เจอกันอีกครั้ง

### บนเรือสำราญหรูหราขนาดใหญ่###

เครื่องบินส่วนตัวของมาร์ตินลงมาจอดบนเรือสำราญเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ณ ตอนนี้

"นายจะไปดูที่ห้องจัดเลี้ยงหรือจะไปที่ไหนก่อนครับ” โทมัสลูกน้องคนสนิทถาม

"ไปห้องพักก่อน ฉันอยากอาบน้ำและพักผ่อนสักหน่อย"

"ครับนาย” เมื่อได้ยินแบบนั้น โทมัสก็เดินนำเจ้านายหนุ่มไปที่ห้องพักส่วนตัวแบบ VVIP โทมัสเปิดประตูให้เจ้านายตัวเองเข้าไปข้างในห้องก่อนแล้วค่อยเดินเข้าไปทีหลัง

เมื่อมาร์ตินเข้ามาอยู่ในห้องพัก เขาก็ได้ถามโทมัสมือขวาขึ้นมาทันที

"แล้วไอ้โรมกลับมาถึงแล้วหรือยัง"

'โรม' ชายหนุ่มที่มาร์ตินถามถึงนั้น คือ บอดี้การ์ด ซึ่งเป็นมือซ้ายคนสนิทอีกคนของมาร์ติน

"มันบอกว่าถึงบนเรือวันพรุ่งนี้ครับนาย"

"แล้วเรื่องที่ให้ไปจัดการเรียบร้อยดีไหม"

"เรียบร้อยดีครับนาย"

"ดี"

"แล้วนายจะทำอย่างไรต่อการเรื่องที่เกิดขึ้นครับ" โทมัสถามผู้เป็นเจ้านาย

(.......) มาร์ติน

"จับตาดูมันต่อไป ถ้ามีอะไรที่ไม่ชอบมาพากลก็จัดการได้เลยทันที อย่าให้มีเรื่องเกิดขึ้นแบบที่ผ่านมาได้อีกเป็นอันขาด"

"ครับนาย"

"อืม นายออกไปพักเถอะ เพราะนายก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว เดี๋ยวตอนเย็นค่อยเข้ามาอีกที"

"ครับนาย"

"นายต้องการให้ผมจัดหาผู้หญิงมาไหมครับ"

"ไม่ต้อง ออกไปได้แล้ว"

"ครับ"

เมื่อโทมัสลูกน้องคนสนิทได้ยินคำตอบของเจ้านายตัวเองแล้วก็เดินออกจากห้องพร้อมโค้งศีรษะให้มาร์ติน

มาร์ตินเดินเข้ามายังห้องน้ำที่มีความหรูหราขนาดใหญ่ตรงกลางห้องที่มีอ่างอาบน้ำจากุชชี่ให้ชายหนุ่มได้แช่ตัวได้อย่างสบาย

มาร์ตินนอนแช่ตัวอยู่ในอ่างพร้อมดื่มไวน์ชั้นดียี่ห้อแพงเพื่อคลายความเครียดที่สะสมมาหลายวันจากการทำงาน

ขณะที่มาร์ตินนอนหลับตาแช่ตัวอยู่นั้น ทำให้ได้ครุ่นคิดเกี่ยวกับธุรกิจเรือสำราญที่เขาทำ ดูเหมือนธุรกิจเรือสำราญจะไปได้ดีอย่างมาก เพราะมาร์ตินเริ่มทำมาได้แค่ 4 ปี แต่ผลลัพธ์ที่ได้ก็เติบโตอย่างรวดเร็วแซงหลายราย

ในเรือสำราญมีสิ่งอำนวยความสะดวกแบบครบวงจรทุกอย่าง รวมถึงกาสิโนที่พร้อมมีให้ลูกค้าได้เล่นกันอย่างเพลิดเพลินตลอดที่อยู่บนเรือลำนี้ จนอาจทำให้ลูกค้าจะไม่มีความรู้สึกกับคำว่า เบื่อ ได้เลย

เรือสำราญของมาร์ตินไม่ได้มีดีเพียงคำพูดเท่านั้น แต่การันตีได้ด้วยผู้คนมากมายที่มีฐานะร่ำรวยต้องจับจองกันล่วงหน้าเป็นปีๆ กันในแต่ละรอบที่ออกทริป

ทางด้านพายอาร์ตอนนี้กำลังตั้งใจทำงานที่ได้รับมอบหมายกับเพื่อนงานด้วยรอยยิ้ม ซึ่งเธอก็ทำงานที่นี่ได้เกือบเดือนแล้ว

"น้องพายนี้สวยและเก่งมากเลยนะ มาทำงานได้ไม่ถึงเดือน ก็ทำงานเก่งมากๆ เลย จำงานได้ทุกอย่างแล้วทำได้อย่างละเอียดมากด้วย ดูพี่ซิ ทำงานแม่บ้านแบบนี้มาหลายปีก็ยังจำและทำออกมาไม่ดีเท่าน้องพายเลย” รุ่นพี่สาวที่ทำงานด้วยกันพูดชมพายอาร์ขึ้นมาขณะที่จัดเก็บของเข้าที่หลังจากทำความสะอาดห้องหนึ่งเพิ่งเสร็จไปและจะไปต่อห้องอื่น

"พายยังไม่คล่องแคล่วและยังมีอีกหลายเรื่องที่ต้องปรับปรุงค่ะ แล้วพี่ก็ทำได้ดีมากด้วย” พายอาร์ตอบรุ่นพี่สาวไปพร้อมให้กำลังใจ

"ในช่วงแรกพายเองเคยต้องถามงานจากพี่ไลล่าและขอให้ช่วยสอนงานพายตั้งหลายอย่างเลยนะคะ"

เมื่อรุ่นพี่สาวไลล่าได้ยินคำพูดให้กำลังใจและชมตัวเอง ทำให้รุ่นพี่สาวมองพายอาร์ด้วยความซึ้งใจในคำพูดนั้นเป็นอย่าง เพราะรุ่นพี่สาวไม่เคยได้รับคำชมจากผู้ร่วมงานด้วยกันมาก่อนสักครั้ง

"ขอบใจนะน้องพาย"

"ยินดีค่ะ” พายอาร์ยิ้มหวานให้พี่ไลล่า

ไลล่ารู้สึกได้ถึงความจริงใจที่พายอาร์มอบให้กับตนเองและสบายใจอย่างมากที่ได้ทำงานร่วมกับพายอาร์

"อ้าว! อยู่นี่เอง หัวหน้าแม่บ้านเรียกให้พายอาร์ไปพบที่ห้องหน่ะ" เพื่อนร่วมงานมาบอกพายอาร์

"ได้ซิ ขอบคุณที่ช่วยบอกนะคะ” พายอาร์บอกเพื่อนที่มาเรียกตน

"อืม รีบไปเถอะ เหมือนจะมีเรื่องด่วน"

"ได้ค่ะ” แล้วพายอาร์ก็รีบเดินไปหาหัวหน้าแม่บ้านที่ห้อง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"เข้ามาได้" เมื่อได้รับการอนุญาต พายอาร์จึงได้เปิดประตูแล้วเดินเข้าในห้องทักที

"นั่งก่อนซิ" หัวหน้าแม่บ้านผายมือไปยังเก้าอี้ ให้พายอาร์ได้นั่งลง

"ขอบคุณค่ะ"

"เธอมาทำงานที่นี่ได้เกือบเดือนแล้วใช่ไหม" หัวหน้าแม่บ้านถามขึ้น

"ใช่ค่ะ” พายอาร์ตอบรับ

"ได้ยินข่าวมาว่าเธอทำงานเก่งและจำเกี่ยวกับงานได้เป็นอย่างดี"

"ยังต้องเรียนรู้อีกมากค่ะ แต่พายจะพยายามทำให้เต็มที่ที่สุด” พายอาร์รีบถ่อมตัว

"ตอนนี้เกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อยและพี่คิดว่าพายน่าจะเหมาะสม” หัวหน้าแม่บ้านพูดออกมาด้วยใบหน้าแห่งความกังวลใจราวกับเจอเรื่องหนักใจ

แล้วพูดต่อทันทีถึงเหตุผลของความกังวลใจนั้นก็คือ แม่บ้านที่มีความรับผิดชอบทำความสะอาดห้อง VVIP ได้เกิดอาการท้องเสียเฉียบพลันทำให้ไม่สามารถรับผิดชอบต่อหน้าที่ได้ 1-2 วัน หัวหน้าแม่บ้านจึงต้องรีบหาแม่บ้านที่ต้องไปทำหน้าที่แทน และคนที่ทำหน้าที่นี้แทนได้ต้องเป็นคนเก่ง เพราะเวลาทำความสะอาดเสร็จต้องจัดเก็บของทุกอย่างไว้ตรงจุดเดิมโดยไม่มีความเสียหาย

"ว่าไง ฉันคิดว่าเธอเหมาะสมกับหน้าที่นี้ที่สุดแล้วนะ" หัวหน้าแม่พูดขึ้นมา เพราะตอนนี้ทุกคนก็มีหน้าที่ของตัวเองและห้อง VIP อีกหลายสิบห้องก็ต้องมีคนที่เก่งๆ ดูแลแต่ละห้องอย่างใกล้ชิดเช่นกัน

พายอาร์ทำได้เพียงพยักหน้ารับหน้าที่ที่ได้มอบหมายให้รับผิดชอบมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้พร้อมถามหัวหน้าแม่บ้านว่า

"เริ่มงานตอนไหนคะ"

"ตอนนี้เลย เพราะคุณมาร์ตินเข้าพักเป็นที่เรียบร้อยแล้ว อ่อ! ห้องที่เธอรับผิดชอบแทนคือ ห้องคุณมาร์ตินเจ้าของเรือสำราญลำนี้ เธอจะทำงานผิดพลาดไม่ได้ และเวลาทำความสะอาดห้องต้องทำในเวลาที่คุณมาร์ตินไม่ได้พักผ่อนอยู่ที่ห้องเท่านั้น เพราะคุณมาร์ตินไม่ชอบให้ใคร เข้าไปวุ่นวายในห้อง เขาชอบความเป็นส่วนตัวมาก" หัวหน้าแม่บ้านเอ่ยเตือนเรื่องสำคัญ

"เธอเข้าใจที่ฉันพูดไปใช่ไหม" หัวหน้าแม่บ้านถามพายอาร์

"เข้าใจแล้วค่ะ" พายอาร์ตอบรับ

"แล้วช่วงเวลาไหนที่คุณมาร์ตินไม่อยู่ในห้องบ้างคะ" พายอาร์ถามอย่างสงสัยและต้องการคำตอบเพื่อจะได้ทำความสะอาดห้อง

"ไม่รู้เหมือนกัน” หัวหน้าแม่บ้านตอบพายอาร์

" 2 วันที่มีความรับผิดชอบเธอจะทำความสะอาดเพียงแค่ห้องคุณมาร์ตินเท่านั้น เพราะเธอต้องค่อยไปดูว่าเวลาไหน ตอนไหนของวันที่จะทำ ความสะอาดได้"

"ค่ะ” พายอาร์ตอบรับ

"หมดเรื่องแล้ว เธอออกไปทำงานได้แล้ว” หัวหน้าแม่บ้านบอกพายอาร์

"ค่ะ"

แล้วพายอาร์ก็เดินออกมานอกห้องหัวหน้าแม่บ้าน

"แล้วทำไงละทีนี้ ไม่รู้ว่าต้องเริ่มทำความสะอาดห้องเวลาไหนแบบนี้ จะทำอย่างไงดี หากเผลอเข้าไปตอนเขาอยู่จนทำให้เขาไม่พอใจขึ้นจะทำยังไงล่ะ"

พายอาร์กล่าวด้วยความกังวลใจเล็กน้อย

จากนั้นพายอาร์ก็ขึ้นมาที่ห้องของมาร์ตินเพื่อมาดูว่าเขาอยู่ที่ห้องไหมพอมาถึงทำให้รู้ว่ามีคนอย่างอยู่ที่ห้องเพราะมีคีย์การ์ดเสียบอยู่ในห้อง

"ยังมีคนอยู่ในห้อง งั้นค่อยขึ้นมาดูใหม่อีกทีตอนเย็นละกัน” พายอาร์จึงตัดสินใจเดินลงไปรอข้างล่างก่อน

หลังแช่น้ำเสร็จมาร์ตินขึ้นจากอ่าง เช็ดตัวแล้วก็เดินออกมานอนพักอย่างที่ตั้งใจไว้

ผ่านไป 2 ชั่วโมง มาร์ตินก็ตื่นจากการนอนหลับพักผ่อนทำให้ชายหนุ่มรู้สึกสบายตัว สดชื่นและผ่อนคลายเป็นอย่างมาก จากนั้นเขาก็เดินไปแต่งตัวเพื่อไปเจอกับลูกค้าที่ได้นัดหมายไว้

ไม่นานจากนั้นก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นเพื่อเป็นการส่งสัญญาณจออนุญาต จากนั้นก็ได้เปิดประตูห้องเข้ามา ซึ่งคนที่เข้าห้องคือโทมัสมือขวาคนสนิทที่เดินเข้ามาในห้องรับแขกเพราะตอนนี้มาร์ตินยังอยู่ในห้องแต่งตัว

"นายครับ ใกล้ได้เวลาที่นัดแล้วครับ"

"อืม เสร็จแล้ว"

โทมัสเดินนำมาร์ตินออกไปจากห้องเพื่อไปยังห้องที่นัดคุยงานกับลูกค้า

"สวัสดีครับ คุณมาร์ติน"

"สวัสดีครับ ท่านนายพล"

"คนนี้คือเจนนี่ ลูกสาวผมครับ"

"สวัสดีค่ะคุณมาร์ติน” เจนนี่ส่งสายตายั่วยวนให้มาร์ติน เพราะเธอรู้สึกถูกใจในตัวชายหนุ่มตรงหน้าเป็นอย่างมากเนื่องจากมาร์ตินนั้นหล่อเหลาและเก่งมากด้วยเช่นกัน ส่วนความรวยนั้นไม่ต้องเอ่ยถึงเพราะทั้งชีวิตนี้คงใช้ไม่หมด เจนนี่ซึ่งมั่นใจในความสวยของตัวเองจึงคิดจะใช้มันเพื่อมัดตัวมัดใจมาร์ตินและคิดว่าคงได้ผลเช่นที่ผ่านมา

"ครับ" มาร์ตินเพียงรับคำเท่านั้น เพราะมาร์ตินไม่ได้สนใจหญิงสาวตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย เพราะเขาเคยเจอเรื่องนี้มาแล้วหลายครั้ง

"เรามาเข้าเรื่องงานกันเลยนะครับ” มาร์ตินเปิดเข้าถึงประเด็นงานทันที และพูดคุยเกี่ยวกับงานสินค้าต่างๆ และข้อตกลงก่อนจะเซ็นสัญญากันต่อไป

จนเวลาผ่านไม่นานมากนักเรื่องงานก็ได้พูดคุยตกลงกันเป็นที่เรียบร้อยพร้อมเซ็นสัญญาร่วมงานอย่างเป็นทางการ

"คุณมาร์ตินอยู่ร่วมรับประทานอาหารกันก่อนนะครับ ถือว่าเป็นการฉลองที่ทุกอย่างลงเอยด้วยดี"

"ได้ครับ"

ระหว่างที่ทั้งสามคนกำลังรับประทานอาหารกันอยู่นั้น เจนนี่ก็พยายามหาเรื่องต่างๆ ชวนมาร์ตินคุยเพื่อให้ใกล้ชิดกันมากยิ่งขึ้น

"คุณมาร์ตินเก่งมากเลยนะคะที่ทำธุรกิจเก่งมากๆ แบบนี้ เจนนี่อยากเก่งแบบคุณมาร์ตินจัง"

"ครับ"

"คุณมาร์ตินมีแฟนหรือยังคะ"

"ยังครับ"

"คุณมาร์ตินชอบผู้หญิงแบบไหนคะ"

มาร์ตินไม่ตอบคำถามของอีกฝ่าย แต่กลับวางช้อนส้อมลงบนจานแล้วยกน้ำดื่มบ่งบอกให้รู้ว่าชายหนุ่มอิ่มเรียบร้อยแล้ว

"งั้นผมขอตัวนะครับท่านนายพล" มาร์ตินกล่าวเสร็จก็ลุกขึ้นทันทีโดยไม่รอให้นายพลอนุญาต เพราะเขาแค่บอกให้อีกฝ่ายทราบเท่านั้น

"ครับ ไว้เจอกันใหม่ครับคุณมาร์ติน" นายพลกล่าวด้วยท่าทีกระอักกระอ่วนเมื่อเห็นสายตาเย็นชาและท่าทีรำคาญใจของมาร์ติน

"ครับ” แล้วมาร์ตินก็เดินจากมาโดยไม่สนใจและลาเจนนี่เลยสักนิด

"กรี๊ด กรี๊ดด คุณพ่อ ดูคุณมาร์ตินทำกับเจนนี่ซิคะ เขาไม่ไว้หน้าหนูเลยสักนิด"

"เบาๆ คุณมาร์ติน เขาแสดงออกชัดเจนว่าไม่ได้สนใจแกเลย พอ! หยุดได้แล้ว เดี๋ยวจะมีผลต่องานที่พ่อร่วมด้วย ไม่รู้หรือไงว่ากว่าจะติดต่อร่วมธุรกิจกับเขาได้ยากแค่ไหน!"

ทางด้านมาร์ตินนั้นไม่ได้สนใจกับสองพ่อลูกด้านหลังอีกเลย แต่เขาเลือกเดินตรงกลับห้องพักส่วนตัวทันทีเพื่อพักผ่อน

.

.

.

ทางด้านพายอาร์นั้น เมื่อตกเย็นแล้วเธอได้เดินขึ้นมาดูห้องที่ต้องรับผิดชอบในการทำความสะอาดพิเศษ 2 วันนี้อีกครั้ง ดูเหมือนครั้งนี้มาไม่เสียเปล่าเพราะไม่มีคนอยู่ในห้อง ทำให้พายอาร์รีบเข้าไปทำความสะอาดห้องทันที

เมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้องมีกลิ่นน้ำหอมในแบบผู้ชายจางๆ ลอยมาแตะจมูกหญิงสาว และสิ่งที่ทำให้พายอาร์ต้องตกตะลึงเป็นอย่างมาก คือ ความหรูหราของห้องนี้ ยิ่งเมื่อได้เห็นวิวข้างนอกที่มองเห็นทะเล ภูเขาอย่างชัดเจนและเหมือนกับลอยอยู่บนนั้นได้จริงๆ ทำให้เธอตื่นเต้นอย่างมาก

หลังจากชมห้องเสร็จไปแล้ว พายอาร์ก็เริ่มทำความสะอาดในมุมของห้องต่างๆ อย่างตั้งใจเพื่อไม่ให้หัวหน้าแม่บ้านต้องผิดหวังในตัวเธอ

ขณะที่พายอาร์กำลังทำความสะอาดในห้องน้ำอยู่นั้น เธอก็ได้ยินเสียงเหมือนคนกำลังคุยนอกห้องน้ำ ทำให้พายอาร์รู้ได้ทันทีว่าเจ้าของห้องกลับมาแล้ว

"ทำไงดีนะ แล้วถ้าไล่ออกขึ้นมาล่ะ” พายอาร์เริ่มตื่นตกใจและลนลานเพราะงานยังไม่เสร็จเรียบร้อยดีเลย

คุณมาร์ตินไม่ชอบให้ใคร เข้าไปวุ่นวายในห้อง ชอบความเป็นส่วนตัวมาก

คำพูดของหัวหน้าแม่บ้านดังขึ้นมาในสมองของพายอาร์ขึ้นมาทันที พายอาร์จึงตัดสินใจที่จะรีบย่องออกจากห้องนี้ก่อนเขาจะรู้ว่ามีเธออยู่ในห้องนี้

"ออกไปได้แล้ว ฉันจะพักเลย” มาร์ตินหันไปบอกลูกน้องคนสนิท

"ครับนาย” โทมัสรับคำแล้วโค้งศีรษะให้เจ้านายแล้วเดินออกไปจากห้อง

มาร์ตินเดินเข้ามาในห้องเป็นจังหวะเดียวกันกับที่พายอาร์รีบวิ่งออกมาจากห้องน้ำเพื่อจะออกไปจากห้องนี้

"พลั่ก" พายอาร์ชนเข้ากับแผ่นอกหนา

"ขะ…ขอโทษค่ะ"

พายอาร์กล่าวด้วยน้ำเสียงร้อนรนใจและตั้งท่าจะรีบเดินออกจากห้อง แต่ยังไม่ทันที่เธอจะก้าวเท้าเดินก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาซะก่อนพร้อมจับเข้าตรงข้อมือพายอาร์ไว้

หมับ!

มือใหญ่ของชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของห้องยื่นมือมาจับแขนของพายอาร์ไว้จากทางด้านหลังของเธอ

"เธอเป็นใคร เข้ามาอยู่ในห้องนี้ได้ไง” มาร์ตินถามออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา

พายอาร์หันมาประจานหน้ากับชายหนุ่มตรงหน้าพร้อมขมวดคิ้วสงสัยว่าผู้ชายคนนี้คือคุณมาร์ตินใช่หรือไม่ ใบหน้าของหญิงสาวที่มีแต่คำถามเต็มไปหมดโดยไม่ต้องถามทำให้มาร์ตินตอบข้อสงสัยของหญิงสาวตรงหน้าออกไป

"ฉันมาร์ติน คาร์เร็นเทีย เจ้าของห้องกับเรือสำราญลำนี้"

เมื่อได้ยินชื่อที่อีกฝ่ายตรงหน้าแนะนำตัว พายอาร์ก็รู้ได้ในทันทีว่าชายหนุ่มตรงหน้าคือเจ้าของห้องที่เธอรับผิดชอบในการทำความสะอาด

"สะ...สวัสดีค่ะคุณมาร์ติน ขอโทษที่เข้ามารบกวน ฉันแม่บ้านบนเรือลำนี้และเข้ามาทำความสะอาดห้องนี้ 2 วันแทนคนเก่าที่ไม่สบายค่ะ"

มาร์ตินก้มมองหน้าหญิงสาวและเมื่อมองใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างละเอียดก็ทำให้เขาคิดออกว่าเธอคือหญิงสาวที่เดินชนเขาที่สนามบิน

เขาจำเธอได้เพราะกลิ่นกายอันหอมสดชื่นที่ทำให้รู้สึกโล่งสบายแบบที่จำได้ในทันที

เช่นเดียวกันกับพายอาร์ เธอเองก็จำชายหนุ่มตรงหน้าได้ในทันทีว่าเขาคือชายหนุ่มที่เจอสนามบินเมื่อ 1 เดือนที่แล้ว เพราะเธอไม่เคยเจอผู้ชายที่น่าดึงดูดและมีเสน่ห์เท่าเขามาก่อนจนยากที่เธอจะลืมได้ลง 

ทำไมโลกถึงกลมขนาดนี้กันนะที่ให้ผู้ชายที่เจอกันที่สนามบินเป็นเจ้านายเราด้วย

 

### เจอกันอีกครั้ง...พร้อมเรื่องราวที่จะเกิดขึ้น ###