ตอนที่ 7

ตอนที่ 7

 “ข้าไม่ได้ผิดอะไร เจ้าต่างหากที่ผิด เพราะเจ้าสั่งให้สาวใช้ของเจ้ามารุมรังแกข้า ท่านฟาติมาท่านต้องช่วยข้านะเจ้าคะ ข้าเจ็บปวดไปทั่วร่างกายแล้ว และค่ำคืนนี้ข้าคงไปรับใช้องค์รัชทายาทไม่ได้แน่เลยเจ้าค่ะ” ลัยลานำเสนอตัวให้ท่านฟาติมาดูรอยช้ำที่ปรากฏ หากแต่ลัยลาลืมมองเลยไปยังนาดาที่ยืนยิ้มสะใจอยู่ลึกๆ และสมใจเป็นที่สุด เพราะงานนี้ทั้งมีนาและลัยลาคงจะถูกกักบริเวณ แล้วก็หมดสิทธิ์ได้ขึ้นไปปรนนิบัติองค์รัชทายาทบนตำหนักเป็นแน่แท้ แล้วเมื่อนั้นก็จะโอกาสอันดีของเธอ

“ข้าไม่คิดจะเข้าข้างใครหรอกลัยลา เพราะเจ้ากับมีนาจะถูกกักบริเวณให้อยู่ภายในห้องของพวกเจ้าเป็นเวลาสองอาทิตย์ แล้วหากใครฝ่าฝืนคำสั่งของข้า ข้าจะสั่งกักบริเวณพวกเจ้าเพิ่ม” ท่านฟาติมากล่าวเสียงเรียบทว่าเฉียบขาด ลัยลาเบิกตากว้าง และพยายามคิดหาวิธีให้ได้ขึ้นไปปรนนิบัติองค์รัชทายาทบนตำหนัก ต่างจากมีนาที่ได้แต่เก็บกักความไม่พอใจต่อคำสั่งของท่านฟาติมาเอาไว้ในอก เพราะถึงอย่างไรเสียองค์รัชทายาทก็จะต้องเรียกหาเธอ แม้จะไม่ใช่ค่ำคืนนี้ก็เถอะ

“ท่านฟาติมา โปรดเห็นใจข้าบ้างเถิด เพราะค่ำคืนนี้ข้าสัญญากับองค์รัชทายาทไว้ว่าข้าจะไปเต้นระบำให้องค์รัชทายาทอดพระเนตร แล้วหากไม่ไป ข้าคงถูกองค์รัชทายาทลงอาญาเป็นแน่” ลัยลาแสร้งตีหน้าเศร้าวิงวอนขอความเห็นใจ

“เจ้าไม่ต้องห่วงเรื่องนี้หรอกลัยลา เพราะข้าหาคนที่จะไปปรนนิบัติองค์รัชทายาทแทนเจ้าได้แล้ว ส่วนเจ้าก็เร่งเข้าไปอยู่ในห้องของเจ้าซะ ก่อนที่ข้าจะเพิ่มวันเวลากักบริเวณเจ้า เจ้าด้วยมีนา” กล่าวจบ ท่านฟาติมาก็เดินออกจากสวนดอกไม้ไป โดยหยุดสายตาอยู่ที่นาดา เพราะท่านหมายตาไว้แล้วว่าค่ำคืนนี้จะให้นาดาขึ้นไปบนตำหนักขององค์รัชทายาท สร้างความขุ่นเคืองให้ลัยลาไม่น้อย เมื่อเพื่อนที่นางสนิทที่สุดได้รับคัดเลือกให้เข้าไปปรนนิบัติองค์รัชทายาทในค่ำคืนนี้แทนตน

         ยามวิกาลภายในโอเอซิสเล็กๆ เกิดเงาตะคุ่มสีดำรอบกระโจมที่พักของกลุ่มพ่อจากหมู่บ้านคาเบียนเซีย เจ้าเงาตะคุ่มสีดำพยายามเดินหลบหลีกสายตาของผู้ทำหน้าที่เป็นยามเฝ้ากระโจมได้อย่างหวุดหวิด ก่อนที่ผ้าม่านหนาหนักจะถูกเปิดเข้าไป ไม่นานก็เกิดเสียงหวีดร้องราวบาดเจ็บปางตายดังออกมาจากกระโจม

“เกิดอะไรขึ้น” การิดเร่งออกมาจากกระโจมพร้อมคำถามกับผู้ทำหน้าที่เฝ้ายาม

“มีคนบุกรุกครับ ท่านการิด” อุสมานเร่งรายงานหลังสั่งให้ลูกน้องเข้าไปตรวจตรารอบกระโจมหลังอื่น และสั่งให้อีกกลุ่มเร่งไปดูกระโจมที่เกิดเหตุร้าย ภายในกำลังเกิดการต่อสู้กัน เมื่อเจ้าของเงาตะคุ่มที่เล็ดรอดเข้ามาในบริเวณที่ตั้งกระโจมของการิดทั้งสามคนคิดหนี

“พวกมันบุกเข้ามาสามคนครับท่านการิด และมันก็เอ่อ...ทำร้ายเมียของข้าด้วยครับ” รีฮานเร่งกลับมารายงานการิดด้วยสีหน้าตื่นตระหนก แต่โชคดีที่ผู้เป็นภรรยาไม่ได้บาดเจ็บอะไรมาก นอกเสียจากถูกคมดาบเฉี่ยวเข้าที่แขน

“อย่าให้พวกมันหนีไปได้ ส่วนเจ้าราชิด เจ้าเร่งไปที่กระโจมของมูนาเร็วเข้า ข้าว่าเป้าหมายของพวกมันไม่ใช่กระโจมของรีฮานเป็นแน่” สิ้นคำของผู้เป็นพ่อ ราชิดก็เร่งฝีเท้าไปยังกระโจมของมูนาทันที พอดีกับที่หญิงสาวก็เดินออกมาจากกระโจม

“ราชิด เกิดอะไรขึ้น ข้าได้ยินเสียงเอะอะดังเข้าไปถึงกระโจมของข้า” มูนาเอ่ยถามทันที ก่อนที่ราชิดจะอ้าปากเอ่ยถาม

“มีคนบุกเข้ามา แต่ตอนนี้ท่านพ่อของข้าเร่งให้คนไปจับตัวพวกมันเอาไว้แล้ว แล้วเจ้าเล่ามูนา เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ตกใจมากหรือเปล่า” ราชิดเอ่ยถามด้วยความห่วงใย แววตาสื่อความหมายออกมาอย่างลึกซึ้ง หากแต่มูนาก็ทำทีมองไม่เห็นและเสมองไปยังกลุ่มคนที่ล้อมวงอยู่กลางกองไฟ ที่คงจับตัวผู้บุกรุกได้แล้ว

“ข้าว่าเราเร่งไปหาพ่อเจ้ากันเถิดราชิด ว่าแต่ท่านป้าเล่า ท่านป้าปลอดภัยหรือไม่ราชิด” มูนาเอ่ยถามเสียงร้อนรน ก่อนเร่งฝีเท้าย่ำไปบนผืนทรายตรงไปยังวงล้อม ราชิดยังไม่ทันตอบคำถามของหญิงสาว ก็ต้องเร่งเดินตามไป

“ท่านลุงการิด เกิดเหตุอะไรขึ้น”

“มีคนบุกรุกเข้ามาในพื้นที่ตั้งกระโจมของพวกเรา แต่ลุงว่าเจ้ากลับไปพักผ่อนเสียเถิดมูนา ส่วนเรื่องทางนี้ลุงจะจัดการเอง ราชิด เจ้าไปส่งมูนากับแม่ของเจ้าเข้าไปพักผ่อนในกระโจมซะเถอะ” การิดเอ่ยสั่งพร้อมแววตาบีบบังคับ เพราะไม่อยากให้มูนาเห็นหน้าค่าตาของคนที่ถูกจับได้ แต่โชคร้ายที่พวกมันหนีรอดไปได้หนึ่งคน

“แต่ข้าอยากเห็นหน้าคนบุกรุกก่อนนี่นาท่านลุง” มูนาค้านตามนิสัยดื้อรั้นและอยากรู้อยากเห็น

“มูนากลับไปพักผ่อนก่อนเถอะนะ พรุ่งนี้เราต้องออกเดินทางกันแต่เช้า” อะมีนะฮ์รั้งตัวมูนาให้เดินกลับไปที่กระโจมโดยมีราชิดตามไปส่ง พร้อมกับกวาดตามองรอบๆ ที่พัก จนแน่ใจว่าไม่มีผู้ใด จึงได้กล่าวลาทั้งมารดาและมูนาก่อนกลับไปสะสางคนร้าย ส่วนมูนาก็ได้แต่นอนพลิกตัวไปมาอยู่บนพรมหนังสัตว์ เพราะเวลานี้เธอไม่อาจข่มตาหลับลงได้อีกแล้ว นั่นเพราะสิ่งที่อยากรู้ยังคงค้างคาใจอยู่ ส่วนที่วงล้อมหน้ากองไฟการิดกำลังให้คนสนิทเปิดหน้าของคนร้าย เพื่อจะได้เค้นหาความจริงว่าพวกมันเป็นใคร