Accueil / โรแมนติก / จงจำฉันไว้ / บทที่ 1 — ราคาของความเงียบ

Partager

จงจำฉันไว้
จงจำฉันไว้
Auteur: Déesse

บทที่ 1 — ราคาของความเงียบ

Auteur: Déesse
last update Date de publication: 2026-02-22 23:06:14

ลีรา

ทุกอย่างเริ่มขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้

ฉันวิ่งออกมาจากอพาร์ตเมนต์ของราฟาเอล มือถือรองเท้าไว้ หัวใจแหลกสลาย ดวงตาบวมช้ำจากความโกรธแค้น โทรศัพท์ยังคงสั่น แต่ฉันอ่านข้อความของเขาไม่ไหวอีกต่อไป ไม่มีอะไรให้ต้องเก็บรักษาอีกแล้ว ทั้งเรา ทั้งคำโกหกที่เขาเรียกว่าความรักนั่น

ฉันเดินอยู่นาน สุ่มสี่สุ่มห้า ท่ามกลางอากาศหนาว จนกระทั่งแคสซานดร้าโทรมา ราวกับว่าเธอรู้ ราวกับว่าเธอกำลังรอฉันอยู่

— ฉันอยู่ในเมือง เธอพูด มาสิ ฉันจะพาไปดื่ม เธอต้องเปลี่ยนบรรยากาศบ้างแล้ว น้องสาวคนเล็ก

น้องสาวคนเล็ก เธอไม่เคยเรียกฉันแบบนั้น คำนั้นลอยอยู่ในอากาศราวกับกับดัก

ฉันน่าจะระวังตัว

แต่ฉันแตกสลายเกินไป เหงาเกินไป ฉันจึงตอบตกลง

บาร์แห่งนี้ดูเหมือนฉากในภาพยนตร์ที่ฉูดฉาดเกินจริง แคสซานดร้าต้อนรับฉันด้วยอ้อมกอดที่รวดเร็ว เกือบจะจริงใจ เธอสวมชุดเดรสสีดำซาติน เรียบแต่ยั่วยวน กับต่างหูที่ส่องประกายราวกับใบมีด

— เธอสวยมาก เธอกระซิบ แม้ในยามพังพินาศ เธอก็ยังมีอะไรบางอย่างที่เหลือเชื่อ

ฉันยิ้มบางๆ รอยยิ้มแบบที่เราใช้เมื่อแค่อยากจะไม่ร้องไห้

— ฉันทำทุกอย่างพังหมดเลย แคส... ฉันจับได้ว่าเขามีคนอื่น ที่บ้านเขา ในเตียงของเรา เขาโกหกฉันมาหลายเดือน

เธอกางแขนออกกว้าง แล้วสั่งเตกีล่าสองช็อต

— เพื่อผู้ชายทุกคนที่ไม่คู่ควรกับเรา

ช็อตแรกผ่านลงคอราวกับไฟลวก ช็อตที่สอง ราวกับการปลดปล่อย ฉันเล่าให้เธอฟัง ฉันเล่าทุกอย่าง หัวใจที่แหลกสลาย: การพบกับราฟาเอล คำสัญญา แผนการในอนาคต อาการเวียนหัวเมื่อครั้งยังรักเขา และความคลื่นไส้เมื่อรู้ว่าฉันเป็นคนเดียวที่ยังเชื่อ

แคสซานดร้าพยักหน้า ลูบมือฉัน

— เธอใจดีเกินไป บริสุทธิ์เกินไป เธอไว้ใจ ให้อภัย เธอเหมาะที่จะถูกเหยียบย่ำนัก ลีรา

— นี่เธอคิดยังงั้นกับฉันเหรอ? ฉันถามเสียงแผ่ว

เธอหัวเราะเบาๆ

— ไม่ใช่ นี่คือสิ่งที่ฉันคิดกับผู้ชายต่างหาก แต่คืนนี้ เธอลืมเรื่องทั้งหมดนั้นไปก่อน คืนนี้เธอดื่มกับฉัน มองดูคนรวยหลงทางในความหยิ่งยะโสของพวกเขา แล้วเธอจะกลับมาเป็นคนเดิมก่อนที่จะตกหลุมรัก ตกลงไหม?

ฉันตกลง และฉันก็ดื่ม

ตอนนี้ แก้วเปล่าเรียงรายราวกับรอยแผลเป็น อากาศอุ่นขึ้น หนักขึ้น ชุดฉันแนบติดผิวหนัง ฉันหมดแรงจะเสแสร้ง

— ดื่มสิ ลีรา มันจะทำให้เธอดีขึ้น

ฉันพยักหน้า ดื่มอีก ครั้งแล้วครั้งเล่า เจตจำนงของฉันละลายหายไปในแอลกอฮอล์

แต่มีบางอย่างผิดปกติ มันไม่ใช่แค่อาการเมา มันหนักหน่วงกว่า เหนียวหนึบกว่า

ฉันรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะปล่อยมือ โดยไม่สู้

ฉันลุกขึ้นยืนโซเซ

— ฉันจะไปห้องน้ำ...

แคสซานดร้าจูบที่ขมับฉัน

— รีบกลับมานะ ตกลงไหม?

ขณะที่ฉันกำลังหาทางออก แคสซานดร้าก็เล็ดลอดไปทางด้านหลังของบาร์ ที่ที่แสงส่องไปไม่ถึง ที่ที่ข้อตกลงที่เลวร้ายที่สุดถูกตกลงกัน

เธอพบชายคนนั้น ปีศาจที่ชุ่มโชกไปด้วยตัณหาอันวิปริต

— แล้วยังไงล่ะ นี่คือน้องสาวฉัน สวยใช่ไหม? เธอพึมพำด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์

ชายคนนั้นจ้องมองเธอด้วยความหิวกระหายของนักล่า

— หนึ่งล้านยูโร หล่อนยังบริสุทธิ์ คุณไม่ขาดทุนหรอก

แคสซานดร้ากัดฟันแต่ไม่ถอย ภาพของหนี้สิน ภาพของคำขู่ ภาพของเจ้าหนี้ที่เคาะประตูบ้าน — ทุกอย่างถาโถมเข้ามา เธอไม่มีทางออกแล้ว เหลือเพียงน้องสาวคนนี้ที่อ่อนโยนเกินไป สะอาดเกินไป

และเธอบอกตัวเองว่ามันก็ยุติธรรมดี ว่าถึงคิวของน้องสาวเธอบ้างแล้ว

— คุณมีกุญแจแล้ว เธอพูด หล่อนเป็นของคุณ อีกชั่วโมง หล่อนจะทรงตัวไม่อยู่แล้ว

ฉันกำลังมองหาห้องน้ำ แต่ทุกอย่างหมุนไปหมด ผนังยืดออกราวกับอยู่ในฝันร้าย ขาอ่อนแรงลง

ฉันผลักประตู โซเซบนส้นสูงที่สั่นคลอน และทรุดตัวลงพิงกับอกที่แข็งราวกับเกราะ ชายคนนั้นกลิ่นหอมเย้ายวน ผสานระหว่างกลิ่นหนัง, เครื่องเทศอุ่นๆ และไม้มีค่าที่เสียบหู ตัองฉันเต็มไปด้วยความรู้สึก ฉันรู้สึกถึงนิ้วที่แข็งแรงของเขาที่วางอยู่บนเอวของฉัน ลมหายใจแผ่วเบาของเขาที่แตะต้องผิวหนังของฉัน และในวินาทีนั้น ฉันหมดสติไปชั่วขณะ

ฉันเงยหน้าขึ้นมอง

เขาไม่เหมือนคนอื่น

เขาไม่ยิ้ม เขาไม่ถามอะไร เขาไม่แตะต้องฉันเกินความจำเป็น เขามองฉันราวกับปริศนาที่ต้องไข ตัวแปรที่ไม่คาดฝันในสมการที่ควบคุมไว้อย่างดี

— เธอไม่ควรอยู่ที่นี่ เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ปราศจากความอบอุ่น

— ฉันแค่... อยากจะ...

ฉันจำไม่ได้แล้ว ฉันคิดอะไรไม่ออกอีกแล้ว ริมฝีปากฉันขยับ แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา

ฉันหมดเรี่ยวแรง แต่กระนั้น ฉันรู้สึกว่าชายคนนี้เพิ่งมองเห็นบางสิ่งในตัวฉัน ที่แม้แต่แคสซานดร้าก็ไม่เคยเข้าใจ

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • จงจำฉันไว้   บทที่ 151 — ราคาของเลือด2

    ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ฝีเท้าของฉันก็ดังก้องไปในทางเดินที่พวกเขาลากฉันไปอย่างทารุณ และฉันรู้สึกถึงกลิ่นเหม็นของน้ำยาซักผ้าขาวผสมกับเหงื่อเย็นเฉียบ ไฟนีออนกระพริบๆ พ่นแสงสีซีดเซียวของมันเหนือฉัน และไม่นานห้องก็เปิดออก โล่งเปลือย หนาวเย็นเยือก พร้อมด้วยเก้าอี้สองตัว โต๊ะหนึ่งตัว และเขา ทนายความของฉันเขาดูเหมือนจะแก่ลงภายในสี่สิบแปดชั่วโมง หน้าตาของเขาซีดเซียว เนคไทบิดเบี้ยว ดวงตาของเขาคล้ำด้วยสีม่วง และเมื่อสายตาของเขาจับจ้องมาที่ฉัน มันคือฝ่ามือแห่งความหวาดกลัวที่แล่นผ่านใบหน้าของเขา"คาสซานดรา... คุณทำอะไรลงไป?"ฉันยิ้ม ริมฝีปากของฉันยังคงเหนียวหนึบด้วยเลือดที่แห้งกรัง"ฉันเอาตัวรอด"เขาเอามือที่อ่อนล้าลูบหน้าผาก แล้วนั่งลง โน้มตัวเข้าหาฉัน และน้ำเสียงของเขา เมื่อมันแตกกระจายในความเงียบ มันคือส่วนผสมของการวิงวอนและคำตำหนิ"ฟังผมให้ดีๆ นะ คุณกำลังจะหายไป พวกเขาจะบดขยี้คุณที่นี่ ทำให้คุณกลายเป็นปีศาจ แต่มันมีทางเลือกหนึ่ง"มือของเขาสั่นเทา ถ้อยคำของเขาเร็วขึ้นราวกับว่าเขาต้องการช่วยฉันก่อนที่มันจะสายเกินไป

  • จงจำฉันไว้   บทที่ 150 — ราคาของเลือด

    คาสซานดราเสียงพึมพำพองโตขึ้น ทุกวันมากขึ้นอีกนิด ราวกับกระแสน้ำดำมืดที่ขึ้นสูงท่ามกลางหัวใจของกำแพงชื้นแฉะและไม่มีวันลดลง คืบคลานไปในทางเดินแคบๆ ส่งเสียงหวีดหวิวระหว่างลูกกรงบิดเบี้ยว เลื้อยเข้าไปในเสียงกระซิบหอบหายใจของโรงอาหาร จนกระทั่งมันทำให้อากาศเองอิ่มตัว ถึงขนาดที่พวกเขาไม่พูดถึงเพียงเจ้าหญิงที่ตกลงมาจากแท่นฐานของนางอีกต่อไป แต่พูดถึงตัวฉัน คาสซานดรา ผู้ที่ไม่ยอมอ่อนข้อ ผู้ที่พวกเขาขนานนามแล้วว่า รอยกัด ผู้ที่หัวเราะเมื่อเลือดพุ่งกระเซ็นและความเจ็บปวดกลายเป็นการแสดงและรอบตัวฉัน โดยที่ฉันไม่ได้เรียก โดยที่ฉันไม่ได้เรียกร้อง ฝูงหมาป่าก็เริ่มถักทอขึ้น เส้นใยต่อเส้นใย วงล้อมที่ไม่มั่นคงแต่กำลังเติบโต ประกอบด้วยผู้หญิงที่เดินเข้ามาใกล้ด้วยฝีเท้าลังเล บ้างพร้อมด้วยเศษอาหารเล็กๆ น้อยๆ ที่ขโมยมาได้ราวกับเป็นเครื่องบูชาอันงุ่มง่าม บ้างพร้อมด้วยคำสารภาพที่กระซิบกระซาบราวกับพวกนางกำลังปลดเปลื้องภาระที่เป็นพิษออกไป และแล้วก็ยังมีพวกที่ไม่ได้นำสิ่งใดมาให้ ไม่มีแม้แต่ท่าทาง ไม่มีแม้แต่คำพูด แต่ยังคงปักหลักอยู่ตรงนั้น นิ่งงัน เพียงแค่ได้รับการหล่อเลี้ยงจา

  • จงจำฉันไว้   บทที่ 149 — ฝูงหมาป่า

    คาสซานดราความมืดได้กักขังฉันไว้ ไม่ใช่ในฐานะศัตรู ไม่ใช่ แต่อย่างแม่เลี้ยงใจร้ายทุกนาที ทุกความเจ็บปวด ทุกความคิดที่ถูกบีบรัดในการแยกเดี่ยว... มันคือบททดสอบ คือเหล็กใน ฉันออกมาจากรูนั่นด้วยความผอมลง แตกสลายมากขึ้น แต่เหนือสิ่งอื่นใด... คมกริบขึ้นเมื่อประตูลั่นดังเอี๊ยด เมื่อผู้คุมลากฉันออกมา ฉันก็รู้ทันทีอากาศเปลี่ยนไปแล้วสายตาก็เช่นกันดวงตาเหล่านั้นจับจ้องฉันอยู่เบื้องหลังลูกกรง ละโมบ ระแวดระวังก่อนหน้านี้ ฉันคือเจ้าหญิง เปราะบาง แปลกถิ่น คือสิ่งเบี่ยงเบนความสนใจตอนนี้ ฉันคือเสียงกระซิบคือรอยกัดในลานเรือนจำ มันตกผลึกชัดเจนรอยแผลเป็น อดีตผู้สร้างความหวาดกลัว หลบเลี่ยงฉัน มันรัดแขนที่มีผ้าพันแผลไว้แนบอก แต่เหนือสิ่งอื่นใด มันปฏิเสธที่จะสบตากับฉันพรรคพวกของมันก็เช่นกัน พวกมันก้มศีรษะลงแต่คนอื่นๆ เข้ามาใกล้ไม่ใช่เพื่อยอมจำนน ยังไม่ใช่แต่เพื่อทดสอบคนแรกโผล่พรวดเข้ามา สูง ผอมแห้ง สักยันต์เต็มคอ ดวงตาสีเหลืองของนางส่องประกายด้วยความท้าทายแทบจะเป็น

  • จงจำฉันไว้   บทที่ 148 — รสชาติของเลือด

    คาสซานดราความเงียบปกคลุม หนาทึบดั่งผ้าห่มชื้นพวกมันจ้องมองฉันทั้งหมดฮาร์ปีทั้งสามตัวถอยกรูด ตัวหนึ่งข้อมือแหลกเหลว อีกตัวแก้มเป็นทางเลือด ตัวที่สามหายใจสั้นหอบ ดวงตาเบิกกว้าง แต่เบื้องหลังพวกมัน ร่างเงาอื่นๆ ขยับเข้ามาใกล้ ร่างผอมแห้ง ร่างกายซูบซีด แต่ดวงตาละโมบ เหล่านักโทษหญิง พวกที่ไม่ได้ทุบตี พวกที่เฝ้าสังเกต พยานใบ้ของทุกความอัปยศ ทุกการล้มลงและค่ำคืนนี้ พวกนางได้เห็นบางสิ่งที่ต่างออกไป"มันกัด..." เสียงแหบพร่าเสียงหนึ่งกระซิบเสียงพึมพำนั้นแพร่กระจายไปราวกับเชื้อไฟ คดเคี้ยวจากปากสู่ปากเจ้าหญิงกัดแล้วบ้างหัวเราะเยาะ ประหม่า เพื่อขับไล่ความกลัวของตัวเอง บ้างเบือนหน้าหนี ไม่สามารถทนจ้องมองแววตาของฉันได้ ราวกับว่าเพียงแค่การสบตากับรูม่านตาของฉันก็อาจทำให้พวกนางติดเชื้อได้ แต่ในดวงตาลึกๆ ของบางคน แสงสว่างวาบหนึ่งส่องขึ้น ประกายไฟที่ชวนคลื่นไส้ นั่นคือความกลัวฉันยิ้ม ริมฝีปากแตกของฉันยังคงพ่นริ้วสีแดงออกมา รอยแผลเป็นจ้องมองฉัน ความเดือดดาลสั่นสะท้านอยู่ในแขนที่สั่นเทาของมัน แต่ฉันรู้ ฉ

  • จงจำฉันไว้   บทที่ 147 — รอยกัดแรก

    คาสซานดราคืนที่สี่ที่ไม่ได้หลับใหลทำให้ฉันหลงเหลือเพียงเศษซาก ร่างกายของฉันไม่ใช่ของฉันอีกต่อไป เปลือกตาของฉันหนักอึ้งราวกับตะกั่วร้อนระอุ ลำคอของฉันหยาบกร้านดั่งกระดาษทราย ทุกลมหายใจคือบททดสอบ ทุกการเต้นของหัวใจคือเสียงค้อนทุบเข้าใส่ซี่โครงที่ชอกช้ำ ฉันยังคงได้กลิ่นฟูกนอน ยังคงรับรู้รสชาติหืนๆ ของหยาดเหงื่อ ยังคงได้ยินเสียงสะท้อนของเสียงหัวเราะพวกมันในหัวของฉัน แม้แต่ความเงียบในห้องขังก็ยังกรีดร้องใส่ฉันเมื่อยามเช้าคืบคลานเข้ามา ฉันก็รู้แล้ว ท้องของฉันรู้ก่อนตัวฉันเองเสียอีก พายุกำลังใกล้เข้ามาเงาร่างสามเงาแยกตัวออกมาจากความมืดสกปรก แร้งสามตัว สัตว์ร้ายสามตน พวกมันเดินเข้ามาด้วยความมั่นใจแบบนักล่า ราวกับว่าพวกมันได้กลิ่นเนื้อนุ่มที่ยังดิ้นรนอย่างอ่อนแรงอยู่ตัวที่สูงที่สุด ตัวที่พวกมันเรียกว่า "รอยแผลเป็น" เพราะเส้นสีขาวที่พาดผ่านหน้าผากของมัน ก้าวขึ้นมาเป็นหัวแถว ดวงตาของมันส่องประกายด้วยความซาดิสม์อย่างสงบ"ไง เจ้าหญิงตื่นแล้วหรือ?" มันหัวเราะเยาะ "เมื่อคืนพวกข้าสอนมารยาทยังไม่พออีกหรือไง?"ฉันกัดฟันแน่น ไม่พูดแม้แต่คำเดียว ถ้าฉันพูด มันก็ชนะ ถ้าฉันร้องไห้ มันก็สมใจ"ตอบเวลามีคน

  • จงจำฉันไว้   บทที่ 146 — สามเดือนแห่งนรก

    คาสซานดรา สามเดือน สามเดือนที่ฉันนับรอยแตกบนผนัง รู้สึกถึงคอนกรีตที่เย็นเฉียบใต้ผิวหนังของฉัน รอให้เวลาไหลผ่านไปเหมือนยาพิษทีละหยด สามเดือนแห่งความอัปยศอดสู ความเจ็บปวด ค่ำคืนที่ไร้ซึ่งการนอนหลับ ที่ซึ่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ยตามหลอกหลอนฉันไปจนถึงในฝันร้าย ทุกๆ วันเริ่มต้นในลักษณะเดียวกัน: การตื่นนอนที่โหดร้าย สายตาที่เป็นปรปักษ์ เสียงกระซิบที่บาดเฉือนเหมือนคมมีดที่มองไม่เห็น ความหนาวเย็นได้กลายเป็นผิวหนังชั้นที่สอง เสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งของฉันไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่าภาพลวงตาของความอบอุ่น ซี่โครงของฉันยังคงเตือนฉันถึงการถูกทำร้ายบางครั้ง เป็นความทรงจำของการปะทะที่ฉันไม่ได้เลือก ฉันไม่มีแรงที่จะปกป้องตัวเองอีกต่อไปในทุกๆ ครั้ง... แต่ฉันก็กัดฟัน กล้ำกลืนความอับอายของฉัน ซึมซับทุกบาดแผลราวกับเป็นเครื่องหมายที่จะมอบให้ในภายหลัง เมื่อถึงวันนั้น พวกมันเกลียดฉัน พวกมันดูถูกฉัน บางคนทำร้ายฉันเพราะความเบื่อหน่าย บางคนเพราะความโหดร้าย บางคนก็เพราะความเคยชิน — เป็นไงบ้าง เจ้าหญิง หลับสบายบนบัลลังก์เหล็กของเธอไหม?

  • จงจำฉันไว้   บทที่ 104 — ห้องที่อยู่เหนือโลก

    ไลราท้องฟ้าเป็นสีฟ้าสดใสราวกับจงใจยั่วยุในเช้าวันนี้ เมื่อมองจากที่นี่ จากชั้นบน

  • จงจำฉันไว้   บทที่ 100 — ให้อภัย บางที

    ดาเนียลผมยังยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ขยับตัวไม่ได้ พูดไม่ออก ราวกับคำพูดของเธอตอกตรึงผมไว้กับพื้น ราวกับเสียงของเธอ ในความเปราะบางที่สั่นเครือนั้น จู่ๆ ก็ทำให้ทุกอย่างกระจ่าง ทำลายทุกอย่างลง ปลดอาวุธทุกอย่างไลร่าไม่ได้ตะโกน เธอไม่ได้อ้อนวอน เธอพูดเหมือนเลือดที่ไหลซึม อย่างช้าๆ อย่างเจ็บปวด ในความเงียบ

  • จงจำฉันไว้   บทที่ 99 — การต่อสู้อีกด้าน

    ดาเนียลผมใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีเพื่อออกจากห้องทำงาน ทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง และพุ่งตรงไปยังคลินิกไลร่าเข้าโรงพยาบาลคำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในตัวผมเหมือนการตบหน้า เย็นชา รุนแรง ถูกฉุดกระชากมาจากสายโทรศัพท์ที่แทบจะจับใจความไม่ได้ ไม่มีใครให้รายละเอียดผม แค่ชื่อ ห้องพัก ชั้น แผนกสูติกรรมแผนกสูติกร

  • จงจำฉันไว้   บทที่ 94 — ลมหายใจและแสงสว่าง

    ไลราประตูปิดลงเบาๆ ข้างหลังดอกเตอร์เลอกรองด์ นำพาเอาน้ำหนักของสายตาทั้งหลาย ความตึงเครียด ความสงสัยที่แขวนลอยอยู่ การวิเคราะห์ที่รอคอยออกไปด้วย และทิ้งไว้เบื้องหลังเพียงแค่ความเงียบที่สั่นสะเทือน ลมหายใจที่ถูกวางลง และเราสองคน ที่กลับมารวมกันอยู่ใ

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status