พลาด(ทาสกาม)

"ห้องอาจจะเล็กสักหน่อยนะ ชล อยู่ได้นะจ๊ะ"

"อยู่ได้สิคะพี่ธาร นี่มันกว้างกว่าห้องนอนของชลกับบิ๊กที่คอนโดอีกนะคะ"

ชลกมลตอบตามตรง ก่อนจะทรุดลงนั่งบนเตียงนุ่ม มันรู้สึกได้ว่าเป็นเตียงชั้นดี เพราะทั้งนุ่มและยืดหยุ่นตามน้ำหนักตัวเธอ

"แล้วเรื่องของเรากับบิ๊ก...ทำไมถึงเลื่อนงานแต่งล่ะเห็นตอนแรกว่าจะแต่งต้นปี"

ธารกมลทรุดลงนั่งข้างๆ น้องสาวคนเดียวของเธอ เธอกำลังตั้งท้องอายุครรภ์เกือบแปดเดือนแล้ว ใกล้คลอดแล้วเต็มที ตอนนี้เธออุ้ยอ้ายมาก ไปไหนไม่ค่อยสะดวก สามีของเธอสั่งห้ามไม่ให้ไปทำงาน ที่ร้านสปาของเธอ ให้เธออยู่บ้านพักผ่อน

"ก็..."

ชลกมลยักไหล่ เธอเบ้ปากเมื่อนึกถึงว่าที่สามี...ใช่เธอกำลังจะตัดสินใจสละโสด ร่วมชีวิตกับแฟนหนุ่มที่คบหาดูใจกันมากว่าเจ็ดปีแล้ว และมันก็สมควรแก่เวลาที่ควรจะเริ่มต้นคำว่าครอบครัว

ครอบครัว...เธอกับเขาคบกันตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย เป็นคู่รักตัวอย่างในสายตาของคนอื่นเลยก็ว่าได้ ที่คบกันได้ยาวนาน และไม่ค่อยมีปัญหาทะเลาะเบาะแว้งอะไรกัน ไม่เคยมีใครมีเรื่องนอกใจ

หากความเป็นจริงแล้ว มันไม่ได้เหมือนในสายตาของคนนอก เพราะยิ่งคบกันนาน นิสัยที่แท้จริง หรือสันดานของแต่ล่ะฝ่ายก็ยิ่งปรากฏ บางอย่างปรับได้ บางทีก็รับกันไม่ได้ จนต้องเอามาถก มาทะเลาะกัน เพราะไม่ยอมปรับปรุง และอยากเอาชนะกัน บังเกิดเป็นความเอือม ความเบื่อหน่าย มาถมแทนความรู้สึกดีๆ ที่เคยมีต่อกัน ยิ่งตอนหลังเธอกับเขาย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกัน บางสิ่ง บางอย่างก็ไม่ได้สวยงามเหมือนตอนแรกคบอีกต่อไปแล้ว

"แพนิกแบบเจ้าสาวที่จะแต่งงานหรือเปล่าเราน่ะ"

ผู้เป็นพี่สาวเอ่ยปลอบโยน เธอเองเห็นความสัมพันธ์ของน้องสาวกับภาวิชมาตลอด และเธอก็ชอบเขาที่เป็นคนขยัน แม้จะไม่ได้ร่ำรวยอะไร แต่ก็สามารถเก็บออมจนมีค่าสินสอดขอน้องสาวของเธอตามที่มารดาและบิดาเรียกร้อง ซึ่งก็เป็นเงินจำนวนมากโขอยู่ สำหรับฐานะของเขา

ไหนจะคอนโดมิเนียมขนาดไม่เล็กนัก อยู่ย่านชานเมืองที่เขาผ่อนซื้อกับน้องสาวไว้เป็นที่อยู่อาศัยในการสร้างครอบครัวอีก จะว่าไปแล้วภาวิชก็เป็นคนดีคนหนึ่งเลยทีเดียว และที่ดีกว่านั้น คือน้องสาวเธอไม่เคยบ่นว่าเขาให้เธอได้ยินเรื่องการนอกใจเลย นี่แหละ ข้อดีที่สุดของผู้ชายที่สมควรได้เป็นสามี การซื่อสัตย์ ไม่นอกใจ

"ไม่รู้สิพี่ธาร แต่ก็ทะเลาะกันจุกจิกน่ะเฮ้อ...ล่าสุดก็เรื่องสินสอด ว่าทางบ้านเราจะคืนให้ไหม? ทำไมจะต้องมาใช้คำถามนี้ด้วยล่ะ เหมือนกับว่างกเงิน ทีตอนพี่ธารแต่งน่ะ พี่อ๋อไม่เห็นจะเอาคืนอะไรเลยนะพี่ธาร ยกให้พ่อให้แม่เราหมด"

"แหม..."

ธารกมลนึกถึงสามีแล้วก็ยิ้มน้อยๆ พลางเอ่ยปลอบน้องสาวอีกรอบ เธอเรียบเรียงคำพูดอยู่นาน เพื่อไม่ให้ชลกมลต้องน้อยใจ

"บิ๊กกับชลน่ะ ไม่เหมือนพี่กับพี่อ๋อ จริงๆ แล้วพ่อแม่ก็น่าจะคืนให้นั่นแหละ แม่ก็บอกกับพี่อยู่ว่าที่เรียกไปก็แค่อยากพิสูจน์ตัวบิ๊ก แม่ก็เห็นว่าบิ๊กกับชลต้องการเงินสร้างครอบครัว คงจะไม่เอาไว้หรอกจ้ะ อย่าไปคิดมากเลย"

"แต่ก็ไม่น่ามาถามไง มันฟังเหมือนบ้านเรางก"

เธอถอนใจก่อนจะล้มตัวลงนอนบนที่นอนนุ่ม แล้วเปลี่ยนเรื่องคุย

"ช่างเหอะพี่ธาร อย่าไปพูดถึงเลยกับตานั่นน่ะ ขี้เกียจจะนึกถึงล่ะ เดี๋ยวจะอารมณ์เสียเปล่าๆ ไหนๆ หลานน้า ดิ้นหรือยังคืนนี้"

ว่าแล้วก็ค่อยชันตัวลุกขึ้น เอาหูแนบที่ท้องเป่งนูนของพี่สาว ธารกมลหัวเราะ เธอลูบผมของน้องสาวอย่างเอ็นดูและแสนรัก

"ดิ้นไปตอนหัวค่ำ นี่นอนเงียบเลย สงสัยจะง่วงน่ะ"

"อย่าว่าแต่หลาน ชลก็ง่วงเหมือนกันแหะ"

หล่อนปิดปากหาว น้ำตาไหลซึมนิดๆ ที่หางตา เหมือนจะบอกย้ำว่ารู้สึกอยากจะนอนจริงจัง

"งั้นก็นอนตามสบายเลย ถ้าตื่นมาแล้วหิว มีของกินอยู่ในห้องครัวนะ พี่จะให้แม่บ้านจัดโต๊ะไว้ให้"

"ขอบคุณมากๆ เลยค่ะพี่ธาร เกรงใจจังที่มาพักกับพี่แบบนี้ พี่อ๋อจะว่าอะไรหรือเปล่า?"

"เค้าไม่ว่าหรอก ดีเสียอีกที่พี่จะได้มีเพื่อน พี่อ๋อก็ถามหาชลบ่อยๆ อยู่ บ่นว่าคิดถึง"

คำพูดนั้นของพี่สาว ทำให้ชลกมลรู้สึกดีใจ...ใช่ เธอดีใจที่เขา...ผู้เป็นพี่เขย เอ่ยถึง และคิดถึงเธอ

อนพ...เป็นผู้ชายที่หล่อ มีเสน่ห์ และร่ำรวย เป็นผู้ชายที่เพอร์เฟค สุภาพ คุยเก่ง น่ารัก เขาน่ารักมาก มากจนเกินไป จนเธอบางทีนึกริษยาพี่สาว ที่ได้ครอบครองผู้ชายคนนี้

ดูเธอสิ!

นึกถึงคนรักแล้วเธอก็เบ้ปากอีกหนอย่างอดไม่ได้ เสียงกริ๊กดังเบาๆ เมื่อพี่สาวปิดประตูหลังจากออกไปจากห้องของเธอแล้ว ชลกมลลืมตาโพลง หายง่วงไปเลยเมื่อนึกถึงว่าที่สามีของเธออย่างภาวิช แล้วถอนใจเฮือก

เธอกับเขา...

จะไปต่อกันได้จนถึงวันวิวาห์ไหมนะ?

แต่ทุกอย่างก็เตรียมไว้หมดแล้วน่ะสิ มันเป็นเวลาที่รอคอย เป็นเวลาที่พอเหมาะพอดีกับการสร้างครอบครัว

ถ้าเกิดว่าเขาได้สักครึ่งหนึ่งของอนพก็คงจะดี

เฮ้อ...

เธออาจจะแค่แพนิกอย่างที่พี่สาวว่า ถึงได้หงุดหงิดและเบื่อหน่ายภาวิชมากถึงขนาดนี้ เห็นจุดด้อยของเขาแทนจุดดี จนเกิดอยากจะเลิก