LOGINShare
บทที่ 90—ประกาย
publish date:
2026-04-15 20:35:00อเล็กซานดร์
ฉันเพิ่งจะพ้นธรณีประตู ฉันก็ได้ยิน:
— ...อเล็กซานดร
Latest chapter
จงจำฉันไว้ บทที่ 150 — ราคาของเลือด
คาสซานดราเสียงพึมพำพองโตขึ้น ทุกวันมากขึ้นอีกนิด ราวกับกระแสน้ำดำมืดที่ขึ้นสูงท่ามกลางหัวใจของกำแพงชื้นแฉะและไม่มีวันลดลง คืบคลานไปในทางเดินแคบๆ ส่งเสียงหวีดหวิวระหว่างลูกกรงบิดเบี้ยว เลื้อยเข้าไปในเสียงกระซิบหอบหายใจของโรงอาหาร จนกระทั่งมันทำให้อากาศเองอิ่มตัว ถึงขนาดที่พวกเขาไม่พูดถึงเพียงเจ้าหญิงที่ตกลงมาจากแท่นฐานของนางอีกต่อไป แต่พูดถึงตัวฉัน คาสซานดรา ผู้ที่ไม่ยอมอ่อนข้อ ผู้ที่พวกเขาขนานนามแล้วว่า รอยกัด ผู้ที่หัวเราะเมื่อเลือดพุ่งกระเซ็นและความเจ็บปวดกลายเป็นการแสดงและรอบตัวฉัน โดยที่ฉันไม่ได้เรียก โดยที่ฉันไม่ได้เรียกร้อง ฝูงหมาป่าก็เริ่มถักทอขึ้น เส้นใยต่อเส้นใย วงล้อมที่ไม่มั่นคงแต่กำลังเติบโต ประกอบด้วยผู้หญิงที่เดินเข้ามาใกล้ด้วยฝีเท้าลังเล บ้างพร้อมด้วยเศษอาหารเล็กๆ น้อยๆ ที่ขโมยมาได้ราวกับเป็นเครื่องบูชาอันงุ่มง่าม บ้างพร้อมด้วยคำสารภาพที่กระซิบกระซาบราวกับพวกนางกำลังปลดเปลื้องภาระที่เป็นพิษออกไป และแล้วก็ยังมีพวกที่ไม่ได้นำสิ่งใดมาให้ ไม่มีแม้แต่ท่าทาง ไม่มีแม้แต่คำพูด แต่ยังคงปักหลักอยู่ตรงนั้น นิ่งงัน เพียงแค่ได้รับการหล่อเลี้ยงจา
จงจำฉันไว้ บทที่ 149 — ฝูงหมาป่า
คาสซานดราความมืดได้กักขังฉันไว้ ไม่ใช่ในฐานะศัตรู ไม่ใช่ แต่อย่างแม่เลี้ยงใจร้ายทุกนาที ทุกความเจ็บปวด ทุกความคิดที่ถูกบีบรัดในการแยกเดี่ยว... มันคือบททดสอบ คือเหล็กใน ฉันออกมาจากรูนั่นด้วยความผอมลง แตกสลายมากขึ้น แต่เหนือสิ่งอื่นใด... คมกริบขึ้นเมื่อประตูลั่นดังเอี๊ยด เมื่อผู้คุมลากฉันออกมา ฉันก็รู้ทันทีอากาศเปลี่ยนไปแล้วสายตาก็เช่นกันดวงตาเหล่านั้นจับจ้องฉันอยู่เบื้องหลังลูกกรง ละโมบ ระแวดระวังก่อนหน้านี้ ฉันคือเจ้าหญิง เปราะบาง แปลกถิ่น คือสิ่งเบี่ยงเบนความสนใจตอนนี้ ฉันคือเสียงกระซิบคือรอยกัดในลานเรือนจำ มันตกผลึกชัดเจนรอยแผลเป็น อดีตผู้สร้างความหวาดกลัว หลบเลี่ยงฉัน มันรัดแขนที่มีผ้าพันแผลไว้แนบอก แต่เหนือสิ่งอื่นใด มันปฏิเสธที่จะสบตากับฉันพรรคพวกของมันก็เช่นกัน พวกมันก้มศีรษะลงแต่คนอื่นๆ เข้ามาใกล้ไม่ใช่เพื่อยอมจำนน ยังไม่ใช่แต่เพื่อทดสอบคนแรกโผล่พรวดเข้ามา สูง ผอมแห้ง สักยันต์เต็มคอ ดวงตาสีเหลืองของนางส่องประกายด้วยความท้าทายแทบจะเป็น
จงจำฉันไว้ บทที่ 148 — รสชาติของเลือด
คาสซานดราความเงียบปกคลุม หนาทึบดั่งผ้าห่มชื้นพวกมันจ้องมองฉันทั้งหมดฮาร์ปีทั้งสามตัวถอยกรูด ตัวหนึ่งข้อมือแหลกเหลว อีกตัวแก้มเป็นทางเลือด ตัวที่สามหายใจสั้นหอบ ดวงตาเบิกกว้าง แต่เบื้องหลังพวกมัน ร่างเงาอื่นๆ ขยับเข้ามาใกล้ ร่างผอมแห้ง ร่างกายซูบซีด แต่ดวงตาละโมบ เหล่านักโทษหญิง พวกที่ไม่ได้ทุบตี พวกที่เฝ้าสังเกต พยานใบ้ของทุกความอัปยศ ทุกการล้มลงและค่ำคืนนี้ พวกนางได้เห็นบางสิ่งที่ต่างออกไป"มันกัด..." เสียงแหบพร่าเสียงหนึ่งกระซิบเสียงพึมพำนั้นแพร่กระจายไปราวกับเชื้อไฟ คดเคี้ยวจากปากสู่ปากเจ้าหญิงกัดแล้วบ้างหัวเราะเยาะ ประหม่า เพื่อขับไล่ความกลัวของตัวเอง บ้างเบือนหน้าหนี ไม่สามารถทนจ้องมองแววตาของฉันได้ ราวกับว่าเพียงแค่การสบตากับรูม่านตาของฉันก็อาจทำให้พวกนางติดเชื้อได้ แต่ในดวงตาลึกๆ ของบางคน แสงสว่างวาบหนึ่งส่องขึ้น ประกายไฟที่ชวนคลื่นไส้ นั่นคือความกลัวฉันยิ้ม ริมฝีปากแตกของฉันยังคงพ่นริ้วสีแดงออกมา รอยแผลเป็นจ้องมองฉัน ความเดือดดาลสั่นสะท้านอยู่ในแขนที่สั่นเทาของมัน แต่ฉันรู้ ฉ
จงจำฉันไว้ บทที่ 147 — รอยกัดแรก
คาสซานดราคืนที่สี่ที่ไม่ได้หลับใหลทำให้ฉันหลงเหลือเพียงเศษซาก ร่างกายของฉันไม่ใช่ของฉันอีกต่อไป เปลือกตาของฉันหนักอึ้งราวกับตะกั่วร้อนระอุ ลำคอของฉันหยาบกร้านดั่งกระดาษทราย ทุกลมหายใจคือบททดสอบ ทุกการเต้นของหัวใจคือเสียงค้อนทุบเข้าใส่ซี่โครงที่ชอกช้ำ ฉันยังคงได้กลิ่นฟูกนอน ยังคงรับรู้รสชาติหืนๆ ของหยาดเหงื่อ ยังคงได้ยินเสียงสะท้อนของเสียงหัวเราะพวกมันในหัวของฉัน แม้แต่ความเงียบในห้องขังก็ยังกรีดร้องใส่ฉันเมื่อยามเช้าคืบคลานเข้ามา ฉันก็รู้แล้ว ท้องของฉันรู้ก่อนตัวฉันเองเสียอีก พายุกำลังใกล้เข้ามาเงาร่างสามเงาแยกตัวออกมาจากความมืดสกปรก แร้งสามตัว สัตว์ร้ายสามตน พวกมันเดินเข้ามาด้วยความมั่นใจแบบนักล่า ราวกับว่าพวกมันได้กลิ่นเนื้อนุ่มที่ยังดิ้นรนอย่างอ่อนแรงอยู่ตัวที่สูงที่สุด ตัวที่พวกมันเรียกว่า "รอยแผลเป็น" เพราะเส้นสีขาวที่พาดผ่านหน้าผากของมัน ก้าวขึ้นมาเป็นหัวแถว ดวงตาของมันส่องประกายด้วยความซาดิสม์อย่างสงบ"ไง เจ้าหญิงตื่นแล้วหรือ?" มันหัวเราะเยาะ "เมื่อคืนพวกข้าสอนมารยาทยังไม่พออีกหรือไง?"ฉันกัดฟันแน่น ไม่พูดแม้แต่คำเดียว ถ้าฉันพูด มันก็ชนะ ถ้าฉันร้องไห้ มันก็สมใจ"ตอบเวลามีคน
จงจำฉันไว้ บทที่ 146 — สามเดือนแห่งนรก
คาสซานดรา สามเดือน สามเดือนที่ฉันนับรอยแตกบนผนัง รู้สึกถึงคอนกรีตที่เย็นเฉียบใต้ผิวหนังของฉัน รอให้เวลาไหลผ่านไปเหมือนยาพิษทีละหยด สามเดือนแห่งความอัปยศอดสู ความเจ็บปวด ค่ำคืนที่ไร้ซึ่งการนอนหลับ ที่ซึ่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ยตามหลอกหลอนฉันไปจนถึงในฝันร้าย ทุกๆ วันเริ่มต้นในลักษณะเดียวกัน: การตื่นนอนที่โหดร้าย สายตาที่เป็นปรปักษ์ เสียงกระซิบที่บาดเฉือนเหมือนคมมีดที่มองไม่เห็น ความหนาวเย็นได้กลายเป็นผิวหนังชั้นที่สอง เสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งของฉันไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่าภาพลวงตาของความอบอุ่น ซี่โครงของฉันยังคงเตือนฉันถึงการถูกทำร้ายบางครั้ง เป็นความทรงจำของการปะทะที่ฉันไม่ได้เลือก ฉันไม่มีแรงที่จะปกป้องตัวเองอีกต่อไปในทุกๆ ครั้ง... แต่ฉันก็กัดฟัน กล้ำกลืนความอับอายของฉัน ซึมซับทุกบาดแผลราวกับเป็นเครื่องหมายที่จะมอบให้ในภายหลัง เมื่อถึงวันนั้น พวกมันเกลียดฉัน พวกมันดูถูกฉัน บางคนทำร้ายฉันเพราะความเบื่อหน่าย บางคนเพราะความโหดร้าย บางคนก็เพราะความเคยชิน — เป็นไงบ้าง เจ้าหญิง หลับสบายบนบัลลังก์เหล็กของเธอไหม?
จงจำฉันไว้ บทที่ 145 — โครงการลับ
ไลร่า ถนนขากลับดูเหมือนไม่จริง ฉันยังคงเงียบ มือของฉันกำอยู่ในมือของอเล็กซองดร์ที่วางอยู่ระหว่างเรา จิตใจของฉันยังคงเต็มไปด้วยภาพของบ้าน ห้องที่อาบแสงสว่าง สวนที่ดูเหมือนจะหายใจด้วยคำสัญญาของชีวิตที่อ่อนหวาน ฉันรู้สึกถึงส่วนผสมที่แปลกประหลาดของความสงบและความใจร้อนภายในตัวฉัน: ฉันอยากจะไปอยู่ที่นั่นแล้ว วางข้าวของของเรา ได้ยินเสียงหัวเราะของเราที่นั่น เมื่อเราผ่านประตูรั้วของบ้านพ่อแม่ฉัน อากาศที่คุ้นเคยในวัยเด็กของฉันนำฉันกลับมาสู่ความเป็นจริง แม่อยู่ที่ระเบียงหน้าบ้าน มือเท้าสะเอว เหมือนตอนที่แม่กำลังรอข่าวที่แม่ร้อนใจอยากฟัง — เป็นไงบ้าง? แม่ถาม ทันทีที่เราวางเท้าลงบนพื้น ฉันหันไปหาอเล็กซองดร์ด้วยรอยยิ้มที่เจิดจ้า — มันสมบูรณ์แบบค่ะแม่ สมบูรณ์แบบ แม่อุทานด้วยความดีใจและกอดฉันไว้ในอ้อมแขน หัวเราะและร้องไห้ไปพร้อมๆ กัน — ลูกรัก... แม่มีความสุขกับพวกหนูเหลือเกิน! ฉันรู้สึกว่าอเล็กซองดร์เลี่ยงออกไปที่สวนเงียบๆ โดยอ้างว่ามีสายโทรศัพท์ ฉันไม่ได้สนใจมากนัก มัวแต่ย
จงจำฉันไว้ บทที่ ๕๐ — ที่ซึ่งเสียงกระซิบของเงามืด
ไลร่าตั้งแต่เขาจากไป โลกดูเหมือนจะเงียบเกินไปเล็กน้อยไม่ใช่สงบหรือพักผ่อนแต่เงียบราวกับโรงละครหลังจากม่านเพิ่งปิดลง เมื่อผู้ชมยังไม่ขยับเขยื้อน ล่องลอยอยู่ระหว่างเรื่องแต่งและการกลับสู่ความจริง เมื่อแสงไฟยังไม่ถูกจุดขึ้นอีก และอากาศเองก็ดูเหมือนจะหยุดนิ่ง เต็มไ
จงจำฉันไว้ บทที่ 45 — ที่ซึ่งแสงสว่างดับลง
คาสซานดร้าฉันกลั้นหายใจคำพูดของเธอดังก้อง ชัดเจน น่าสะพรึงกลัวราวกับคมมีดที่ตกลงมาโดยไม่มีเสียง— ลูกต้องหาทางกำจัดเด็กคนนั้น... และกำจัดไลร่าไปพร้อมๆ กันหัวใจฉันเต้นแรง ฉันควรวางสาย กรีดร้อง ร้องไห้แต่ฉันยังอยู่ตรงนั้น นิ่งงัน โทรศัพ
จงจำฉันไว้ บทที่ 44 — ที่ซึ่งเราสูญเสียตัวเอง
คาสซานดร้าฉันนอนอยู่บนเตียงนาน ลืมตามองเพดานอีกแล้ว เสมอเหมือนถูกแช่แข็งอยู่ในสิ่งที่เราเพิ่งไม่ได้พูดการทะเลาะกันวิ่งวนในหัวฉัน ไม่ใช่คำพูด ไม่ใช่แต่เป็นความว่างเปล่าที่พวกมันไม่ได้เติมเต็มความเหนื่อยล้าในน้ำเสียงของเขาเงาบนใบหน้าของเขา
จงจำฉันไว้ บทที่ 32 — ที่ซึ่งหน้ากากร่วงหล่น
คาสซานดรา:เขาอยู่ตรงนั้น จมอยู่ในเก้าอี้ตัวนั้นราวกับรูปปั้น ครึ่งหนึ่งของเขาสลาย จิตใจล่องลอยไปไกลเขาไม่พูด เขาแทบจะไม่ขยับเขาหายใจแบบที่คนทำเมื่อพยายามจะไม่คิดฉันรู้จักเขา ฉันรู้จักเขาทุกซอกทุกมุม ความเงียบของเขาพูดได้มากกว่าคำพูดของเขาเสียอีก และคว
You may also like
หลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็กลายเป็นภรรยาคนโปรดของมหาเศรษฐี
กู่หลิงเฟย313.5K viewsสลับวิวาห์ลุ้น คุณประธานขาโหด
กิตติรวิชญ์72.9K viewsเรื่องสั้นอีโรติก LOVE NC 25+++
C97.6K viewsในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน
แสงอรุณฤดูใบไม้ผลิ65.1K viewsปรารถนารักซ่อนหัวใจ
นิชา อลีนา75 viewsรวมเรื่องสั้นกลิ่นวสันต์เร้นรัก
วอลจู113 viewsนิยายชุด บงการรัก ทวงรัก
แสงเทียน1.1K viewsคะนึงครวญ
เพลงมีนา71 views
