เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 1 — ราคาของความเงียบ
วันที่เผยแพร่:
2026-02-22 23:06:14ลีรา
ทุกอย่างเริ่มขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้
ฉันวิ่งออกมาจากอพาร์ตเมนต์ของราฟาเอล มือถือรองเท้าไว้ หัวใจแหลกสลาย ดวงตาบวมช้ำจากความโกรธแค้น โทรศัพท์ยังคงสั่น แต่ฉันอ่านข้อความของเขาไม่ไหวอีกต่อไป ไม่มีอะไรให้ต้องเก็บรักษาอีกแล้ว ทั้งเรา ทั้งคำโกหกที่เขาเรียกว่าความรักนั่น ฉันเดินอยู่นาน สุ่มสี่สุ่มห้า ท่ามกลางอากาศหนาว จนกระทั่งแคสซานดร้าโทรมา ราวกับว่าเธอรู้ ราวกับว่าเธอกำลังรอฉันอยู่ — ฉันอยู่ในเมือง เธอพูด มาสิ ฉันจะพาไปดื่ม เธอต้องเปลี่ยนบรรยากาศบ้างแล้ว น้องสาวคนเล็ก น้องสาวคนเล็ก เธอไม่เคยเรียกฉันแบบนั้น คำนั้นลอยอยู่ในอากาศราวกับกับดัก ฉันน่าจะระวังตัว แต่ฉันแตกสลายเกินไป เหงาเกินไป ฉันจึงตอบตกลงบาร์แห่งนี้ดูเหมือนฉากในภาพยนตร์ที่ฉูดฉาดเกินจริง แคสซานดร้าต้อนรับฉันด้วยอ้อมกอดที่รวดเร็ว เกือบจะจริงใจ เธอสวมชุดเดรสสีดำซาติน เรียบแต่ยั่วยวน กับต่างหูที่ส่องประกายราวกับใบมีด
— เธอสวยมาก เธอกระซิบ แม้ในยามพังพินาศ เธอก็ยังมีอะไรบางอย่างที่เหลือเชื่อ ฉันยิ้มบางๆ รอยยิ้มแบบที่เราใช้เมื่อแค่อยากจะไม่ร้องไห้ — ฉันทำทุกอย่างพังหมดเลย แคส... ฉันจับได้ว่าเขามีคนอื่น ที่บ้านเขา ในเตียงของเรา เขาโกหกฉันมาหลายเดือน เธอกางแขนออกกว้าง แล้วสั่งเตกีล่าสองช็อต — เพื่อผู้ชายทุกคนที่ไม่คู่ควรกับเรา ช็อตแรกผ่านลงคอราวกับไฟลวก ช็อตที่สอง ราวกับการปลดปล่อย ฉันเล่าให้เธอฟัง ฉันเล่าทุกอย่าง หัวใจที่แหลกสลาย: การพบกับราฟาเอล คำสัญญา แผนการในอนาคต อาการเวียนหัวเมื่อครั้งยังรักเขา และความคลื่นไส้เมื่อรู้ว่าฉันเป็นคนเดียวที่ยังเชื่อ แคสซานดร้าพยักหน้า ลูบมือฉัน — เธอใจดีเกินไป บริสุทธิ์เกินไป เธอไว้ใจ ให้อภัย เธอเหมาะที่จะถูกเหยียบย่ำนัก ลีรา — นี่เธอคิดยังงั้นกับฉันเหรอ? ฉันถามเสียงแผ่ว เธอหัวเราะเบาๆ — ไม่ใช่ นี่คือสิ่งที่ฉันคิดกับผู้ชายต่างหาก แต่คืนนี้ เธอลืมเรื่องทั้งหมดนั้นไปก่อน คืนนี้เธอดื่มกับฉัน มองดูคนรวยหลงทางในความหยิ่งยะโสของพวกเขา แล้วเธอจะกลับมาเป็นคนเดิมก่อนที่จะตกหลุมรัก ตกลงไหม? ฉันตกลง และฉันก็ดื่มตอนนี้ แก้วเปล่าเรียงรายราวกับรอยแผลเป็น อากาศอุ่นขึ้น หนักขึ้น ชุดฉันแนบติดผิวหนัง ฉันหมดแรงจะเสแสร้ง
— ดื่มสิ ลีรา มันจะทำให้เธอดีขึ้น ฉันพยักหน้า ดื่มอีก ครั้งแล้วครั้งเล่า เจตจำนงของฉันละลายหายไปในแอลกอฮอล์ แต่มีบางอย่างผิดปกติ มันไม่ใช่แค่อาการเมา มันหนักหน่วงกว่า เหนียวหนึบกว่า ฉันรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะปล่อยมือ โดยไม่สู้ ฉันลุกขึ้นยืนโซเซ — ฉันจะไปห้องน้ำ... แคสซานดร้าจูบที่ขมับฉัน — รีบกลับมานะ ตกลงไหม?ขณะที่ฉันกำลังหาทางออก แคสซานดร้าก็เล็ดลอดไปทางด้านหลังของบาร์ ที่ที่แสงส่องไปไม่ถึง ที่ที่ข้อตกลงที่เลวร้ายที่สุดถูกตกลงกัน
เธอพบชายคนนั้น ปีศาจที่ชุ่มโชกไปด้วยตัณหาอันวิปริต — แล้วยังไงล่ะ นี่คือน้องสาวฉัน สวยใช่ไหม? เธอพึมพำด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ ชายคนนั้นจ้องมองเธอด้วยความหิวกระหายของนักล่า — หนึ่งล้านยูโร หล่อนยังบริสุทธิ์ คุณไม่ขาดทุนหรอก แคสซานดร้ากัดฟันแต่ไม่ถอย ภาพของหนี้สิน ภาพของคำขู่ ภาพของเจ้าหนี้ที่เคาะประตูบ้าน — ทุกอย่างถาโถมเข้ามา เธอไม่มีทางออกแล้ว เหลือเพียงน้องสาวคนนี้ที่อ่อนโยนเกินไป สะอาดเกินไป และเธอบอกตัวเองว่ามันก็ยุติธรรมดี ว่าถึงคิวของน้องสาวเธอบ้างแล้ว — คุณมีกุญแจแล้ว เธอพูด หล่อนเป็นของคุณ อีกชั่วโมง หล่อนจะทรงตัวไม่อยู่แล้วฉันกำลังมองหาห้องน้ำ แต่ทุกอย่างหมุนไปหมด ผนังยืดออกราวกับอยู่ในฝันร้าย ขาอ่อนแรงลง
ฉันผลักประตู โซเซบนส้นสูงที่สั่นคลอน และทรุดตัวลงพิงกับอกที่แข็งราวกับเกราะ ชายคนนั้นกลิ่นหอมเย้ายวน ผสานระหว่างกลิ่นหนัง, เครื่องเทศอุ่นๆ และไม้มีค่าที่เสียบหู ตัองฉันเต็มไปด้วยความรู้สึก ฉันรู้สึกถึงนิ้วที่แข็งแรงของเขาที่วางอยู่บนเอวของฉัน ลมหายใจแผ่วเบาของเขาที่แตะต้องผิวหนังของฉัน และในวินาทีนั้น ฉันหมดสติไปชั่วขณะ ฉันเงยหน้าขึ้นมอง เขาไม่เหมือนคนอื่น เขาไม่ยิ้ม เขาไม่ถามอะไร เขาไม่แตะต้องฉันเกินความจำเป็น เขามองฉันราวกับปริศนาที่ต้องไข ตัวแปรที่ไม่คาดฝันในสมการที่ควบคุมไว้อย่างดี — เธอไม่ควรอยู่ที่นี่ เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ปราศจากความอบอุ่น — ฉันแค่... อยากจะ... ฉันจำไม่ได้แล้ว ฉันคิดอะไรไม่ออกอีกแล้ว ริมฝีปากฉันขยับ แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา ฉันหมดเรี่ยวแรง แต่กระนั้น ฉันรู้สึกว่าชายคนนี้เพิ่งมองเห็นบางสิ่งในตัวฉัน ที่แม้แต่แคสซานดร้าก็ไม่เคยเข้าใจ
บทล่าสุด
จงจำฉันไว้ บทที่ 151 — ราคาของเลือด2
ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ฝีเท้าของฉันก็ดังก้องไปในทางเดินที่พวกเขาลากฉันไปอย่างทารุณ และฉันรู้สึกถึงกลิ่นเหม็นของน้ำยาซักผ้าขาวผสมกับเหงื่อเย็นเฉียบ ไฟนีออนกระพริบๆ พ่นแสงสีซีดเซียวของมันเหนือฉัน และไม่นานห้องก็เปิดออก โล่งเปลือย หนาวเย็นเยือก พร้อมด้วยเก้าอี้สองตัว โต๊ะหนึ่งตัว และเขา ทนายความของฉันเขาดูเหมือนจะแก่ลงภายในสี่สิบแปดชั่วโมง หน้าตาของเขาซีดเซียว เนคไทบิดเบี้ยว ดวงตาของเขาคล้ำด้วยสีม่วง และเมื่อสายตาของเขาจับจ้องมาที่ฉัน มันคือฝ่ามือแห่งความหวาดกลัวที่แล่นผ่านใบหน้าของเขา"คาสซานดรา... คุณทำอะไรลงไป?"ฉันยิ้ม ริมฝีปากของฉันยังคงเหนียวหนึบด้วยเลือดที่แห้งกรัง"ฉันเอาตัวรอด"เขาเอามือที่อ่อนล้าลูบหน้าผาก แล้วนั่งลง โน้มตัวเข้าหาฉัน และน้ำเสียงของเขา เมื่อมันแตกกระจายในความเงียบ มันคือส่วนผสมของการวิงวอนและคำตำหนิ"ฟังผมให้ดีๆ นะ คุณกำลังจะหายไป พวกเขาจะบดขยี้คุณที่นี่ ทำให้คุณกลายเป็นปีศาจ แต่มันมีทางเลือกหนึ่ง"มือของเขาสั่นเทา ถ้อยคำของเขาเร็วขึ้นราวกับว่าเขาต้องการช่วยฉันก่อนที่มันจะสายเกินไป
จงจำฉันไว้ บทที่ 150 — ราคาของเลือด
คาสซานดราเสียงพึมพำพองโตขึ้น ทุกวันมากขึ้นอีกนิด ราวกับกระแสน้ำดำมืดที่ขึ้นสูงท่ามกลางหัวใจของกำแพงชื้นแฉะและไม่มีวันลดลง คืบคลานไปในทางเดินแคบๆ ส่งเสียงหวีดหวิวระหว่างลูกกรงบิดเบี้ยว เลื้อยเข้าไปในเสียงกระซิบหอบหายใจของโรงอาหาร จนกระทั่งมันทำให้อากาศเองอิ่มตัว ถึงขนาดที่พวกเขาไม่พูดถึงเพียงเจ้าหญิงที่ตกลงมาจากแท่นฐานของนางอีกต่อไป แต่พูดถึงตัวฉัน คาสซานดรา ผู้ที่ไม่ยอมอ่อนข้อ ผู้ที่พวกเขาขนานนามแล้วว่า รอยกัด ผู้ที่หัวเราะเมื่อเลือดพุ่งกระเซ็นและความเจ็บปวดกลายเป็นการแสดงและรอบตัวฉัน โดยที่ฉันไม่ได้เรียก โดยที่ฉันไม่ได้เรียกร้อง ฝูงหมาป่าก็เริ่มถักทอขึ้น เส้นใยต่อเส้นใย วงล้อมที่ไม่มั่นคงแต่กำลังเติบโต ประกอบด้วยผู้หญิงที่เดินเข้ามาใกล้ด้วยฝีเท้าลังเล บ้างพร้อมด้วยเศษอาหารเล็กๆ น้อยๆ ที่ขโมยมาได้ราวกับเป็นเครื่องบูชาอันงุ่มง่าม บ้างพร้อมด้วยคำสารภาพที่กระซิบกระซาบราวกับพวกนางกำลังปลดเปลื้องภาระที่เป็นพิษออกไป และแล้วก็ยังมีพวกที่ไม่ได้นำสิ่งใดมาให้ ไม่มีแม้แต่ท่าทาง ไม่มีแม้แต่คำพูด แต่ยังคงปักหลักอยู่ตรงนั้น นิ่งงัน เพียงแค่ได้รับการหล่อเลี้ยงจา
จงจำฉันไว้ บทที่ 149 — ฝูงหมาป่า
คาสซานดราความมืดได้กักขังฉันไว้ ไม่ใช่ในฐานะศัตรู ไม่ใช่ แต่อย่างแม่เลี้ยงใจร้ายทุกนาที ทุกความเจ็บปวด ทุกความคิดที่ถูกบีบรัดในการแยกเดี่ยว... มันคือบททดสอบ คือเหล็กใน ฉันออกมาจากรูนั่นด้วยความผอมลง แตกสลายมากขึ้น แต่เหนือสิ่งอื่นใด... คมกริบขึ้นเมื่อประตูลั่นดังเอี๊ยด เมื่อผู้คุมลากฉันออกมา ฉันก็รู้ทันทีอากาศเปลี่ยนไปแล้วสายตาก็เช่นกันดวงตาเหล่านั้นจับจ้องฉันอยู่เบื้องหลังลูกกรง ละโมบ ระแวดระวังก่อนหน้านี้ ฉันคือเจ้าหญิง เปราะบาง แปลกถิ่น คือสิ่งเบี่ยงเบนความสนใจตอนนี้ ฉันคือเสียงกระซิบคือรอยกัดในลานเรือนจำ มันตกผลึกชัดเจนรอยแผลเป็น อดีตผู้สร้างความหวาดกลัว หลบเลี่ยงฉัน มันรัดแขนที่มีผ้าพันแผลไว้แนบอก แต่เหนือสิ่งอื่นใด มันปฏิเสธที่จะสบตากับฉันพรรคพวกของมันก็เช่นกัน พวกมันก้มศีรษะลงแต่คนอื่นๆ เข้ามาใกล้ไม่ใช่เพื่อยอมจำนน ยังไม่ใช่แต่เพื่อทดสอบคนแรกโผล่พรวดเข้ามา สูง ผอมแห้ง สักยันต์เต็มคอ ดวงตาสีเหลืองของนางส่องประกายด้วยความท้าทายแทบจะเป็น
จงจำฉันไว้ บทที่ 148 — รสชาติของเลือด
คาสซานดราความเงียบปกคลุม หนาทึบดั่งผ้าห่มชื้นพวกมันจ้องมองฉันทั้งหมดฮาร์ปีทั้งสามตัวถอยกรูด ตัวหนึ่งข้อมือแหลกเหลว อีกตัวแก้มเป็นทางเลือด ตัวที่สามหายใจสั้นหอบ ดวงตาเบิกกว้าง แต่เบื้องหลังพวกมัน ร่างเงาอื่นๆ ขยับเข้ามาใกล้ ร่างผอมแห้ง ร่างกายซูบซีด แต่ดวงตาละโมบ เหล่านักโทษหญิง พวกที่ไม่ได้ทุบตี พวกที่เฝ้าสังเกต พยานใบ้ของทุกความอัปยศ ทุกการล้มลงและค่ำคืนนี้ พวกนางได้เห็นบางสิ่งที่ต่างออกไป"มันกัด..." เสียงแหบพร่าเสียงหนึ่งกระซิบเสียงพึมพำนั้นแพร่กระจายไปราวกับเชื้อไฟ คดเคี้ยวจากปากสู่ปากเจ้าหญิงกัดแล้วบ้างหัวเราะเยาะ ประหม่า เพื่อขับไล่ความกลัวของตัวเอง บ้างเบือนหน้าหนี ไม่สามารถทนจ้องมองแววตาของฉันได้ ราวกับว่าเพียงแค่การสบตากับรูม่านตาของฉันก็อาจทำให้พวกนางติดเชื้อได้ แต่ในดวงตาลึกๆ ของบางคน แสงสว่างวาบหนึ่งส่องขึ้น ประกายไฟที่ชวนคลื่นไส้ นั่นคือความกลัวฉันยิ้ม ริมฝีปากแตกของฉันยังคงพ่นริ้วสีแดงออกมา รอยแผลเป็นจ้องมองฉัน ความเดือดดาลสั่นสะท้านอยู่ในแขนที่สั่นเทาของมัน แต่ฉันรู้ ฉ
จงจำฉันไว้ บทที่ 147 — รอยกัดแรก
คาสซานดราคืนที่สี่ที่ไม่ได้หลับใหลทำให้ฉันหลงเหลือเพียงเศษซาก ร่างกายของฉันไม่ใช่ของฉันอีกต่อไป เปลือกตาของฉันหนักอึ้งราวกับตะกั่วร้อนระอุ ลำคอของฉันหยาบกร้านดั่งกระดาษทราย ทุกลมหายใจคือบททดสอบ ทุกการเต้นของหัวใจคือเสียงค้อนทุบเข้าใส่ซี่โครงที่ชอกช้ำ ฉันยังคงได้กลิ่นฟูกนอน ยังคงรับรู้รสชาติหืนๆ ของหยาดเหงื่อ ยังคงได้ยินเสียงสะท้อนของเสียงหัวเราะพวกมันในหัวของฉัน แม้แต่ความเงียบในห้องขังก็ยังกรีดร้องใส่ฉันเมื่อยามเช้าคืบคลานเข้ามา ฉันก็รู้แล้ว ท้องของฉันรู้ก่อนตัวฉันเองเสียอีก พายุกำลังใกล้เข้ามาเงาร่างสามเงาแยกตัวออกมาจากความมืดสกปรก แร้งสามตัว สัตว์ร้ายสามตน พวกมันเดินเข้ามาด้วยความมั่นใจแบบนักล่า ราวกับว่าพวกมันได้กลิ่นเนื้อนุ่มที่ยังดิ้นรนอย่างอ่อนแรงอยู่ตัวที่สูงที่สุด ตัวที่พวกมันเรียกว่า "รอยแผลเป็น" เพราะเส้นสีขาวที่พาดผ่านหน้าผากของมัน ก้าวขึ้นมาเป็นหัวแถว ดวงตาของมันส่องประกายด้วยความซาดิสม์อย่างสงบ"ไง เจ้าหญิงตื่นแล้วหรือ?" มันหัวเราะเยาะ "เมื่อคืนพวกข้าสอนมารยาทยังไม่พออีกหรือไง?"ฉันกัดฟันแน่น ไม่พูดแม้แต่คำเดียว ถ้าฉันพูด มันก็ชนะ ถ้าฉันร้องไห้ มันก็สมใจ"ตอบเวลามีคน
จงจำฉันไว้ บทที่ 146 — สามเดือนแห่งนรก
คาสซานดรา สามเดือน สามเดือนที่ฉันนับรอยแตกบนผนัง รู้สึกถึงคอนกรีตที่เย็นเฉียบใต้ผิวหนังของฉัน รอให้เวลาไหลผ่านไปเหมือนยาพิษทีละหยด สามเดือนแห่งความอัปยศอดสู ความเจ็บปวด ค่ำคืนที่ไร้ซึ่งการนอนหลับ ที่ซึ่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ยตามหลอกหลอนฉันไปจนถึงในฝันร้าย ทุกๆ วันเริ่มต้นในลักษณะเดียวกัน: การตื่นนอนที่โหดร้าย สายตาที่เป็นปรปักษ์ เสียงกระซิบที่บาดเฉือนเหมือนคมมีดที่มองไม่เห็น ความหนาวเย็นได้กลายเป็นผิวหนังชั้นที่สอง เสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งของฉันไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่าภาพลวงตาของความอบอุ่น ซี่โครงของฉันยังคงเตือนฉันถึงการถูกทำร้ายบางครั้ง เป็นความทรงจำของการปะทะที่ฉันไม่ได้เลือก ฉันไม่มีแรงที่จะปกป้องตัวเองอีกต่อไปในทุกๆ ครั้ง... แต่ฉันก็กัดฟัน กล้ำกลืนความอับอายของฉัน ซึมซับทุกบาดแผลราวกับเป็นเครื่องหมายที่จะมอบให้ในภายหลัง เมื่อถึงวันนั้น พวกมันเกลียดฉัน พวกมันดูถูกฉัน บางคนทำร้ายฉันเพราะความเบื่อหน่าย บางคนเพราะความโหดร้าย บางคนก็เพราะความเคยชิน — เป็นไงบ้าง เจ้าหญิง หลับสบายบนบัลลังก์เหล็กของเธอไหม?
จงจำฉันไว้ บทที่ 126 — เงาและการเปิดเผย
ไลราลมหายใจของทาเนียไม่สม่ำเสมอ ทุกถ้อยคำที่เธอเปล่งออกมาทิ้งร่องรอยไว้ในอากาศ จับต้องได้ ฉันรู้สึกได้ถึงความโกรธและความอยากรู้ที่ปะปนกัน เดือดพล่านอยู่หลังอกของฉัน อเล็กซองดร์ยังคงจับมือฉันไว้ แนบเนียนแต่มั่นคง เขาคือจุดยึดเหนี่ยวของฉัน คือเส้นเชือกแห่งความปลอดภัยท่ามกลางความโกลาหลทางอารมณ์นี้ส่
จงจำฉันไว้ บทที่ 125 — ม่านถูกฉีกออก
ลีราความเงียบข้นหนาขึ้น เกือบจะจับต้องได้ ฉันรู้สึกถึงลมหายใจของทาเนียที่เริ่มไม่สม่ำเสมอ มือของหล่อนสั่นเล็กน้อยบนถ้วยกาแฟ ทุกท่าทางที่หล่อนทำบอกฉันมากกว่าคำพูดของหล่อน ฉันถอดความผ่อนปรนทั้งหมดออก ฉันต้องการความจริง ไม่มีอะไรนอกจากความจริง— ฟังฉันดีๆ นะ
จงจำฉันไว้ บทที่ 123 — กาแฟบนระเบียง
ลีราในที่สุดมื้อค่ำก็สิ้นสุดลง จานถูกเก็บไป เทียนยังคงสั่นไหว แต่บรรยากาศเบาลง... อย่างน้อยก็ภายนอก ฉันรู้สึกถึงความตึงเครียดที่สะสมมาตลอดมื้ออาหารเริ่มจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความระมัดระวังอย่างรอบคอบ อเล็กซองดร์ส่งสายตาแห่งความสมรู้ร่วมคิดให้ฉัน และโดยไม่ต้องพูดสักคำ ฉันเข
จงจำฉันไว้ บทที่ 111 — ปรารถนาและเสียงหัวเราะ
อเล็กซองดร์ฉันมองเธอ นั่งอยู่ในอ่างอาบน้ำ ผมยังชื้นอยู่ ผิวอมชมพูเล็กน้อยจากน้ำอุ่น ทุกรายละเอียดบนใบหน้า ทุกส่วนโค้งเว้าของร่างกายดึงดูดฉันอย่างไม่อาจต้านทาน หัวใจฉันเต้นระรัว แต่ฉันรู้… ฉันต้องรอ การพักฟื้นของเธอ ปาฏิหาริย์น้อย ๆ ของเราที่กำลังจะมา… ทุกอย่างเตือนให้ฉันไม่ยอมแพ้ต่อความเร่งรีบและ
บางทีคุณอาจจะชอบ
นางบำเรอแสนรัก
ดวงดาวบนหาดทราย157.8K viewsรวมเรื่องแซ่บ (7) NC20+
Beefy Cat93.3K viewsรักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
พราวนภา79.5K viewsเมียขัดดอก
ชะนีติดมันส์101.0K viewsสามีของฉันต้องการการแต่งงานแบบเปิด
Lunaink27 viewsหลงทอม (NC20+)
สนามอารมณ์238 viewsพบคนหอนหนึ่งอัตรา
เย้ายวน52 viewsคลื่นสวาททาสสิเน่หา nc 18++
มนต์ศิขริน419 views
