EP.7 เป็นแฟนกันนะ

ก้อย...

" นี่ยัยก้อย แกบอกฉันมาซะดีๆว่าแกกับพี่หมอภาคนี่ยังไงกัน "

ยัยหนาวเพื่อนซี้ของฉันหรี่ตามองเมื่อเดินลงมาถึงลานจอดรถของบริษัท

" ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละแก พี่เขาก็เป็นหมอที่ดูแลแม่ฉันอยู่ไง "

ฉันตอบนางที่ตอนนี้กำลังทำหน้าเหมือนไม่เชื่อในสิ่งที่ฉันพูดอยู่

" เป็นหมอที่ดูแลแม่แต่เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่มาถึงแกด้วยใช่ป่ะ "

ยัยเพื่อนซี้พูดยิ้มๆ

" มั่วแล้วแก ฉันกลับล่ะไม่คุยกับแกแล้ว "

ฉันยู่หน้าใส่ยัยเพื่อนซี้ก่อนจะเดินหนีนางออกมา แต่นางก็ยังคงเดินตามฉฮันมาติดๆ

" เขินอะเด้ "

ยัยเพื่อนซี้เดินมาขวางพลางทำสีหน้าล้อเลียนจนฉันต้องยิ้มตามนางไปด้วย

" เขินบ้าอะไรของแกยัยหนาว ฉันจะกลับบ้านแล้วไม่ต้องมาขวางทางเลยนะ "

ฉันว่ายิ้มๆ

" จะกลับบ้านหรือจะเดินออกไปหลบมุมรอใคร ข้างนอกแดดร้อนน้า ให้พี่เขาเข้ามารับแกข้างในก็ได้ "

ยัยเพื่อนซี้รู้ดียังไม่ยอมหยุดพูด

" แกหยุดพูดเลยนะ กลับบ้านแกไปเลย "

ฉันว่า

" ชิ คบก็บอกคบดิตอนนี้ฉันเลิกปลื้มพี่เขาแล้วรู้ไว้ซะ แล้วอีกอย่างถ้าแกคบกับพี่เขาฉันก็ยินดีมากๆเลยอะแก "

ยัยเพื่อนซี้ทำท่าระริกระรี้ทำให้ฉันคิดถึงตอนสมัยเรียนมหาลัยที่ฉันชงนางกับแฟนนางให้คบกัน เหมือนเวรกรรมกำลังตามสนองเลยแฮะ

" นั่นไงแกรถพี่เขามาแล้วฉันจำได้ "

ยัยเพื่อนซี้ชี้ไปยังมุมรั้วที่ฉันบอกให้คนที่จะมารับฉันไปจอดอยู่บ่อยๆ

" รู้ดี "

ฉันจิกนางยิ้มๆก่อนจะหยิกแก้มเนียนๆของนางไปทีนึง

" ถ้าสะดุดลานเกียร์แล้วได้เป็นเมียวิศวะแล้วเมียหมอล่ะจ๊ะต้องสะดุดอะไรถึงจะได้เป็น!! "

เสียงยัยเพื่อนซี้ตะโกนตามหลังฉันมาจนฉันต้องวิ่งหนีให้พ้นๆนางทั้งๆที่ปากยิ้มไม่หุบ

" ยัยหนาวบ้า "

ฉันหันไปว่านางเบาๆก่อนจะเข้าไปนั่งในรถที่มีใครบางคนขับมารับ

" เราหิวมั้ยอยากแวะกินอะไรก่อนไปเยี่ยมแม่หรือเปล่า "

ทันทีที่เข้าไปนั่งด้านในผู้ชายที่ใส่เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพร้อมกับผูกไทด์ก็ถามฉันขึ้น

" ฉันจะกลับบ้านเลยค่ะ ว่าจะไปทำอะไรกินง่ายๆ "

ฉันหันไปตอบคนข้างๆที่ตอนนี้กำลังตั้งหน้าตั้งตาขับรถอยู่

" งั้นพี่ขอกินข้าวไข่เจียวที่บ้านที่นึงนะครับ "

" ถึงบอกว่าไม่เดี๋ยวพี่ก็ทำกินเองอยู่ดี "

ฉันหันไปยู่หน้าใส่คนข้างๆ

" ช่วยไม่ได้นี่ครับ ด้านได้อายอด "

คนข้างๆตอบยิ้มๆ จริง จริงมาก!! เขาอะด้าน!!

.

.

.

หลังจากเย็นวันศุกร์เมื่อวานฉันก็มานอนเฝ้าแม่ที่โรงพยาบาลเหมือนกับทุกครั้ง และที่เปลี่ยนไปนับตั้งแต่วันนั้นที่ฉันตื่นขึ้นมาเจอพี่เขาในห้องนี้ ฉันก็ต้องมานอนในนี้ทุกคืนถ้าพี่เขาเข้าเวรดึกซึ่งแม่ฉันพอรู้เรื่องนี้ก็เห็นดีเห็นงามด้วย เพราะแม่กลัวว่าเวลามีหมอหรือพยาบาลเข้าไปตรวจอาการแม่เขาจะทำงานกันไม่สะดวก พอเป็นแบบนี้ฉันก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าจะมานอนเฝ้าแม่ทำไม

" ตื่นแล้วหรอครับ งานพี่เสร็จพอดีเลย เรากลับบ้านกันเลยมั้ยครับ "

คนที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะหันมาถามฉันที่นั่งหาวอยู่บนโซฟา

" กลับเลยก็ได้พี่ ฉันเริ่มหิวแล้วอะอยากกินไข่เจียวร้อนๆ "

" งั้นขอไข่เจียวให้พี่ด้วยนะครับกำลังหิวอยู่เหมือนกัน "

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาทุกเช้าวันเสาร์พี่เขาก็จะมาส่งฉันที่บ้านและมาขอกินข้าวไข่เจียวพร้อมกับนอนพักจนถึงบ่ายก่อนจะกลับไปเข้าเวรต่อ

และฉันก็เพิ่งรู้ว่าพี่เขากับแม่ฉันสนิทกันมาก ฉันที่เป็นลูกแม่ได้อยู่และคุยกับแม่แค่อาทิตย์ละสองวันส่วนห้าวันที่เหลือแม่ก็อยู่กับพี่เขาที่ตอนนี้กลายเป็นลูกชายของแม่ไปเรียบร้อยแล้ว

" ก้อย "

" คะ? "

ฉันหันไปมองคนข้างๆที่ขับรถอยู่ อะไรของเขาอยู่ๆก็เรียกชื่อฉันขึ้นมา

" เป็นแฟนกันมั้ย "

" พี่ว่าไงนะ "

ฉันไม่แน่ใจว่าฟังผิดหรือเปล่าแต่ขมวดคิ้วพลางหันไปถามคนข้างๆ

" ถามว่าเป็นแฟนกันมั้ย "

หันมาตอบได้หน้าตาเฉยมาก เป็นผู้ชายที่ไม่มีความโรแมนติกเอาซะเลย

" เล่นอะไรของพี่เนี่ย "

ฉันหันไปพูดยิ้มๆแบบไม่ได้ใส่ใจอะไรก่อนจะนั่งเล่นเกมส์ต่อ หลังจากที่รู้จักกันได้สักพักฉันก็รู้แล้วแหละว่าเขาปั่นประสาทเก่งแค่ไหน

" ไม่ได้เล่น พูดจริงๆ "

" ขอกันง่ายๆอย่างงี้เลยหรอ "

ฉันขมวดคิ้วถาม นี่พวกหมอเขาเป็นแบบนี้กันทุกคนหรือเปล่านะฉันชักอยากรู้แล้วสิไปถามยัยหนาวดีมั้ยนะว่าอาหมอเป็นแบบนี้หรือเปล่า

" ไม่ได้ขอแต่งงานซะหน่อยจะทำให้ยุ่งยากทำไมล่ะ เป็นแฟนกันนะ นะ นะ "

เฮ้ย แบบนี้ก็ได้หรอ

" ไม่อะ "

ฉันส่ายหน้ารัวๆ

" ทำไมอะ นะเป็นเหอะ ทั้งชีวิตนี้พี่เจอแต่อะไรยากๆมาก็มากพออยู่แล้ว ตอนมัธยมก็เรียน ทั้งเรียนพิเศษ อ่านหนังสือเยอะเพราะจะสอบเข้าหมอ ตอนมหาลัยก็เรียนหนักแถมยังฝึกหนักอีก ตอนนี้เป็นหมอก็ต้องหนักกับการเข้าเวรอีก ตอนนี้พี่อยากมีแฟนก็เป็นให้พี่ง่ายๆหน่อยไม่ได้หรือไง "

อะไรของเขา มันไม่ใช่การซื้อขนมนะที่จ่ายเงินแล้วจะได้มาง่ายๆอะ

" พี่จีบใครไม่เป็นอันนี้พูดจริงๆ พอมีผู้หญิงเข้าหาพี่ก็กล้าๆกลัวๆ พี่เห็นเราน่ารักดีเลยอยากได้เป็นแฟนแถมยังดูแลแม่ดีอีกด้วยพี่ชอบผู้หญิงรักครอบครัว "

หืม นี่พี่เขาพูดจริงๆหรอไม่ใช่หลอกอำฉันเล่นนะจะตบกะโหลกให้ลืมวิชาหมอเลย

" ไม่อะ "

ฉันตอบกลับ ถ้าเขาพูดเล่นๆก็ดีที่ฉันตอบกลับแบบนี้จะได้ไม่หน้าแตกแต่ถ้าเขาพูดจริงก็ดีที่ฉันปฎิเสธเพราะฉันไม่มีเวลาให้ใครหรอก

แกร๊ก!!

ทันทีที่รถจอดตรงประตูหน้าบ้าน ประตูรถทั้งคันก็ถูกล็อคอัตโนมัติโดยฝีมือของคนข้างๆที่นั่งส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ฉัน

" นี่พี่ทำอะไรเนี่ย ฉันไม่เล่นนะไม่ตลกด้วย "

ฉันโวยวายพลางเขย่าประตูเปิดยังไงก็ไม่ออก

" มานี่มา "

" ว๊ายพี่!! ปล่อยฉันนะ "

แขนยาวแข็งแรงเอื้อมมาคว้าเอวฉันไปนั่งบนตักทั้งๆที่เรายังอยู่ในรถ จมูกโด่งๆกำลังหายใจเป่ารดข้างๆใบหูฉันอยู่ ฉันได้แต่ตกใจและนั่งนิ่งอยู่แบบนั้นเพราะไม่เคยอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ เขาเป็นหมอโรคจิตเหมือนในข่าวหรือเปล่า หรือเขาจะทำอะไรฉันใช่มั้ยอ่า แม่จ๋า

" ให้เลือกสองข้อ ว่าจะเป็นแฟนพี่หรือจะเป็นเมีย "

เสียงทุ้มกระซิบข้างหูทำเอาฉันชาวาบไปทั้งตัว ใครเขาขอเป็นแฟนแบบนี้กันเล่า เรียนหมอเขาไม่สอนหรือไงว่าห้ามข่มขู่ผู้หญิงอะ

" พี่คือฉัน.... "

" ถ้าตอบแล้วจะปล่อยถ้าไม่ตอบจะปล้ำ คำตอบให้เลือกข้อใดข้อนึง "

โธ่โว้ยไอ้หมอบ้า ใครเขาขอผู้หญิงเป็นแฟนแบบนี้กันใครสอนแกมา!!

" ว่าไง ถ้าไม่ตอบจะปล้ำแล้วนะ "

" โอเคๆ ฉันเป็น...แฟนพี่ก็ได้ "

ฉันตอบหน้ามุ่ยแต่คนข้างๆที่กอดเอวฉันเอาไว้กลับยิ้มออกมา

ฟอด ฟอด

" หึ้มหอมกว่าคืนนั้นอีกแฮะ "

" พี่ภาค!! "

ฉันหันขวับไปหาคนข้างๆที่นั่งตักเขาอยู่เมื่อปลายจมูกโด่งๆกดลงบนแก้มทั้งสองข้างของฉัน หอมกว่าวันนั้น...งั้นแสดงว่าเขาแอบหอมแก้มฉัน...