เมียสุดเขต

บทที่ 1

“สวัสดีค่ะพี่ไก่ มาส่งขนมค่า”

เสียงหวานใสที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของหญิงสาวร่างเพรียวระหงดังขึ้นอย่างอารมณ์ดี ทำให้เจ้าของร้านกาแฟวัยกลางคนจำได้ทันทีที่ได้ยิน

“สวัสดีค่ะน้องฟาง วันนี้มาส่งเร็วนะเนี่ย” พี่ไก่ซึ่งยืนหันหลังรีบวางภาชนะสำหรับชงกาแฟที่กำลังล้างลงบนซิงค์ แล้วหันหน้ามายิ้มและทักทายสาวสวยที่อยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนท่าทางทะมัดทะแมง ซึ่งรู้จักมักคุ้นกันเป็นอย่างดีในระดับหนึ่ง

“พอดีวันนี้ฟางมีธุระต้องเข้ากรุงเทพฯ น่ะค่ะ เลยออกมาส่งไว จะได้รีบกลับไปเก็บกระเป๋าต่อ เมื่อคืนต้องเร่งทำขนม ไม่มีเวลาเก็บของเลยค่ะ” กัญญาวีร์บอกสาเหตุที่ต้องนำขนมออกมาส่งเร็วกว่าปกติ เพราะวันนี้เธอต้องเดินทางเข้ากรุงเทพฯ เพื่อไปร่วมงานแต่งเพื่อนสนิทซึ่งจะจัดขึ้นในคืนวันพรุ่งนี้

อันที่จริงจากอำเภอปากช่องไปกรุงเทพฯ ใช้เวลาขับรถสองสามชั่วโมงโดยประมาณ ทว่าสาเหตุที่เลือกเดินทางวันนี้ก็เพราะว่าเย็นนี้กลุ่มเพื่อนของเธอนัดปาร์ตี และมีหมายเหตุแบบเฉพาะเจาะจงว่าเธอต้องไปร่วมงานปาร์ตีนี้ให้ได้ โดยเพื่อนให้เหตุผลว่าไม่ได้เห็นหน้าเธอนานแล้ว ซึ่งก็จริง เพราะตั้งแต่ตัดสินใจย้ายกลับมาอยู่อำเภอบ้านเกิดอย่างปากช่อง เธอก็ไม่ค่อยมีโอกาสได้เข้าเมืองหลวงสักเท่าไร ได้เจอกันบ้างตอนที่เพื่อนบางคนมาเที่ยวเขาใหญ่และแวะเยี่ยมเยียน

“อ้าวเหรอ เจ้าหมูป้องก็ไปด้วยใช่ไหม” เจ้าของร้านกาแฟถามต่อ

“ไปค่ะ ถ้าไม่เอาไปด้วยก็ไม่รู้ว่าจะให้อยู่กับใคร เลยถือโอกาสพาไปเที่ยวด้วยซะเลย” กัญญาวีร์ว่าด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะยิ้มกว้างอีกเมื่อนึกถึงสีหน้าดีใจและตื่นเต้นสุดขีดของปกป้องลูกชายวัยสี่ขวบของตน ตอนที่แกได้รู้ว่าจะได้ไปเที่ยวสวนสนุกที่มีเครื่องเล่นมากมาย

“ดี ๆ สัปดาห์นี้หยุดยาวด้วยนี่ ได้เที่ยวสามวันเต็ม ๆ เลย”

“ใช่ค่ะ นาน ๆ จะมีโอกาสพาแกไปเที่ยวที” เพียงแค่จินตนาการไปถึงวันที่จะได้พาลูกไปเปิดหูเปิดตา นึกถึงสีหน้าและแววตาอยากรู้อยากเห็นของลูกเมื่อเห็นสิ่งต่าง ๆ ที่แปลกใหม่ กัญญาวีร์ก็รู้สึกสุขใจจนแทบจะหุบยิ้มไม่ได้

“หมูป้องคงดีใจ” พี่ไก่ว่ายิ้ม ๆ นึกเอ็นดูเด็กชายที่เห็นมาตั้งแต่เริ่มตั้งไข่อยู่ไม่น้อย

“มาก ๆ เลยค่ะ เมื่อเช้าแทบไม่อยากไปโรงเรียน กลัวแม่ไม่รอ ต้องเกลี้ยกล่อมกันอยู่นาน กว่าแกจะเข้าใจ” คุณแม่ลูกหนึ่งเอ่ยกลั้วขำพลางส่ายหน้าอ่อนใจ ก่อนจะชี้นิ้วไปที่กล่องขนมแล้วเปลี่ยนเรื่องคุย “พี่ไก่ลองเปิดดูค่ะ รอบนี้ฟางทำมาส่งเยอะกว่าปกตินิดหน่อย เพราะไม่แน่ใจว่าเย็นวันจันทร์จะมีแรงทำขนมไหม เลยทำมาเผื่อขายถึงวันอังคารเลย เฉพาะพวกคุกกี้นะคะ ส่วนเค้กกับขนมปังทำมาปกติ ไม่อยากให้เหลือค้างคืนนาน”

“จะอยู่ถึงหรือเปล่าก็ไม่รู้ เห็นหมดก่อนทุกที” หญิงวัยกลางคนเอ่ยพลางเปิดกล่องเช็กขนมที่กัญญาวีร์นำมาส่ง “พี่กล้าฟันธงเลย ไม่เกินวันอาทิตย์หรอก หมดแน่ ๆ พี่บอกให้ทำมาเยอะ ๆ เลย”

“ฟางก็อยากทำเยอะ ๆ ค่ะ อยากรวยไว ๆ จะแย่อยู่แล้ว แต่ทำไม่ไหวจริง ๆ เท่านี้ก็เต็มลิมิตแล้ว มากกว่านี้ฟางคงไม่ได้นอน” กัญญาวีร์ยู่ปากว่าอย่างแสนเสียดาย ถ้าเป็นไปได้เธออยากให้หนึ่งวันมีสักสามสิบชั่วโมง จะได้มีเวลาทำขนมออกมาขายเยอะ ๆ

“โยกที่ไปส่งร้านอื่นมาไว้ที่ร้านพี่สิ” เจ้าของร้านกาแฟที่ไม่มีฝีมือทำเบเกอรีพยายามโน้มน้าวอย่างที่เคยทำประจำ

เชฟขนมหวานระบายยิ้มอย่างอ่อนใจ ก่อนจะตอบแบบทีเล่นทีจริงอย่างเช่นทุกครั้ง “ไม่ได้หรอกค่ะ ของดีและอร่อยมีน้อย ต้องแบ่ง ๆ กัน”

กัญญาวีร์ไม่ได้ทำขนมส่งแค่ร้านพี่ไก่ร้านเดียว แต่เธอยังส่งอีกสามร้านในตัวอำเภอ และทำคุกกี้กับบราวนี่ขายปลีกในช่องทางออนไลน์อีกนิดหน่อย อันที่จริงเธอก็อยากจะทำมากกว่านี้ ทว่างานของเธอไม่ได้มีแค่ทำขนมขายส่งเพียงอย่างเดียว หากเธอยังเป็นนักตัดต่ออิสระ ยิ่งช่วงนี้เทรนสร้างคอนเทนต์บนโลกออนไลน์มาแรง งานก็ยิ่งมีเยอะ แต่เธอก็รับได้ในจำนวนที่จำกัด เพราะต้องแบ่งเวลามาดูแลลูกชายที่อยู่ในวัยกำลังดื้อกำลังซนอีกด้วย

แต่ถ้าถามว่าทำไมไม่เน้นไปที่งานตัดต่อเพราะเงินดีกว่า ก็ต้องตอบว่าเธอไม่ได้เป็นมืออาชีพ แม้จะก้าวเข้าสู่วงการนี้มาประมาณปีกว่าแล้ว แต่ด้วยไม่ได้เรียนสายนี้มาโดยตรง เธอจึงยังไม่มั่นใจในฝีมือ เลยไม่กล้าตั้งเรตค่าจ้างที่สูงสักเท่าไร ที่ทำอยู่ตอนนี้ก็เพื่ออยากเก็บประสบการณ์และฝึกฝนตัวเองไปเรื่อย ๆ เผื่อวันหนึ่งเกิดอะไรขึ้น ชีวิตจะได้มีทางเลือกเหมือนอย่างคนอื่นเขาบ้าง