นพมาศ ชอบชนの小説

" ที่นี่แหละครับนาย " ชายหนุ่มร่างสูงชี้ตำแหน่งบอกจุดเมื่อทั้งคู่เดินมาถึงจุดหมายเย่วเฟิ่งค่อยๆก้าวเท้ามายังป้ายชื่อที่อยู่หน้าหลุมศพของหญิงสาวภาพในวันวานที่ยังมีกันและกันหลั่งไหลเข้ามาในหัว หยาดน้ำตาไหลรินเมื่อสายตาสบเข้ากับชื่อของเธอที่ตั้งเด่นอยู่ตรงหน้าร่างใหญ่คุกเข่านั่งลงอย่างหมดแรง มือหนาค่อยๆเอื้อมไปลูบคลำตัวอักษรที่สลักอยู่บนแผ่นป้าย" เมย์ อึก...อึก ฮือ " ลูกน้องคนสนิทก้าวถอยหลังเมื่อเห็นแผ่นหลังหนาโยกไหว แม้จะไม่รู้จักคนรักเก่าของเจ้านายเป็นการส่วนตัวแต่เรื่องราวความรักของทั้งคู่ลู่จื่อเหลียงรับรู้เป็นอย่างดีเย่งเฟิ่งใช้เวลาอยู่ที่สุสานฝังศพของเมธิญานานร่วมสองชั่วโมงเขาจึงเดินออกมาด้านหน้าตรงจุดที่อาเหลียงจอดรถรออยู่" นายโอเคมั้ยครับ "" .... " นายน้อยตระกูลจางพยักหน้า ขายาวก้าวขึ้นรถทันที" นายจะไปไหนต่อครับ " ลูกน้องคนสนิทเอ่ยถาม" โรงพยาบาล H " เสียงทุ้มตอบกลับด้วยแววตาหม่นเศร้า" ครับ " อาเหลียงเงยหน้าขึ้นมองกระจกด้านหลังก็เห็นเจ้านายหนุ่มนั่งเบนหน้าออกนอกหน้าต่าง เมื่อเห็นเจ้านายเป็นทุกข์เขาที่เป็นลูกน้องก็ย่อมรู้สึกเป็นทุกข์ตามไปด้วย" ไม่ต้องรอหรอกนะ นายมีอะไรก็

ปึก..." เอามาอีก " เสียงทุ้มบอกบริกรที่อยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์เหล้าหลังจากปล่อยให้น้ำตาไหลรินอยู่สักพัก เย่วเฟิ่งก็ย้ายตัวเองมานั่งที่บาร์เหล้าในผับด้านล่างของโรงแรมอัครา เขาไม่อยากกลับเข้าไปนั่งในงานอีกเพราะคิดว่าอย่างไรคงจะได้เจอกับปาลิตาอีกเป็นแน่ผู้หญิงที่มีใบหน้าเหมือนเมธิญา...ถ้าไม่ได้ยินพิมมาดาเลขาของญาติผู้พี่ของเขาเล่าเรื่องราวของเธอให้ฟัง เขาคงคิดว่าเธอคนนี้คือเมธิญาของเขาอย่างแน่นอนแต่ความจริงยังไงก็คือความจริง ฝีมือการศัลยกรรมใบหน้าของหมอพาขวัญที่ทำให้ญาดาพี่สะใภ้ของเขากลายเป็นรินรดาและทำให้รินรดากลับมาเป็นญาดาได้อีกครั้งนั้น...มันก็แน่ชัดอยู่แล้วปาลิตา...ก็แค่ผู้หญิงที่ศัลยกรรมใบหน้าเหมือนเมธิญาคนรักเก่าของเขาก็เท่านั้นเขายังทำใจไม่ได้...นี่เขาเสียเธอไปแล้วจริงๆอย่างนั้นเหรอ มันสายไปแล้วใช่ไหม...ทั้งๆที่เขากำลังจะกลับไปขอโอกาสจากเธอเนี้ยนะแต่อาเหลียงไม่เคยทำงานพลาด...อึก...อึก" เอามาอีก " มือหนาวางแก้วเหล้าลงพร้อมกับบอกชายหนุ่มที่ทำหน้าที่ของตนอยู่แก้วแล้วแก้วเล่า...ไม่รู้กี่แก้วต่อกี่แก้วที่เขาดื่มมันเข้าไป ... อย่างน้อยแค่สักเสี้ยววินาทีก็ยังดีที่ทำให้เขาลืมคว

" ไปไหนมา "ชายหนุ่มเอ่ยถามหญิงสาวที่เดินยิ้มมา" เห็นเพื่อนนายนั่งอยู่คนเดียวเลยชวนไปซื้อน้ำด้วยกันน่ะ " คนที่ตอบไม่ใช่คนที่เขาถามแต่กลับเป็นเพื่อนในกลุ่มที่เรียนคณะเดียวกัน" ชั้นไม่ได้ถามนาย " เย่วเฟิ่งตวัดสายตามองเพื่อนตัวเองอย่างไม่พอใจ" หึ...นายก็รู้ว่าคณะเรามีแต่เสือสิงห์กระทิงแรดแล้วก็ยังกล้าปล่อยให้เธอนั่งอยู่คนเดียวได้เนี้ยนะ " ทอยแสยะยิ้มเอ่ยกับเพื่อนรักพอเห็นว่าเพื่อนตัวดีของเขาย้อนกลับมาที่ตึกทอยก็รู้ได้ในทันทีว่าเพื่อนคนนี้พาใครบางคนมาด้วย ก็ดูจากท่าทางการเดินที่รีบร้อนของมันสิเขาชอบผู้หญิงคนนี้...แต่ดูท่าแล้วงานนี้คงจะยากเพราะงูจงอางตัวนี้มันหวงไข่เอามากๆ ซะด้วยทอยแอบชอบเมธิญาตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอ ตอนนั้นเธอไปทำงานพิเศษที่ตึกกลางของมหาวิทยาลัยซึ่งช่วงนั้นเขาก็ไปช่วยงานอาจารย์พอดี เมธิญาเป็นคนน่ารัก เธอใจดี ยิ้มแย้มกับทุกคน เขาประทับใจเธอมากจนตามสืบว่าเธอเรียนที่คณะไหนไม่นานทอยก็รู้ว่าหญิงสาวเรียนสถาปัตยกรรม เขาเฝ้ามองเธออยู่ห่างๆเพราะไม่กล้าเข้าไปทำความรู้จัก แต่แล้ววันหนึ่งสวรรค์ก็เข้าข้างเมื่อเขาเห็นเจย์เพื่อนในกลุ่มนั่งอยู่ข้างๆเธอ เมื่อเขาเดินเข้าไปทักเจย์ก็แ

" อาเย่ว ... ทางนี้ " มือเล็กยกขึ้นพร้อมกับโบกไปมาเมื่อเห็นคนที่ตัวเองรออยู่เปิดประตูรถออกมา" สุดหล่อของเธอมาแล้วงั้นชั้นไปดีกว่า " พริสซี่ยิ้มพร้อมกับลุกจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่" บ้า...นายนั่นไม่ใช่ของฉันสักหน่อย " เมธิญาเอ่ยกับเพื่อนใหม่ พริสซี่เป็นเพื่อนที่เรียนห้องเดียวกับเธอและสนิทกันที่สุดในบรรดาเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆหลังจากเรียนจบไฮสคูลที่โรงเรียนเดิมแล้วเมธิญาก็สอบชิงทุนเรียนต่อมหาวิทยาลัยชั้นนำได้ซึ่งก็โชคดีที่เธอได้เรียนที่เดียวกับเย่วเฟิ่งอีก แม้จะเรียนคนละสาขาก็ตามแต่ทั้งคู่ก็ยังตัวติดกันเหมือนเดิม" จ้า...ไม่ใช่ของเมย์ แล้วของใครล่ะจ๊ะ ตัวติดกันตลอด เอาล่ะ...ไปละ ไม่อยากอยู่เป็นกอขอคอ " พริสเก็บของเสร็จก็เอ่ยลาและเดินออกจากโต๊ะไป ซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกับที่เย่วเฟิ่งเดินเข้ามาทั้งคู่ทักทายกันเล็กน้อย เมื่อพริสเดินไปเย่วเฟิ่งก็เดินเข้ามานั่งข้างๆ เธอ เมธิญานึกถึงคำพูดของพริสที่พูดเมื่อสักครู่ ใช่...เธอกับอาเย่วตัวติดกันตลอดแต่ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาก็เป็นเพียงเพื่อนสนิทกันเท่านั้น เธอมักจะบอกใครต่อใครว่าเขาคือเพื่อนและเขาเองก็เช่นกัน เวลาที่ใครถามเขาก็จะบอกว่าเธอคือเพ

ต่อให้คนสักกี่ล้านบนโลกดูถูกให้ตัวเราเจ็บช้ำ ขอเพียงเราไม่ใส่ใจ ไม่ตอกย้ำเอาความคิดของคนอื่นมาทำให้เราเป็นทุกข์ เศร้าหมอง เราก็จะมีความสุขอย่าดูถูกตัวเอง...เมธิญาเชื่อในความดี...เธอหวังว่าความดีที่ทำอยู่ทุกวันนี้จะส่งผลให้เธอเจอเรื่องดีๆ ในวันข้างหน้าได้ เธอไม่อายที่จะบอกใครว่าตัวเองเป็นเด็กกำพร้าฐานะทางบ้านยากจน การกระทำของเราเป็นตัวกำหนด...วันนี้เธอเชื่อแล้วว่าความดีจะทำให้เธอเจอเรื่องดีๆ....อย่างการที่ได้รู้จักกับเจย์ก็เป็นเรื่องดีๆที่เธอไม่คิดว่าตัวเองจะได้เจอเช่นกันเขาเป็นคนมาเปลี่ยนชีวิตของเธอจริงๆ..." วันนี้ทำได้ดีมาก " หลังจากเปิดประตูหน้าตึกรับเธอเข้ามาด้านใน เจย์ก็เอ่ยชมเธอทันที" ใช่มั้ยล่ะ " เด็กสาวยิ้มและหัวเราะอย่างมีความสุข เธอนึกไปถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าเมธิญาออกจากบ้านและเดินทางมาถึงโรงเรียนเหมือนปกติของทุกๆวัน ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอมักจะระแวงและไม่มีความสุขเมื่อคิดว่ามาโรงเรียนแล้ววันนี้เธอจะโดนแกล้งอะไรบ้างตอนนี้เธอไม่ได้รู้สึกแบบนั้นอีกแล้ว หลังจากลงจากรถประจำทางได้เมธิญาก็เดินตรงมาที่ห้องเรียนของตัวเองเลยเพราะวันนี้เธอตื่นสายกว่าทุกวันเลยทำให้มาถึงโรงเรีย

เมธิญาเดินตามเด็กหนุ่มมาโดยที่ไม่รู้ว่าเขาชื่ออะไร และเขากำลังจะพาเธอไปที่ไหน เวลานี้เด็กสาวใช้แค่ความรู้สึกล้วนๆ ... ความรู้สึกที่บอกว่า เขาคนนี้ไว้ใจได้" ที่นี่ที่ไหน " เสียงใสเอ่ยถามเด็กหนุ่มร่างสูง ตอนนี้เขาพาเธอเดินมาหยุดอยู่หน้าตึกเก่าๆหลังหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนของเธอนักติ๊ด...ติ๊ด เขาไม่ตอบคำถามเช่นเดิม เมธิญามองมือแกร่งทาบนิ้วลงบนปุ่มเพื่อสแกนลายนิ้วมือ เขาเปิดประตูพาเธอเดินเข้าไปด้านในและเมื่อก้าวผ่านประตูบานนั้นมาได้เมธิญาก็ต้องตกตะลึงกับสิ่งที่ตัวเองได้เห็นทุกสิ่งทุกอย่างมันช่างแตกต่างกับด้านนอกโดยสิ้นเชิง คนข้างนอกจะมองเห็นแค่ว่าตึกนี้เก่าและดูทรุดโทรมแต่ใครจะรู้ว่าด้านในนั้นสวยหรูแค่ไหน ข้าวของทุกอย่างดูมีราคาแพง ขนาดพรมบนพื้นยังน่าจะแพงกว่าที่นอนที่บ้านของเธออีกมั้ง" เอาล่ะ...ด่านแรกเธอพึ่งจะชนะใจตัวเองได้ ด่านต่อไปก็ต้องเรียนรู้วิธีการป้องกันตัวเอง "" นายทำแบบนี้ทำไม ช่วยฉันทำไม " เมธิญาเอ่ยถามด้วยความสงสัย" รำคาญลูกตา ไม่ชอบเห็นคนถูกแกล้งบ่อยๆ เอาเป็นว่าต่อไปนี้ทุกเย็นหลังเลิกเรียนเธอมารอชั้นที่หน้าประตูนี่ก็แล้วกัน "" เอ่อ ตะ แต่ว่า...ตอนเย็นชั้นต้องทำง