LOGIN@ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ห้องVIP
นฤนาถ มาถึงก่อนพร้อมกับลูกชายทั้งคู่ นิกโก้ ไทเลอร์ ไม่นาน น้ำชากับน้ำขิงก็มาถึง “คนบ้านนี้นัดพี่มาทำไม” น้ำชากระซิบถามพี่สาว ก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องVIP “คงจะคุยเรื่องเดิมๆ เราฟังเขาก่อนว่าจะพูดอะไร ส่วนพี่จะไม่อะไรทั้งนั้น จะปล่อยให้คุณพ่อเป็นคนจัดการ” “ดีแล้วค่ะ เรื่องอะไรจะมาโยนให้เราช่วยทั้งที่ฝั่งตัวเองเป็นคนผิดสัญญาก่อน” น้ำชาออกความเห็นก่อนที่พนักงานจะเดินนำไปเปิดประตูให้ทั้งคู่เข้าไปในห้องนั้น “สวัสดีค่ะ” น้ำขิงน้ำชา สวัสดีคุณนฤนาถ แล้วก็ทักทาย ไทเลอร์กับนิกโก้ “เชิญนั่งก่อนเลยค่ะ สองคนทานอะไรสั่งเลยนะคะ” นฤนาถยิ้มให้ทั้งคู่ พูดอย่างเอาอกเอาใจ น้ำขิงยิ้มให้ก่อนที่จะเลือกสั่งอาหารไม่กี่อย่างแล้วก็เครื่องดื่ม ให้น้องสาว จนกระทั่งอาหารมาเสิร์ฟ คุณนฤนาถ ก็เริ่มพูด น้ำชานั่งทานอาหารและฟังเงียบๆ นานๆ ครั้งจะเลื่อนสายตาขึ้นไปมองนิกโก้ที่นั่งเงียบอยู่ตลอดเวลาเหมือนกัน นิกโก้ มองสบตากลมโตของคนตัวเล็กที่นั่งทานอาหารเหมือนไม่ได้สนใจฟังสิ่งที่ทุกคนกำลังพูด เขาหยุดสายตานิ่งอยู่ที่เธอนานพอสมควร ยัยตัวเล็กนี่ยังไงกันแน่นะ วันนั้นก็เหมือนจะโกรธแทนพี่สาว แล้วดูวันนี้สิ ท่าทางเหมือนไม่สนใจใครเลยด้วยซ้ำ นอกจากอาหารในจาน เขานึกอย่างขำๆ ในใจ น้ำชามองสบตาเขาเมื่อสังเกตว่าเขามองเธออยู่สักพักแล้วเลยส่งยิ้มให้ และตั้งใจพูดกับเขา “ที่นี่อาหารอร่อยดีนะคะ” นิกโก้ยิ้มให้เธอ “ครับ ทานเยอะๆ นะ” “ชาอิ่มแล้วค่ะ แล้วก็อยากไปห้องน้ำ” “ไปสิ งั้นพี่ไปเป็นเพื่อน” น้ำขิงหันมามองน้องและรีบพูด “ไม่เป็นไรพี่น้ำขิงคุยธุระ กับคุณป้านฤนาถต่อเถอะค่ะ เดี๋ยวชาให้พี่นิกโก้ไปเป็นเพื่อนชาดีกว่าค่ะ” น้ำชาหันมาทางนิกโก้แล้วยิ้มให้ “ครับ พี่ไปเป็นเพื่อนเอง” นิกโก้ดันตัวเองลุกขึ้นจากเก้าอี้ น้ำชายิ้มและรีบเดินตามเขาออกมาจากห้องVIP นิกโก้เปิดประตูให้เธอ และเดินตามคนตัวเล็กออกมาเรื่อยๆ แอบมองเธอจากด้านหลังระหว่างเดิน และคิดในใจ คงไม่ใช่แค่อยากให้เขามาเป็นเพื่อนเข้าห้องน้ำหรอกมั้ง ยัยตัวเล็กนี่คงมีอะไรจะพูดกับเขาแน่ๆ น้ำชาหยุดเดินเมื่อนำเขาเดินห่างออกมา และหันมามองสบตาคนตัวสูง “พี่รู้ใช่ไหมว่าชาไม่ได้อยากเข้าห้องน้ำ” “ก็พอจะเดาได้” นิกโก้ตอบด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ก็เหมือนที่คิดไว้ก็เลยไม่รู้สึกแปลกใจอะไร แต่แค่แอบสงสัยนิดหน่อย คือน้ำชาจะพูดหาเรื่องอะไรเขาอีก “เราสองคนมาหมั้นกันไหมคะ” น้ำชาพูดโพล่งออกมา “อะไรนะ” นิกโก้พูดออกมาเสียงดังด้วยความตกใจ เพราะไม่คิดว่าเธอจะพูดแบบนี้ “ล้อเล่นกันรึไง” “เปล่าล้อเล่นนะคะ คู่เรามาหมั้นแทนคู่พี่ๆ กันไหมคะ พี่ก็เห็นไม่ใช่เหรอ ว่าปัญหาตกลงกันไม่ได้ ทางบ้านน้ำชาคุณพ่อก็โกรธมากนะคะ บ้านพี่คุณปู่ก็ไม่โอเคไม่ใช่เหรอ แล้วจะต้องมานั่งเจรจากันแบบนี้อีกกี่รอบคะ เปลี่ยนเป็นน้ำชา กับพี่นิกโก้แทนน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่านะคะ พี่ไม่เห็นด้วยเหรอ” น้ำชากอดอกพูด มองสบตาคมของเขาผ่านเลนส์แว่นสายตา อย่างแน่วแน่ ให้เขารู้ว่าฉันเอาจริง “เรารู้ใช่ไหมว่ามันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ” นิกโก้จ้องตอบและตั้งคำถาม “รู้ค่ะ แล้วก็ไม่ได้คิดจะเล่นอะไร แค่อยากช่วยแก้ปัญหา รึพี่กลัว รึว่าไม่กล้า“ “หึ! เราไม่ควรท้าทายเรื่องแบบนี้รึเปล่า และสิ่งที่ควรถามคือพี่มีแฟนแล้วรึยัง ไม่ใช่เหรอ” “ไม่ถามหรอกก็แค่แฟน ชาไม่สนหรอก มีก็เรื่องของพี่ ถ้าพี่หมั้นกับชา ยังไงชาก็ทำให้พี่เป็นของชาจนได้เองนั่นแหละ” น้ำชาพูดท้าทายและส่งสายตาท้าทายเขาด้วย “หมายความว่าไง” นิกโก้เลิกคิ้วถาม “ก็หมายถึงทำให้พี่ชอบน้ำชาคนนี้ มากกว่าแฟนพี่ไง” น้ำชายิ้มให้เขา พูดไปแค่นั้นเพราะใจจริงของฉันคืออยากทำให้เขาชอบมากๆ แล้วก็เป็นคนทิ้งเขาเองต่างหาก ความเจ็บปวดเท่านั้นที่ครอบครัวนี้ควรจะได้รับ นอกจากคำว่าขอโทษที่ฟังแล้วจะอ้วก “เราสูงเท่าไหร่” “เอ๊ะ! มันเกี่ยวกันยังไงคะ” น้ำชาขมวดคิ้วถามเขาหน้ายุ่ง นิกโก้ยกยิ้มมุมปาก “ไม่อยากมีคู่หมั้นเตี้ย” “นี่พี่” น้ำชาสะกดอารมณ์โกรธไว้เพราะเกือบหลุดด่าเขาไปแล้ว ทำไมกวนโมโหเก่งขนาดนี้นะ “พี่นิกโก้ชาไม่ได้เตี้ยนะคะ ชาสูง165แล้วตอนนี้ ชาก็อายุแค่สิบเจ็ด ชายังสูงได้อีก พี่ต่างหากที่สูงเกินไป” “ไม่มีคำว่าสูงเกินไปหรอกนะ” นิกโก้กลับมาพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนเคย “แล้วมันสำคัญอะไรขนาดนั้นคะ” “สำคัญสิ ผู้หญิงยังชอบผู้ชายตัวสูงไม่ใช่เหรอ” นิกโก้แกล้งพูดแหย่เธอเล่นไปแบบนั้นเอง ที่จริงเขาไม่ได้อะไรหรอก แต่เพราะเห็นหน้าเธอก็อยากแกล้งขึ้นมาเฉยๆ “แล้วพี่จะอะไรนัก มาตรฐานของพี่ต้องสูงเท่าไหร่ละคะ” นิกโก้คาดคะเนระดับความสูงของเธอกับตัวเขา และแน่นอนคำตอบของเขาก็ยังอยากแกล้งเธออยู่ดี “ต้องสูงเท่าไหล่พี่ แต่ตอนนี้เราแค่หน้าอก” “ชาจะไปกินนมและออกกำลังกายเยอะๆ โอเคไหมคะ” น้ำชาพูดด้วยสีหน้าบึ้งตึง “คือจะหมั้นให้ได้” นิกโก้กอดอกถาม นึกขำปนเอ็นดู “ค่ะ” “ไม่เด็กไปเหรอ ตามกฎหมายต้องสิบแปดก่อนนะ“ “ก็แค่หมั้น ยังไม่ได้แต่งสักหน่อย บางคนพ่อกับแม่หมั้นกันไว้ตั้งแต่แรกเกิด แบบนั้นสิเด็ก ส่วนคู่เรา รอชาอายุครบสิบแปดแล้วค่อยหมั้นก็ได้ อีกไม่กี่เดือน” “หึ!” นิกโก้หัวเราะชอบใจในลำคอ น้ำชาเอาเรื่องจริงๆ น่าจะดื้อเหมือนหน้าตา “งั้นก็ได้ พี่จะหมั้นกับเธอเอง” “ดีค่ะ” น้ำชายิ้มดีใจที่เขายอมตกลง ต่อไปก็ถึงเวลาของนายแล้วแหละตาแว่น ที่จะต้องถูกทิ้งบ้าง น้ำชาคิดและรู้สึกดีขึ้นมา ต่างกับที่นั่งอยู่ในห้องนั้น เพราะฉันรู้สึกเหมือนพี่สาวตัวเองกำลังถูกย่ำยีศักดิ์ศรี ทั้งสงสาร ทั้งโมโห “เข้าไปไหม” นิกโก้ชวน “เดี๋ยวค่ะพี่นิกโก้ แล้วเราจะบอกทุกคนเมื่อไหร่ดีคะ” “ตอนที่เธอเห็นว่าเหมาะสม เมื่อไหร่ก็แล้วแต่เธอเลย” “พี่จะให้ชาเป็นคนพูดเหรอคะ” “ใครพูดก็ไม่ต่างกัน ถ้าเธอพูด พี่ก็จะสนับสนุนและเห็นด้วย ถ้าจะช่วยให้ทั้งสองบ้านยุติปัญหาทุกอย่างลงได้ พี่ก็ยินดี” นิกโก้แค่คิดว่าถ้าเรื่องนี้ช่วยพี่ไทเลอร์กับครูโซดาได้เขาก็จะทำ “แบบนั้นก็ได้ค่ะ เรามาแลกคอนแทกต์กันหน่อยนะคะ” น้ำชายิ้มให้เขา นิกโก้จัดการให้ตามที่เธอต้องการ น้ำชายิ้มให้แล้วก็เดินนำเขากลับเข้าไปด้านใน ก่อนที่จะนั่งลงด้านข้างพี่สาวตามเดิมครืดดด ครืดดด ครืดดด น้ำชาเดินออกมาจากห้องน้ำพอดี รีบเดินไปหยิบโทรศัพท์ และรีบกดรับสายทันที เมื่อเห็นว่าสามีโทรเข้ามา “ฮัลโหลค่ะ” “น้ำชาทำอะไรอยู่” “ชาเพิ่งกลับมาจากบ้านแม่เล็ก แล้วก็อาบน้ำเพิ่งเสร็จค่ะ” “ทำกับข้าวกันรึเปล่า” “ทำค่ะ” “งั้นเราเอามาให้พี่ที่ออฟฟิศหน่อยสิ งานยังไม่เสร็จเลยครับ มีพี่ปุญญ์ พี่มาร์โคอยู่ด้วยนะ น้ำชาอย่าขับรถมาเองนะ ให้คนขับรถขับมาส่ง” นิกโก้สั่งกำชับ “ได้ค่ะ เดี๋ยวชาเตรียมไปเผื่อทุกคนเลยค่ะ” น้ำชาวางสายจากสามี แล้วก็รีบแต่งตัว ด้วยความที่มือยังเจ็บอยู่ก็เลยต้องให้พี่นุ่มมาช่วย ไม่นานน้ำชาก็มาถึงออฟฟิศของนิกโก้ ตอนนี้พนักงานทุกคนเลิกงานหมดแล้ว นิกโก้มารอรับเธอ แล้วก็ช่วยถือของ “ยิ้มอะไรคะ” “พี่ก็คิดถึง เลยอยากให้มา” “ชาก็คิดถึงค่ะ เลยรีบมาหาพี่เหมือนกัน” นิกโก้กดปิดลิฟต์ และโน้มหน้าลงไปจูบภรรยา พอลิฟต์เปิดก็รีบผละออกจากกัน จูงมือกันออกไปจากลิฟต์ นิกโก้เปิดประตูห้องทำงานของตัวเองให้น้ำชาเดินเข้าไปก่อน “อ้าว! น้องน้ำชา” ปุญญ์กับมาร์โคส่งเสียงทักทาย “สามีตามใช่ไหมครับ บ่นพี่ไม่หยุดเลย หาว่าพี่ทำงานช้า จะกลับไปกินข้าวกับน้องน้ำช
“ก็ชายอมแพ้ก่อนนะคะ ขอเริ่มใหม่กับพี่ก่อนด้วย ตอนนั้นชารู้ว่าพี่อาจจะเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่ชาขอโทษพี่และพูดจากใจจริงนะคะ” “นั่นมันช้าไปนะ เราทำพี่ไม่จูบกับใครอีกเลย ตั้งแต่จูบกับเราครั้งแรกแล้วนะ” “จริงเหรอคะ” น้ำชามองเขาตาโต “ชาจำได้ว่าเราจูบกันครั้งแรกวันหมั้น” นิกโก้พยักหน้ายิ้มให้ “ใช่พี่ตั้งใจจะจูบสั่งสอน แต่หลังจากนั้น พี่ก็ไม่รู้หรอกว่าทำไมเป็นแบบนั้น แต่พอเจอกันอีกครั้ง น้ำชาขอพี่เรื่องนี้ว่าห้ามจูบกับใครอีก พี่ก็เลยรับปากได้เลยโดยไม่ลังเล” น้ำชายิ้ม “พี่ติดใจชาทุกอย่างเลยพี่ไม่รู้ตัวหรอก ตั้งแต่กลิ่นแล้ว ว่าไหมคะ” “ก็จริงนะ ทำไมชอบมากขนาดนั้นก็ไม่รู้ อยู่ใกล้เราแล้วพี่หลับสบาย” “หลงเมียสุดๆ” น้ำชาย่นจมูกใส่เขา อย่างรู้สึกมันเขี้ยว นิกโก้หัวเราะนึกเอ็นดูคนตัวเล็ก “แล้วรู้อีกเรื่องไหม” “อะไรคะ” “พี่ทนเห็นน้ำตาของเราไม่ได้ ใจอ่อนยวบทุกครั้งเชียว บอกแบบนี้แล้วอย่าได้ใจร้องไห้งอแงเอาแต่ใจเชียวนะ” นิกโก้พูดดักคอ “ชาจะทำแบบนั้นทำไมคะ ในเมื่อสามีน้ำชาคนนี้ ใจดีที่สุด แล้วก็ตามใจชาทุกอย่างอยู่แล้ว” นิกโก้ก้มลงมาให้เธอหอมแก้ม “ไปทานข้าวกันค่ะ” หลังจากทานข้า
“เท้าเราน่ารักดี แล้วก็สะอาด ของเมียตรงไหนพี่ก็อยากทำให้” สะโพกหนาก็ยังตอกใส่หนักๆ ไม่พัก ปากก็พรมจูบไปทั้งสองเท้าน่ารักของเธอ “พี่นิกโก้ชาจะไม่ไหวอีกแล้ว” ร้องบอกเขาเสียงสั่น คนตัวโตตอกใส่แรงๆ พร้อมกับดูดนิ้วเท้าของเธอไปด้วย มองดูใบหน้าสวยเหยเก ตาลอย ตัวเกร็งกระตุกแรงๆ และตะโกนให้เขาเอาออก คนตัวเล็กน้ำพุ่งอีกแล้ว นิกโก้รีบยัดเข้าต่อทันทีเพราะเขาก็จะไม่ไหวแล้ว เขาตอกหนักๆ ไม่กี่ครั้ง ก็ดึงออกมาปล่อยน้ำรักบนหน้าท้องแบบราบ จัดการเช็ดคราบเรียบร้อย แล้วก็อุ้มคนตัวเล็กไปนั่งบนโต๊ะทำงานของเขา แล้วจับความเป็นชายใส่เข้าไปอีกครั้ง “เอาต่อ” “น้ำพี่ยังไม่หมดอีกเหรอคะ” “อีกรอบครับ” น้ำชาตามใจเขา จนเขาทำฉันน้ำพุ่งอีกแล้ว และไม่นานก็พุ่งเป็นรอบที่สี่เพราะโดนท่าลิงอุ้มแตง กว่าเขาจะเสร็จ ทำฉันเพลียไปหมด แต่ปล่อยให้เขาทำจนพอใจเพราะห่างกันนาน นิกโก้ยิ้มให้คนตัวเล็กเมื่อแตะขอบสวรรค์เป็นรอบที่สาม “พอแล้วครับ เมียคงจะเพลียมากแล้ว” “ชาตามใจพี่ค่ะ” “พี่รู้ แต่พอแล้ว นอนกอดกันเถอะ” น้ำชาหลับไปในอ้อมกอดของเขา มีความสุขกว่าทุกคืนที่ผ่านมา ฉันโหยหาอ้อมกอดของเขามากจริงๆ “ที่รักคะ ตื่น
“พี่ไม่ได้กลับมาบ้านเลยเหรอคะ” “มาวันเดียวตอนกลับมาจากจีน เห็นรูปที่เราวาดแขวนเต็มบ้าน ก็คิดว่าเรากลับมาแล้ว อุตส่าห์ดีใจ” “คิดถึงมาละสิ” “ใช่ครับคิดถึงมากเลยเหมือนกำลังทรมานตัวเอง พี่เข้าไปส่องIGเราด้วยนะ อยากรู้ว่าเราทำอะไรอยู่ แต่ไม่ยอมโพสต์อะไร ก็เริ่มไม่สบายใจ” “ใครจะมีกะจิตใจโพสต์รูปสวยๆ ละคะ หน้าตาชาดูไม่ได้เลยด้วยซ้ำ” “ดูไม่ได้ยังไง ทำไมหนุ่มๆ เกาะแกะไม่หยุด ไม่ชอบเลย” นิกโก้บ่นพึมพำ “อันนี้ช่วยไม่ได้นะคะ ก็คนมันสวยธรรมชาติ ผิวสีน้ำผึ้งสวยขนาดนี้พี่เปลี่ยนใจมาชอบบ้างรึยังคะ รึยังติดขาวอยู่คะ ที่จีนขาวมากไหม” “ขาวมาก” “พี่นิกโก้เดี๋ยวเถอะ แบบชาก็ไทป์ฝรั่งเหมือนกันนะ” น้ำชาพูดสะบัดเสียงงอนใส่ “พี่ก็ฝรั่งนะใหญ่ด้วย พูดแบบนี้เดี๋ยวไม่ให้กลับไปภูเก็ตนะ ไอ้เจ้านั่นทุ่มซื้อรูปไม่หยุดด้วยนะน้ำชา ไม่ชอบหน้ามันเลย” น้ำชาหัวเราะ “งั้นพี่คงไม่ชอบลูกค้าชาสักคนแน่ เพราะมีแต่ผู้ชาย ก็บอกแล้วว่าชาตรงสเปกสุดๆ” “เดี๋ยวได้โดนจริงน้ำชา จะมาโดนสเปกอะไร” “ก็พี่ชอบผิวขาวไม่ใช่เหรอ” “เมียพี่ยังไงก็ชอบหมด ไม่เคยมองคนอื่นเลยครับ” “ปากหวานจัง ไม่มองจริงเหรอคะ” นิกโก้ยิ
@เรือนหอ “พี่นิกโก้ห้ามยิ้มแบบนั้นนะ แล้วเลิกจ้องด้วย” “ที่รัก สวยขนาดนี้จะให้พี่มองตรงอื่นทำไมครับ ต้องมองเมียสิ คิดถึงชุดชั้นในลูกไม้สีแดงแทบคลั่งเลยครับ ดูด้วยตาอย่างเดียวไม่ได้แล้ว ต้องพิสูจน์กลิ่นด้วยครับ” “ชาไม่รู้ด้วยนะ พี่เป็นคนอาบน้ำให้ชาเองนะคะ“ นิกโก้ยิ้ม “พี่อาบน้ำให้กับมือ จะไม่หอมได้ไง ว่าแต่ขั้นตอนอาบน้ำของคุณหนูน้ำชาคือเยอะเหมือนกันนะ” น้ำชาหัวเราะ “สามีอย่าบ่นสิคะ” “พี่เปล่าบ่น แต่แค่งงว่าเราอาบน้ำแบบนี้ทุกวันเลยเหรอ” น้ำชายิ้มนึกขำปนเอ็นดู “ไม่ทุกวันหรอกค่ะ สูตรนี้เรียกว่าอาบน้ำใหญ่ ชาแกล้งพี่เล่นหรอก ก็เห็นว่ารีบ เลยให้อาบน้ำใหญ่ให้ซะเลย” “ร้ายนักนะแต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่ค่อยเอาคืน แบบชุดใหญ่เหมือนกัน” “คนอะไรเนี่ย” “ชุดนี้ยังไม่เคยใส่ใช่ไหม” นิกโก้มองสำรวจชุดชั้นในสีแดง “ใช่ค่ะ ชอบไหม” “แข็งเลยล่ะ ที่รักหันหลังให้ดูหน่อย” นิกโก้มองคนตัวเล็กตาเยิ้ม “ท่าไหนคะ” น้ำชาขยับตัวนั่งคุกเข่าหันหลังให้เขา “ท่านี้ชอบไหมคะ” เอี้ยวหน้าถามขยิบตาให้หนึ่งที “รึว่าหันหลังท่านี้” น้ำชาทำท่าคลานเข่า ส่ายก้นยั่วสามี “พี่ชอบท่าไหน” “ชอบทุกท่าเลยครับ ที่รักหันหน้าด้
น้ำชายิ้มให้เขา “ง้อจริงเหรอคะ” “ใช่ครับ ก็พี่ไม่อยากหย่ากับเรานี่น่า พี่ตายแน่ถ้าไม่มีน้ำชา” นิกโก้มองสบตาคนตัวเล็กอ้อน “ชอบดอกไม้รึเปล่า พี่มีนี่ด้วย” นิกโก้หยิบกล่องนาฬิกาออกมา และเปิดให้เธอดู “เป็นของขวัญต้อนรับกลับเรือนหอของเราครับ ชอบไหม” “ชาชอบพี่มากกว่า” น้ำชาจุ๊บแก้มเขา นิกโก้กอดคนตัวเล็กแน่น “คิดถึงจัง” หอมแก้มนุ่มไปหลายฟอด “เรากลับบ้านกันนะ” “ค่ะ” น้ำชาหลับตานิ่งกอดเขาอยู่แบบนั้น ฉันก็คิดถึงเขามากเหมือนกัน “พี่นิกโก้คะ ชาขอโทษ” “ไม่ต้องพูดแล้วน้ำชา พี่ไม่โกรธแล้ว ตัวพี่เองก็พอจะเข้าใจอะไรมากขึ้นแล้ว” “ชาอยากอธิบาย ให้ชาได้พูดเถอะนะคะ เรื่องใบหม่อน ชาเสียใจเรื่องนี้” นิกโก้พยักหน้า และตั้งใจฟัง “ต้นเรื่องที่คลับของพี่ปุญญ์ ใบหม่อนขอคุยกับชาเรื่องพี่ เธอพูดเหมือนรู้ทุกอย่าง ระหว่างเรา รู้ว่าชาหมั้นกับพี่เพราะอะไร และขอให้ชาถอนหมั้นและไปจากพี่ เราทะเลาะกัน แต่ชาไม่ได้เล่าให้พี่นิกโก้ฟัง เพราะวันนั้นเราทะเลาะกันเรื่องพี่กัปตันด้วย” “งั้นเหรอแปลกจัง เพราะพี่ไม่เคยพูดเรื่องของเราให้ใบหม่อนฟังเลยนะ” นิกโก้ขมวดคิ้วคิดทบทวน “แล้วพี่ปุญญ์กับพี่มาร์โครู้รึเปล่
ห้าเดือนต่อมา วันหมั้นของนิกโก้กับน้ำชา ทั้งสองครอบครัวตกลงร่วมกันว่าจะจัดงานกันภายในครอบครัว จัดแค่ทำบุญเลี้ยงพระ และให้เด็กๆ สวมแหวานหมั้นกันต่อหน้าผู้ใหญ่ โดยที่จะจัดงานที่บ้านคุณปู่วิลเลี่ยม น้ำชาขออนุญาตครอบครัวขอเชิญเพื่อนสนิทของเธอมาด้วยหนึ่งคน คือยิปโซ น้ำชาแต่งตัวด้วยชุดแบรนด์เนมเรี
สักพัก น้ำชามาถึงสนามแข่ง มองหาคนตัวสูง พอเห็นเขาอยู่ในสนาม ก็เลยหาที่นั่ง ดูเกมการแข่งไปเรื่อยๆ จนหมดเวลาการแข่งขัน ไม่นาน นิกโก้ส่งข้อความมาบอกว่า ให้น้ำชาเดินไปหาเขาตรงไหน น้ำชาไปยืนรอนิกโก้ตามที่เขาบอก นิกโก้เดินออกมากับเพื่อน น้ำชาส่งยิ้มให้เขาทันทีเมื่อเจอกัน “รอนานไหม” นิกโก้ถามคนตัวเล็
“ถ้าชอบมากทำไมไม่ขอคุณอาเรียนทางด้านนี้ไปเลยล่ะ ว่าแต่เธอมีพรสวรรค์เรื่องนี้ด้วยใช่ไหม ไม่ใช่วาดไว้เยอะ แต่รูปที่วาดมีแค่ต้นไม่สองต้น กับภูเขาสองลูก….” “พอเลยค่ะ ชาวาดรูปสวยจริงๆ นะคะ อย่ามาว่าชาเรื่องนี้เชียว” นิกโก้ยิ้ม “ก็รู้ตัวเองดีไม่ใช่เหรอว่าชอบอะไร แล้วทำไม…” “คุณพ่อบอกว่า ให้ทำแค่งานอด
หลังจากวันนั้น น้ำชา ก็คอยส่องIG เขาตลอด “คนบ้าไม่ลงรูปเลย ลงอยู่ไม่กี่รูป จะเล่นรักบี้อย่างเดียวเลยรึไง ลงแค่รูปเล่นรักบี้” น้ำชาบ่นอยู่คนเดียว ด้านนิกโก้หลังจากที่คุยกับน้ำชาวันนั้น เขาก็เก็บเอาคำพูดของเธอมาคิดมากมาย ยัยเด็กนั่นดูเหมือนไม่จริงจังอะไร ไม่ใช่พอหมั้นไปแล้วไม่กี่วันจะมาร้องไห้ขอถ







