จากเบ๊สู่เบ๊บ

กลิ่นหอมหวานของแป้งเค้กอบอวลไปทั่วห้องครัว อุปกรณ์และวัตถุดิบสำหรับทำเค้กวางเต็มพื้นที่ห้องครัวบอกให้รู้ว่าเจ้าของห้องครัวผ่านศึกหนักมาหลายชั่วโมงป่านแก้วยืนอยู่หน้าเตาอบ ดวงตากลมโตสวมแว่นสายตากรอบบางจ้องมองผ่านกระจกเตาอบดูเนื้อเค้กที่กำลังฟูได้ที่ มือเรียวยกขึ้นทัดเส้นผมยาวสีดำตรงสลวยที่ตัดหน้าม้ารับกับใบหน้าขาวนวลของตัวเองเบาๆหากใครมาเห็นเธอในตอนนี้ คงไม่มีใครเชื่อว่าผู้หญิงรูปร่างส่วนสัดกำลังพอดี ด้วยความสูง 162 เซนติเมตร และน้ำหนัก 50 กิโลกรัม คนนี้ จะเคยเป็นเด็กผู้หญิงอ้วนฉุที่หนักเกือบ 100 กิโลกรัม และมีสิวฮอร์โมนขึ้นเขรอะเต็มใบหน้าจนแทบไม่มีที่ว่างมาก่อนแม้ว่าตอนนี้สิวเหล่านั้นจะหายไปจนหมดสิ้นตามกาลเวลา เมื่อเธอเริ่มโตแตกสาว และน้ำหนักจะลดลงมาจนรูปร่างดีแล้วก็ตาม แต่บาดแผลในใจจากการเคยโดนล้อโดนกลั่นแกล้งในวัยเด็กกลับไม่ได้หายไปง่ายๆ มันยังคงทิ้งตะกอนความขี้อายและความไม่มั่นใจในตัวเองเอาไว้ ทุกครั้งที่ส่องกระจก ป่านแก้วก็ยังคงเห็นเด็กอ้วนน่าเกลียดคนเดิมซ้อนทับอยู่เสมอ และนั่นคือเหตุผลที่เธอไม่เคยกล้าคิดจะเอื้อมไปเคียงข้างผู้ชายที่สมบูรณ์แบบคนนั้นเลยสักครั้ง“ยังไม่นอนอีกเหร

หญิงสาวก้มลงมองกล่องเค้กในอ้อมแขน สลับกับหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่เปิดแผนที่นำทางค้างไว้ บ้านของเพื่อนเคออสอยู่ลึกเข้าไปในซอยแถวหลังมหาวิทยาลัย ยิ่งเดินลึกเข้ามา เสียงดนตรีก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆหัวใจของหญิงสาวเต้นรัว ไม่ใช่แค่เพราะความตื่นเต้นที่จะได้เจอหน้าเจ้าของวันเกิด แต่เป็นเพราะสภาพแวดล้อมรอบตัวที่เธอไม่คุ้นเคย ป่านแก้วสูดหายใจเข้าลึก เรียกความมั่นใจที่มักจะหดหายไปทุกทีเวลาต้องเจอคนเยอะๆ มือเรียวขยับแว่นสายตากรอบบางให้เข้าที่ ก่อนจะตัดสินใจก้าวขาเดินเข้าไปในรั้วบ้านสองชั้นหลังใหญ่ที่เปิดประตูทิ้งไว้ภาพตรงหน้าคือปาร์ตี้วันเกิดของเหล่านักศึกษา กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งปะปนไปกับควันบุหรี่จางๆ ไฟหลากสีหมุนวนสาดส่องไปทั่วบริเวณ ทำให้ป่านแก้วรู้สึกตาพร่า ผู้คนจำนวนมากในชุดเสื้อผ้าแฟชั่นทันสมัยกำลังยืนเบียดเสียด ดื่ม เต้น และหัวเราะกันอย่างสนุกสนานการปรากฏตัวของป่านแก้วในชุดนักศึกษาถูกระเบียบ สวมแว่นตาหนาและไว้ผมม้า ทำให้เธอแปลกตาไปจากคนอื่นเธอพยายามมองหาเจ้าของวันเกิด พลางสลับกับกดโทรหาเขา แต่ก็ไม่มีใครรับสาย จนในที่สุดเธอก็พบเขาเคออสนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวกลางงาน ท่ามกลางกลุ่มเพื่อนผู

“ป่าน ลูกค้าโต๊ะสี่จ่ายเงินแล้ว เช็ดโต๊ะด้วยนะลูก” เสียงปราณีตะโกนบอกมาจากหน้าเตา“ค่ะแม่” ป่านแก้วขานรับเสียงเรียบ ก่อนจะเดินถือผ้าขี้ริ้วตรงไปยังโต๊ะนั้นที่กระเป๋ากางเกงด้านหลัง โทรศัพท์มือถือของเธอเงียบสนิทมาตั้งแต่เมื่อคืน หลังจากที่ส่งรูปแคปหน้าจอแชตสวนกลับไป เธอก็กดปิดเครื่องยาวและไม่คิดจะเปิดมันขึ้นมาอีก ป่านแก้วไม่อยากรับรู้ ไม่อยากอ่านข้อความแก้ตัวอะไรทั้งนั้น และที่สำคัญที่สุดคือเธอไม่มีความกล้าพอที่จะสู้หน้าหรือรับฟังคำตอกย้ำความใจร้ายจากผู้ชายที่ชื่อเคออสอีกแล้วเสียงเครื่องยนต์ของรถมอเตอร์ไซค์ที่ป่านแก้วคุ้นหูเป็นอย่างดีดังก้องขึ้นมาที่หน้าร้าน ก่อนจะตามมาด้วยเสียงล้อรถบดเบรกกับพื้นถนนอย่างแรง หัวใจของป่านแก้วกระตุกวูบ มือเรียวที่กำลังเช็ดโต๊ะชะงักค้างไปในทันที เธอหันไปมองตามสัญชาตญาณผู้ชายรูปร่างสูงโปร่ง เจ้าของใบหน้าหล่อเดินเข้ามาในร้าน เขาเดินตรงดิ่งมาหาเธอ ใบหน้าของเขาดูบึ้งตึง และหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมคู่นั้นองตรงมาที่เธอราวกับต้องการจะเค้นเอาคำตอบ“ป่าน ทำไมปิดเครื่อง แชตไปก็ไม่ตอบ” น้ำเสียงทุ้มห้วนเอ่ยทักประโยคแรกอย่างเอาแต่ใจ เคออสขมวดคิ้วแน่นจนแทบจะผู

หลังปิดร้านช่วยแม่เก็บของเสร็จเรียบร้อย ป่านแก้วรีบขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนชุด ก่อนจะหยิบถุงกระดาษสีน้ำตาลที่ใส่เสื้อช็อปรีดเรียบกริบวางไว้บนโต๊ะเครื่องแป้งตั้งแต่เมื่อคืน มือเรียวลูบผ้าเรียบๆ อีกรอบ ตรวจดูรอยยับที่อาจหลุดรอดสายตาไป"จะไปไหนอีกล่ะป่าน ค่ำแล้วนะลูก" ปราณีถามจากหลังเคาน์เตอร์คิดเงิน "พี่เคออสนัดว่าจะแวบมาเอาเสื้อช็อปตอนเย็นค่ะแม่ ป่านรอเขาอยู่หน้าบ้านแป๊บนึงนะคะ" ปราณีเพียงพยักหน้ารับ ไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่สายตาที่มองตามลูกสาวเดินออกไปนั้นมีรอยกังวลปนอยู่ลึกๆป่านแก้วเดินออกมานั่งรอที่ม้าหินหน้ารั้วบ้าน ตำแหน่งเดิมที่เคออสมักขับรถมาจอดรับของทุกครั้ง ลมเย็นยามพลบค่ำพัดผ่านเส้นผมยาวสีดำ เธอกอดถุงเสื้อไว้แนบอก สายตาจับจ้องไปที่ปากซอยหนึ่งทุ่มผ่านไป...สองทุ่มผ่านไป...เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์ที่คุ้นเคยยังคงไม่ดังมาสักที ป่านแก้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความ นิ้วเรียวกดหน้าจอด้วยความหวังเล็กๆParnkaew: พี่เคออสคะ ป่านเตรียมเสื้อช็อปไว้ให้แล้วนะคะ พี่จะมารับกี่โมงคะข้อความขึ้นสถานะ "ส่งแล้ว" เฉยๆ ไม่มีเครื่องหมายถูกคู่สีฟ้าให้เห็นแม้แต่น้อยขณะที่ปลายทางอีกฝั่งหนึ่ง เคออสกำล