เมียสุดเขต

บทที่ 1“สวัสดีค่ะพี่ไก่ มาส่งขนมค่า”เสียงหวานใสที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของหญิงสาวร่างเพรียวระหงดังขึ้นอย่างอารมณ์ดี ทำให้เจ้าของร้านกาแฟวัยกลางคนจำได้ทันทีที่ได้ยิน“สวัสดีค่ะน้องฟาง วันนี้มาส่งเร็วนะเนี่ย” พี่ไก่ซึ่งยืนหันหลังรีบวางภาชนะสำหรับชงกาแฟที่กำลังล้างลงบนซิงค์ แล้วหันหน้ามายิ้มและทักทายสาวสวยที่อยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนท่าทางทะมัดทะแมง ซึ่งรู้จักมักคุ้นกันเป็นอย่างดีในระดับหนึ่ง“พอดีวันนี้ฟางมีธุระต้องเข้ากรุงเทพฯ น่ะค่ะ เลยออกมาส่งไว จะได้รีบกลับไปเก็บกระเป๋าต่อ เมื่อคืนต้องเร่งทำขนม ไม่มีเวลาเก็บของเลยค่ะ” กัญญาวีร์บอกสาเหตุที่ต้องนำขนมออกมาส่งเร็วกว่าปกติ เพราะวันนี้เธอต้องเดินทางเข้ากรุงเทพฯ เพื่อไปร่วมงานแต่งเพื่อนสนิทซึ่งจะจัดขึ้นในคืนวันพรุ่งนี้อันที่จริงจากอำเภอปากช่องไปกรุงเทพฯ ใช้เวลาขับรถสองสามชั่วโมงโดยประมาณ ทว่าสาเหตุที่เลือกเดินทางวันนี้ก็เพราะว่าเย็นนี้กลุ่มเพื่อนของเธอนัดปาร์ตี และมีหมายเหตุแบบเฉพาะเจาะจงว่าเธอต้องไปร่วมงานปาร์ตีนี้ให้ได้ โดยเพื่อนให้เหตุผลว่าไม่ได้เห็นหน้าเธอนานแล้ว ซึ่งก็จริง เพราะตั้งแต่ตัดสินใจย้ายกลับมาอยู่อำเภอบ้านเกิดอย่างปากช่อ

ชีวิตคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว“แม่!!” เด็กชายปกป้องเรียกมารดาเสียงดังด้วยความดีใจ ก่อนจะรีบวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้าไปหา“สวัสดีคุณครูด้วยสิครับลูก” คนเป็นแม่เอ่ยบอกเมื่อลูกวิ่งมาถึง ซึ่งเด็กน้อยก็หันกลับไปกระพุ่มมือไหว้คุณครูที่นั่งอยู่บนรถตามที่แม่บอกทันที กัญญาวีร์เองก็ไหว้เช่นกันพร้อมกับค้อมศีรษะขอบคุณที่อีกฝ่ายดูแลลูกชายให้ครูหนุ่มรับไหว้พร้อมรอยยิ้ม “เจอกันวันอังคารนะครับหมูป้อง” ก่อนจะโบกมือบ๊ายบายหนุ่มน้อยแล้วปิดประตู ไม่นานรถตู้คันสีขาวก็เคลื่อนตัวออกไปส่งนักเรียนคนอื่น ๆ ต่อ“เป็นไงบ้างครับ วันนี้ที่โรงเรียนสนุกไหม” กัญญาวีร์เอ่ยถามเจ้าตัวเล็กระหว่างเดินเข้าไปในบ้าน เธอมักจะถามอย่างนี้ทุกวันที่ไปโรงเรียน ด้วยอยากรู้ความรู้สึกและพัฒนาการของลูก“สนุกมากกก” เด็กชายปกป้องตอบแม่ขณะก้มลงไปดึงสายรัดรองเท้าเพื่อจะถอดออก “วันนี้หนูเล่นกับเมลบี แล้วก็แซมตั้นด้วย”“เหรอคะ แล้วเล่นอะไรกัน” คนเป็นแม่ถามต่อด้วยความกระตือรือร้นที่อยากจะรู้ สายตามองลูกชายที่หยิบรองเท้าที่ถอดแล้วไปวางบนชั้นด้วยความภูมิใจ แม้เธอจะไม่ใช่แม่ที่เจ้าระเบียบและเรียบร้อยนัก แต่เธอก็พยายามสอนลูกให้มีระเบียบวินัยอยู่เสมอ และอดภูมิ

บทที่ 2ช่วยลูกของเราด้วยณ เวลายี่สิบนาฬิกาสามสิบนาที มีอุบัติเหตุเกิดขึ้นบนทางด่วนเขตดอนเมือง เสียงไซเรนดังสนั่นทั่วท้องถนนทั้งข้างบนและข้างล่าง รถแอมบูแลนซ์กับรถของมูลนิธิอาสากู้ภัยวิ่งสลับกันไปมาเพื่อลำเลียงผู้บาดเจ็บที่มีมากกว่าห้ารายส่งโรงพยาบาล เนื่องจากประสานงากันหลายคัน ส่วนที่เกิดเหตุปล่อยให้เป็นหน้าที่ของทางเจ้าหน้าที่ตำรวจดำเนินการต่อไป กัญญาวีร์ลืมตาโพล่งขึ้นมาหลังจากสลบไปราวสามสิบนาที ร่างบางดีดตัวลุกขึ้นนั่งด้วยความรวดเร็วอย่างลืมตัว ก่อนจะร้องโอ๊ยเสียงดังด้วยความเจ็บร้าวบริเวณแขนด้านซ้ายที่ถูกดามเบื้องต้นเอาไว้ หญิงสาวกลั้นน้ำตา กัดฟันข่มความเจ็บปวดที่เหมือนร่างจะฉีกขาดเอาไว้ แล้วกวาดสายตามองหาคนที่เธอเป็นห่วงที่สุด“ลูก...ลูกชายฉันล่ะคะ” เธอถามเจ้าหน้าที่ด้วยความร้อนรนเมื่อมองจนทั่วห้องโดยสารของรถพยาบาลแล้วไม่เห็นแม้แต่เงาของเด็กชายปกป้อง“น้องอยู่รถอีกคันค่ะ มีเจ้าหน้าที่ดูแลอย่างใกล้ชิด แต่ตอนนี้คุณแม่นอนลงก่อนนะคะ” พยาบาลฉุกเฉินในชุดสีน้ำเงินบอกพร้อมช่วยพยุงให้ผู้ป่วยให้นอนลงตามเดิม เพราะจากการประเมินเบื้องต้นคาดว่าแขนข้างซ้ายของผู้ป่วยน่าจะหัก จึงเกรงว่าหากขยับต

ช่วยลูกของเราด้วยจากผล CT Scan ยืนยันว่าแขนข้างซ้ายของกัญญาวีร์หัก เนื่องจากได้รับการกระแทกอย่างรุนแรง เพราะตอนเกิดอุบัติเหตุหญิงสาวได้ยื่นแขนข้างนั้นออกไปกันตัวลูกตามสัญชาติญาณของคนเป็นแม่ แต่กระนั้นเธอก็ยังไม่สามารถปกป้องลูกได้“ฟาง! เกิดอะไรขึ้น”ใบหน้าสวยที่บอบช้ำจากการร้องไห้หันไปมองตามเสียง ซึ่งเป็นจังหวะที่เจ้าของเสียงวิ่งมาถึงพอดี “ตง...” กัญญาวีร์ซึ่งนั่งอยู่บนวีลแชร์น้ำตาไหลพรากด้วยความอ่อนแอ สหดลที่เห็นเช่นนั้นก็รีบขยับตัวเข้าไปยืนใกล้ ๆ รถเข็น แล้วรั้งศีรษะของหญิงสาวให้มาอิงซบ แขนทั้งสองข้างโอบกอด ยินดีเป็นหลักให้อีกฝ่ายได้พึ่งพิง “ตง...ฉันกลัว ฉันกลัวว่าป้องจะเป็นอะไรไป ฮือ ๆ”ชายหนุ่มมองตรงไปยังห้องผ่าตัดซึ่งประตูยังปิดสนิท ก่อนจะก้มมองร่างบางที่ตัวสั่นเทาด้วยความกลัวอยู่ในอ้อมกอด ไม่รู้ว่าจะปลอบโยนเธออย่างไรดี เพราะเขาเองก็ไม่รู้ว่าสถานการณ์มันเป็นอย่างไร อีกทั้งยังเพิ่งเห็นข่าวว่ากัญญาวีร์ประสบอุบัติเหตุจากสื่อออนไลน์เมื่อชั่วโมงที่แล้วนี่เอง“แกใจเย็น ๆ ก่อนนะฟาง ป้องต้องไม่เป็นอะไร เชื่อฉันสิ”“ฉันพยายามใจเย็นแล้ว แต่ฉันทำไม่ได้...” หญิงสาวเอ่ยเสียงสั่น ตั้งแต่เริ่

อีกหนึ่งชีวิตวันนี้สุดเขตมาโรงพยาบาลเช้ากว่าปกติ ไม่ใช่ว่าขยันหรือมีงานด่วนแทรกเข้ามา ทว่าเป็นเพราะเมื่อคืนเขานอนไม่หลับ ด้วยในหัวเขาเต็มไปด้วยเรื่องของกัญญาวีร์กับลูกของเธอ ทุกครั้งที่พยายามข่มตานอน ภาพของเด็กชายที่นอนไม่ได้สติอยู่ในห้องผ่าตัดก็ปรากฏขึ้นมาอันที่จริงเขาอยากถามกัญญาวีร์ให้รู้เรื่องตั้งแต่เมื่อคืนในตอนที่ออกจากห้องผ่าตัดมาบอกกับเธอว่าลูกของเธอยังปลอดภัยดี ทว่าด้วยสถานการณ์ที่ยังตึงเครียด และรอบตัวเธอมีเพื่อนอยู่ด้วยอีกหลายคน อีกทั้งเขายังต้องการเวลาคิดอะไรอีกสักหน่อย ชายหนุ่มจึงตัดสินใจยังไม่ถาม และตั้งใจจะมาขอคำตอบที่ชัดเจนจากปากเธอในเช้าวันนี้แทนสุดเขตรับไหว้และยิ้มทักทายบุคลากรที่คุ้นเคยระหว่างเดินมุ่งหน้าตรงไปยังห้องพักผู้ป่วย เมื่อมาถึงชายหนุ่มก็ยกมือเคาะประตูเบา ๆ ส่งสัญญาณให้คนข้างในรับรู้ จากนั้นก็เปิดประตูเข้าไปเลยทันทีโดยไม่รอให้ใครอนุญาตกัญญาวีร์ซึ่งกำลังขยับตัวลงจากเตียงนอนโดยมีสหดลช่วยประคองหันไปมองผู้มาใหม่ นัยน์ตาสีอ่อนเบิกขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบดึงสายตาหลบ ด้วยไม่อาจสบตากับเขา เรื่องที่เธอหลุดพูดออกไปเมื่อวานนี้ถือเป็นสิ่งที่ผิดพลาดอย่างมห