EP.8 คำตอบส่งส่ง

ก้อย...

" แล้วพี่จะตามฉันมาทำไมเนี่ย ไปนั่งรอสิฉันจะเจียวไข่ให้ "

ฉันหันไปทำเสียงดุใส่คนข้างหลังที่เดินตามฉันเข้ามาในครัว นับวันเขายิ่งหน้าด้านขึ้นไปทุกทีแล้วแม่ก็ให้ท้ายเขาด้วยนะ

" เดี๋ยวพี่ช่วย "

" ไม่ต้อง ฉันจะทำเองพี่ออกไปข้างนอกเลย "

ฉันว่าพลางหันกลับมาตีไข่ต่อ

" เราเป็นแฟนแล้วใช่ป่ะ "

คนที่เดินมาหยุดอยู่ข้างๆถามขึ้นยิ้มๆพลางเกาหัวไปด้วย

" ไม่อะ ไม่เป็นฟงไม่เป็นแฟนอะไรกันทั้งแหละ พี่ออกไปข้างนอกเลยฉันจะเจียวไข่ "

" เฮ้ยได้ไงอะก็เมื่อกี้เรายอมเป็นแฟนพี่แล้วนิ "

คนข้างๆโวยวาย

" ฉันก็ตอบไปงั้นแหละพี่ ตอบแบบส่งส่งพี่จะได้ปล่อยฉันไง "

ฉันตอบกลับแบบไม่ใส่ใจก่อนจะหันกลับมาเทไข่ลงกระทะต่อ ตอนนี้ฉันยังไม่พร้อมที่จะเป็นแฟนใครหรือให้ใครมาเป็นแฟนฉันทั้งนั้นแหละ สถานะภาพของฉันตอนนี้ไม่เหมาะที่จะให้ใครเข้ามายุ่งวุ่นวายในชีวิตเพิ่มอีกแค่แม่คนเดียวฉันก็แทบจะไม่มีเวลาดูแลท่านแล้ว ไหนฉันจะต้องทำงานทำการอีก

" ถ้างั้นพี่ก็จะเป็นแฟนน้องแบบส่งๆนี่แหละ "

คนข้างๆพูดยิ้มๆพลางเลิกคิ้วให้ฉันกวนๆก่อนจะเดินไปตักข้าวใส่จานแล้วมายืนรอข้างๆฉัน

" พี่!! ฉันไม่เป็นอะไรกับพี่ทั้งนั้น ถ้าพูดไม่รู้เรื่องก็กลับบ้านพี่ไปเลยแล้วก็เลิกยุ่งกับฉันด้วย "

" ไม่กลับแม่น้องให้พี่อยู่ที่นี่ได้ "

" พี่!! "

" ครับ "

หน้าตาเฉยมากกกก

" พอจีบเพื่อนฉันไม่ติดแล้วก็อย่ามาคิดว่าจะจีบฉันติดล่ะ พี่อะไม่ใช่สเปคฉันเลยสักนิด "

พูดจบฉันก็ตักไข่เจียวใส่จานข้าวเขาแล้วก็เดินถือจานข้าวไข่เจียวของตัวเองออกมาโดยมีคนบางคนเดินถือจานข้าวไข่เจียวของตัวเองตามมาด้วย เขาตรวจคนไข้จนเป็นบ้าไปแล้วหรือไงถึงคิดจะมาจีบฉัน

" พี่ไม่ใช่สเปคเราไม่เป็นไรแค่รู้ว่าเราอะสเปคพี่ก็พอ "

คนที่นั่งฝั่งตรงข้ามฉันพูดยิ้มๆก่อนจะก้มหน้าก้มตากินข้าวไข่เจียวของตัวเองต่อ จะว่าไปเขาก็หน้าตาดีนะ แต่งตัวดี งานการก็ดี อนาคตก็มั่นคง นิสัยถ้าไม่รวมกับเรื่องที่ชอบกวนประสาทฉันเขาก็ดีใช้ได้ แต่ฉันน่ะสิไม่มีอะไรเทียบกับเขาได้เลยสักอย่าง ฉันไม่ให้เขามาลำบากกับฉันหรอก

" มองหน้าพี่แบบนี้คิดอะไรกับพี่หรือเปล่าครับหรือที่บอกว่าไม่อยากเป็นแฟนเพราะอยากเป็น... "

" พูดมากอะ พี่กินเสร็จแล้วก็ไปอาบน้ำสิจะได้รีบนอน ฉันจะขึ้นไปนอนชั้นบนเหมือนกัน "

" อ้าวทำไมวันนี้นอนล่ะ ปกติต้องทำงานบ้านนิแล้วก็เตรียมตัวไปเฝ้าแม่ "

รู้ดี

" วันนี้ฉันไม่ไปเฝ้าแม่นะ ฉันอยากนอนที่บ้านอยากพัก "

พูดจบฉันก็เดินถือจานข้าวออกมา

" โกรธที่พี่ขอเราเป็นแฟนเหรอครับ "

คนที่นั่งกินข้าวอยู่รีบเดินมาขวางทางฉันเอาไว้พร้อมกับทำสีหน้าไม่สบายใจ มันไม่เกี่ยวอะไรกับพี่เขาทั้งนั้นแหละฉันแค่รู้สึกเหมือนจะเป็นเมนส์ก็เลยไม่อยากไปค้างที่ไหนแค่นั้นเอง

" เปล่าค่ะ ไม่มีอะไรหรอกแค่เหนื่อยๆ "

" ไม่โกรธพี่จริงๆใช่มั้ย "

" ค่ะ "

" เราโกรธพี่จริงๆด้วย "

คนตรงหน้าทำท่าทางเหมือนคิดอะไรออก ก็บอกว่าไม่ได้โกรธไงพี่เขาพูดไม่รู้เรื่องหรือไง

" ฉันไม่ได้โกรธ แต่ฉันจะโกรธก็เพราะพี่เป็นแบบนี้แหละ หลีกทางด้วยค่ะฉันจะเอาจานไปเก็บ "

ฉันยู่หน้าใส่คนตรงหน้าที่กำลังทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่

" เราจะไม่โกรธพี่ได้ไง แบบนี้แหละเขาเรียกโกรธ "

ยังไม่จบอีก

" .......... "

ฉันไม่ได้พูดอะไรแต่รีบเดินเอาจานไปเก็บแล้วก็เตรียมตัวขึ้นข้างบน ตอนนี้รู้สึกเหมือนจะปวดท้องขึ้นมาบ้างแล้วไม่แน่คืนนี้เมนส์ฉันอาจจะมาก็ได้

" เงียบแบบนี้แสดงว่าโกรธมากแน่ๆ "

" พี่จะตามฉันขึ้นมาทำไมเนี่ย ลงไปข้างล่างเลยนะไม่อย่างนั้นพี่ก็ไม่ต้องมาที่นี่อีก "

ฉันหันกลับไปดุคนด้านหลังที่ยังคุยไม่รู้เรื่องแต่กลับเดินตามฉันขึ้นมาชั้นบน

" เพื่อนพี่บอกว่าถ้าผู้หญิงบอกว่าไม่โกรธแสดงว่าโกรธ ถ้าผู้หญิงเงียบแสดงว่าโกรธมากๆ "

เฮ้อ!! อย่าให้ฉันเห็นหน้าเพื่อนพี่เขานะจะจับมัดรวมกันแล้วเอาไปฝังดินซะ

" ฉันจะเป็นเมนส์ แล้วตอนนี้ก็อยากอยู่เงียบๆ ถ้าพี่ไม่ลงไปฉันจะทำให้พี่รู้ว่ามนุษย์เมนส์ตัวเป็นๆมันเป็นยั

ไง "

ฉันหันกลับไปจ้องหน้าคนที่ยืนเกาะขอบราวบันไดอยู่พร้อมทั้งส่งสายตาเพชรฆาตไปให้วันนี้แหละยัยก้อยจะชำแหละศพหมอให้ดู

" อ่า งะงั้นพี่ลงไปก็ได้ครับ "

คนตรงหน้าพูดเสียงตะกุกตะกักก่อนจะรีบวิ่งลงบันไดไป เดี๋ยวก็ได้คอหักตายพอดีไอ้พี่หมอบ้าเอ้ย

.

.

.

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นจากด้านนอกทำให้ฉันที่ไม่รู้ว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ค่อยๆปรือตาขึ้นมาก่อนจะลุกไปเปิดประตู ว่าแต่บ้านหลังนี้ฉันอยู่คนเดียวนะแล้วใครกันมาเคาะประตู

" อ้าวพี่ยังไม่ไปเข้าเวรอีกเหรอ "

ฉันเปิดประตูห้องออกไปก็เจอใครบางคนยืนอยู่หน้าห้อง ในมือมีถุงอะไรสักอย่าง

" กำลังจะไปครับ แต่พี่เอานี่มาให้เราก่อน "

คนตรงหน้ายื่นถุงผ้าสีขาวมาให้ฉัน ในนั้นมียาแก้ปวดประจำเดือน และขนมหวานจำพวกช็อกโกแลต

" พี่คิดว่าเราน่าจะได้ใช้มันนะ แล้วก็นี่เป็นกระเป๋าน้ำร้อนตอนนี้ยังร้อนอยู่นะ แต่ถ้าเรายังไม่ได้เป็นวันนี้ก็เอาเก็บไว้ก่อนก็ได้เป็นเมื่อไหร่ก็เอาน้ำร้อนมาเติม "

คนตรงหน้าอธิบายอย่างชำนาญ ว่าแต่กระเป๋าน้ำร้อนกับถุงผ้าที่ฉันถืออยู่ตอนนี้มันมีชื่อโรงพยาบาลที่พี่เขาทำงานอยู่ด้วยนะ

" ขอบคุณค่ะ ว่าแต่พี่ไปเอาของพวกนี้มาจากไหน "

" พี่กลับไปเอาที่โรงพยาบาลน่ะ คิดว่าเราต้องใช้มัน "

เอ่อถ้าฉันจะบอกพี่เขาว่าบ้านฉันมีของพวกนี้ครบเลยจะเป็นอะไรมั้ยนะ หรือฉันต้องไม่บอกอะไรพี่เขาไปนอกจากแสดงความซาบซึ้งในน้ำใจของพี่เขาเหมือนนางเอกในละครดี

" ขอบคุณพี่มากนะ ไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนี้เลย "

ยัยก้อยยัยสตอ!!

" ก็เราเป็นแฟนพี่นิพี่ก็ต้องดูแล "

ถุย!! คนตรงหน้าอมยิ้มน้อยๆพลางเกาหัวแก้เขินไปด้วย เหอะบักพี่หมอจะรู้มั้ยว่าฉันน่ะไม่องไม่อินอะไรทั้งนั้นแหละ

" งั้นฉันกลับไปนอนแล้วนะพี่ก็ไปเข้าเวรได้แล้ว "

" อ่าครับ ไว้พี่จะโทรหานะ "

ใครอยากรับสายมิทราบ

" ค่ะ "

ฉันยืนกรอกตามองบนให้คนที่เดินออกไปก่อนจะหันกลับมามองถุงผ้าในมือตัวเอง ไอ้ดีน่ะก็ดีอยู่นะที่มีคนดูแลแบบนี้แต่ฉันไม่องไม่อินอะไรกับใครทั้งนั้นฉันดูแลตัวเองๆได้ เป็นโสดมาตั้งนานถ้าจะบอกว่าดูแลตัวเองไม่ได้มันก็เกินไป!!