แบบอย่างที่ทำให้กลัว(1)

“คุณแม่คะ ป้าดามาแล้ว”

เสียงใสแจ๋วของหนูน้อยพิณต้าร์ดังออกมาจากในบ้านพร้อมกับ   กระโดดโลดเต้นดีใจที่เห็นน้าดาเคลื่อนรถเข้ามาจอดบริเวณหน้าบ้าน

ภัทรลดายิ้มกว้างเมื่อเห็นเจ้าตัวเล็กวิ่งออกมาต้อนรับแต่เธอก็ไม่สามารถโอบอุ้มลูกของรุ่นน้องได้เพราะสองมือหอบหิ้วทั้งของกินทั้งของเล่นพะรุงพะรังเต็มไปหมด

"หอบหิ้วอะไรมาเยอะแยะคะพี่ดา จีนบอกแล้วว่าไม่ต้องซื้ออะไรมาฝาก”

เสียงบ่นของรุ่นน้องที่เคยเรียนร่วมมหาลัยเดียวกันพร้อมกับเดินออกมาหา ทั้งคู่สนิทกันมาหลายปีจนตอนนี้เจ้าตัวก็ชิงแต่งงานจนมีลูกสาวอายุห้าขวบแล้ว”

“แค่นี้เอง พี่มากินข้าวที่บ้านเธอเกือบทุกวันเกรงใจยิ่งกว่าอีก”

เธอยิ้มหวานออกมาแล้วยื่นข้าวของเหล่านั้นให้ก่อนจะหันกลับไปอุ้มเจ้าตัวเล็กที่เงยหน้ายิ้มแฉ่งจนเห็นฟันหล่อขึ้นไว้ในอกพร้อมกับก้มหอมแก้มซ้ายแก้มขวา

“ป้าดาขา พรุ่งนี้พิณต้าร์ปิดเทอมแล้วค่ะ”

“ปิดเทอมแล้วเหรอ ทำไมไวจัง”

หญิงสาวทำตากรอกมองบนเหมือนครุ่นคิดเพื่อหยอกเย้าเจ้าตัวเล็กจนหนูน้อยทำหน้ามุ้ยเพราะคิดว่าคนเป็นป้าลืมสัญญา

ด้วยความที่เด็กน้อยรักเธอเป็นแม่ทูนหัวเข้าขั้นติดเธอแจเลยก็ว่าได้จึงมักไปนอนค้างที่บ้านเธออยู่บ่อย ๆ แต่มาช่วงหลังนี้เด็กน้อยต้องสอบปิดเทอมเธอจึงงดให้ไปนอนที่บ้าน

พิณต้าร์ยังคงงอแงไม่ยินยอม หญิงสาวจึงยื่นข้อเสนอว่าถ้าปิดเทอมแล้วจะพาเธอไปนอนด้วยบ่อย ๆ

“ป้าดาลืมสัญญาที่ให้ไว้กับพิณต้าร์แล้วเหรอคะ” หนูน้อยย่นคิ้ว ปากเล็กเม้มเข้าหากันแววตาหม่นลงเพราะรู้สึกเหมือนผิดหวัง

ท่าทางที่ดูผิดหวังของหลานพลอยทำให้เธอรู้สึกเอ็นดูในความน่าชัง “ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะ ป้าไม่ได้บอกสักหน่อยว่าจะไม่พากลับไปนอนด้วย สัญญาก็ต้องเป็นสัญญาสิคะ”

“เย้ ๆ พิณต้าร์จะได้ไปนอนบ้านป้าดาแล้ว”

สองแขนเล็กชูขึ้นเหนือหัวยิ้มกว้างจนเห็นฟันซี่เล็ก แก้มกลม ๆ ยกขึ้นชิดขอบตา

“สรุปแล้วไม่รู้ว่าใครเป็นแม่ของแกนะคะ เห็นติดพี่ดามากกว่าจีนอีก”

“นั่นสิหรือพี่จะรับพิณต้าร์มาเป็นลูกบุญธรรมดี” เธอเอ่ยเย้าแหย่เพราะรู้ดีว่าจริยาหวงลูกเสียยิ่งกว่าจงอางหวงไข่อีก

“ไม่ได้นะคะ จีนมีลูกแค่คนเดียวเอง พี่ดาชอบเด็กขนาดนี้ทำไมไม่หาแฟนแล้วแต่งงานมีลูกสักคนล่ะคะ”

จริยาเอ่ยถามแม้จะรู้คำตอบอยู่แล้วว่ารุ่นพี่ต้องส่ายหน้าปฏิเสธอีกเหมือนเคย “ไม่อยากมีพันธะ” มักจะเป็นคำตอบที่ได้ยิน

“แค่เลี้ยงลูก พี่เลี้ยงได้นะจีน แต่พี่ไม่อยากมีผัว”

ภัทรลดาหันกลับไปตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะปล่อยเจ้าตัวเล็กลงเพื่อไปกินไอศกรีมของโปรดที่เธอซื้อมาฝาก

“พี่ยังฝั่งใจเรื่องครอบครัวอยู่อีกเหรอคะ”

“อือ...”

คำตอบสั้น ๆ ที่ไม่ต้องมีคำอธิบายอะไรเยอะแยะเพราะทุกอย่างแสดงออกทางสีหน้าหมดแล้ว

ภัทรลดาเติบโตขึ้นมาท่ามกลางความไม่พร้อมจนครอบครัวแตกแยก แม่ติดเหล้า ติดการพนันแถมยังทุบตีเธอจนเกิดเป็นแผลเป็นในจิตใจตลอดมา

‘มึงไม่ใช่ลูกกู กูเก็บมึงมาเลี้ยง’

ประโยคเด็ดที่เธอมักได้ยินเป็นประจำตั้งแต่เรียนอยู่ประถม ความอบอุ่นจากครอบครัวนะเหรอ อย่าหวังว่าเธอจะได้รับ

เมื่อพ่อกับแม่เลิกกันก็เป็นฝ่ายพ่อที่หอบเอาเธอกับน้องไปอยู่กับย่าที่ต่างจังหวัด แต่มันก็เหมือนกับหนีเสือปะจระเข้อยู่ดี

เธอกับน้องไม่ใช่หลานคนโปรดจึงมักถูกเกลียดชังและใช้งานหนักอยู่ดี ส่วนพ่อก็ลอยตัว พอได้เมียใหม่ท่านก็ไม่มาสนใจดูดำดูดีเธอกับน้องอีกเลย

ภัทรลดาเติบโตกับน้องมาด้วยความยากลำบากแต่เธอก็ยังใฝ่ดี ทำงานส่งตัวเองเรียนจนจบปริญญาตรี

...มันก็ไม่แปลกที่เธอจะเย็นชากับเรื่องความรัก

“โธ่ พี่ดามันก็ไม่ได้หมายความว่าชีวิตการมีครอบครัวมันจะแย่ไปหมดทุกคนนี่คะ”

“แต่ทุกครอบครัวที่เห็นก็ไม่ได้ดีนี่ แม้แต่ตัวจีนเองไม่ใช่เหรอ”

คำพูดจี้จุดใจดำทำเอาจริยาพูดไม่ออกเพราะมันก็คือเรื่องจริงที่ตัวเธอก็มักจะมีปัญหากับสามีอยู่บ่อย ๆ ซึ่งปัญหานั้นก็คือ “เรื่องเงิน”

“โอเค จีนไม่เถียงกับพี่ดาแล้ว เดี๋ยวจีนเข้าไปทำกับข้าวนะคะ ฝากดูแลเจ้าพิณต้าร์ด้วย”

“จ้ะ”

ภัทรลดาตอบรับคำสั้น ๆ ก่อนจะหันไปเล่นกับเจ้าตัวเล็กที่เปิดกล่องของเล่นรออยู่แล้ว

หญิงสาวมองความน่ารักของหลานแล้วได้แต่รู้สึกเอ็นดู ความรู้สึกแบบนี้มันมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งเวลาที่ถูกคนตัวเล็กซักถามเพราะความอยากรู้และไร้เดียงสาเธอยิ่งมีความสุขที่เห็นการเติบโตขึ้นทุกวัน

แต่เธอจะมีครอบครัวได้อย่างไรในเมื่อแม่เธอยังทำตัวเป็นนางลำยอง...

ฟังไม่ผิดหรอกกับคำว่าลำยองเพราะหลังจากที่เรียนจบมัธยมปลายเธอกับน้องสาวตัดสินใจตามหาแม่ทั้ง ๆ ที่ตั้งแต่เลิกรากับพ่อไปท่านไม่เคยติดต่อกลับมาหาบ้างเลย

ภาพจดจำเมื่อสิบปีที่แล้วที่เธอกับน้องสาวเห็นคือผู้หญิงตัวเล็กร่างกายซูบผอม ผิวดำหยาบกร้านกำลังนั่งก๊งเหล้าขาวกับคนในสลัมย่านศรีนครินทร์

แม่จำเธอกับน้องไม่ได้เสียด้วยซ้ำเพราะสภาพของแม่กับเธอต่างกันราวฟ้ากับเหว สภาพของท่านยามนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับคนจรจัดไร้บ้าน

“กลับมาแล้วเหรอพี่ดา อ้าว พาเจ้าตัวเล็กมาด้วย”

ภัทรระวีย่อตัวลงทักทายพร้อมกับยกมือยีหัวเจ้าตัวเล็กก่อนจะเงยหน้าสบตาคนเป็นพี่

“แม่กลับไปที่โน้นอีกแล้วนะ”

ได้ยินแบบนั้นภัทรลดาถึงกับถอนหายใจ เธอต้องทำอย่างไรถึงจะขอร้องให้แม่เลิกเหล้าได้ ต่อให้เธอกับน้องสาวไปตามกลับมากี่ครั้งท่านก็หนีกลับไปที่นั่นอยู่ดี

แจ่มจันทร์คือชื่อของแม่ แต่คนในสลัมแห่งนั้นมักจะเรียกว่าอีจันทร์ ทั้งที่ตัวท่านเองไม่ได้มีญาติอยู่ที่นั้นสักคนแต่ทำไมกลับไปผูกพันอยู่ในสลัมมากกว่าลูกตัวเองนะ