ตอนที่6.

ตอนที่6.

 “แหงล่ะ ใครจะเกิดมาโชคดีเหมือนเธอล่ะ เกิดมาบนกองเงินกองทองไม่ต้องทำอะไรก็พร้อมจะมีคนก้มหัวให้”

“คนเราถ้าไม่มีอะไรดี มีเงินอย่างเดียวก็ไม่ได้ทำให้ดูมีคุณค่าขึ้นมาหรอก คนเราสวย รวยและต้องฉลาดด้วยจึงจะเรียกว่าเจ๋งจริง ข้อนี้เธอก็รู้ดีจริงมั้ย”

“แน่นอน แล้วฉันก็มั่นใจว่าฉันเองก็มีดีไม่แพ้เธอหรอก” คราวนี้น้ำเสียงห้วนจัดใบหน้าแววตาขึงขุ่น

“อ๋อ เหรอ..”

แทนฤทัยแค่นยิ้มเมินหน้าหนีก้มอ่านเอกสารไปพลางๆ เหมือนเป็นการตัดบทสนทนากรายๆ และเป็นจังหวะเดียวกับประตูห้องเปิดออก ร่างสูงของราฟาเอลก็เดินเข้ามาในห้องพอลล่าก็รี่เข้าไปหาชายหนุ่มทันที

“ไฮ.. ราฟคิดถึงจังค่ะ เดี๋ยวนี้ราฟไม่โทร. หาพอลล่าเลยนะคะ”

พอลล่าร่ายยาวพยายามแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของราฟาเอลอย่างออกนอกหน้า แทนฤทัยเบะปากยิ้มเยาะชายหนุ่มที่หันมาสบตาเธอพอดี แต่ราฟาเอลก็วางสีหน้าท่าทางปกติ

“ผมมีงานต้องทำ ช่วงนี้ก็ยุ่งมาก คงไม่มีเวลาคุยกับคุณหรอกนะ คุณวิไล มาหาผมด่วนเลยนะครับ..”

ราฟาเอลแกะมือเรียวออกจากแขนตนเองแล้วเรียกเลขาของตนไม่นานร่างท้วมของเลขาสาวโสดวัยสี่สิบปีก็เดินมาหาเจ้านายหนุ่มอย่างว่องไวผิดกับรูปร่าง

“ค่ะท่านประธาน”

“เดี๋ยวพาคุณพอลล่าไปรับเช็กนะครับ แล้วก็เอาเอกสารและสัญญาให้เธอกลับไปอ่านแล้วนัดเธอมาทำสัญญาอาทิตย์หน้า ขอบคุณครับ”

 ชายหนุ่มส่งแฟ้มงานให้เลขาไปท่าทางของราฟาเอลตอนนี้แตกต่างจากตอนที่กวนประสาทเธอมากมายเหลือเกิน แทนฤทัยเฝ้ามองเขาอยู่เงียบๆ แล้วก็ต้องรีบหลบสายตาสีเขียวมรกตนั้นเมื่อเขาหันมา

“คุณวิไลจะดูแลคุณเองนะพอลล่า ตอนนี้ผมขอตัวก่อน มีงานสำคัญต้องไปทำ ไปกันเถอะแทมมี่..”

ว่าแล้วชายหนุ่มก็คว้ามือเรียวของแทนฤทัยเดินออกไปทันทีซึ่งแทนฤทัยเองก็มัวแต่อึ้งกับความรวดเร็ววิ่งไวของเขาแต่ก็เดินตามเขาเหมือนคนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว แต่ก็หันมายิ้มเยาะพอลล่าอย่างเหนือกว่า ในขณะที่พอลล่ากัดฟันกรอดมองตามหนุ่มสาวทั้งสองจนลับตาไปด้วยความเดือดดาล

“เชิญคุณพอลล่าไปที่ห้องดิฉันเลยค่ะ” วิไลบอกสาวสวยผู้ที่จะมาเป็นนางแบบแบรนด์สินค้าตัวใหม่ด้วยความสุภาพ

“ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน วันนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะคุยอะไรทั้งนั้น โอ๊ย งี่เง่า...”

หญิงสาวหันมาตวาดผู้สูงวัยกว่าแล้วเดินกระแทกเท้าจากไปอย่างไม่รักษามารยาท วิไลได้แต่มองตามสาวสวยไปอย่างเอือมระอาและซึ้งในคำว่า สวยแต่รูป จูบไม่หอม ถึงว่าสินะจ้านายเธอถึงไม่เสียเวลาเสวนาด้วย...

ทางด้านหนุ่มสาวซึ่งนั่งรถมาด้วยกันต่างก็นั่งเงียบกันมาตลอดทาง ต่างคนต่างอยู่ในห้วงความคิดอันสับสนของตนเองและเป็นแทนฤทัยเองที่ทนไม่ได้สุดท้ายเธอก็พูดขึ้นอย่างหงุดหงิด

“นี่ฉันขอกลับบ้านได้มั้ยไม่มีอารมณ์ทำงานร่วมกับใคร ปั๊มข้างหน้าน่ะ จอดเลย”

แทนฤทัยบอกคนขับที่เงียบมาตลอดทางด้วยความฉุนเฉียว จนบัดนี้เขาก็ยังทำหน้าที่คนขับรถได้ดีไม่มีขาดตกบกพร่องและยังไม่พูดกับเธอทั้งที่ก่อนหน้านั้นเขาเป็นคนจูงมือเธอขึ้นรถมาเองแท้ๆ 

“นี่นาย หูแตกรึไงหา ฉันบอกว่าให้จอดรถฉันจะลง ฉันจะกลับบ้าน ไม่ทงไม่ทำแล้วงานน่ะ”

“หุบปากสักนาทีก็ไม่มีใครว่าเธอเป็นใบ้หรอกนะแทมมี่”“นี่นาย..”

แทนฤทัยถึงกับพูดไม่ออกเมื่อเจอคำพูดเรียบๆ ของเขาที่แม้จะพูดกับเธอแต่ก็ไม่ได้หันมามองคนนั่งข้างๆ ด้วยซ้ำว่าหน้าแดงหน้าดำเพราะความโกรธจัดแค่ไหน

“เอาล่ะฉันจะเติมน้ำมัน ส่วนเธอจะไปเข้าห้องน้ำทำธุระอะไรก็แล้วแต่ฉันให้เวลาครึ่งชั่วโมง ที่ปั๊มนี้มีร้านอาหารร้านกาแฟ จะกินอะไรก็ไปหากินเอาเอง แล้วก็อย่าคิดเบี้ยวหนีกลับบ้านล่ะ เพราะไม่อย่างนั้นเธอกับฉันเห็นดีกันแน่...”

ราฟาเอล บอกเหมือนสั่งเสียมากกว่าและมองเธอด้วยแววตาจริงจัง แต่นั่นมันเป็นเหมือนการท้าทายเธอในตัว แทนฤทัยเม้มริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจ...

ตั้งแต่เกิดมาเธอไม่ว่าเธออยากได้อะไรก็ต้องได้และไม่เคยมีใครขัดใจเธอหรือใช้น้ำเสียงเหมือนสั่งเธอแบบนี้ แบบที่ผู้ชายคนนี้ทำยิ่งทำให้เธอเดือดดาล

คงจะอารมณ์เสียที่ไม่มีเวลากกยายพอลล่าล่ะสิ แล้วทำเป็นว่าห่วงงานแต่สุดท้ายก็มาอารมณ์เสียใส่เธอ คนทุเรศ ผู้ชายเฮงซวย...

 นึกว่าเธออยากจะมาด้วยรึไง หากไม่ใช้เพราะบิดาได้ปรามาสไว้ว่ากลัวแพ้ไม่กล้าทำงานร่วมกับเขาล่ะก็ เธอไม่มีวันเข้าใกล้ผู้ชายคนนี้เด็ดขาด หญิงสาวสะบัดหน้าพรืดนึกชังน้ำหน้าเขานัก

พอเขาจอดรถแทนฤทัยก็ลงจากรถด้วยความโกรธจัดกระแทกปิดประตูใส่หน้าเขาอย่างแรงแล้วเดินลงส้นไปเข้าห้องน้ำเพื่อสงบสติอารมณ์และคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไป เธอจะไม่มีวันแพ้ผู้ชายคนนี้และจะไม่มีวันฟังคำสั่งเขาด้วยนั่นคือสิ่งที่หญิงสาวคิดขณะมองหาทางออกให้ตัวเอง แล้วดวงตากลมโตก็เบิกกว้างอย่างยินดีเมื่อเห็นรถตู้โดยสารคันหนึ่งวิ่งมาแวะเติมน้ำมันในปั๊มพอดี...

“หึ ใครจะทนเดินทางร่วมกับผู้ชายปากร้ายใจขี้เก๊กอย่างนายได้ นายราฟอยากไปก็เชิญไปคนเดียวเถอะ...” หญิงสาวยิ้มเจ้าเล่ห์...

เมื่อเติมน้ำมันราฟาเอลเติมน้ำมันเสร็จแล้วก็นำรถมาเช็คลมเช็คยางรถยนต์เพื่อความปลอดภัยในการเดินทาง แต่ก็ไม่ลืมที่จะปรายตามองหญิงสาวซึ่งเดินเข้าห้องน้ำไปทำธุระส่วนตัว ท่าทางของเขาเหมือนไม่ได้ใส่ใจอะไรแต่จริงๆ แล้วเขาใส่ใจทุกรายละเอียดทุกอย่างรอบกายและรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไร

ชายหนุ่มยกยิ้มกับตัวเองอย่างนึกสนุกไปด้วยแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำบ้างก่อนจะออกมาหากาแฟดื่มด้วยท่าทางแสนสบายสักครู่ก็ยกนาฬิกาข้อมือดูเวลาก่อนจะโทรศัพท์หาคนที่คอยติดตามรักษาความปลอดภัยให้กับตนเองห่างๆ