Todos los capítulos de คู่หมั้นตัวร้ายของนายวิศวะฮอตเนิร์ด NC20+: Capítulo 1 - Capítulo 10

@ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ห้องVIP นฤนาถ มาถึงก่อนพร้อมกับลูกชายทั้งคู่ นิกโก้ ไทเลอร์ ไม่นาน น้ำชากับน้ำขิงก็มาถึง “คนบ้านนี้นัดพี่มาทำไม” น้ำชากระซิบถามพี่สาว ก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องVIP“คงจะคุยเรื่องเดิมๆ เราฟังเขาก่อนว่าจะพูดอะไร ส่วนพี่จะไม่อะไรทั้งนั้น จะปล่อยให้คุณพ่อเป็นคนจัดการ” “ดีแล้วค่ะ เรื่องอะไรจะมาโยนให้เราช่วยทั้งที่ฝั่งตัวเองเป็นคนผิดสัญญาก่อน” น้ำชาออกความเห็นก่อนที่พนักงานจะเดินนำไปเปิดประตูให้ทั้งคู่เข้าไปในห้องนั้น “สวัสดีค่ะ” น้ำขิงน้ำชา สวัสดีคุณนฤนาถ แล้วก็ทักทาย ไทเลอร์กับนิกโก้ “เชิญนั่งก่อนเลยค่ะ สองคนทานอะไรสั่งเลยนะคะ” นฤนาถยิ้มให้ทั้งคู่ พูดอย่างเอาอกเอาใจ น้ำขิงยิ้มให้ก่อนที่จะเลือกสั่งอาหารไม่กี่อย่างแล้วก็เครื่องดื่ม ให้น้องสาว จนกระทั่งอาหารมาเสิร์ฟ คุณนฤนาถ ก็เริ่มพูด น้ำชานั่งทานอาหารและฟังเงียบๆ นานๆ ครั้งจะเลื่อนสายตาขึ้นไปมองนิกโก้ที่นั่งเงียบอยู่ตลอดเวลาเหมือนกัน นิกโก้ มองสบตากลมโตของคนตัวเล็กที่นั่งทานอาหารเหมือนไม่ได้สนใจฟังสิ่งที่ทุกคนกำลังพูด เขาหยุดสายตานิ่งอยู่ที่เธอนานพอสมควร ยัยตัวเล็กนี่ยังไงกันแน่นะ วันนั้นก็เหมือนจะโกรธแทนพี่

“ถ้าชอบมากทำไมไม่ขอคุณอาเรียนทางด้านนี้ไปเลยล่ะ ว่าแต่เธอมีพรสวรรค์เรื่องนี้ด้วยใช่ไหม ไม่ใช่วาดไว้เยอะ แต่รูปที่วาดมีแค่ต้นไม่สองต้น กับภูเขาสองลูก….” “พอเลยค่ะ ชาวาดรูปสวยจริงๆ นะคะ อย่ามาว่าชาเรื่องนี้เชียว” นิกโก้ยิ้ม “ก็รู้ตัวเองดีไม่ใช่เหรอว่าชอบอะไร แล้วทำไม…” “คุณพ่อบอกว่า ให้ทำแค่งานอดิเรกก็พอค่ะ” น้ำชาชิงพูดตอบเขา ไม่อยากให้เขาเดาสุ่มอีกต่อไป “แล้วทำไมเรื่องนี้ถึงยอม ท่าทางเธอไม่น่าจะยอมอะไรง่ายๆ ไม่ใช่เหรอ” น้ำชานิ่งเงียบไป ก่อนที่จะตอบเขา “พี่คิดแบบนั้นเหรอ ว่าถ้าชาไม่ยอมขึ้นมา คุณพ่อจะไม่ว่าอะไร ชาไม่แน่ใจและกลัวว่าคุณพ่อจะโกรธ” “ทำไมล่ะ ก็เธอแค่อยากทำในสิ่งที่ชอบ ทำไมต้องผิด เธอยังเหลือเวลาอีกหนึ่งปี ลองไปคิดดูละกัน” น้ำชานิ่งเงียบไป ก็จริงตามที่พี่เขาพูดนะ ทำไมฉันไม่เลือกอะไรเพื่อตัวเองบ้างล่ะ นิกโก้มองคนตัวเล็กที่เงียบไป และคิดในใจ มีมุมแบบนี้ด้วยเหรอน้ำชา ผิดขาดนะ เขาคิดว่าจะเป็นเด็กเอาแต่ใจไปเสียหมดทุกเรื่องด้วยซ้ำ นิกโก้แอบรู้สึกเอ็นดูในความลังเลของเธอเพราะแคร์คุณพ่อของตัวเอง “เราไปกันเลยไหมคะ หนังใกล้จะเริ่มแล้ว” น้ำชาเอ่ยชวน “ไปสิ” นิกโก้เรียกพนักงา

ห้าเดือนต่อมา วันหมั้นของนิกโก้กับน้ำชา ทั้งสองครอบครัวตกลงร่วมกันว่าจะจัดงานกันภายในครอบครัว จัดแค่ทำบุญเลี้ยงพระ และให้เด็กๆ สวมแหวานหมั้นกันต่อหน้าผู้ใหญ่ โดยที่จะจัดงานที่บ้านคุณปู่วิลเลี่ยม น้ำชาขออนุญาตครอบครัวขอเชิญเพื่อนสนิทของเธอมาด้วยหนึ่งคน คือยิปโซ น้ำชาแต่งตัวด้วยชุดแบรนด์เนมเรียบหรูสวยงาม เหมาะสมกับวัย นิกโก้มองคู่หมั้นของตัวเองและยิ้มให้ จับมือเล็กไปนั่งลงตรงหน้าผู้ใหญ่ และบรรจงสวมแหวนหมั้นตรงนิ้วนางข้างซ้าย น้ำชาก็สวมให้เขาด้วยเช่นกัน เสร็จพิธีหมั้น มีการทานข้าวร่วมกันของสองครอบครัว บรรยากาศเป็นกันเองและอบอวลไปด้วยความเข้าใจ “หิวไหม” นิกโก้เอ่ยถามเสียงนุ่มอบอุ่น และยิ้มให้คู่หมั้นคนสวยของเขา “หิวมากเลยค่ะ ชาตื่นเต้นมากมื้อเช้าทานไปแค่นมแก้วเดียว เมื่อคืนนอนไม่หลับด้วยค่ะ” นิกโก้หัวเราะเบาๆ รู้สึกเอ็นดูคนพูดตรง และที่ผ่านมาเขามักจะคิดถึงเธอบ่อยๆ เมื่อน้ำชากลับไปเรียนที่แคนาดา ห่างกันหลายเดือนจนแอบแปลกใจกับตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงคิดถึงมากขนาดนี้ และเหมือนจะรอคอยวันหมั้นมากเหมือนกัน “งั้นไปทานข้าวกันเลยไหม” “แป๊บนะคะชาของพาเพื่อนไปเข้าห้องน้ำก่อน แล้วก็อยา

สองปีต่อมา น้ำชาได้เข้าเรียนที่ University of the Arts London ส่วนยิปโซกลับไปเรียนต่อที่ไทย ซึ่งได้เข้าเรียนที่เดียวกันกับนิกโก้ น้ำชามักจะได้รายงานถึงเขาอยู่เสมอจากเพื่อนสนิท ซึ่งวันนี้ ก็เป็นอีกหนึ่งวัน ที่น้ำชาตื่นมาก็มีข้อความของยิปโซเด้งเข้ามา ผิดกับคู่หมั้นของฉันที่ไม่เคยทักหาฉันก่อนเลยสักครั้ง มีแต่ฉันที่มักจะส่งข้อความไปหาเขาอยู่บ่อยๆ น้ำชาเปิดอ่านข้อความจากยิปโซ ยิปโซ : แกจะกลับไทยเมื่อไหร่ ปิดเทอมกลับมาดูแลคู่หมั้นแกบ้างนะ หายไปเป็นปีๆ แบบนี้ เดี๋ยวสาวอื่นก็เอาไปกินหรอก พี่นิกโก้ ฮอตมากฉันพูดเลย วิศวะปีสองพี่เขาฮอตที่สุด มีแต่สาวๆ พูดถึง เมื่อไหร่แกจะมาแสดงตัวบ้างล่ะยัยน้ำชา “เฮ้อ!” น้ำชาอ่านข้อความจากเพื่อนจบก็ได้แต่ถอนหายใจ เขาเป็นเสือเหรอ ไม่ใช่เจ้าหมาตัวโตเชื่องๆ สินะ ก็ได้ กลับไปแสดงตัวตามที่ยิปโซบอกหน่อยก็ได้ ก็บอกแล้วไงว่าไม่สนใจ น้ำชาคนนี้แค่ปล่อยเชือกให้พี่ได้ออกไปวิ่งเล่นเฉยๆ หรอกนะ ถ้าชากระตุกเชือกกลับเมื่อไหร่ พี่ก็อย่าหวังจะไปไหนรอด ถ้าชาไม่อนุญาต น้ำชาคิดในใจ อย่างรู้สึกไม่ชอบใจทุกครั้ง ที่ได้ยินเรื่องของเขา ด้านนิกโก้ “นิกโก้คืนนี้ออกได้ไหม กูจะได้ล็อ

“จอดรถตรงไหนพี่จะไปส่ง” นิกโก้เดินตามคนตัวเล็กมาติดๆ น้ำชายังไม่ได้ตอบอะไร ตั้งใจจะไม่พูดกับเขา และอยากให้เขาง้อ “นิกโก้คะ” เสียงหวานเรียกเขา น้ำชาหยุดชะงักและหันไปมองตามเสียงเรียก พร้อมกับนิกโก้ “อ้าว! ใบหม่อน” นิกโก้ยิ้มให้ใบหม่อน “หม่อนกำลังจะเอาเสื้อไปคืนนิกโก้น่ะ เจอก็ดีเลยจะได้ไม่ต้องเดินไปที่คณะอีก ขอบคุณนะ” ใบหม่อนยื่นถุงเสื้อคืนให้เขา และมองไปที่น้ำชาด้วยความสงสัย แต่พอนึกอะไรได้เลยยิ้มให้นิกโก้และพูดต่อ “หม่อนซักเสื้อให้แล้วนะ วันนั้นถ้าไม่ได้เสื้อช็อปของนิกโก้ หม่อนคงเปียกไปทั้งตัว” “อืม! ไม่เป็นไร ขอตัวก่อนนะ” นิกโก้รับถุงเสื้อ และจับแขนน้ำชาออกแรงดึงให้คนตัวเล็กเดินตามเขามา โดยที่ไม่ได้แนะนำให้น้ำชากับใบหม่อนรู้จักกัน “พี่นิกโก้ ถ้าพี่รีบมากพี่ไม่ต้องเดินไปส่งชาก็ได้ ชาเดินไม่ทัน พี่เดินเร็วจนชาเหนื่อย” น้ำชาดึงแขนออกจากมือเขา “ชากลับของชาเองได้” “แล้วแต่” ว่าจบเขาก็หมุนตัวกลับ ไม่ได้สนใจหันกลับไปมองเธออีเลย น้ำชาได้แต่โมโห แต่ก็เก็บอาการรีบเดินมาที่รถ ยิปโซนั่งรออยู่แถวนั้นเมื่อเห็นเพื่อนเดินกลับมาคนเดียว ก็รีบเดินเข้ามาหา “แกพี่นิกโก้ล่ะ” “เ