ตอนที่ 5 ไม่คู่ควร 2

ฟังดูก็รู้ว่าคนสวยรู้สึกผิดที่ไม่ใส่ใจเท่าที่ควร วิณณ์จึงเอ่ย “เรียกพี่ว่าเพนกวินก็ได้นะครับ”

ชื่อนี้เป็นชื่อของวิณณ์สมัยเป็นเด็กชายตัวน้อย คนที่เรียกได้มีแค่เพียงมารดา

“ตอนนั้นพี่ตัวอ้วนขาวเหมือนลูกเพนกวิน แม่ก็เลยเรียกว่าเพนกวินน้อย พี่ให้น้องฟ้าเรียกได้อีกคนเป็นกรณีพิเศษเลยครับ”

ปลายสายหัวเราะเสียงหนึ่ง ‘ขอบคุณค่ะพี่เพนกวิน         ตอนนั้นพี่คงตัวกลมๆ น่ารักมากแน่ๆ’

“อืม...ใครๆ ก็ว่าพี่น่ารักนะ ตอนนี้ยิ่งน่ารัก ตัวอ้วนๆ            ทั้งอ้วนทั้งขี้เหร่ ฟ้ารังเกียจพี่ไหม?”

‘ไม่ค่ะ ไม่เลย’

เธอเงียบไปคล้ายอึดอัดและกำลังตัดสินใจบางอย่าง

“หืม...ทำไมเงียบไปล่ะครับ มีอะไรหรือเปล่า?  ไหนว่าฟ้าไม่รังเกียจที่พี่อ้วนแล้วก็ขี้เหร่ไง ถ้าเป็นเรื่องนั้นฟ้าไม่ต้องกังวล         พี่แค่ล้อเล่น ตอนนี้พี่ไม่อ้วนแล้ว พี่ทั้งหล่อทั้งรวยโปรไฟล์ดี           เคยถ่ายแบบด้วยนะครับ น้องฟ้าไม่ต้องกลัวว่าจะได้คู่หมั้นขี้เหร่”

วินณ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มมาก เขาหยอกเย้าเธอไปอย่างนั้น แต่เห็นเธอเงียบไปเขาก็เป็นห่วงเธอจริงๆ

ท้ายที่สุด คนอีกฝั่งก็ฮึดสู้ เธอกรอกเสียงหวานๆ ส่งมาว่า

‘คืออย่างนี้นะคะพี่เพนกวิน มันไม่เกี่ยวกับรูปร่างและฐานะเลยค่ะ ฟ้าขอบคุณพี่เพนกวินที่เมตตารับหมั้นฟ้านะคะ     ฟ้าฟังพี่พูดคุยด้วยแค่นี้ ฟ้าก็รู้แล้วว่าพี่เป็นคนดี เป็นคนที่เกินเอื้อม ฟ้าไม่เหมาะสมกับพี่เพนกวินหรอกค่ะ’

“หืม...เพราะอะไรล่ะ?”

เสียงลมหายใจสูดเข้าดังเฮือกอยู่ปลายสาย ทำเอาคนฝั่งนี้ที่รอฟังอยู่รู้สึกใจเต้นตึกตักไปด้วย

‘คือ...’ เธอโพล่งออกมา ‘ฟ้าไม่ใช่ผู้หญิงที่ดีค่ะ’

ทั้งสองเงียบไปสักพัก ในที่สุดวิณณ์ก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบนั้น

“ไม่ดียังไงเหรอครับ หรือว่าฟ้ามีแฟนหลายคนในเวลาเดียวกันเหมือนที่สาวๆ สมัยนี้ชอบทำ แบบรักเผื่อเลือกเทือกนั้น” เขาทำทีพูดเหมือนคนแก่รุ่นเก่าที่เอาแต่ชอบบ่นชอบว่าเด็กสาวสมัยใหม่ส่วนใหญ่ที่มักจะมีค่านิยมแปลกๆ

‘ไม่ใช่ค่ะ ฟ้ายังไม่มีแฟน ไม่มีสักคน แต่ฟ้า...ฟ้าไม่ใช่ผู้หญิงที่คู่ควรแล้วค่ะ’

ความเงียบอันน่าอึดอัดเกิดขึ้นอีกครั้ง

ยังคงเป็นวิณณ์ที่ทำลายความเงียบนั้น “อ้อ...หรือว่าฟ้าไม่ได้เก็บความบริสุทธิ์ไว้ให้สามีในอนาคตอย่างพี่”

บางทีเขาก็คิดว่าฟ้าพราวเป็นยัยแก่หัวโบราณมากคนหนึ่ง เพราะเสียงคล้ายตกอกตกใจเกิดขึ้นที่ปลายสาย ทั้งจานทั้งช้อน            ตกกระทบกันจนดังโคร้งเคร้งไปหมด

“ฟ้ากำลังกินข้าวอยู่เหรอครับ?” เขาอดถามไม่ได้

‘ไม่เชิงค่ะพี่ พอดีเครียดๆ การกินช่วยได้เยอะก็เลยกำลังเตรียมของกินไปด้วยค่ะตอนนี้’ พูดจบก็หัวเราะแห้งๆ เสียงหนึ่ง

เธอสูดลมหายใจอีกเล็กน้อยแล้วเอ่ยต่อ ‘เราสองคนไม่เคยเจอกันเลยก็จริง แต่ฟ้ารับรู้ได้ว่าพี่เพนกวินเป็นคนดีมากคนหนึ่ง ซึ่งฟ้าละอายใจมากเลยค่ะตอนนี้ ฟ้าไม่ดีพอสำหรับพี่เพนกวิน’

วิณณ์ยิ้มอ่อนกับคำพูดเธอ ก่อนเข้าโหมดจริงจังอีกรอบ

“ฟ้าฟังพี่นะครับ ต่อให้ฟ้าเคยผ่านมือชายมา พี่ก็ไม่รังเกียจ หรือต่อให้ตอนนี้ฟ้ากำลังคบใครอยู่พี่ก็จะรอจนกว่าฟ้าจะเปลี่ยนใจ ฟ้าแค่ใช้ชีวิตให้มีความสุขอย่างเต็มที่ จำว่าพี่รออยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน ยังไงเรื่องหมั้นของเราก็ต้องมีผลต่อไปแล้วต้องแต่งงานเท่านั้น          พี่จะดูแลฟ้าอย่างดีตลอดไป ปกป้องถนอมแทนพ่อกับแม่ของฟ้า  อย่าทำเหมือนอยากถอนหมั้นกับพี่เลยนะครับ ตกลงไหม?”

ทันทีที่พูดจบ ชายหนุ่มคล้ายได้ยินเสียงสะอึกสะอื้น             ฟ้าพราวกำลังร้องไห้อยู่อย่างไม่ต้องสงสัย

“ฟ้า น้องเป็นอะไรครับ?”

เธอกลั้นเสียงตอบ ‘ไม่ค่ะ ฟ้าไม่เป็นอะไร แค่นี้ก่อนนะคะ รักษาสุขภาพด้วยนะคะพี่เพนกวิน’

จบคำวิณณ์ก็ได้ยินเสียงตัดสายสัญญาณโทรศัพท์กะทันหัน