ตอนที่3 ไม่ยอมถอนหมั้น 3

ฟ้าพราวหิ้วกล่องอาหารกลับเข้าคอนโดอย่างหมดแรง

เมื่อขึ้นลิฟต์มาและกำลังเดินเข้าห้องกลับเห็นเจ้าของใบหน้าหล่อเหลา เจ้าแห่งคืนหวามระหว่างเธอกับเขากำลังยืนอิงแผ่นหลังอยู่ตรงขอบประตูห้องของเธอ

เขายืนเอามือล้วงกระเป๋านิ่งๆ มองยิ้มๆ อย่างสบายอารมณ์ ท่าทางน่าหมั่นไส้มาก

“มาทำอะไรหน้าห้องคนอื่นเนี่ย” หญิงสาวถามเสียงห้วน “หลบไปเลย”

วิณณ์หลบให้ฟ้าพราวเปิดประตูก่อนจะรีบดันเธอเข้าไปด้านในอย่างถือวิสาสะ

“เอ๊ะ! นายนี่ เข้ามาได้ไง ออกไปนะ”

หญิงสาวรีบผลักคนตัวโตให้ออกนอกประตูห้องตัวเอง           แต่เขาตัวหนามาก เธอจึงดันตัวเขาอย่างยากลำบาก

ท้ายที่สุดก็ไม่สำเร็จ วิณณ์เดินมานั่งลงที่โซฟาในห้องเธออย่างกับเป็นเจ้าของห้อง

ฟ้าพราวหมดแรงฉุดดึงจึงวางกล่องอาหารลงบนโต๊ะแล้วยืนพูดอยู่ตรงนั้น “ฉันไม่มีวันถอนหมั้น นายเลิกตอแยฉันเหอะ”

วิณณ์พยักหน้ารับรู้ “ทำไมล่ะ เธอได้เสียเป็นคนของพี่แล้ว ยังจะหมั้นต่อเหรอ”

“คู่หมั้นของฉันเขาไม่ได้ผิดอะไร เรื่องอะไรฉันต้องยกนายขึ้นแทนที่คู่หมั้นไม่ทราบ”

ชายหนุ่มยิ้ม “ก็ดี” ก่อนเสนอ “เราคบซ้อนก็ได้”

“ไม่มีทาง!” หญิงสาวจ้องตาคนตรงโซฟาอย่างจริงจัง       

“ฟังนะ คู่หมั้นของฉันเป็นคนดีมาก ฉันไม่มีทางทำร้ายเขาด้วยวิธีบ้าๆ อย่างการคบซ้อน”

วิณณ์เลิกคิ้ว “คนดี” เขามองหน้าเธออย่างจริงจัง “ในเมื่อเขาดีขนาดนั้น แล้วทำไมเมื่อคืนเธอถึงดื่มเหล้าจนเมา เอาแต่บ่นว่าไม่อยากหมั้นล่ะ”

ฟ้าพราวสะอึก นึกเถียงไม่ออก ไม่แปลกหากเธอจะเมาจนพลั้งปาก เพราะขนาดลากผู้ชายตัวโตมาปู้ยี่ปู้ยำยังทำได้เลย

วิณณ์รอคำตอบอย่างใจเย็น ครู่ใหญ่ทีเดียวกว่าจะได้ยินเธอพูดอ้อมแอ้ม

“เขารวยมากเลยนะ ฉันน่ะชอบผู้ชายรวย นิสัยแย่ใช่มั้ยล่ะ เอาล่ะ! นายรีบไป เดี๋ยวถูกฉันปอกลอกหมดตัวไม่รู้ด้วย”

ชายหนุ่มขำพรืด “เขาเพิ่งรวยเพียงข้ามคืนหรือไง เมื่อคืนเธอยังเหมือนคนจะเป็นจะตายเรื่องที่ต้องหมั้นกับเขาอยู่เลย”

ฟ้าพราวหัวเราะเสียงหยัน “ฉันเพิ่งรู้วันนี้ไงว่าเขารวย เพิ่งรู้เมื่อกี้เลย ว่ารวยสุดๆ รวยแบบหยุดไม่อยู่ รวยแบบไม่มีอะไรกั้น”

“เหรอ...” วิณณ์ลากเสียงยาว

“ใช่!” ฟ้าพราวตอบเสียงห้วน เดินเข้ามาดึงแขนของเขา

“ออกไปจากของห้องฉันได้แล้วค่ะ เดี๋ยวคู่หมั้นมาหาจะเข้าใจผิดเอาได้ ไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ เขาเป็นเจ้าพ่อเชียวนะ รู้ป่าว เดี๋ยวนายถูกยิงโป้งป้างขึ้นมา ห้องฉันก็ต้องเป็นคดี เป็นข่าวฉาว ฉันกลัวผี นายอย่ามาตายที่นี่เชียว”

ฟ้าพราวร่ายยาวเป็นชุด จนวิณณ์ไม่รู้จะขำมุกไหนก่อนดี

“คู่หมั้นเธอจะมาเหรอ?”

“ใช่!” หญิงสาวทั้งลากทั้งจูงจนร่างสูงเดินติดมือมา            “เขาจะถึงแล้วด้วย เขาน่ากลัวมาก ฉันกลัวเขาสุดๆ อย่าทำคู่หมั้นของฉันฟิวส์ขาดเชียว ไม่ตายดีแน่”

วิณณ์เดินตามแรงผลักจนมาถึงประตู “แล้วเรื่องของเรา”

ฟ้าพราวก้มหน้าก้มตาดันไหล่กว้างๆ ผลักแผงอกแน่นๆ ของเขาออกจากห้องไป “ไม่มีเรื่องของเรา มีแค่เรื่องของฉันกับเขา คนที่เป็นคู่หมั้นเท่านั้น โอเค๊? ออกไป!”

ปึง

ประตูถูกปิดลงตรงหน้าของวิณณ์ กั้นจากคู่หมั้นสาวทันที