ได้หรอกค่ะ อาห้ามดึงเพื่อนเอมไปแปดเปื้อนกับผู้หญิงคนนั้นเลย ถ้าไม่ติดว่าเขาต้องคอยประสานงานกับทางต่างประเทศให้กับบริษัทเรา เอมจะให้คุณพ่อไล่ออกไปให้สิ้นเรื่อง”

            เชอเอมพูดรวดเดียวจบด้วยอารมณ์ขุ่นมัวเล็กน้อยเมื่อยามนึกถึงผู้หญิงคนนั้นที่พอกลับมาจากต่างประเทศก็วิ่งแจ้นมาหาอาของเธอจนพนักงานไม่เป็นอันทำงานต้องมานั่งซุบซิบนินทากันตลอด ครั้งนี้ก็เช่นกัน ตั้งแต่กลับมาก็เอาแต่คลุกคลีอยู่กับคุณอาของเธอทุกวัน

            “อาว่าดีนะ อาสุงสิงกับเพื่อนเอมดีกว่านี ไม่ดีเหรอ”

            ชายหนุ่มขบขันก่อนจะเย้าหยอกหลานสาว ทว่าแฝงความจริงจังอยู่ในทีกับประโยคคำพูด

            “อือ...” หลานสาวครุ่นคิด “มันก็ดีอยู่ แต่...”

            ลากเสียงยาวชำเลืองตามามองผู้เป็นอาพลางครุ่นคิดอีกครั้งอย่างต้องการเรียบเรียงความคิดกับคำพูดให้ดีและต้องมั่นใจว่าจะไม่ทำให้ตัวเองขายหน้า อีกทั้งอาจจะทำให้เพื่อนดูไม่ดีในสายตาของผู้เป็นอาหากตนพูดอะไรออกไปโดยไม่ไตร่ตรองให้ดีเสียก่อน

            “ไม่ต้องแต่หรอก อาไม่ทำให้เพื่อนเราถูกว่าร้ายหรือถูกนินทาได้หรอก”

            “เอมเชื่อได้แค่ไหน เอาจริงๆ เอมก็รู้สึกดีที่ยายนิดไม่ต้องนั่งแท็กซี่กลับ แต่เอมก็อดห่วงเพื่อนไม่ได้ อาน่ะก็ร้ายพอๆ กับพี่พี”

            เชอเอมถามออกไปตามตรง ไม่วายเหน็บแนมผู้เป็นอากับพี่ชายของตนซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องที่เพิ่งย้ายมาอยู่ที่บ้านได้ปีกว่าแล้วซึ่งมีนิสัยคล้ายกันในเรื่องของความรักที่ไม่เคยคบใครเป็นตัวเป็นตนเสียที มิหนำซ้ำยังควงนางแบบแต่ละครั้งก็ไม่เคยซ้ำหน้า ทั้งนี้ก็เพราะผู้เป็นอาที่เคยมีข่าวหลุดและเธอเคยบังเอิญเจออาของตนควงนางแบบมากหน้าหลายตาอยู่หลายครั้ง

            “อาเป็นอาของเอมนะ เพื่อนเอมก็เหมือนหลานอา...จะดูแลอย่างดี”

            อัฐพลพูดพลางยักไหล่อย่างไม่ยี่หระก่อนยกยิ้มมุมปากจนเชอเอมไม่ทันสังเกตและพูดขึ้นใหม่ด้วยน้ำเสียงมีเลศนัย ทว่าแววตาฉายชัดถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงที่มันปิดไม่มิด

            “...ก็ได้ค่ะ แต่ถ้าเอมได้ยินอะไรมาไม่ดี เอมเล่นงานอาอัฐแน่ ไปเถอะค่ะ” เชอเอมแกล้งแยกเขี้ยวใส่อัฐพลก่อนจะคว้าแขนของอาหนุ่มเดินออกจากแผนกที่ตนกับเพื่อนกำลังฝึกงานไปยังลิฟต์ทันที เมื่อเหลือบไปเห็นเวลาว่าเลยสี่โมงครึ่งมาแล้ว สาวเจ้าจึงกลัวว่าจะเตรียมตัวไม่ทันก่อนงานปาร์ตีเริ่ม อีกทั้งเจ้าของงานก็ควรจะไปถึงก่อน

เธออยากจะย้ายที่ฝึกงานเสียจริง

            ใครจะคิดว่าวันนี้ชายหนุ่มจะลงจากชั้นของผู้บริหารมายังแผนกที่หญิงสาวทำงาน ทั้งที่ร้อยวันพันปีเขาไม่เคยลงมาเลยแม้แต่ในเวลาเลิกงาน ขนาดลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนมาฝึกงานที่บริษัททั้งที คนเป็นพ่อที่เป็นถึงผู้บริหารสูงสุดยังไม่ลงมาต้อนรับเลย

ไหงวันนี้เขาถึงลงมาได้ล่ะ

เธอก็อุตส่าห์คอยหลบหน้าหลบตามานาน สุดท้ายก็มาพลาดเอาวันนี้ มิหนำซ้ำยังมาทำท่าทางถึงเนื้อถึงตัวแถมด้วยคำพูดคำจาให้เธอรู้สึกกระดากอายอยู่คนเดียว แม้เพื่อนของเธอจะไม่เข้าใจก็ตาม

            แต่คนที่เข้าใจก็มีแต่เธอกับเขานี่นะ!

            ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกอยากจะหายไปจากแผ่นดินนี้เสียให้รู้แล้วรู้รอด คนอะไรหน้าหนายิ่งกว่าปูนซีเมนต์ ในหัวก็ก่นด่าอาของเพื่อนพลางเดินตรงไปที่ลิฟต์เพื่อขึ้นไปพักผ่อน แต่แล้วก็ต้องรีบหลบให้กับพนักงานขนย้ายที่กำลังย้ายของเข้าลิฟต์ ทว่าการก้าวถอยหลังหลบกะทันหันทำให้เธอพลาดข้อเท้าพลิกเพราะใส่ส้นสูงจึงทำให้เธอล้มง่ายมากกว่าจะแค่เซถอยหลังเท่านั้น แต่แล้วก็เหมือนโชคช่วยเมื่อมีมือใหญ่มารับเธอไว้จากด้านหลังไม่ให้ล้มลงกระแทกพื้นจนต้องเจ็บตัวและยังทำให้เธอไม่ต้องเจ็บข้อเท้าจนอาจเดินไม่สะดวกก็เป็นได้

            “ขอบคุณค่ะ”

            หญิงสาวเงยหน้าหันไปมองเจ้าของมือที่ช่วยรับเธอไว้ก่อนจะรีบผละออกห่างเมื่อพบว่าเป็นธีรภพเจ้าของคอนโดมิเนียมที่เธอพักอยู่พลางกล่าวขอบคุณ

            “ไม่เป็นไรครับ ใช้ลิฟต์อีกตัวก็ได้ครับ วันนี้มีลูกค้าคนพิเศษย้ายเข้ามามันก็เลยวุ่นวาย เอ่อ อาจจะทำให้คุณหนูนิดรำคาญใจหน่อยนะครับ เขาย้ายมาอยู่ชั้นเดียวกับคุณหนูนิด”

“เอ่อ…ค่ะ ฉันไม่ซีเรียส ว่าแต่คุณรู้จักฉันด้วยเหรอคะ”

            ขนิษฐาถามพลางยิ้มบางอย่างแปลกใจ หญิงสาวพอจะรู้จักชายหนุ่มที่เป็นเจ้าของคอนโดมิเนียมสุดหรูแห่งนี้ แต่คนอย่างเขาก็ไม่น่าจะมารู้จักคนอย่างเธอที่ไม่ใช่คนดังหรือคนมีชื่อเสียงเสียหน่อย แม้แต่คำว่าไฮโซเซเลบก็ไม่เคยถูกใช้กับเธอ ไม่เหมือนกับเชอเอมที่มักถูกเรียกด้วยคำเหล่านี้

            “ทำไมจะไม่รู้จักล่ะครับ ขนิษฐาหรือหนูนิด ลูกสาวอดีตนักแสดงสาวเบอร์ต้นๆ ของประเทศที่ผันตัวไปเป็นทูตสันถวไมตรีเต็มตัวหลังได้รับตำแหน่งกับนักเขียนชาวอิตาลีร้อยล้านชื่อดัง”

            “อ๋อ รู้จักฉันจากชื่อเสียงพ่อกับแม่นี่เอง”

            ขนิษฐาพยักหน้าอย่างเข้าใจ หญิงสาวเข้าใจในทันทีว่าหมายถึงอะไรทำไมเขาถึงพูดถึงพ่อแม่ของเธอที่เป็นเหมือนใบเบิกทางให้ทุกคนรู้จักกับเธอในฐานะลูกสาวเพียงคนเดียว ไม่มีพี่หรือน้องยกเว้นพี่ชายต่างแม่ที่เป็นลูกติดของพ่อก่อนท่านทั้งสองจะแต่งงานกันและทันทีที่แม่คลอดเธอก็ทำหมันอย่างไม่ลังเลเพราะอยากใช้ชีวิตท่องเที่ยวไปกับพ่อที่เป็นคนอิตาลี ไม่เพียงแค่เรื่องเที่ยวเท่านั้นแต่ท่านทั้งสองก็ยังมีงานที่ต้องคอยออกเดินทางอยู่ตลอดเวลา

            ใช่ เธอมีเชื้อสายเป็นลูกครึ่งอิตาลี

            “ครับ งั้นเชิญที่ลิฟต์ตัวนี้ดีกว่า เดี๋ยวผมจะขึ้นไปด้วย ไปต้อนรับเขาสักหน่อย”

            “ได้ค่ะ”

            หญิงสาวส่งยิ้มพลางพยักหน้าก่อนจะพากันเดินไปยังลิฟต์อีกตัวเพื่อใช้ขึ้นไปยังห้องพักของเธออย่างไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่าแค่ว่าเจ้าของโรงแรมเพียงแค่จะขึ้นไปต้อนรับลูกค้าที่เข้ามาใหม่และคงพิเศษมากพอสมควร อีกฝ่ายถึงต้องขึ้นไปต้อนรับด้วยตัวเอง

            สงสัยต้องระมัดระวังไม่ให้ตัวเองไปรบกวนเพื่อนบ้านคนใหม่เสียแล้ว