ตอนที่3 ไม่ยอมถอนหมั้น 2

คนที่ถูกคู่หมั้นตัวเองคิดถึงและคิดแกล้งยังคงไม่รู้ตัว           เธอรีบนั่งแท็กซี่กลับบ้านของลุงกับป้าทันทีเพื่อบอกกล่าวเรื่องราวผิดพลาดตามตรงอย่างไม่คิดปิดบังหรือโกหกใคร

นุ่นเป็นพี่สาวของฝ้าย เธอกับสามีทำธุรกิจรีสอร์ทอยู่ต่างจังหวัดแต่มีบ้านอยู่ที่กรุงเทพหนึ่งหลัง โดยให้ลูกชายกับลูกสาวอยู่เป็นหลัก เด็กทั้งสองเรียนอยู่ชั้นมัธยมต้นกับมัธยมปลาย

ส่วนฟ้าพราวที่ได้รับการอุปการะจนโตย้ายมาอยู่คอนโดใกล้มหาวิทยาลัยได้เกือบสี่ปีแล้ว

ทันทีที่หญิงสาวลงจากแท็กซี่แล้วเดินเข้าบ้าน น้องชายและน้องสาวต่างก็ดีใจวิ่งออกมารับ

“เย้! พี่ฟ้ากลับมาแล้ว พี่ฟ้าผู้เป็นฮีโร่ของครอบครัว”

นนท์ ลูกชายคนเล็กของป้านุ่นวิ่งโห่ร้องมาแต่ไกล จนคนถูกเรียกว่าฮีโร่ต้องยกมือขึ้นกุมขมับ

แนนนี่ เดินมาสมทบน้องชาย สาวน้อยยิ้มหวาน

“พี่ฟ้าเข้ามานั่งก่อน ดื่มน้ำเย็นๆ กินขนมอร่อยๆ นะคะ”

เอาอกเอาใจกันสุดๆ แบบนี้ ย่อมเป็นเพราะเรื่องสินสอดทองหมั้นที่ป้านุ่นได้รับเพื่อฟื้นฟูสถานภาพครอบครัวให้ดีขึ้น

สองพี่น้องยืนยิ้มแป้นมองพี่สาวตาแป๋ว ฟ้าพราวมองตอบอย่างพูดอะไรไม่ออก เธอชอบรอยยิ้มของน้องๆ ที่สุด

แนนนี่มีความฝันอยากเรียนแพทย์ เป็นหมอหญิงเก่งๆ ส่วนนนท์อยากเรียนวิศวะ พวกเขาสองพี่น้องตั้งใจเรียนมาตลอด ไม่เคยทำตัวเกเร เชื่อฟังพ่อแม่แล้วก็เชื่อฟังเธอด้วย

“ป้านุ่นกับลุงธียังไม่กลับมาเหรอ?”

แนนนี่วางจานคุกกี้พลางตอบ “พ่อกับแม่ยังไม่มาเลยค่ะ กำลังช่วยกันทำงานแบบหามรุ่งหามค่ำเลย เห็นว่าลงทุนร่วมหุ้นกับบริษัทอะไรสักอย่างนี่แหละค่ะ พวกท่านไม่ได้บอกรายละเอียด บอกแค่เรื่องที่พี่ฟ้าหมั้น ได้เงินมาช่วยเกื้อหนุนพลิกฟื้นครอบครัว”

ฟ้าพราวพยักหน้ายอมรับชะตากรรม

“คู่หมั้นคนนั้นเป็นใคร รูปร่างหน้าตาเป็นยังไงพี่ยังไม่รู้เลย แต่พวกเธอสองคนดีใจจนออกนอกหน้าขนาดนี้ คงเห็นแล้วละมัง”

นนท์ส่ายหน้า “ไม่เคยเห็นแต่ว่าต้องเป็นคนดีแน่นอนครับ ไม่งั้นจะยื่นมือมาช่วยตอนที่ครอบครัวเรากำลังลำบากได้ยังไง”

“หนูก็ไม่เคยเห็นเหมือนกัน แต่เรื่องของพี่เหมือนซีรีย์ที่เคยดูเลยอ่ะ หมั้นกันโดยไม่เคยคบหา ไม่เคยเห็นหน้า ตอนแต่งงานจะมีอะไรเซอร์ไพรส์ไหมนะ ลุ้นอ่ะ” 

แนนนี่พูดด้วยสีหน้าเพ้อฝันตามประสาสาวน้อย

ฟ้าพราวถอนหายใจเหนื่อยอ่อน

ความคิดที่จะมาหาป้ากับลุงเพื่อบอกเรื่องผิดพลาดกับผู้ชายอื่นหมายให้พวกท่านพิจารณาเรื่องหมั้นใหม่จึงเป็นอันตกไป เพราะพวกท่านไม่อยู่ เรื่องนี้ไม่สามารถบอกพวกน้องๆ ได้แน่นอน โทรบอกลุงกับป้าทางโทรศัพท์ก็คงไม่ได้เช่นกัน

“พี่ฟ้า” แนนนี่พูดขึ้น “พี่น่าอิจฉามากเลย รู้ตัวป่าว”

นนท์พูดบ้าง “ถ้าโตขึ้น ผมจะขอหมั้นสาวแบบนี้บ้าง”

หญิงสาวพิจารณาจากอาการของน้องๆ ก้มหน้าใคร่ครวญจากการเร่งทำงานหามรุ่งหามค่ำเพื่อฟื้นฟูครอบครัวของลุงกับป้า และผลประโยชน์ที่ทุกคนได้รับ เธอก็ได้แต่ตัดใจแล้วลุกขึ้นยืน

“พี่กลับก่อนนะ” ฟ้าพราวก้าวขาเดินอย่างคนหมดแรง

นนท์แหงนหน้ามอง “พี่ไม่นอนที่บ้านเหรอ?”

ฟ้าพราวส่ายหน้า “ไม่ล่ะจ๊ะ พรุ่งนี้เช้าพี่มีเรียน”

“เดี๋ยวก่อนพี่ฟ้า” แนนนี่เรียกไว้ก่อนรีบวิ่งไปทางในครัว ครู่หนึ่งจึงออกมาพร้อมกล่องใส่อาหาร “นี่ค่ะ แม่ทำไว้ อร่อยมาก พี่เอาไปกินที่คอนโดนะ เดี๋ยวหนูหาทำอาหารอันใหม่รอบเย็นเอง”

“ขอบใจจ๊ะ”