แบบอย่างที่ทำให้กลัว(2)

“เก็บของเก่าขาย” คืออาชีพที่แจ่มจันทร์ทำเพราะมองว่าหาเงินง่ายและตัวหล่อนเองไม่อยากแบมือขอเงินลูกไปวัน ๆ แบบพ่อของมัน

“ช่างเถอะวี แม่เบื่อหรือถูกคนที่นั้นโขกสับเดี๋ยวก็กลับมาเองแหละ”

“ทำไมแม่ชอบสร้างเรื่องให้เราทุกข์ใจจังเลยนะพี่” ภัทรระวีเอ่ยขึ้นด้วยความเหนื่อยหน่าย 

ไม่รู้ว่าคิดถูกหรือคิดผิดที่ไปตามหาแม่แล้วพากลับมาอยู่ด้วยจะทิ้งก็ไม่ได้เพราะคำว่าอกตัญญูมันค้ำคออยู่

“เอาน่ายังไงเขาก็เป็นแม่เรานะ แล้วนี่จะออกไปทำงานเหรอ”

“ใช่ค่ะ”

“แกแต่งตัวโป๊ไปไหม พี่เป็นห่วง ความจริงพี่อยากให้แกเปลี่ยนงานที่ทำเสียมากกว่า”

“แต่มันก็ไม่ใช่ตอนนี้ พี่ก็รู้งานนี้เงินดี เราจะได้เอามาปิดบ้านหลังนี้ช่วยกันไง”

เธอเอื้อมไปแตะที่มือคนเป็นพี่สาวและพูดให้คลายกังวลว่าตอนกลับจะมีเพื่อนมาส่งไม่ต้องเป็นห่วง ภัทรลดาพยักหน้ารับแล้วมองตามหลังน้องสาวที่ขับรถออกไป

ภัทรระวีไม่ได้เรียนจบสูงเพราะเธอไม่มีใจรักการเรียนเสียสักเท่าไรพอจบมัธยมปลายก็ออกมาหางานทำเพื่อส่งพี่สาวเรียนไปด้วย

เด็กเอ็นเตอร์เทนคืออาชีพที่น้องสาวเธอทำแม้ว่าเธอจะคัดค้านไม่ยินยอมก็ตาม แต่โชคดีที่ภัทรระวีเป็นคนหัวไวและทันคนจึงเอาตัวรอดจากพวกบ้ากามอยู่เสมอ

ปัจจุบันสถานะภาพทางการเงินของเธอไม่ได้แย่เพราะหลังจากเรียนจบก็เลือกทำงานกับบริษัทประกันภัยรายใหญ่ของประเทศ แม้จะเป็นงานที่กดดันแต่อย่างน้อยเงินเดือนกับค่าคอมมิชชั่นและสวัสดิการค่อนข้างดีชีวิตเธอจึงดีขึ้น

พนักงานขายประกันทางโทรศัพท์เป็นอาชีพที่ต้องรับแรงกดดันจากคำดูถูกและคำด่าของลูกค้าเกือบทุกวันแต่ก็ต้องทนเพราะคำว่าเงินคำเดียว

หลายคนอาจจะมองว่าเธอโง่ที่เรียนจบสูงถึงระดับปริญญาตรีแต่กลับมานั่งขายประกัน แต่เธอไม่ได้โง่อย่างที่คนอื่นพูดหรอกเธอเลือกเงินมากกว่างานที่สบายแต่เงินเดือนน้อย ส่วนวุฒิการศึกษาก็สามารถนำมาอัพเงินเดือนได้อีก

“วันนี้ฝนตกห่าใหญ่แน่เลย แกมาถึงที่ทำงานก่อนเริ่มงานตั้งครึ่งชั่วโมง”

พี่ชุนชายหนุ่มหน้าตาดีและเป็นผู้ชายคนเดียวในแผนกเอ่ยแซวเพราะปกติแล้วเธอมักจะมาถึงที่ทำงานเส้นยาแดงผ่าแปดเสมอ

“เจอหน้ากันทีไรก็คายหมาในปากออกมาวิ่งเล่นเลยนะคะ”

“โห แซวแค่นี้ตอบกลับซะแรงเชียว ว่าแต่ทำไมวันนี้มาเช้าได้อ่า”

“ก็ต้องตื่นเช้าสิ เอาหลานไปส่งแม่เขา พอดีเมื่อคืนนางตามมานอนด้วยที่บ้าน”

หล่อนว่าพลางก็วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทำงานพร้อมกับก้มเปิดคอมพิวเตอร์เตรียมพร้อมสำหรับการทำงานเช้านี้

ขณะที่กำลังนั่งดูเคสงานที่ส่งไปฝ่ายคิวซีฟังไฟล์เพื่อตรวจสอบคุณภาพงานขายว่าเธอขายถูกต้องหรือไม่ ก็พอดีกับพี่นุชหัวหน้างานเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้ม

“มีข่าวดีอะไรหรือเปล่าคะ ยิ้มหวานเข้ามาเชียว”ภัทรลดาเป็นคนเอ่ยทักก่อน

“จะไม่ให้อารมณ์ดีได้ยังไง พี่ได้ยินแว่ว ๆ มาว่าท่านประธานยกตำแหน่งให้กับลูกชายเข้ามาบริหารแล้วและเห็นว่าจะเข้ามาทำงานอาทิตย์หน้า

“แล้วมันน่าดีใจตรงไหนคะ”

“เอ้า ก็มันดีตรงที่ว่าเขาหล่อมาก อย่างน้อยก็มีอาหารตาที่ดูดีให้ดู เห็นหน้าไอ้ชุนทุกวัน ฉันเบื่อจะตายอยู่แล้ว” เธอตวัดสายตามองชายหนุ่มที่อุตส่าห์ตั้งใจฟังอยู่เงียบๆ

“อ้าว ทำไมว่าผมล่ะครับ อุตส่าห์ยืนหน้าหล่อฟังอยู่เงียบๆแล้วนะ”

“โอ้ย ฉันแค่แซวเล่น ไป ไป แยกย้ายกันไปทำงาน ใกล้ได้เวลาทำงานแล้ว”

นุชยกมือขึ้นโบกไล่ลูกน้องให้ไปทำงานก่อนจะรีบเปิดคอมฯเช็กเคสงานที่ส่งให้คิวซีแล้วไม่ผ่านและถูกตีกลับมาให้ลูกน้องในทีมตามแก้ไขให้ถูกต้องตามกฎของบริษัท

“เจ้าต้นวันเสาร์นี้ทำตัวให้ว่างด้วยนะ แม่นัดดูตัวหนูพริ้งพราวไว้  คนนี้รับรองถูกใจแกแน่นอน ทั้งสวย เรียบร้อย การศึกษาดีและที่สำคัญเป็นลูกผู้ดีมีชาติตระกูล”

คุณหญิงพิศมัยเอ่ยขึ้นกลางโต๊ะกินข้าวทั้งที่มือยังจับช้อนกินข้าว    สีหน้าระรื่นบ่งบอกได้ว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ถูกใจคนเป็นลูกชายหรอกแต่ถูกใจแม่เสียมากกว่า

“ผมไม่ว่างครับ แม่อยากไปก็ไปเองเลย”

ต้นน้ำ พิทักษ์เลิศวิริยะ ลูกชายเพียงคนเดียวของทายาทบริษัทประกันและตอนนี้กำลังจะก้าวขึ้นเป็นประธานบริษัทแทนคนเป็นพ่อ

ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกที่เขาบอกปัดการนัดดูตัวดูคู่ของคนเป็นแม่ที่ เจ้ากี้เจ้าการหาผู้หญิงมาให้เขาเลือกเพียงเพราะอยากได้ผู้หญิงที่มีชาติตระกูลมาเชิดหน้าชูตาตัวเองเพื่อไม่ให้ขายหน้าน้าเพลงพิณต์ก็เท่านั้น

“ไม่ได้แกต้องไป เพราะคนนี้เป็นผู้หญิงที่ดีที่สุดแล้ว ตั้งแต่ที่แม่เจอมา และต้องดีกว่าพวกว่าที่ลูกสะใภ้ของน้าแกด้วยและที่สำคัญน้องกับแกเคยเจอกันมาแล้วตอนเด็กๆ”

ใบหน้าเหี่ยวย่นตามอายุ ปากสีแดงแน่นเครื่องสำอางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยราวกับเอาแต่ใจตัวเองเป็นที่หนึ่ง

“คุณจะไปบังคับอะไรลูกนักหนา ผมเห็นคุณเจ้ากี้เจ้าการตลอดเลยเรื่องผู้หญิงเนี่ย ปล่อยให้ลูกได้หายใจหายคอเลือกคู่ชีวิตเองบ้างเถอะ”

ประมุขของบ้านเอ่ยขัดคอคนเป็นภรรยาหลังจากนั่งเงียบมานานและรู้สึกไม่ค่อยพอใจเสียสักเท่าไรที่เมียมักจะชอบแก่งแย่งชิงดีกับน้องสาวตัวเอง

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะคะ ฉันก็แค่อยากให้ลูกได้สิ่งดี ๆ เข้ามาในชีวิต ไม่ใช่ไปคว้าผู้หญิงคนไหนก็ได้มาเป็นเมีย”

“แล้วคุณถามลูกหรือยังว่าพอใจหรือเปล่า ใช่ไหมตาต้น”

วิริยะหันไปหาลูกพร้อมกับส่ายหน้าให้กับความดื้อรั้นของ   คุณหญิงพิสมัยที่ทำยังไงก็แก้ไม่หายสักที

“ผมอิ่มแล้ว ขอตัวไปทำธุระข้างนอกก่อนนะครับ”

ชายหนุ่มไม่ตอบแต่เลี่ยงตัดบทขอตัวรีบลุกเดินออกไปทันที ได้ยินแค่เสียงโวยวายของแม่ตามหลัง

ต้นน้ำรู้สึกเอือมระอากับการดูตัวเสียเต็มทน ชายหนุ่มอยากได้คนรักที่ทำให้เขาสบายใจ ไม่ใช่การบีบบังคับเสียหน่อย

เขาอุตส่าห์กลับจากต่างประเทศมาเพื่อบริหารงานแทนพ่อเพราะเห็นว่าท่านป่วยและอายุมากขึ้น แต่ก็ต้องมาเจอแม่เจ้ากี้เจ้าการเรื่องนี้ไม่รู้ว่าเขาคิดถูกหรือคิดผิดที่กลับมา