6

"นี่คือ..." ยูใช้นิ้วโป้งและนิ้วชี้บีบริมฝีปากล่างของตัวเอง ยืนนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง "...คอลเลคชั่นโมเดลจิ้งจอกเหรอครับ"

"ใช่แล้วครับ" เบนยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายผ่านแว่นกลมโตของเขา "แต่ขอโทษนะครับ ที่ไม่มีของที่คุณหาอยู่" เขาค้อมศีรษะเล็กน้อยขอโทษ ขณะที่ยูหยิบโมเดลจิ้งจอกที่วางบนเคาน์เตอร์แต่ละตัวขึ้นมาดูอย่างเบามือ ก่อนที่จะหันกลับมาที่เบน แต่เหมือนเขาจะรู้ว่ายูจะถามเรื่องอะไร "โมเดลจิ้งจอกน้ำเงินของผมมีคนเสนอราคาที่สูงมากๆ และเขาก็ดูอยากได้มันเอามาก ผมเลย...ต้องยอมขายน่ะครับ"

"อ้อ...แล้วราคาที่สูงมากๆ นี่คือเท่าไหร่เหรอครับ"

"ห้าหมื่นบาทครับ"

"ห้าหมื่น!!" คิวพูดเสียงดังด้วยความตกใจ "โมเดลตัวแค่นี้เนี่ยนะ" เขาหันไปมองโมเดลจิ้งจอกตัวอื่นๆ ที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ ก่อนพ่นลมออกจากปาก

"เออ...มีแค่โมเดลจิ้งจอกสีน้ำเงินแบบเดียวเท่านั้นแหละครับ ที่ราคาสูงขนาดนั้น ส่วนโมเดลที่เหลือราคาหลักพันแค่นั้นเอง"

"ว้าว!! ราคาต่างกันมากเลยนะครับ" คิวยังพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

"ใช่ครับ แต่ถ้าเป็นช่วงประมาณหกปีก่อนหน้านี้ละก็..." เบนกลอกตาขึ้นเหมือนพยายามนึกอยู่ไม่กี่วินาที ก่อนจะเริ่มเล่าความทรงจำวันแรกๆ ของคอลเลคชั่นจิ้งจอกให้คิวและยูฟัง พลางผายมือเชิญให้ทั้งคู่นั่งลงบนเก้าอี้ตรงหน้าเคาน์เตอร์ ก่อนเขาจะหันกลับไปเคาน์เตอร์เล็กๆ ด้านหลังเพื่อชงกาแฟสำเร็จรูปแบบซองในแก้วเซรามิกสีขาวสามใบ แต่ยังคงเล่าเรื่องราวในความทรงจำของเขาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น และลื่นไหลราวกับเหตุการณ์นั้นเพิ่งเกิดไปเมื่อวาน ก่อนที่เบนจะถือแก้วกาแฟทั้งสามแก้ว มาวางบนเคาน์เตอร์ และนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามของยูและคิว

เบนจำรายละเอียดของวันนั้นได้เป็นอย่างดี เพราะเป็นวันที่เขาเปิดร้านวันแรก และยังไม่มีลูกค้าเลยสักคน จนเกือบจะได้เวลาปิดร้าน ก็มีผู้ชายรูปร่างผอม ตัวเล็ก ใส่แว่นหนาเตอะ ทรงผมยุ่งฟูเหมือนรังนก มีท่าทางหันรีหันขวางพร้อมกับกระเป๋าผ้าสีขาวไร้ลวดลายอยู่หน้าร้าน เขาคิดว่าต้องเป็นลูกค้าคนแรกของเขาแน่ๆ เลยรีบพุ่งเข้าไปหา พอพยายามจะเชิญชายคนนั้นเข้ามาในร้านก่อน เขาก็มีท่าทีเหมือนจะเดินกลับ แต่เบนกลับคะยั้นคะยอจนเขาเดินตามเข้ามาในร้านอย่างไม่ค่อยเต็มใจมากนัก เบนพยายามแนะนำสินค้าอย่างสุดความสามารถเพื่อจะให้เขาเป็นลูกค้าคนแรกให้ได้ แต่สุดท้ายเขาก็เอ่ยประโยคแรกขึ้นมา จนเบนต้องชะงักค้างอยู่อย่างนั้นครู่หนึ่ง เพราะประหลาดใจกับสิ่งที่ได้ยิน "ผมมีโมเดลของผมมาให้คุณดูครับ" ชายคนนั้นด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง และมีท่าทีกังวลไม่กล้าสบตาตรงๆ เบนยืนนิ่งไปครู่ใหญ่ไม่รู้จะปฏิเสธอย่างไรดี เพราะตัวเขาเองก็ไม่ได้มีเงินมากมายอะไร เพราะเงินที่มีทั้งหมดลงทุนไปกับร้านนี้หมดแล้ว คงเพราะชายคนนั้นเห็นปฏิกิริยาของเบนที่เหมือนจะพูดปฏิเสธ เขาเลยรีบพูดขึ้นมาก่อน "ลองดูก่อนก็ได้ครับ ผมจะไม่ขอร้องอ้อนวอนให้คุณรับงานของผม แต่ขอแค่โอกาสที่คุณจะได้เห็นมันสักครั้งเท่านั้นเอง" เบนยืนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะชวนเขามานั่งตรงเคาน์เตอร์และยื่นน้ำให้เขาขวดหนึ่ง เขาขอบคุณ และเปิดดื่มรวดเดียวเกือบหมดขวด คงเพราะคอแห้ง

หลังจากนั้น เขาก็เริ่มพูดให้ฟังว่า ช่วงหลายวันนี้ เขาตระเวนไปทุกร้านที่พอจะมีโมเดลวางขาย แต่ยังไม่ทันที่จะได้เห็นโมเดลของเขา เจ้าของร้านก็รีบปฏิเสธ จนเหลือแค่ร้านผมที่เขาบังเอิญเข้ามาแล้วเห็นว่าป้ายหน้าร้านขึ้นว่าเพิ่งเปิดร้านวันแรก เลยมีท่าทีกังวลว่าควรลองเข้ามาดูไหม เพราะจากที่โดนปฏิเสธมาตลอด เขาก็แทบไม่เหลือความมั่นใจอยู่เลย แต่พอคิดว่า ถ้าไม่ลองดูอีกครั้งเขาก็เหมือนกลับไปเริ่มต้นใหม่ หรืออาจต้องเดินทางไกลขึ้น เพื่อไปเสนอผลงานของเขา แต่ต้องหลังจากที่เขามีความเชื่อมั่นกลับมา