ตอนที่ 8 ในวันที่ไม่มีเธอ

ปึก...

" เอามาอีก " เสียงทุ้มบอกบริกรที่อยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์เหล้า

หลังจากปล่อยให้น้ำตาไหลรินอยู่สักพัก เย่วเฟิ่งก็ย้ายตัวเองมานั่งที่บาร์เหล้าในผับด้านล่างของโรงแรมอัครา เขาไม่อยากกลับเข้าไปนั่งในงานอีกเพราะคิดว่าอย่างไรคงจะได้เจอกับปาลิตาอีกเป็นแน่

ผู้หญิงที่มีใบหน้าเหมือนเมธิญา...

ถ้าไม่ได้ยินพิมมาดาเลขาของญาติผู้พี่ของเขาเล่าเรื่องราวของเธอให้ฟัง เขาคงคิดว่าเธอคนนี้คือเมธิญาของเขาอย่างแน่นอน

แต่ความจริงยังไงก็คือความจริง ฝีมือการศัลยกรรมใบหน้าของหมอพาขวัญที่ทำให้ญาดาพี่สะใภ้ของเขากลายเป็นรินรดาและทำให้รินรดากลับมาเป็นญาดาได้อีกครั้งนั้น...มันก็แน่ชัดอยู่แล้ว

ปาลิตา...ก็แค่ผู้หญิงที่ศัลยกรรมใบหน้าเหมือนเมธิญาคนรักเก่าของเขาก็เท่านั้น

เขายังทำใจไม่ได้...นี่เขาเสียเธอไปแล้วจริงๆอย่างนั้นเหรอ มันสายไปแล้วใช่ไหม...ทั้งๆที่เขากำลังจะกลับไปขอโอกาสจากเธอเนี้ยนะ

แต่อาเหลียงไม่เคยทำงานพลาด...

อึก...อึก

" เอามาอีก " มือหนาวางแก้วเหล้าลงพร้อมกับบอกชายหนุ่มที่ทำหน้าที่ของตนอยู่

แก้วแล้วแก้วเล่า...ไม่รู้กี่แก้วต่อกี่แก้วที่เขาดื่มมันเข้าไป ... อย่างน้อยแค่สักเสี้ยววินาทีก็ยังดีที่ทำให้เขาลืมความเจ็บปวดนี้ได้

นี่มันคงเป็นเวรกรรมสินะ...เขารู้ว่าเธอจะเจ็บปวดแต่เขาก็ยังเลือกที่จะทิ้งเธอมา

เมื่อดื่มจนรู้สึกว่าไม่ไหวแล้วชายหนุ่มจึงพาร่างกายที่ไร้หัวใจเดินโซเซมาตามทางเดินของผับด้านล่างที่เชื่อมกับล็อบบี้ของโรงแรม ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าจะอยู่ร่วมงานอาฟเตอร์ปาร์ตี้ที่เจ้าบ่าวและเจ้าสาวจัดขึ้นจึงจองห้องพักเอาไว้

ที่ไหนได้...ต้องมานั่งกินเหล้าเคล้าน้ำตาอยู่คนเดียว

มือหนาเกาะผนังเพื่อพยุงตัวไว้เป็นระยะๆ บางจังหวะที่คิดว่าไม่ไหวเขาก็จะแนบแผ่นหลังพิงผนังและยืนนิ่งอยู่ซักพัก ต่อเมื่อตั้งสติได้ขายาวก็ก้าวเดินต่อ

อีกมุมของด้านล่างโรงแรม หญิงสาวในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์กำลังกอดอกยืนมองชายหนุ่มที่เดินออกจากผับอยู่ คิ้วบางขมวดเป็นปม...เธอกำลังคิดว่าจะเข้าไปช่วยเขาดีมั้ย

แต่ช่างเถอะ...รอดูไปก่อน ถ้าล้มแล้วค่อยว่ากัน

วันต่อมา

หลังจากที่ปล่อยตัวเองให้จมอยู่กับความเศร้ามาตลอดทั้งวัน เย่วเฟิ่งก็คิดขึ้นได้ว่าตัวเองควรทำอะไรสักอย่าง ถ้าอยู่เฉยๆแบบนี้เขาต้องเป็นบ้าตายแน่ๆ

" ไง...เมื่อคืนหายไปไหนมา ถูกสาวหิ้วหรือไปหิ้วสาว ในงานเลี้ยงชั้นไม่เห็นหน้านายเลย " หลังจากขับรถออกจากคอนโดที่ซื้อไว้เขาก็ขับตรงมาที่บ้านของคุณหญิงย่าทัศนาวรรณ

ความจริงเขาแค่อยากมาคุยกับท่านเพียงลำพังเพราะเวลาที่เขาเป็นทุกข์หรือมีความสุขคุณหญิงทัศนาวรรณเหมือนท่านจะดูออก ท่านมักจะมีคำพูดที่ทำให้คนฟังอย่างเขารู้สึกสบายใจขึ้นมาทันที แต่นี่...สิ่งที่คิดไว้ดูท่าว่าจะไม่เป็นดั่งหวัง

เจ้าบ่าวเจ้าสาวที่ควรอยู่สวีตกันสองต่อสองที่บ้านของตัวเองมานั่งเป็นบุคคลที่สามของเขาเสียแล้ว ยังไงดีล่ะทีนี้...เขาจะได้คุยกับคุณหญิงย่ารึเปล่า

" เจ้าบ่าวอย่างนายมีเวลามาแอบดูชั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ชั้นก็อยู่ในงานแต่นายไม่เห็นเอง " เย่วเฟิ่งตอบคนที่นั่งอยู่บนโซฟารับแขกก่อนหน้า

" ผับที่นายไปนั่งดื่มเมื่อคืนอยู่ในโรงแรมของชั้น...นายอย่าลืมสิ " ภาคินเอ่ยดักคนที่คิดจะโกหก

" หึ...ลูกน้องนายนี่ซื่อสัตย์ซะจริงๆเลยนะ ว่าแต่พี่สะใภ้ของชั้นไปไหนซะล่ะ "

" นู่น...อยู่ในครัวนู่น อุตส่าห์ว่าจะได้อยู่สวีตกันสองคนแต่อยู่ๆเมียชั้นก็นึกอยากกินตะโก้ฝีมือคุณย่าซะอย่างนั้น เลยต้องเป็นสารถีขับรถพาไปซื้อของแล้วก็พามาหาคุณย่าเนี้ย "

" หึ...เอาน่า...รักเมียก็ต้องยอมเมียไม่ใช่เหรอ " เย่วเฟิ่งหัวเราะ

" มีอะไรสนุกๆเหรอคะ ขอฟังด้วยคนสิ " เสียงหวานเอ่ยแทรกในจังหวะที่เย่วเฟิ่งกำลังหัวเราะอยู่ ชายหนุ่มสองคนมองไปยังต้นเสียง

ความทุกข์ที่มีก่อนหน้าเริ่มเบาบางเมื่อได้คุยเล่นกับญาติผู้พี่ แต่ตอนนี้เย่วเฟิ่งกลับยิ่งรู้สึกเป็นทุกข์หนัก ขอบตาร้อนผ่าวจนเขาต้องกำมือแน่นเพื่อข่มอารมณ์เศร้าไว้ พี่สะใภ้ของเขาเดินออกมาพร้อมปาลิตาหญิงสาวที่ศัลยกรรมใบหน้าเหมือนคนรักเก่าของเขา

" ไม่มีอะไรหรอก พี่กำลังถามอาเย่วว่าเมื่อไหร่จะมีข่าวดีกับเค้าซักที " ภาคินตอบภรรยาสาว

" นั่นน่ะสิคะ ถ้ามีแล้วอย่าลืมพามาแนะนำให้หนูยิ้มรู้จักนะคะ " ญาดาส่งยิ้มหวานให้ญาติสามีพร้อมกับวางจานขนมที่พึ่งทำเสร็จลงบนโต๊ะ

" นี่คุณปาลิตา...หลานสาวคุณหญิงพิมลแม่เลี้ยงของหนูยิ้มเค้าน่ะ " ภาคินเอ่ยแนะนำหญิงสาวให้ญาติผู้น้องของตัวเองรู้จัก

" สวัสดีครับ เจอกันอีกแล้วนะครับ " เย่วเฟิ่งฝืนส่งยิ้มให้หญิงสาวตรงหน้า ความจริงเขาอยากทำความรู้จักเธอให้มากกว่านี้...เขาอยากรู้ว่าทำไมเธอถึงศัลยกรรมใบหน้าเหมือนเมธิญา ทั้งๆที่สองคนนี้ก็ไม่น่าจะมีความเกี่ยวข้องกันได้

" สวัสดีค่ะ คุณนั่นเอง...ดิชั้นก็ยังนึกๆอยู่ว่าเคยเจอคุณที่ไหน " เย่วเฟิ่งมองเข้าไปในดวงตาของหญิงสาว นัยน์ตาเรียวเรียบนิ่งไม่วูบไหวเขาเป็นคนแปลกหน้าสำหรับเธอ ชายหนุ่มพยายามจับพิรุธว่าเธอคนนี้จะรู้จักเขาบ้างหรือเปล่า แต่ก็ไม่เลย...เธอไม่ใช่เมธิญา

" ครับ...เอ่อเฟิ่งชุนวันที่คุณป้าไป่ชิงจะกลับฝากนายไปส่งท่านที่สนามบินหน่อย " เพราะไม่อยากพูดคุยกับปาลิตาให้หัวใจเจ็บช้ำหนักขึ้นอีกเย่วเฟิ่งส่งยิ้มให้ปาลิตาแล้วจึงรีบหันมาพูดกับญาติผู้พี่ของตัวเอง

" อ้าว...ไหนว่านายจะรอกลับด้วยกัน "

" ไม่ ชั้นจะไปวันนี้เลย มีธุระต้องไปทำต่อ "

" รีบขนาดนั้น ? ... ที่บริษัทมีปัญหาเหรอ "

" เปล่าหรอก...ชั้นยังไม่ได้กลับจีน จะไปที่อื่น " เย่วเฟิ่งตอบแค่นั้น...

" อึ้ม...ถ้ามีอะไรก็โทรมาแล้วกัน " ภาคินสบตากับญาติสนิทเหมือนรู้ใจกัน หากคนตรงหน้าไม่พูดเขาก็จะไม่ถาม ต่อเมื่ออีกฝ่ายเดือดร้อนขอความช่วยเหลือเขาก็เต็มใจ

" อึ้ม...ชั้นจะเข้าไปลาคุณป้ากับคุณย่าก่อน ...เอ่อ ไปก่อนนะครับ " เมื่อพูดกับคนที่นั่งอยู่ข้างๆเสร็จเย่วเฟิ่งก็หันมาหาสองสาวที่นั่งอยู่อีกฝั่ง

หลังจากเดินออกจากห้องรับแขกได้เย่วเฟิ่งก็เดินมาลาคุณหนูใหญ่ตระกูลจางซึ่งมีศักดิ์เป็นป้าของเขาและคุณหญิงย่าทัศนาวรรณ ก่อนหน้าจะเดินทางมาที่นี่เขาตั้งใจที่จะมาพักผ่อนอยู่สักระยะและรอกลับเมืองจีนพร้อมกับคุณป้า แต่พอรู้ข่าวของเมธิญาทำให้เขาอยู่เฉยไม่ได้ เขาต้องกลับไปที่นั่น...เขาอยากเห็นด้วยตาตัวเอง ว่าเธอจากไปแล้วจริงๆ