Accueil / วาย / #จะบอกรักกันได้กี่โมง / ตอนที่ 4 นายมันน่าเบื่อที่สุด

Partager

ตอนที่ 4 นายมันน่าเบื่อที่สุด

last update Date de publication: 2025-04-02 08:00:07

หลังจากนั้นเป็นต้นมา วเรณย์จึงเรียนรู้ที่จะดูแลสิ่งที่สำคัญสำหรับเขาเป็นครั้งแรก ทุกคนในบ้านต่างเห็นความเปลี่ยนแปลงของเด็กน้อยคนนี้จนคิดว่าความสัมพันธ์ของลูกชายกับธาวินอาจจะเป็นไปในทิศทางที่ดีขึ้นบ้าง

เฮ้อ เสียงถอนหายใจของเกวลินทำให้คนเป็นแม่ลูบศีรษะด้วยความเอ็นดู เธอบอกอย่างใจเย็นว่า “อาจจะต้องใช้เวลาอีกสักพักนะลูก”

“พ่อกับแม่ก็ตามใจน้องอยู่เรื่อยเลย หนูไปเล่นกับวินดีกว่า” เกวลินส่ายหน้าเพราะน้องชายไม่สนใจที่จะทำความคุ้นเคยกับธาวินเลยสักนิด แต่ถึงอย่างนั้นกลับไม่มีใครล้มเลิกความตั้งใจที่จะให้ทั้งคู่เป็นเพื่อนกันให้ได้

ทุก ๆ ครั้งพวกเขามักจะมีแผนกระชับมิตรหลอกล่อให้เจ้าชายน้อยของบ้านลดกำแพงความรู้สึกลงมาบ้าง แต่พอทำบ่อยเข้า เขาจึงรู้ในทันทีว่าควรจะต้องหนีไปให้ไกลที่สุด และสุดท้ายก็ลงเอยด้วยการเล่นกับแฮปปี้มากกว่า

แม้คนในบ้านจะให้ความรักความอบอุ่นกับธาวินเหมือนเป็นสมาชิกคนหนึ่งในครอบครัว แต่การที่มีใครบางคนหน้างอใส่เขาตลอดเวลาก็ทำให้รู้สึกว่าตัวเองทำอะไรไม่ดีขนาดนั้นเขาถึงไม่ชอบหน้าหรือเปล่า

ธาวินจึงขอร้องให้เกวลินช่วยทำไอศกรีมรสที่วเรณย์ชอบ เขาตั้งใจทำเองทุกขั้นตอนแล้วถือไปให้เจ้าตัวถึงที่ห้องนอนเพราะเห็นว่าตั้งแต่เช้ายังไม่ได้ลงมาข้างล่างบ้านเลยอาจจะรู้สึกอยากกินของว่างบ้างก็ได้

เสียงเคาะประตูดังขึ้น คนข้างในนั้นจึงตะโกนถามว่า “ใครครับ”

ธาวินเอาหูแนบประตูฟังเสียงแต่ไม่ได้ยินจึงไม่ตอบอะไร จนวเรณย์เปิดประตูออกมา พลันร่างเล็ก ๆ เซเข้าไปข้างในเล็กน้อยจนเจ้าของห้องต้องคว้าคอเสื้อเอาไว้

“นายคิดจะเข้ามาทำอะไรในห้องฉัน” น้ำเสียงเย็นยะเยือกทำให้เขาเลิ่กลั่กรีบตอบ

“เอ่อ ฉันทำไอติมรสที่นายชอบมาให้” ธาวินยื่นถ้วยไอศกรีมให้คนตรงหน้าพร้อมช้อนคันเล็ก “ในตู้เย็นก็มีอีกนะ พี่ลินใส่กล่องสีส้มเอาไว้”

“เฮอะ ใครบอกว่าฉันจะกิน เอากลับไป” วเรณย์พูดพลางดันตัวธาวินออกมาข้างนอกห้องโดยไม่สนใจว่าจะทำให้ก้อนไอศกรีมในถ้วยกลิ้งไปมาจนหล่นตุ้บลงพื้นไม้

“เอ่อ เดี๋ยวเอาผ้ามาเช็ดให้นะ” ธาวินลุกลี้ลุกลนเพราะกลัวอีกฝ่ายจะไม่พอใจอีก

“ไม่ต้อง ออกไปได้แล้ว น่าเบื่อ” คำพูดเยือกเย็นทำให้เขาหน้าจ๋อยจนต้องยอมถอยให้หนึ่งก้าวแล้วเดินคอตกกลับมาหาพี่สาวคนรอง

เกวลินเห็นท่าทางแบบนั้นจึงเดาได้ทันทีว่าครั้งนี้ก็ไม่ได้ผลเหมือนเดิมจึงปลอบใจด้วยการชวนทำโคล่าโฟลตไปให้เมธาวีที่กำลังอ่านหนังสือเตรียมสอบแทน

วันไหนที่ก้องเกียรติซื้อเกมใหม่เข้ามา คนเป็นพ่อก็จะบอกให้ลูกชายชวนเพื่อนมาเล่นด้วยกันเสมอแต่สายตาของวเรณย์จ้องธาวินไม่วางจนต้องจำใจปฏิเสธแล้วแอบดูเขาเล่นอยู่ห่าง ๆ

อาจจะเป็นเพราะสายตาที่จ้องมองมากเกินไป วเรณย์จึงรู้ตัวว่ามีใครแอบอยู่หลังเสาต้นใหญ่ พลันเห็นเงาสะท้อนที่หน้าจอโทรทัศน์เกิดไม่สบอารมณ์ แพ้สิบตารวดจนแทบจะปาจอยสติ๊กทิ้งแต่ทำได้แค่ถอนหายใจเฮือกใหญ่เพราะนั่นเป็นของที่พ่ออุตส่าห์ซื้อมาให้ จากนั้นจึงหลบขึ้นห้องไม่สนใจสายตาละห้อยที่มองตามหลัง

ครั้นเครื่องเล่นเกมว่างแล้วธาวินกลับไม่แตะต้องเพราะถึงอย่างไรเล่นคนเดียวก็ไม่สนุกเอาเสียเลย

“แค่อยากเล่นด้วยเฉย ๆ นี่นา” ธาวินพึมพำอยู่คนเดียวแล้วกลับห้องของตัวเอง

คืนหนึ่งในฤดูหนาว

ธาวินจำได้ว่าคืนนี้จะมีฝนดาวตกจึงทำให้คิดถึงพ่อกับแม่ของตัวเองที่มักจะนอนดูดาวเป็นเพื่อนกัน สายลมเย็นที่พัดมาทางหน้าต่างหวนให้ความรู้สึกเศร้าโดยไม่รู้ตัว

เขาเลื่อนบานกระจกฝั่งระเบียงห้องแล้วนั่งพิงขอบประตู แหงนหน้ามองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยหมู่ดาวเพียงลำพัง ในใจคิดถึงวันเก่า ๆ ที่ได้อยู่กับคนในความทรงจำจนสะอึกสะอื้นอยู่คนเดียว

เสียงนั้นไม่ดังมากแต่สำหรับคนที่อยู่ข้างห้องและเปิดหน้าต่างนอนอย่างวเรณย์กลับได้ยินชัดเจน หากจะให้นอนต่อก็ทำไม่ได้จึงแง้มประตูเพื่อออกมาเตือนธาวินให้กลับไปร้องข้างในห้องก็ยังดีเพราะเขาไม่ได้อยากรับรู้สักนิดว่าเกิดอะไรขึ้น

ตอนที่กำลังจะอ้าปากพูดกลับได้ยินเสียงของธาวินเสียก่อน “โอ๊ะ ดาวตก” จึงทำให้เขาเงยหน้ามองฟ้าด้วยความสงสัย

วินาทีนั้น ดาวตกเริ่มเห็นได้ง่ายขึ้นจากทั่วท้องฟ้า ความมหัศจรรย์ทำให้วเรณย์นั่งลงตรงขอบประตูแล้วมองท้องฟ้าอย่างเงียบ ๆ เหมือนกัน

เวลานี้เสียงสะอึกสะอื้นหายไปแล้วเหลือเพียงความสงบและฝนดาวตกที่เคลื่อนไหวราวกับมีชีวิต ทั้งคู่จับตามองอย่างเพลิดเพลินโดยไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว

จนกระทั่ง วเรณย์รู้สึกง่วงนอนจึงลุกขึ้นกลับไปนอนที่เตียง ทว่า หางตาเหลือบเห็นเงาดำ ๆ สะท้อนผนังด้านข้าง มันนิ่งเสียจนเขาคิดว่าผิดปกติจากเมื่อครู่จึงชะเง้อมอง

“เฮ้ย...” เขาเรียกเบา ๆ เพราะกลัวว่าเสียงดังไปแล้วทุกคนในบ้านจะตื่นรวมถึงแฮปปี้ด้วย แต่ธาวินไม่รู้สึกตัว นั่งนิ่งไม่ไหวเอน

“นี่...”

“ไปนอนดี ๆ สิ”

“เฮ้ย...”

ความพยายามเรียกคนที่ไม่ได้ใส่เครื่องช่วยฟังเวลานอนไม่เป็นผล วเรณย์ส่ายหน้าแล้วพึมพำกับตัวเอง หาเหตุผลว่าเขาควรทำอย่างไรกับคนที่หลับลึกแบบนั้น

ถ้าปล่อยให้นอนแบบนี้ พรุ่งนี้อาจจะไม่สบาย แล้วพ่อกับแม่ก็ต้องพาไปหาหมอ ถ้ายุงกัดเป็นรอยเดี๋ยวพี่เมพี่ลินก็จะทำหน้าเป็นห่วงแล้วก็ต้องมาดูแลเช้าเย็นเหมือนครั้งนั้นอีก ตอนนี้พี่เมก็ใกล้สอบแล้วด้วย แล้วป้ามลก็จะพยายามทำอาหารเอาใจให้หายเร็ว ๆ ลุงชาญคงจะมาพ่นยากันยุงรอบบ้านอีกเหม็นจะตาย ไม่ชอบกลิ่นมันเลยแถมต้องเอาแฮปปี้ไปหลบที่อื่นด้วย เพราะฉะนั้นที่ฉันไปปลุกนายก็เพราะไม่อยากให้ทุกคนยุ่งยากเฉย ๆ หรอกนะ

เมื่อคิดได้ว่าตัดไฟตั้งแต่ต้นลมเป็นการแก้ปัญหาที่ดีที่สุดแล้ว วเรณย์จึงปีนข้ามรั้วระเบียงเตี้ย ๆ ที่ทำไว้กั้นพื้นที่ห้องอย่างง่ายดายแล้วจิ้มนิ้วที่แขนธาวิน

“นี่... ตื่นสิ” เขาลองเรียกคนตรงหน้าครั้งสุดท้าย พอเห็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นจึงจับแขนสองข้างแล้วเขย่าแรง ๆ “ฉันบอกให้ตื่นไง นายจะนอนให้ยุงกัดตรงนี้เหรอ ตื่นเร็วเข้า”

ธาวินงัวเงียวิญญาณยังไม่กลับร่างเท่าไหร่จึงไม่พูดอะไรแล้วเอนหัวพิงประตูต่อเพราะความง่วงเป็นเหตุจนวเรณย์ต้องเขย่าตัวเขาอีกครั้ง

“เฮ้ย...ไปนอนดี ๆ สิ” ครั้งนี้เขาพยายามยกตัวคนตรงหน้าขึ้น แม้ว่าธาวินจะตัวเล็กกว่าแต่เมื่อโดนทิ้งน้ำหนักทั้งตัวแบบนี้ก็ทำให้พยุงตัวได้ลำบากพอควร ในใจของเขาพูดย้ำกับตัวเองให้อดทนเอาไว้เพื่อที่ทุกคนจะได้ไม่ลำบากเพราะคนงี่เง่าที่นอนให้ยุงกัด

ครั้นมาถึงเตียงแล้ววเรณย์จึงปล่อยร่างอีกฝ่ายลงตุ้บบนที่นอนนุ่มผลักกลิ้ง ๆ ให้อยู่ตรงกลางเตียงแล้ววางตุ๊กตากระต่ายที่ชื่อว่าเจคอบเหมือนกับที่เขามีอยู่ในห้องกั้นเอาไว้ไม่ให้ตกเตียง ปิดหน้าต่าง เปิดแอร์ยี่สิบห้าองศา แล้วห่มผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะเดินออกไปทางประตูพร้อมล็อกห้องเป็นอย่างดี

เจ้าชายน้อยของบ้านทำงานหนักเป็นครั้งแรกได้สำเร็จจึงถอนหายใจออกมา หากแต่ตอนที่เดินกลับไปแล้วจับลูกบิดประตูห้องจึงนึกได้ว่าตัวเองล็อกห้องเอาไว้จึงกรีดร้องในใจอย่างเงียบ ๆ เพราะช่วยให้คนอื่นนอนบนเตียงนุ่ม ๆ ได้แต่ตัวเองกลับต้องลงมานอนที่โซฟาด้านล่างเพราะเข้าห้องไม่ได้ แถมไม่รู้ว่ากุญแจสำรองเก็บไว้ตรงไหน ครั้นจะถามที่เก็บกับคนอื่น ๆ ในบ้านก็ไม่อยากรบกวนเวลานอนพวกเขา

“เพราะนายคนเดียวเลย เฮ้อ... ทำไมต้องทำตัวยุ่งยากด้วยก็ไม่รู้ น่าเบื่อที่สุด” เขาพึมพำอยู่คนเดียวจนกระทั่งง่วงนอนแล้วหลับไปทั้งอย่างนั้น

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • #จะบอกรักกันได้กี่โมง   ตอนที่ 26 เป็นแฟนกันนะ (ตอนจบ)

    ห้าวันต่อมาหลังจากเที่ยวเล่นอยู่บนเกาะตามลำพังสองคนแล้ว ทั้งคู่จึงนั่งรถไฟกลับมาที่ปารีสเพื่อมาพบกับเกวลินที่รอรับอยู่ชานชาลาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส“พี่ลิน” ธาวินเรียกเธอพลางเข้าไปกอด “ไหนพี่บอกว่าจะรีบตามมาไงครับ”“โทษทีนะ ธุระคาราคาซังจนเกือบหนีออกมาไม่ได้แน่ะ” เธอลูบหัวคนตรงหน้าด้วยความเอ็นดูพลางได้ยินเสียงน้องคนเล็กพึมพำ “ผมบอกพี่แล้วว่าให้ทำธุระก่อน พวกผมเที่ยวกันสองคนได้”เกวลินมองด้วยหางตา ถามธาวินว่า “เจ้าเด็กนี่แกล้งอะไรหรือเปล่า เล่าให้พี่ฟังหน่อยสิ ไม่ต้องกลัวนะ พี่จะดูแลนายเอง”แม้จะถามออกไปแบบนั้นแต่เธอเองก็รู้สึกได้ว่าบรรยากาศของคนทั้งสองเปลี่ยนไปจริง ๆ ตอนเห็นรูปถ่ายที่ธาวินส่งเข้าแชตครอบครัววันแรก

  • #จะบอกรักกันได้กี่โมง   ตอนที่ 25 วันละสามครั้ง

    วันเดินทางคนในบ้านอิงสุนทรมาส่งวเรณย์กับธาวินที่สนามบินตอนสองทุ่มเพราะขึ้นเครื่องบินเที่ยวกลางคืน ทั้งคู่ตื่นเต้นที่จะได้เดินทางออกนอกประเทศเพียงลำพังครั้งแรกเพราะเกวลินติดธุระจึงตามไปทีหลังก้องเกียรติและจันทร์วิมลมองหน้าธาวินพลางเอ่ยปากบอกว่า “ยังไงก็คิดทบทวนอีกสักรอบนะวิน” พวกเขาไม่อยากปล่อยเด็กน้อยตรงหน้าไปจริง ๆ เพราะเลี้ยงดูมาตั้งนานแล้วรู้สึกว่าเหมือนเขากลายเป็นลูกคนหนึ่งไปแล้ว“ครับ” ธาวินรับปาก เขามีเวลาเหลืออีกสองปีที่จะอยู่ในบ้านอิงสุนทรต่อ ถึงเวลานั้นแล้วคนในบ้านอาจจะเปลี่ยนใจแล้วก็ได้ หากแต่คนข้างกายโอบกอดไหล่เขาเอาไว้พูดกับพ่อแม่ตัวเองว่า “พ่อกับแม่ไม่ต้องห่วงนะครับ ยังไงผมก็จะทำให้วินเปลี่ยนใจให้ได้”เมธาวีได้ยินดังนั้นจึงเดินเข้ามาตีแขนน้องชาย “วางแผนอะไรไว้ ถ้าวินคิดออกจากบ

  • #จะบอกรักกันได้กี่โมง   ตอนที่ 24 ฉันเสียใจ

    ธาวินนิ่งเงียบหลบสายตาที่ทำให้เจ้าตัวอ่อนไหวแต่เสียงหัวใจยังคงเต้นรัวไม่อาจปิดบังความจริงได้ว่าเขาชอบวเรณย์มากแค่ไหน“ธาวิน” เสียงกระซิบข้างหูยิ่งทำให้ใบหน้าที่แดงอยู่แล้วลามมาถึงหูและลำคอ “นอนกันเถอะแล้วพรุ่งนี้ไปซื้อของเตรียมตัวไปเที่ยวด้วยกัน”“นายไปนอนห้องตัวเองสิ” ธาวินพึมพำ “ถ้าอยากไปเที่ยวด้วยก็ไป ไม่ได้ว่าอะไร แต่ว่ายังไงฉันก็จะเรียนต่ออยู่ดีแล้วก็คงจะอยู่ที่นั่นต่อแล้วก็...”จุ๊บริมฝีปากของวเรณย์ประทับลงมาโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัวจุ๊บสายตาของวเรณย์มองอย่างอ่อนโยน นับตั้งแต่ที่รู้ใจตัวเองก็รุกเข้าหาธาวินเต็มกำลัง

  • #จะบอกรักกันได้กี่โมง   ตอนที่ 23 จะไปจริง ๆ เหรอ

    ไม่กี่วันต่อมาก้องเกียรติเรียกลูกชายคนเล็กเข้าไปหาที่ห้องทำงานแล้วบอกเรื่องสำคัญให้เขาได้รับรู้“พ่อบอกว่าอะไรนะครับ” เขาถามด้วยความตกใจก้องเกียรติถอนหายใจเอ่ยอีกครั้งว่า “พ่อจะรับวินมาเป็นลูกบุญธรรม”“ทำไมล่ะครับ ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงคิดจะทำแบบนั้น” เขาไม่เข้าใจเพราะที่ผ่านมาทั้งพ่อและแม่ไม่เคยพูดเรื่องนี้เลย“พ่อกับแม่ทำแบบนี้เพราะไม่อยากให้วินออกจากบ้านเราไปน่ะสิ” สีหน้าของเขาเหมือนกำลังคิดหาวิธีรั้งตัวเด็กน้อยที่เลี้ยงมาตั้งแต่ตัวเท่าเมี่ยง“ทำไมวินต้องออกจากบ้านด้วยล่ะครับ”“ไม่รู้สิ จู่ ๆ ก็บอกพ่อว่าเรีย

  • #จะบอกรักกันได้กี่โมง   ตอนที่ 22 สารภาพ

    เช้าวันต่อมาท้องฟ้าอากาศแจ่มใสจนทำให้ใครบางคนในบ้านอารมณ์ดีอย่างบอกไม่ถูก ทันทีที่เขาได้ยินเสียงประตูของห้องข้าง ๆ เปิดออกก็รีบพุ่งตัวออกมาทักทายอีกฝ่ายด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม“หลับฝันดีไหม”ธาวินไม่ตอบว่าคืนที่ผ่านมาเขาฝันดีมากจนรู้สึกไม่อยากตื่นแต่จะให้บอกไปตามตรงก็ไม่ได้ว่าคนในฝันคือวเรณย์“เมื่อคืนนี้นายหลับไปก่อนเลยไม่เห็นดาวหางใช่ไหมล่ะ แต่ว่าฉันเห็นพอดีเลย สงสัยอีกสี่สิบปีข้างหน้าคงต้องปลุกนายมาดูด้วยกันแล้วล่ะ” คำพูดของวเรณย์ทำให้เขานึกสงสัยว่าเจ้าตัวไม่สบายหรือเปล่าถึงได้พูดอะไรที่แปลกไปจากนิสัยปกติแม้แต่แฮปปี้เองก็กระโดดโลดเต้นส่ายหางราวกับดีใจที่พี่ชายทั้งสองคืนดีกันอย่างไรอย่างนั้น&l

  • #จะบอกรักกันได้กี่โมง   ตอนที่ 21 เขินเหรอ

    ครั้นธาวินออกไปแล้ววเรณย์จึงนั่งเงียบ ๆ อยู่คนเดียว คิดในใจว่าฉันคงเป็นไอ้บ้าจริง ๆ สินะ ทำไมต้องทำอะไรแบบนั้นด้วยตึกตัก ตึกตักโอ๊ย หัวใจเลิกหยุดเต้นแบบนี้สักทีได้ไหมฉันต้องไปหาหมอไหมเนี่ยคืนนั้น ภาพในความฝันของวเรณย์จึงวนเวียนกลับมาอีกครั้ง สิ่งที่เขาพูดไปเมื่อตอนกลางวันกำลังฉายชัดในความฝันเพียงแต่คนที่ธาวินจูบไม่ใช่ณดลแต่เป็นเขามาแทนที่บรรยากาศเคลิบเคลิ้มชวนให้คนทั้งคู่ทำอะไรที่มากไปกว่านั้น ลึกล้ำดึงดูดราวกับหลงใหลจนไม่อาจถอนตัวออกมาได้ ทั้งยังทำให้เจ้าตัวเพลิดเพลินไปกับการกระทำที่อ่อนโยนของคนตรงหน้าจนกระทั่งอ๊ะ พรวด...พรึ่บ!!!วเรณย์สะดุ้งตื่นขึ้นมาตอนเช้าแล้วเปิดผ้าห่มดูกางเกงตัวเองก่อนจะกุมขมับแล้วกรีดร้องในใจไอ

  • #จะบอกรักกันได้กี่โมง   ตอนที่ 17 จะจับมือฉันอีกนานไหม

    หลังกลับมาจากเข้าค่ายครั้งนี้ธาวินได้แต่ครุ่นคิดไตร่ตรองอย่างที่กัสแนะนำ เขารู้ใจตัวเองมาสักพักแล้วว่ารู้สึกอย่างไรกับอีกฝ่าย แต่ไม่เคยนึกอยากจะสารภาพกับเขาเลยแม้แต่น้อยเพราะถึงอย่างไรเวลาที่เห็นหน้าของก้องเกียรติและจันทร์วิมลที่เลี้ยงดูเข

  • #จะบอกรักกันได้กี่โมง   ตอนที่ 12 ฉันมาก่อนนายตั้งนาน

    วันต่อมาธาวินจึงไปห้องซ้อมดนตรีกับณดลตอนเที่ยงเพราะห้องจะว่างช่วงนั้นพอดี จึงมีแค่เพียงพวกเขาอยู่ในห้องเท่านั้นณดลหยิบกีต้าร์ออกมาจากกระเป๋าแล้วปรับเสียงให้เข

  • #จะบอกรักกันได้กี่โมง   ตอนที่ 11 นักเรียนใหม่

    วันเปิดเทอมชั้นมอสี่ของวเรณย์เขารู้สึกดีใจที่ยังได้อยู่ห้องเดียวกันกับคีตาเหมือนอย่างเคย ทั้งสองแทบจะเป็นเพื่อนที่ตัวติดกันจนหลายคนแซวว่าเป็นแฝดไปแล้วความนิยมของเขาและวงไอ

  • #จะบอกรักกันได้กี่โมง   ตอนที่ 6 ไม่อยากวุ่นวาย

    แม้ระยะเวลาจะผ่านล่วงเลยมาจนเปิดภาคเรียนชั้นมอสามของวเรณย์แล้วความสัมพันธ์ตลอดหลายปีที่ผ่านมาระหว่างเขากับธาวินยังคงเสมอต้นเสมอปลายไม่ชอบหน้าอย่างไรก็ยังเป็นอย่างนั้น หากแ

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status