Happy Birthday!

### ปัจจุบัน ###

ขณะที่พายอาร์กำลังครุ่นคิดกับเรื่องที่เพิ่งได้เกิดขึ้นอยู่นั้น ก็มีเสียงเปิดประตูเข้ามาพร้อมด้วยเสียงของสาวๆ ที่เป็นนักเต้นเดินเข้ามาในห้องที่พายอาร์นั่งอยู่

เสียงปรบมือดังขึ้นเพื่อเรียกทุกคนให้หันไปมองคนที่กำลังปรบมืออยู่เพื่อฟังสิ่งที่เขากำลังจะพูดขึ้นมาในทันที

แปะ แปะ แปะ

"ทุกคนฟังพี่เอมี่นะคะ เดี๋ยวคุณมีนาที่จะทำการแสดงโชว์ชุดพิเศษนี้ให้กับเจ้าของวันเกิดจะเข้ามาซ้อมกับนักเต้นทุกคนสัก 5 นาทีนะคะ" เอมี่บอกกับทุกคน ก่อนที่จะกล่าวต่ออีกว่า

"ขอให้พวกเราทุกคนให้ความร่วมมือทำการแสดงโชว์ครั้งนี้ให้ดีที่สุดด้วยนะเพราะงานนี้เป็นของคนสำคัญของคุณมาร์ติน"

"ค่ะ” นักเต้นทุกคนที่อยู่ในห้องนี้กล่าวพร้อมกัน

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก"

"แอ๊ด"

ประตูถูกเปิดเข้ามาพร้อมด้วยหญิงสาวร่างบอบบางที่สวย สูง ขาว หุ่นดีเซ็กซี่อย่างกับนางแบบด้วยชุด

เดรสสีแดงรัดรูป

"สวัสดีค่ะ คุณมีนา” เอมี่กล่าวทักทายหญิงสาวตามมารยาท

"ค่ะ” มีนาทักทายสั้นด้วยท่าทีถือตัว

จากนั้นมีนาได้เริ่มพูดถึงการแสดงต่างๆ ตามความต้องการของตัวเองขึ้นมาทันทีเพื่อไม่ให้เสียเวลาในการฝึกซ้อมในช่วงเวลาสั้นๆ

"ทุกคนเข้าใจใช่ไหมคะ” มีนาถามนักเต้นทุกคน

"ค่ะ” ทุกคนขานรับ

แล้วเริ่มซ้อมการแสดงโชว์กันอย่างจริงจัง อย่างพร้อมเพรียงตามแบบที่มีนาต้องการทำให้มีนารู้สึกพอใจเป็นอย่างมากกับการแสดงโชว์สุดพิเศษที่จะถึงนี้ เพราะมีนาจะทำให้ตัวเองเด่นและเป็นจุดสนใจจากทุกคนในงาน โดยเฉพาะกับผู้ชายที่มีนาจะกลับมาทวงคืนให้เป็นของเธออีกครั้งอย่างมาร์ติน

จากนั้นนักเต้นทุกคนก็เตรียมความพร้อมอยู่ข้างหลังเวทีอย่างตื่นเต้นเพราะทุกคนรู้ว่างานวันนี้มีความพิเศษเป็นอย่างมาก ที่สำคัญคือ ในงานวันนี้มีชายหนุ่มหล่อรวย มากมายอยู่ในงานอย่างแน่นอน

"อันนี้คือผ้าคลุมครึ่งหน้าของทุกคนนะคะ” มีนาแจกผ้าคลุมครึ่งหน้าลายลูกไม้ให้นักเต้นทุกคนยกเว้นของตัวเองที่ไม่มี

"อ้าว แล้วของคุณมีนาละคะ?" หนึ่งในนักเต้นได้ถามขึ้นมาด้วยความสงสัย

"อ่อ ไม่มีค่ะ เพราะมีนาเป็นตัวเอกของการแสดงในครั้งนี้"

ทุกคนต่างไม่ค่อยพอใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น ยกเว้นพายอาร์กับวิวที่ไม่ได้สนใจและไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องนี้ เพราะเธอแค่ทำงานตามที่สั่งเท่านั้นไม่ได้หวังสิ่งใดแอบแฝง

จนกระทั่งได้เวลาขึ้นทำการแสดงโชว์ที่ทุกคนตั้งหน้าตั้งตารอชมการแสดงครั้งนี้เป็นอย่างมากในค่ำคืนนี้

 

### 3 2 1 Happy Birthday!! ###

" แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะน้องสาวสุดที่รัก" เคนตะอวยพรน้องสาวตัวเองก่อนทุกคนพร้อมด้วยของขวัญที่มอบให้แกน้อง

"แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะครับคิโกะ” ลูก้าพูดพร้อมด้วยของขวัญ

"แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะครับ” มาร์ตินพูดพร้อมยื่นของขวัญให้กับคิโกะด้วยรอยยิ้ม

"แฮปปี้เบิร์ดเดย์!" คนอื่นๆ ในงานพร้อมกันกล่าวอวยพร

"ขอบคุณทุกคนสำหรับคำอวยพรและของขวัญมากๆ นะคะ” คิโกะกล่าวด้วยรอยยิ้มหวานส่งให้ทุกคนสำหรับค่ำคืนที่แสนพิเศษนี้

ไม่นานจากนั้นไฟทั่วทั้งห้องก็ได้ดับลงอีกครั้งพร้อมด้วยเสียงเพลงที่ดังขึ้นมาพร้อมไฟที่สว่างขึ้นมา

แล้วเหล่านักเต้นทุกคนก็ได้เต้นกันออกมาทีละคนจนถึงคนสุดท้ายที่เต้นออกมาพร้อมด้วยเสียงปรบมือให้กำลังใจนักเต้นทุกคน

นักเต้นทุกคนมีผ้าคลุมครึ่งใบหน้ายกเว้นนักเต้นคนที่ยืนอยู่ตรงกลางเท่านั้นที่เปิดใบหน้าสวยงามให้ทุกคนได้เชยชมความสวยงาม

"ว้าววว มีนาสวยจัง” คิโกะพูดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้นและกล่าวชมเพื่อน

"อ้าว เรารู้ได้ไงว่ามีนาสวยคนเดียว เพราะนักเต้นคนอื่นๆ คลุมหน้าอยู่แบบนั้นจะเห็นรู้ได้ไงว่าไม่มีคนสวยคนอื่นๆ ด้วย” เคนตะสวนกลับน้องสาวตัวเอง

"อืม ก็จริง" ลูก้าพูดเสริมขึ้นมาบ้าง

มาร์ตินได้แต่เงียบไม่พูดอะไรนอกจากมองการแสดงด้วยใบหน้านิ่งๆ เท่านั้น

ส่วนมีนานั้นใช้ท่วงท่าการเต้นของนักบัลเล่ต์ได้อย่างพลิ้วไหวและสวยงามสมกับนักเต้นบัลเล่ต์มืออาชีพพร้อมกับส่งสายตาหวานหยดย้อยไปให้กับมาร์ตินอย่างเปิดเผยชัดเจน

มาร์ตินไม่ได้สนใจมองมีนาเลยสักนิดสนใจอยู่แต่กับการแสดงโชว์โดยรวมเท่านั้น

แต่ทันใดนั้นเองที่สายตาของมาร์ตินกลับจ้องมองหญิงสาวนักเต้นที่คลุมผ้ากำลังเต้นอยู่ข้างๆ มีนาอย่างพิจารณาและรู้สึกคุ้นหน้าหญิงสาวคนนั้นเป็นอย่างมากแต่มองไม่ค่อยชัดเพราะอยู่ไกลและคลุมใบหน้าปิดไว้

พายอาร์ที่กำลังเต้นอยู่นั้นก็กลับมีความรู้สึกถึงสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองมาตรงจุดที่เธอเต้นอยู่ทำให้พายอาร์เผลอไปสบตาเข้ากับดวงตาคมเข้าอย่างจังพร้อมด้วยเสียงหัวใจที่ได้ดังขึ้นมาอีกครั้ง

ตึกตัก ตึกตัก

เสียงหัวใจที่เต้นแรงอยู่ในเวลานี้ทำให้พายอาร์เริ่มสงสัยว่าสาเหตุเกิดจากอะไรที่ทำให้ใจเต้นแรง เกิดจากการเต้นหรือเพราะจากสายตาคมจากชายหนุ่มที่จ้องมองมาของมาร์ติน

หลังจบการแสดงนักเต้นทุกคนกำลังจะเดินลงจากเวทีก็ได้มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา

"นักเต้นทุกคนช่วยเปิดผ้าคลุมหน้าให้ด้วยซิครับ"

"จริงด้วยยย เปิดเร็วๆ!"

"จริงครับ เปิดหน้าๆ "

"เปิดเลย เปิดเลยยย!" เสียงเรียกร้องจากชายหนุ่มคนอื่นๆ ที่อยู่ในงานร่วมกันร้องเรียกให้นักเต้นเปิดหน้าอย่างสามัคคี

เมื่อมีเสียงเรียกร้องมากขึ้นทำให้มีนาต้องจำใจบอกกล่าวแก่นักเต้นทุกคนเปิดผ้าคลุมออกได้

"เปิดผ้าคลุมออกได้ค่ะ” มีนาพูดอย่างไม่ค่อยเต็มเสียงมากนัก

"ได้ค่ะ!" เสียงตอบรับจากนักเต้นทุกคน

นักเต้นทุกคนจึงเปิดผ้าคลุมออกเผยให้เห็นถึงใบหน้าที่สวยงามอย่างเต็มตาสู่ผู้คนทั้งหลายที่อยู่ข้างล่างเวที ซึ่งทุกคนมีความสวยที่แตกต่างกันออกไป

"ว้าววว สวยจัง"

"จริง สวยมาก"

"สวยกันทุกคนเลย"

"สวยยย"

เป็นเสียงคำชื่นชมจากบรรดาคนที่อยู่ในห้องจัดเลี้ยง โดยเฉพาะเสียงจากชายหนุ่มทั้งหลายที่กล่าวชมหญิงสาวบนเวที

ยกเว้นพายอาร์ที่พยายามเอาผ้ามาคลุมแบบเนียนๆ อยู่บนเวทีและหลบอยู่ข้างหลังมีนาซึ่งการกระทำทุกอย่างของพายอาร์บนเวทีไม่สามารถหลบพ้นไปจากสายตาของมาร์ตินได้เลย

เมื่อพายอาร์ได้เปิดผ้าคลุมออกทำให้ความสงสัยเมื่อตะกี้ของมาร์ตินได้จางหายไปในทันที มาร์ตินเอาแต่จ้องมองพายอาร์ด้วยสายตาเรียบนิ่งไม่แสดงออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่

การจ้องมองของมาร์ตินทำให้มีนาเข้าใจผิดคิดว่ามาร์ตินนั้นกำลังจ้องมองเธออยู่ทำให้มีนายิ้มหวานส่งไปให้กับมาร์ติน

มีนาเดินลงไปจากเวทีก่อนนักเต้นคนอื่นๆ พร้อมตรงไปหาเพื่อนสนิทอย่างคิโกะซึ่งเป็นเจ้าของวันเกิดในวันนี้

"แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะคิโกะ ขอให้มีความสุขมากๆ นะ “มีนาอวยพรให้เพื่อนสนิท

"ชอบของขวัญที่เราเตรียมไว้ให้เธอไหม" มีนาถามคิโกะอย่างเอาใจแม้ว่าแท้จริงแล้วที่เธอทำไปจะมีสิ่งอื่นแอบแฝงอยู่ก็ตาม แต่เธอก็ไม่อาจพูดออกไปได้

"ชอบมากกก มีนาเก่งและสวยที่สุดเลยเราแทบละสายตาออกจากมีนาไม่ได้เลยแน่ะ"

"ขอบใจมากเลยนะมีนาที่อุตส่าห์ตั้งใจทำเพื่อวันเกิดเราขนาดนี้เราซึ้งใจจริงๆ” คิโกะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือด้วยความตื้นตันใจ

"อะไร จะร้องไห้ในวันเกิดตัวเองไม่ได้นะ" มีนาแซวเพื่อนสาวด้วยท่าทีขบขัน แต่สายตาเอาแต่จ้องมองมาร์ตินหวังให้อีกฝ่ายรู้ตัวและหันมามองเธอบ้าง

"สวัสดีค่ะ” มีนากล่าวทักทายชายหนุ่มทั้งสามคน

"สวัสดีครับ" เคนตะตอบกลับ

"ครับ" ลูก้ากล่าวสั้นๆ

(.........) มาร์ติน

"ไม่ทักทายมีนาบ้างเหรอคะพี่ติน"

"ขอโทษด้วยนะ แต่ฉันคิดว่าเราไม่ได้สนิทกันถึงขั้นเรียกแค่ชื่อเล่นกันได้ หวังว่าคราวหน้าจะช่วยเรียกใหม่ด้วย” มาร์ตินตอบมีนาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งตรงๆ อย่างไม่คิดรักษาน้ำใจมีนาเลยสักนิด

(.......) มีนานิ่งอึ้งไปไม่ถูกกับสิ่งที่เกิดขึ้นและเกิดท่าทีกระอักกระอ่วน

"ขอโทษค่ะ” มีนาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ และทำท่าเหมือนจะร้องไห้เพื่อเรียกร้องความสงสาร

เพื่อนสนิทมาร์ตินรวมถึงเจ้าของวันเกิดอย่างคิโกะที่อยู่ในเหตุการณ์ทำได้เพียงเงียบเท่านั้น แล้วไม่ได้คิดอยากจะช่วยพูดแทนเพื่อปกป้องมีนาเลยสักนิด

จนในที่สุด คนที่ทนไม่ไหวต่อสถานการณ์อันน่าอึดอัดนี้คือ คิโกะ เพราะเธอเห็นเพื่อนเม้มปากแน่นทำท่าทางเหมือนจะร้องไห้ เธอจึงรู้สึกเศร้าใจไปกับเพื่อนด้วย คิโกะจึงอดใจไม่ได้แล้วพูดขึ้นมาทำลายบรรยากาศอึมครึม

"งั้นพวกเรามาดื่มฉลองวันเกิดของคิโกะกันดีกว่านะคะ” คิโกะยกแก้วขึ้น คนอื่นๆ จึงยกแก้วขึ้นตามซึ่งทุกคนทำเพราะเห็นแก่คิโกะเท่านั้น

"อ้าว ชน!" เสียงแก้วชนกันได้ดังขึ้นพร้อมด้วยกับที่ทุกคนยกดื่มไวน์กัน

เมื่อนักเต้นทุกคนเปิดผ้าคลุมออกแล้วก็พากันเดินลงไปจากเวทีพร้อมแยกย้ายกันไปเปลี่ยนชุดเพื่อกลับไปพักผ่อนที่ห้อง เพราะตอนนี้ล่วงเลยเวลามาจนจะตี1แล้ว

"พาย วิวคิดว่าเราเดินไปเปลี่ยนชุดตรงนู้นกันดีมั้ย ดีกว่ามายืนรอนานๆ แบบนี้"

"อ่อ ได้ๆ ไปซิ"

สองสาวเพื่อนสนิทเดินมาถึงยังห้องน้ำแล้วก็ได้พาเข้าไปเปลี่ยนชุดกัน สักพักมีเสียงหนึ่งได้ดังขึ้นมาขอความช่วยเหลือจากห้องน้ำข้างๆ ของพายอาร์ดังขึ้นมา

"ชะ..ชะ...ช่วยด้วยค่ะ...." แล้วจากนั้นเสียงก็หายไป

"ชะ..ชะ...ชะ....ด้วย...."

เมื่อพายอาร์เริ่มแน่ใจว่ามีคนขอความช่วยเหลือก็รีบเดินไปเปิดประตูห้องน้ำข้างๆ ทันที

ก๊อกๆ ก๊อกๆ

"คุณคะมีอะไรให้ช่วยไหมคะ” พายอาร์ถามอย่างเป็นห่วงคนที่อยู่ข้างในห้อง

แอ๊ดดดด

หญิงสาวคนหนึ่งที่มีใบหน้าซีดเสียวและเม็ดเหงื่อผุดเต็มบนใบหน้าเปิดประตูออกมาด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีสักเท่าไหร่

เมื่อพายอาร์เห็นเข้าก็ต้องตกใจเป็นอย่างมากเลยทีเดียว เพราะดูอาการของคนตรงหน้าแล้วดูไม่ดีอย่างมาก

"คุณคะ! คุณ! คุณเป็นอะไรคะ!"

"ชะ...ช่วยพาไปส่งที่ห้อง 095 ทีค่ะ” หญิงสาวตรงหน้าขอร้องพายอาร์

"อาการดูไม่ดีเลยนะคะ ให้ฉันพาไปหาหมอบนเรือดีมั้ยคะ" พายอาร์ถามด้วยความเป็นห่วงเพราะเมื่อเธอเข้าไปประคองหญิงก็สัมผัสได้ถึงไอร้อนจากกายแผ่ออกมา

"ไม่ต้องค่ะ ฉันแค่อยากกลับห้อง พาฉันไปห้อง 095 ที" หญิงสาวส่ายหน้าปฏิเสธและแสดงสีหน้าร้อนรนใจ

พายอาร์ได้ยินแบบนั้นจึงได้แต่ทำตามที่หญิงสาวร้องขอ และเรียกว่าวิวออกมาช่วย

"วิว วิว วิว!" พายอาร์ได้แต่ร้องเรียกหาเพื่อนให้มาช่วย

"ว่าไงพาย เกิดอะไรขึ้น!" วิวถามเพื่อนเพราะรู้สึกได้จากน้ำเสียงว่ากำลังร้อนใจ

"รีบมาช่วยพายหน่อยซิ เหมือนมีคนไม่สบายอยู่ตรงนี้"

แล้ววิวก็รีบเร่งออกมาจากอีกห้องน้ำหนึ่งด้วยความเป็นห่วงเพื่อนสาว

"เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ? " วิวมองหญิงสาวที่เพื่อนกำลังประคองอยู่

"ช่วยพายพยุงเธอหน่อย แล้วไปส่งที่ห้อง 905 ที" พายรีบบอกเพื่อน

"อ่า ได้ๆ " วิวรีบเดินเข้าไปช่วยทันทีโดยไม่ได้ถามอะไรต่อเพราะคิดว่าควรรีบช่วยหญิงสาวตรงหน้าก่อน

พายอาร์กับวิวได้ช่วยกันพาหญิงสาวกลับมาส่งที่ห้องเธอตามที่ได้ขอร้องไว้และหาคีย์การ์ดในกระเป๋าเพื่อเปิดประตูห้อง

เมื่อเข้ามาด้านใน ทั้งสองก็พาหญิงสาวไปนอนบนเตียงซึ่งหญิงสาวก็นอนหลับทันทีที่หัวถึงหมอน พายอาร์เห็นว่าหล่อนมีไข้นิดๆ และเป็นห่วงว่าจะเป็นหนักกว่านี้ เธอกับวิวจึงเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้

ตู๊ดดด

เสียงโทรศัพท์ของวิวก็ดังขึ้นมา วิวจึงยกโทรศัพท์ขึ้นมารับสาย

"พาย พี่เอมี่เรียกหาวิวแล้ว วิวต้องลงไปหาพี่เอมี่ก่อน" วิวกล่าวหลังจากที่วางโทรศัพท์

"ได้ๆ วิวไปเถอะ เดี๋ยวพายก็จะออกไปแล้วเหมือนกัน" พายบอกเพื่อนเพราะเธอใกล้จะเปลี่ยนเสื้อให้หญิงสาวบนเตียงที่หลับไม่รู้เรื่องเพราะพิษไข้เสร็จแล้ว

"งั้นวิวลงไปก่อนนะ พายรีบลงมานะ"

"จ้า"

แล้ววิวก็รีบเร่งฝีเท้าเดินลงไปหาพี่เอมี่ทันที เพราะกลัวว่าเดี๋ยวจะไม่ทันพร้อมถือชุดนักเต้นของพายอาร์ไปด้วย

หลังจากที่วิวออกไปแล้วสักพักเมื่อเปลี่ยนชุดให้กับหญิงสาวแปลกหน้าแล้ว พายอาร์ก็ได้เปิดประตูเดินออกมาจากห้องทันที

 

### ยายน้องจะโดดพี่จับกินไหมนะ##