ตอนที่5.

ตอนที่5.

“ถ้าอย่างนั้นก็แค่นี้ล่ะ ฝันดีนะครับ...” ราฟาเอลวางสายไปนานแล้วแต่หญิงสาวยังคงถือโทรศัพท์แนบหูไว้อยู่อย่างนั้นใบหน้างามร้อนผ่าวเมื่อเธอคิดว่าตนเองหูไม่ฝาดได้ยินเสียงจุ๊บเบาๆ มาตามสัญญาณที่ถูกตัดไป

“คนบ้า แค่นี้ก็โทร. มา แล้วโทร. มาแค่นี้นะ เชอะ คนไม่เต็มเต็ง...”

หญิงสาวล้มตัวลงนอนอมยิ้มอยู่คนเดียวมองชื่อ อีตาบ้า บนหน้าจอโทรศัพท์แล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างขัดเขิน แล้วนึกถึงความใกล้ชิดที่เธอได้ทำงานร่วมกับเขาในวันนี้ก็พบว่าราฟาเอลเป็นคนที่ทำงานจริงจังมากคนหนึ่ง เขามีพรสวรรค์ด้านดนตรีและการออกแบบอยู่ไม่น้อยและที่สำคัญเขามีฝีมือทางการวาดภาพด้วยสีน้ำมันมากทีเดียวและเธอก็ได้มีโอกาสเห็นผลงานที่เขาวาดด้วย พรุ่งนี้เขาบอกว่าจะพาเธอไปดูเหมืองพลอยที่กาญจนบุรี แม้ใจหนึ่งเธอจะอยากไปแต่ใจหนึ่งก็รู้สึกเหมือนมันหน่วงๆ หนักๆ ด้วยความกังวลบางอย่างที่เธอเองก็หาคำตอบไม่ได้ว่ามันคืออะไร... แต่จะว่าไปแล้วถึงเธอไม่อยากไปสุดท้ายบิดาก็จะให้เธอไปกับเขาอยู่ดี แล้วก็กลับกลายเป็นว่าเธอนั่นล่ะที่นอนไม่หลับเสียทีสามทุ่มก็แล้วสี่ทุ่มก็แล้ว และกว่าจะข่มตาลงก็เป็นเวลาเกือบจะเที่ยงคืน...

ส่วนทางด้านราฟาเอลนั้นก็กำลังยิ้มบางๆ กับตัวเอง หัวใจที่แกร่งกระด้างอ่อนลงเมื่อได้ยินเสียงหวานแต่ห้วนจัดของแทนฤทัย แต่เขาพยายามบอกตัวเองว่าที่ทำไปทั้งหมดเพื่อหาทางเอาชนะเธอและเพื่อสั่งสอนแม่สาวแสนซนที่บังอาจมาปั่นป่วนเขาให้ใจเขาไหวหวั่น และนับตั้งแต่เจอหน้าแทนฤทัย ไม่ใช่สิ... ตั้งแต่ที่เขาได้จูบเธอต่างหากล่ะ...

ตั้งแต่วันนั้นเขาก็นอนหลับโดยไม่ฝันร้ายมาหลายวันแล้วซึ่งมันทำให้เขารู้สึกสดชื่นปลอดโปร่งเมื่อตื่นขึ้นมา แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรที่ทำให้เขาไม่ฝันร้ายแต่เขาก็ยังต้องการจะเอาชนะแทนฤทัยอยู่ดี...

แทนฤทัยหน้าบึ้งรู้สึกเหมือนเสียฤกษ์เสียยามที่ดีไปทันทีเมื่อเดินทางมาที่บริษัทของราฟาเอลแล้วก็พบกับ อาภาภรณ์ หรือ พอลล่า นางแบบลูกครึ่งสาวสวยเซ็กซี่ซึ่งเป็นนางแบบดาวรุ่งของนิตยาสารชื่อดังชื่อกระฉ่อนโลกนั่งอยู่ในห้องรับรองแขกที่เป็นส่วนตัวของราฟาเอล

“อุ๊ยตายนึกว่าใคร สบายดีเหรอจ๊ะ แทมมี่”

“อืม สบายดี แต่ไม่ดีตรงที่มาเจอเธอนี่ล่ะ”

แทนฤทัยตอบแล้วถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ในชีวิตสาวสวยและรวยมากอย่างเธอ มีผู้หญิงสองคนที่เธอไม่ค่อยชอบหน้าก็คือ พิมพ์ภัสสร กับ ยายพอลล่านี่ล่ะ

สำหรับพิมพ์ภัสสรนั้นตอนนี้เป็นพี่สะใภ้ของเธอไปแล้ว และความดีของพิมพ์ภัสสรกับชะตากรรมที่น่าสงสารทำให้เธอรักและเข้าใจพิมพ์ภัสสรมากขึ้น ซึ่งในตอนนี้เธอกับพิมพ์ภัสสรก็สนิทกันมากเพราะผ่านเรื่องทั้งร้ายดีมาด้วยกัน แต่สำหรับพอลล่าซึ่งเคยเป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยมาด้วยกันนั้นเธอรู้ไส้รู้พุงผู้หญิงคนนี้มากกว่าใครๆ เลยก็ว่าได้ แต่ไม่ได้อยากสนใจมากนักเพราะเธอคิดเสมอว่าจะไม่ยอมลดตัวไปเกลือกกลั้วกับคนที่ทำตัวเหมือนสาวขายบริการในคราบนักศึกษาอย่างพอลล่าเป็นอันขาด

“แหม.. ยังปากกล้าเหมือนเดิมนะ”

“จะว่าฉันปากหมาก็พูดมาเถอะ” แทนฤทัยพูดในสิ่งที่คิดว่าอีกฝ่ายต้องคิดเช่นนั้นแน่ๆ ซึ่งพอลล่าก็ยิ้มกว้างชอบอกชอบใจ

“แหม รู้ใจฉันไม่เปลี่ยนเลยนะ”

“ไม่ใช่แค่รู้ใจหรอก แต่รู้สันดานเลยล่ะ ว่าแต่เธอมาขายของเหรอ..”

แทนฤทัยเลิกคิ้วมองคนตรงหน้าหยันๆ ในใจก็รุ่มร้อนอย่างประหลาดเมื่อคิดว่าราฟาเอลเป็นลูกค้าของยายพอลล่า คนทุเรศเอ๊ย ไม่วายที่เธอจะคิดค่อนขอดอีกคนด้วยความเดือดดาลในอก 

“เปล๊า” พอลล่าทำเสียงสูงแล้วลุกขึ้นเดินมาหาด้วยท่าทางนวยนาดน่าหมั่นไส้ในความคิดของแทนฤทัย ท่าทางเหมือนนางแมวยั่วสวาทคงคิดว่าผู้ชายเห็นแล้วจะวิ่งเข้าหาหล่อนสินะ

“เธอคงยังไม่รู้ว่าฉันกับราฟ เรา มีอะไรๆ หลายๆ อย่างที่ทำร่วมกันอยู่...”

ใบหน้าสวยจัดไม่เป็นรองใครเปี่ยมด้วยความมั่นใจจนแทนฤทัยรู้สึกเหมือนอากาศในห้องนี้มันน้อยเต็มที เธอยอมรับว่าพอลล่าเป็นคนสวยมากจนผู้หญิงด้วยกันยังอดอิจฉาไม่ได้ รูปร่างสูงโปร่งอกเป็นอกเอวเป็นเอวเจ้าหล่อนเป็นผู้หญิงที่รูปร่างสวยไม่มีที่ติด และแม้ว่าพอลล่าจะผ่านการศัลยกรรมมาแต่โครงหน้าเดิมของเจ้าหล่อนก็สวยไม่ด้อยกว่าใคร ยิ่งแต่งเติมถูกที่ถูกทางก็ยิ่งสวยเจิดจรัสจนน่าหลงใหล และแน่นอนว่าหากใครไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของเจ้าหล่อนมาก่อนก็ต้องหลงใหลรูปอันงดงามของพอลล่าเป็นธรรมดา คงรวมถึงราฟาเอลด้วยกระมัง ไม่ว่ายที่เธอจะคิดค่อนขอดไปถึงเขา  

“เหรอ แล้วบอกฉันทำไม ไม่ต้องกลัวฉันจะมาแย่งเศษเนื้อจากเธอหรอกนะ เพราะฉันกับเขาก็แค่ร่วมงานกันเท่านั้น คนอย่างแทมมี่ตัวเลือกเยอะแยะไม่ต้องมาทำทีหวงก้างเหมือนหมาตัวเมียที่กำลังติดสัดหรอก หรือถ้าหากเขาจะหลงรักฉันก็ไม่แปลก เพราะฉันสวยธรรมชาติ สดและซิงกว่า..”

แทนฤทัยยิ้มเยาะอีกฝ่ายบ้าง พอลล่าหน้าแดงก่ำใบหน้าสวยบิดเบ้ด้วยความเดือดดาล ไม่สามารถเก็บกักอาการดังนางพญาที่มักแสดงได้อย่างแนบเนียนยามอยู่ต่อหน้าบุคคลอื่นไว้ได้

“นี่ฉันก็แค่พูดด้วยดีๆ นะแทมมี่”

“เหรอ แต่ท่าทางและแววตาเธอมันไม่ได้บอกแบบนั้นนี่ อย่าแอ๊บเลยน่า”

“หึ เธอนี่มัน...”

“สวยและรวยมาก...” แทนฤทัยต่อให้ยิ้มๆ แล้วเดินไปนั่งที่เก้าอี้รับรองอีกฟากห้องเพื่อรอเจ้าของห้องที่กำลังประชุมอยู่ รู้อย่างนี้เธอไม่มาให้เสียเที่ยวหรอก