Semua Bab คุณแม่อยากเลี้ยงเดี๋ยว คุณพ่ออยากเลี้ยงด้วย: Bab 1 - Bab 10

“คุณแม่คะ ป้าดามาแล้ว”เสียงใสแจ๋วของหนูน้อยพิณต้าร์ดังออกมาจากในบ้านพร้อมกับ กระโดดโลดเต้นดีใจที่เห็นน้าดาเคลื่อนรถเข้ามาจอดบริเวณหน้าบ้านภัทรลดายิ้มกว้างเมื่อเห็นเจ้าตัวเล็กวิ่งออกมาต้อนรับแต่เธอก็ไม่สามารถโอบอุ้มลูกของรุ่นน้องได้เพราะสองมือหอบหิ้วทั้งของกินทั้งของเล่นพะรุงพะรังเต็มไปหมด"หอบหิ้วอะไรมาเยอะแยะคะพี่ดา จีนบอกแล้วว่าไม่ต้องซื้ออะไรมาฝาก”เสียงบ่นของรุ่นน้องที่เคยเรียนร่วมมหาลัยเดียวกันพร้อมกับเดินออกมาหา ทั้งคู่สนิทกันมาหลายปีจนตอนนี้เจ้าตัวก็ชิงแต่งงานจนมีลูกสาวอายุห้าขวบแล้ว”“แค่นี้เอง พี่มากินข้าวที่บ้านเธอเกือบทุกวันเกรงใจยิ่งกว่าอีก”เธอยิ้มหวานออกมาแล้วยื่นข้าวของเหล่านั้นให้ก่อนจะหันกลับไปอุ้มเจ้าตัวเล็กที่เงยหน้ายิ้มแฉ่งจนเห็นฟันหล่อขึ้นไว้ในอกพร้อมกับก้มหอมแก้มซ้ายแก้มขวา“ป้าดาขา พรุ่งนี้พิณต้าร์ปิดเทอมแล้วค่ะ”“ปิดเทอมแล้วเหรอ ทำไมไวจัง”หญิงสาวทำตากรอกมองบนเหมือนครุ่นคิดเพื่อหยอกเย้าเจ้าตัวเล็กจนหนูน้อยทำหน้ามุ้ยเพราะคิดว่าคนเป็นป้าลืมสัญญาด้วยความที่เด็กน้อยรักเธอเป็นแม่ทูนหัวเข้าขั้นติดเธอแจเลยก็ว่าได้จึงมักไปนอนค้างที่บ้านเธออยู่บ่อย ๆ แต่มาช่วงหลังน

“อะไรวะ ในกลุ่มเรามียัยดาคนเดียวที่ไม่มีผัว”เสียงอ้อแอ้เพื่อนชายในกลุ่มดังขึ้น ซึ่งมันช่างน่าหงุดหงิดเสียจริงเมื่อได้ยินสิ่งที่มันพูด แต่ภัทรลดาก็เลือกที่จะส่งยิ้มให้และยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มเพื่อกลบความโมโหเลี้ยงรุ่นเพื่อนที่มหาวิทยาลัยทีไรเป็นต้องโดนถามเรื่องนี้ทุกทีมันกลายเป็นธรรมเนียมของกลุ่มไปแล้วที่ต้องถามหาลูกผัวของเธอทั้งที่มันก็ไม่ใช่ธุระอะไรของพวกเขาเลยสักนิด“ดา แกอย่าไปถือสาพวกมันเลยนะ มันเมา”ฝันสวยเขยิบตัวมาใกล้ภัทรลดาพร้อมกับกระซิบบอกสลับกับมองดูนาฬิกาบนข้อมือเป็นระยะ ๆ“มองเวลาบ่อยขนาดนี้เป็นห่วงลูกที่บ้านเหรอ” หญิงสาวเอ่ยถามเพราะรู้ดีว่าลูกของเพื่อนยังเล็กทิ้งออกมานานก็กระวนกระวายเป็นธรรมดา“ใช่จ๊ะ ทิ้งไว้กับพ่อเขาแล้วรู้สึกเป็นห่วง ต่อให้เป็นพ่อแต่สัญชาตญาณในการดูแลลูกมันต่างกันน่ะดา”“ก็จริง ยังไงผู้หญิงก็ดูแลลูกได้ดีกว่าอยู่แล้ว””ท่าทางดูรู้เรื่องพวกนี้นะ ชอบเด็กเหรอ”“ใช่ ดารู้สึกว่าอยู่กับพวกเขาแล้วมีความสุขอย่างบอกไม่ถูกเลยอ่า”“แล้ว...เอ่อ ขอโทษนะ แล้วทำไมเธอถึงไม่มีแฟนล่ะ”ฝันสวยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเกรงใจเพราะกลัวว่าจะเป็นการเสียมารยาทที่ถามเรื่องส่วนตัวออกไปแบ

คลาเห็นเธอครั้งแรกในชุดเดรสก็รู้สึกว่าอกอิ่มมันใหญ่เกินตัวแต่พอได้สัมผัสมันใหญ่เกินกว่าที่สายตาเขาวัดเสียอีกปลายลิ้นหยาบฉกตวัดรอบยอดปทุมถันจากเบาก็เปลี่ยนเป็นรัวลิ้นจนคนใต้ร่างเสียวสั่นบิดตัวไปมาแต่กลับกดกลั้นเสียงครางไว้ได้ยินแค่เสียงฮึดฮัดอยู่ในลำคอ“ร้องมันออกมาสาวน้อย อย่าอดกลั้น” เขากระซิบบอกข้างหูลิ้นสาก ลากเลียผ่านหน้าท้องแบนลาบและมาหยุดอยู่เนินเนื้อสาว ช่องทางรักปิดสนิทจนมองไม่เห็นเม็ดทับทิมอ่อนสามเหลี่ยมกลางหว่างขามีเพียงขนอ่อนปกคลุมรำไรไม่ได้รกรุงรังกลิ่นหอมของสบู่ทำความสะอาดจุดซ่อนเร้นลอยสัมผัสปลายจมูกบางๆต้นน้ำใช้สองนิ้วแหวกกลีบร่องเนื้อจนเผยให้เห็นติ่งทับทิมสีแดง ระเรื่อซึ่งมีน้ำหล่อลื่นโอบจนชุ่มฉ่ำปลายลิ้นฉกตวัดทักทายเพื่อลิ้มรส จนเธอร้องออกมาพร้อมกับยกบั้นเอว“อร้าย...สะ...เสียว”“เสียวตรงไหนบอกผมสิ” เขาเงยหน้าขึ้นถาม“เสียวxxx” เธอตอบตรงๆโดยลืมความกระดากอายไปเสียสิ้นชายหนุ่มรัวลิ้นอยู่นานจึงเห็นว่าน้ำแฉะเต็มร่องสาว และเห็นว่าเธอมีอารมณ์ร่วมจนกู่ไม่กลับจึงสอดนิ้วชี้นำล่องก่อนจะตามด้วยนิ้วกลางและนิ้วนางต้นน้ำจับสองขาชันขึ้นจนชิดแผ่นอกเผยให้เห็นจุดซ่อนเร้นมือข้าง

ภัทรลดารู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยเมื่อได้ยินว่าผู้บริหารระดับสูงเรียกรวมตัวพนักงานเพราะท่านประธานอยากมาแนะนำตัวให้ทุกคนรู้จักจะไม่ให้เธอหงุดหงิดได้ยังไงก็วันนี้เธอยังขายงานไม่ได้สักคนหญิงสาวเลือกเดินมานั่งแถวหลังสุดด้วยสีหน้าบึ้งตึงโดยไม่ทันได้สังเกตว่าคนที่ยืนอยู่ด้านหน้าเป็นคนที่เธอเธอเพิ่งยื่นข้อเสนอให้มานอนด้วยถึงสามครั้งภัทรลดาก้มหน้าเล่นโทรศัพท์โดยไม่ได้สนใจว่าผู้บริหารหรือประธานที่เข้ามารับตำแหน่งใหม่เสียด้วยซ้ำ สิ่งที่เธอสนใจก็คือผู้ชายคืนนั้นไม่คิดจะโทรหรือแอดไลน์มาเลยหรือไงความแน่วแน่กับการมีลูกโดยที่ไม่มีผัวยังคงเป็นจุดมุ่งหมายเหมือนเดิมและเธอจะไม่บอกผู้ชายคนนี้แน่นอนเราะเธอไม่อยากได้รับความรับผิดชอบจากเขาการที่ที่ต้องมีอะไรกับเขาแค่คืนนั้นมันไม่ได้การันตีว่าเธอจะท้องมันมีแค่ในนิยายเท่านั้นแหละที่ได้ครั้งเดียวติดจะว่าเธอประหลาดก็ได้ที่ยอมเปลืองตัวเสียพรหมจรรย์ให้ผู้ชายที่ไหนก็ได้แถมรู้จักแค่ชื่อเขาต่างหาก แต่นี้มันสมัยใหม่แล้วเธอไม่แคร์หรอกว่าใครจะมองยังไง“สวัสดีครับ ผมต้นน้ำ”เสียงแนะนำตัวเอ่ยจบ ภัทรลดาถึงกับตาลุกแล้วรีบเงยหน้าขึ้นมองให้แน่ใจเพราะทั้งชื่อทั้งน้ำเสียงมัน

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารกร่อยลงทันทีกลายเป็นต่างคนต่างกินข้าวเงียบ ๆ มีถามเรื่องอื่นกันบ้างเล็กน้อยแล้วก็แยกย้ายกันกลับ แม้พริ้งพราวจะอยากให้ต้นน้ำไปส่งสักแค่ไหนเขาก็ทำเป็นหูทวนลมไม่ได้ยินเมื่อกลับถึงบ้านได้พริ้งพราวถึงกับกรี๊ดออกมาสุดเสียงภายในห้องนอน หล่อนรู้สึกโมโหที่ถูกต้นน้ำปฏิเสธกลาย ๆ แม้ไม่เอ่ยบอกออกมาจนตรงเกินไปก็เถอะแต่ก็อย่างว่า ไม่มีอะไรที่หล่อนอยากได้แล้วจะไม่ได้......เธอจะเอาพี่ต้นน้ำมาเป็นของตัวเองให้ได้“ตาต้นแกหยุดเดินแล้วหันมาคุยกับแม่เดี๋ยวนี้เลยนะ”คุณหญิงพิศมัยรีบเดินมาดักหน้าลูกชายเพียงคนเดียวบริเวณกลางบ้าน ชายหนุ่มอุตส่าห์เลี่ยงที่จะปะทะคารมณ์กับคนเป็นแม่โดยตรงแล้วนะ แต่ท่านก็มิวายเดินมาดักหน้าเอาไว้“อะไรอีกล่ะครับ อยากให้ผมไปดูตัวผมก็ไปให้แล้ว”“แต่แกทำตัวเสียมารยาท แกไปปฏิเสธหนูพริ้งแบบนั้นได้ยังไง”“ก็มันจริงนี่ครับ ผมไม่ได้ชอบเธอแล้วก็เห็นเป็นแค่น้องสาวเท่านั้น คุณแม่อย่าพยายามยัดเยียดให้ผมคว้าผู้หญิงที่ไม่ได้รักมาเป็นเมียเลยครับ”“แล้วผู้หญิงที่แกรักมันมีฐานะหน้าตาเหมาะสมกับแกหรือยังไง”“เรื่องนั้นผมไม่สนอยู่แล้ว ถ้าผมรักผมก็รักที่เธอเป็นเธอไม่เกี่ยวกับอะไรท