นาย CEO เจ้าของบริษัท กับเสมียนหยงเฟยเจ้าแห่งแดนมังกร

นาย CEO เจ้าของบริษัท กับเสมียนหยงเฟยเจ้าแห่งแดนมังกร

last updateLast Updated : 2025-07-04
By:  LirigrhogCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
22Chapters
953views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ในตำหนัก 1 แดนที่เป็นแดนเจ้าแห่งมังกรจันทราเมื่อ 10 ปีก่อนได้บุกรุกในแดนมนุษย์ ได้กับกาย กลายร่างเป็นมนุษย์เมื่อ 500 ปีก่อนดังนั้นจึงโดนเก็บผนึกวิชาตัวเองไว้จึงกลับกลายให้ตัวเองเป็นชาวบ้านอาศัยอยู่ตามหลักซุ้มนาพื้นที่และหมู่บ้านทั่วไปทำมาค้าขายทั่วไป ดังนั้นเจ้าแห่งมังกรนั้น จึงได้เปลี่ยนผ่านชีวิตตัวเองเป็นคนธรรมดาซึ่งได้ตกใจ ในการมาพื้นที่ถิ่นแปลกใหม่โดยที่ไม่รู้ตัว ดังนั้นเขาจึงตกน้ำลงมาและหลับไหลอยู่เป็นเวลาช้านานเพราะตัวเขานั้นได้โดนกักขังแห่งดวงวิญญาณให้หลับไหลดังนั้นมีชาย CEO ผู้เป็นเจ้าของบริษัทนั้นได้เกิดเหตุการณ์ตลาดไม่พลาด คาดฝัน ในการได้พบเจอทะลุข้ามมิติในครั้งนี้ดังกล่าวดังนั้น เจ้าแห่ง มังกรจันทราจึงได้ตกไปในสระน้ำโดยที่ CEO นั้นไปว่ายน้ำในสถานที่สระว่ายน้ำแห่งหนึ่ง ในย่านแถวฝังชุย จึงทำให้เขานั้นได้ตกใจและ

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 (ความทรงจำในอดีต)

Era un día como cualquier otro, martes a casi 1 semana de empezar las clases. Aún era temprano, y había amanecido hacía un ratito, acá en algún lugar al sur del mundo, en alguna parte de Argentina, hace calor, febrero, estaba nublado, como si fuera un presagio del día que se avecinaba, y me encuentro en el bus yendo al colegio en busca de mi matrícula, un pequeño papel donde dice a qué año voy y en qué división me toca.

Todo un trámite administrativo que nunca entendí bien porque no sé hacía por internet en este siglo súper tecnológico, pero teniendo en cuenta que estoy en un lugar en el fin del mundo, alejado de todo y hay tantos problemas de conexión que creo es mejor así...

Yo soy Lucia O’Donel, aunque todos me llaman Luz, una adolecente de 16 años más en el planeta tierra, no muy distinta del resto, con mi 1,65 cm, cabello caoba, largo hasta la cintura, ojos verdes, tez blanca (herencia albina). Nada del otro mundo....

Al llegar al colegio estaba con mis auriculares puestos escuchando a todo volumen Placebo, por lo general no me considero amante de algún estilo musical único ya que suelo escuchar según mi estado de ánimo y aunque para mucho, empezar las clases era lo peor, para mi suponía un alivio.

Puede que sea la típica chica nerd de la escuela secundaria pero la verdad es que me gusta no tener tanto tiempo libre para pensar; ser adolecente es un momento donde pensar demasiado puede ser peligroso, por momentos sientes que el mundo es una mierda y al rato estás bien, quieres ser mayor de edad, o te quieres morir, en fin lo de siempre.

Asique ahí me encontraba tratando de volver a la rutina de correr de un lado para el otro, y que me encantaba. Lamentablemente o no, la adolescencia es esto, algunos la odian, otros la aman y otros como yo la pasan así sin más.

- El que sigue...-  repite por tercera vez la señora con lentes redondos que atendía, hasta que capte que era a mí a quien le tocaba y me acerque.

- Vengo a retirar la matrícula, 3er año Lucia O`Donel - dije casi sin levantar el tono de voz. Luego de rebuscar en la pila unos minutos, me dio "el papel"  y me fui.

Como tradición familiar o por falta de la presencia materna, vaya a uno a saber cuál de las dos era la real, termine en este colegio, en el pueblo donde vivía no había muchas opciones, era un solo colegio a no ser que fueras a la ciudad; pero este año habían abierto un colegio nuevo, no es que fuera algo raro ya que así como gente de nuestro pueblo se iba a otros colegios más lejos también venían de pueblos vecinos a nuestro colegio. Sin embargo y como mi hermano Ethan fue al mismo colegio nada iba a cambiar...

Eso era al menos hasta hoy cuando veo que mi papel me dice que tengo que ir a la otra escuela, entonces automáticamente pensé que fue un error y volví a la ventanilla, donde la señora ya estaba con otra persona.

-  Disculpe creo que hubo un error, acá dice que tengo que ir al otro colegio de la zona pero eso no es posible ya que siempre concurro  a este, ya que hice el año pasado acá 2do. - Creo que no sé lo dije tan amablemente, o será el hecho de que no espere a que terminara de atender a la chica que estaba en la ventanilla, porque me miro con mala cara y agrego

- No hubo ningún error, Ud. deberá asistir allí a 3ro y en ningún reglamento dice lo que usted está diciendo, ahora sí tiene el favor de dejarme seguir atendiendo...- y  siguió atendiendo. No tuve más opción de irme con una sensación que no auguraba nada bueno.

Sé que suena una pavada pero no para mí, y ante tal confusión decidí salir del colegio y llamar a una de mis mejores amigas, Eve, que por la hora de la mañana que era lo más probable es que este durmiendo, ya que a diferencia de mí, era más bien de salir todos los días en vacaciones y acostarse casi cuando sale el sol; pero ante semejante situación, tenía que asegurarme de que no iba a estar yo sola en esa nueva escuela, sino que a ellas también las hayan movido a la misma.

Tuve que llamar casi 5 veces antes de que me atendiera, pero teníamos una norma establecida que era que solo ante casos de emergencia podríamos insistir, creo que aplicaba a vida o muerte pero para mí esto sí lo era.

-  Mmmmm... Mejor que me digas que estás a punto de morir por un asesino que te concedió una última llamada antes de dejarnos o un vampiro como el de la serie de crepúsculo y me llamas porque sabes que muero por estar con él....- me dijo con la voz como si estuviera hablando debajo de la almohada.

-  La verdad es que no corre riesgo mi vida literalmente ni ningún actor chupasangre me está por dejar seca, pero te necesito urgente en el colegio- creo que hable tan rápido que lo único que entendió ella fue la última palabra y con eso bastó para que me pegara un grito que casi me deja sorda

- ¡¡¡QUEEEEEEEEE, EN SERIO ME DESPERTAS PARA IR AL COLEGIO!!! ¡¡¡¡NO TE BASTA CON SABER QUE EN MENOS DE UNA SEMANA VOY A PASAR MIS PRECIADAS HORAS AHÍ ADENTRO, SABIENDO QUE LO ODIO, SINO QUE ME ARRUINAS DESDE ANTES!!!! - eran los gritos de Eve que yo los escuche con el teléfono a medio metro alejado

- PARÁ, DAME UN MINUTO - tuve que gritar para que me dejara hablar - acaban de darme la matrícula y me transfirieron al nuevo colegio Mort de la zona,  ya sabes la fama que tiene ¡ese colegio! y ahora necesito saber si estoy sola o si a todos nos pasaron ahí, así que ¡cámbiate y veinte YA!-

Eso la dejo bastante callada y muy seria me dijo...- Ok, mandale un mensaje a Natt diciendo que pasó a buscarla en 5´y voy para allá - dejando bien en claro que se lo tomó en serio, ya que yo soy una de las Nerd del colegio, y que pese a todo, si esto era así, ellas eran las que corrían el riesgo mortal de no poder graduarse.

Decidí sentarme en las escaleras a esperarlas, mientras seguía escuchando música y tomaba un café amargo y cargado, para aumentar mi paranoia y me preguntaba porque un colegio podía ceder sus alumnos a otro colegio y aparentemente no querían decir porque; eso era  por lo pronto muy raro. Sé que para cualquiera que lo lea solo es un cambio de lugar, que para colmo en un pueblo los colegios estaban a 2 manzanas de distancia pero así y todo no dejaba de ser muy raro.

Luego de un montón de conjeturas aparecieron las dos, ambas con anteojos negros, confirmando la teoría que estaban tan alarmadas de que esto sea cierto que ni tiempo para maquillarse habían tenido, y después de trasnochar no podían aparecer por el colegio así, más teniendo en cuenta de cómo cuidaban su imagen, porque para ellas lo único que tenía de interesante el instituto eran los chicos. 

-¡¡Hola Amigas!! No sé qué pasó pero es todo muy raro - les dije apenas nos abrazamos y les mostré el papel.

-Mmmm no sé qué decir entre el sueño que tengo y la depresión por que empiezan las clases no puedo pensar con claridad - acotó Eve

-Vamos a sacarnos las dudas lo más rápido posible y volvernos a dormir,¡¡¡ no doy más y hoy nos toca fiesta otra vez!!! ¡¡Necesito mis horas de sueño o voy a tener que invertir un dineral en maquillaje!! - dijo Natt mientras la empujaba a Eve  

Entraron mientras yo las esperaba afuera, por un lado deseando de que solo yo fuera la que estaba mal, porque sabía que ellas sino serían las más perjudicadas, pero por otro lado quería seguir con mis amigas como siempre, tampoco tenía tantos amigos, la verdad pero ellas eran lo único que tenía y quería conservar, aunque eso sonora algo egoísta de mi parte. Pero cuando salieron y le vi las caras supe cuál de las dos opciones era, sí estábamos las 3 en el nuevo colegio y eso por demás no era una buena señal.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
22 Chapters
ตอนที่ 1 (ความทรงจำในอดีต)
หน้าลานสนามบินยงเหม่ย หยั่งเฉิน ปีหยังเฉินเป็นเจ้าของบริษัทและเป็น CEO เขาเป็นประธานบริษัทหนุ่มไฟแรง เขานั้นมีชื่อเสียงโด่งดังมากมายมีสาวหลายคนหลงรักและหลงไหลเป็นอย่างมาก เขามีเพียงอายุได้เพียงแค่ 25 ปีเท่านั้นเขาก็ได้ประสบความสำเร็จในธุรกิจต่อจากพ่อเขานับเป็นเวลา 10 ปี ดังนั้น เขาจึง คิดว่ามาบริหารแทนพ่อของเขา เขาเป็นคนในตระกูล 4 เขาเป็นเจ้าของบริษัท รุ่น รุ่นใหม่ ดังนั้นเขาจึงคิดว่าการทำโปรแกรมเมอร์ในเรื่องนี้น่าจะเป็นไปได้ในการสร้างเกมใหม่ๆของมาให้กับคนที่ชอบและหลงใหลในเรื่องของเกมด้านภาษาเป็นอย่างมาก L นั้นเป็นเลขา ส่วนตัวของ หยางเฉิน ดังนั้นเขาจึง สั่งให้ L นั้น ไปจัดเตรียมพร้อมเกี่ยวกับเรื่องงาน ประชุมเกี่ยวกับ สร้างเกมแปลกๆใหม่ๆขึ้นมา ดังนั้นเขาจึง สั่งให้แอลสั่งให้ลูกน้องเข้าประชุมด่วนในวันพรุ่งนี้ถัดไป l ครับได้ครับท่านประธาน งั้นรอสักครู่นะครับเดี๋ยวผมจะไปแจ้งเขาให้พนักงานทุกคนได้ทราบว่าพรุ่งนี้เกิดมีการประชุมเกี่ยวกับเรื่องการสร้างโปรแกรม ในการสร้างเกมใหม่ ครับผม ส่วนเรื่องสถานที่ และ การประชุมในพรุ่งนี้ ก็จะมีการประชุมอยู่ที่ ร้าน Secret อยู่ใกล้แถวบริษัทของเรานี่ค
Read more
ตอนที่ 2
หลังจากที่อย่างเคยสั่งให้คุณเลขาของตัวเองนั้นไปเก็บเสื้อผ้า ของเสวียนหยงเฟยมาไว้ที่บ้านของตัวเอง และนำพาหยุงเฟยกลับบ้านของเขาโดยทันทีแต่ถ้าว่ามาอยู่ที่นี่ก็ค่อนข้างจะเงียบสงบพอสมควรแต่ว่าเขาพาไปห้องห้องนึงก็คือเป็นห้องนอนก็เป็นห้องนอนของหนูเฟยซึ่งหยงไฟนั้นอยู่ในห้องที่อยู่ใกล้เคียงกับอย่า เ หยางเฉินดังนั้น เขาจึงเอาเสื้อผ้าของหยงเฟยนั้นเข้าไปในห้องแต่เป็นห้องที่เงียบสงบและเป็นห้องใหญ่พอสมควรดังนั้นห้องนี้จึงกลายเป็นห้องที่มีแต่ความเงียบสงบและหยงเฟยนั้นก็ได้ดำเนินการอะไรหลายๆอย่าง ดังต่อเนื่องไปทำทุกสิ่ง ทำทุกสิ่งทุกวิถีทางที่จะทำให้อย่างถึงนั้นจำเขาได้โดยเร็วที่สุด อย่างเฉิง คุณหยงเฟยนี่คือห้องของคุณ ห้องนี้คุณจะนอนห้องนี้ห้องนี้เป็นห้องรับแขกของที่นี่ดังนั้นผมจึงยกห้องนี้ให้คุณ ส่วนคุณจะทำอะไรมันก็เรื่องของคุณส่วนเรื่องงานคุณอย่าลืมทำให้ผมซะล่ะ แล้วอีกอย่างนึงงานโปรแกรมเมอร์งานนี้เป็นงานใหญ่ คุณสมควรที่จะทำด้วยไม่ใช่มายุ่งแต่เรื่องของตัวเองเข้าใจหรือไม่ไม่อย่างนั้นผมไล่คุณออกแน่ไม่สิไม่อย่างนั้นคุณก็ต้องควรกับที่จะไปจากผมได้โดยทันทีถ้าคุณไม่ยอมรับเงื่อนไขข้อเสนอนี้ เอาเป็นว่าเงื่
Read more
ตอนที่ 3
เ หลังจากที่หยางเชิงนั้น ได้คุยกับเสวียนหยงเฟย เสวียนหยงเฟยนั้นก็ได้คิดไตร่ตรองในความรู้สึกของตัวเอง กับสิ่งที่ หยางเชิงนั้นได้ทำกับตัวเองเขาคิดเพียงแค่ว่าถ้าไม่รักก็ต้องปล่อยไป แต่ใจเขากลับคิดเพียงแค่ว่าอย่างเฉินคงจำอะไรไม่ได้จริงๆดังนั้นเศว๋งเฟย จึงได้ทำอะไรหลายๆอย่างเพื่อทำให้อยากเสนอนั้นกลับมารักตัวเองโดยการที่ เขานั้น ต้องการให้ ให้ ถึงนั้น ทำตัวไม่พอใจและไม่พอใจกับสิ่งที่ตัวเองทำดังนั้นเสวียนหยงเฟยนั้นจึงเดินไปหา เพื่อนของหยางเชิงทันทีจากนั้นเขาจึงได้คิดเพียงแค่ว่า ถ้าเขาคิดจะแก้เผ็ดอย่างถึง ทำให้อยากเสนอนั้นลนลานและไม่พึงพอใจ กับเสวียนหยงเฟยและให้หึงหวงอยู่เฟยเลยไม่รู้ตัว ดังนั้นเขาจึงคิดแผนการที่คิดว่าจะทำให้อย่างเชิงนั้น เสวียนยุ่งเฟย อย่างเฟ้ย วันนี้ ข้าคิดว่า ถ้าข้าได้ขึ้นเข้าเฝ้าเสด็จพ่อแล้ว ข้ากล่าวว่าข้าลงมา หวังว่า ท่านคงจะไม่ว่าอะไรข้านะ คือพอดี เพื่อนของน้าเพ คุณ หรี่หยาง เขาบอกว่า เขาจะชวนข้าไปทานข้าวน่ะแล้วก็ คงจะคุยเรื่องงานด้วย คงน่าจะประมาณนั้นเพราะว่า ถ้าได้ข่าวมาว่าคุณหรี่หยาง เป็นหุ้นบริษัทส่วนใหญ่ของบริษัทเราไม่ใช่งั้นหรือ ดังนั้นข้าจึงคิดว่าถ้าคนจะไปนะ เ
Read more
ตอนที่ 4
หลังจากที่หยางเฉินและหย่งเฟยได้ทะเลาะกันอย่าง เสียงดัง ลั่นบ้าน แต่คุณแอลนั้นได้เข้ามาพบเห็นพอดีและทันใดนั้น L ซึ่งผู้เป็นเลขาของหยางเฉินจึงได้เข้ามาช่วยหนูช่วยทันทีและได้กล่าวพูดถึงขึ้นมาว่า L ครับพอแล้วครับคุณหยางฉินคุณหยงเฟยเจ็บมากแล้ว จิตใจคงจะบอบช้ำมากถ้าคุณยังทำแบบนี้ต่อไปนะครับคุณหนู ผมคิดว่าถ้าคุณหนูยังทำกับคุณของเฟยแบบนี้จิตใจคุณหนูเคยจะย่ำแย่ยิ่งกว่านี้นะครับถึงแม้ว่าคุณหนูจะคิดว่าตัวเองรักหรือไม่รักมันก็ไม่ได้ทำให้อะไรมันดีขึ้นนะครับคุณหนูการทำร้ายคนมันก็เป็นสิ่งกฏหมายอยู่แล้วที่ผิด ดังนั้นผมคิดว่าการที่คุณทั้งสองคนยอมพูดคุยกันดีๆโดยที่ไม่มีปากเสียงหรือทะเลาะทุบตีกันมันจะดีกว่าไหมครั เสวียนหยงเฟย บ ปล่อยเขาเถอะครับคุณแอล ถ้าคุณอย่างฉันอยากทำอะไรก็ปล่อยเขา จะฆ่าผมให้ตายก็ปล่อยเขาเถอะมันแล้วแต่ความรู้สึกของเขาถ้าเขาคิดว่าผมเข้าข้างผมได้ก็ปล่อยให้เขาทำไม่ต้องห้ามเขาหรอกครับผมรู้จักนิสัยเขาดี เขาเป็นคนยังไง คุณแอมไม่ต้องตกใจหรอกครับผมรู้ว่านิสัยของเขา ถ้าเขาหายบ้าเมื่อไหร่ เขาจะสงบลงทันที ผมคิดว่า ถ้าเขาอยากจะฆ่าผมตอนนี้ก็คงฆ่าไปนานแล้ว เขาคงไม่รั้งให้ผมอยู่กับเขาไว้แบบ
Read more
ตอนที่ 5
หลังจากที่หยางเชิง ได้นอนหลับตาลงในคืนนั้น เขาตื่นเช้าขึ้นมาเขาทำตัวไม่มีอะไรยังทำตัวตามปกติทั่วไป และสั่งให้ L คุณเลขาของตัวเองนั้นขึ้นไปตามสังเวียนยงเคยลงมาทานข้าวตามปกติทั่วไป แต่สำหรับตัวเขานั้นเขามักจะไม่เข้าใจกันสิ่งที่เสมือนอยู่เคยทำดังนั้นเขาจึงหันหน้าออกไปทางนอกหน้าต่างและไม่พูดอะไร ดังนั้น เขาจึงกำชับให้ L ที่เป็นเลขาของเขานั้นดูแลเสมียนอยู่ฟรีให้ดีคำพูดเหล่านี้เป็นคำพูดที่จริงใจสำหรับเขาแต่เพียงแค่ว่าเขาเป็นคนที่รักใครแต่ไม่แสดงออกเฉยๆสำหรับตัวเขาแล้วเขามักจะหึงหวงแสวงอยู่เฟยมาก ไม่ว่าชาติที่แล้วหรือปัจจุบันเขาก็ยังทำตัวหึงหวงเช่นเดิมไม่เคยเปลี่ยนแปลงจึงทำให้อย่างเชิงนั้นรู้สึกแปลกๆกับ เสมียนอยู่ เป็นประจำ ทุกครั้งที่เขาสัมผัสร่างกายหรือทุกครั้งที่เขาสัมภาษณ์อะไรก็แล้วแต่สำหรับเสมียนหยงเคยนั้นเวลา เขาเห็นเสมือนอยู่ไฟนั้นอยู่กับคนอื่น เขารู้สึกจะเจ็บใจรู้สึกปวดใจและรู้สึกโกรธและโมโห มากจนทำให้ตัวเองอยากจะฆ่าคนๆนั้น ทำเหมือนกับว่าคนอื่นนั้นกำลังจะแย่งคนรักของตัวเองไปกำลังจะแย่งดวงใจของตัวเองไปมันเลยจึงทำให้เขารู้สึก อดตายอยากขึ้นมา มันจึงทำให้เขารู้สึกไม่อยากจะปลดปล่อยผ่านตัว
Read more
ตอนที่ 6
บ้านของหลี่หยาง ตีหยัง เฮ้ยเจ็บใจนัก ครั้งที่แล้วแกนี่มันโง่จริงๆ ฉันอุตส่าห์ พาเสวียนหย่งเฟยมาได้แล้วเชียว ฉันมอมเหล้าเสมือนหลงไฟได้แล้วเชียวแล้วทำไมพวกแกทำพลาดกันแบบนี้บ้าชะมัดฉันควรจะฆ่าพวกแกดีไหมเนี่ย ธงเฟิน ผมขอโทษครับเจ้านายผมไม่ทราบว่าเรื่องนี้มันจะเกิดขึ้นและอีกอย่างพวกผมก็ต้านทานคุณหยางเฉิงไม่ได้นะครับคุณหยางเชิงนั้นรู้สึกว่าเหมือนเขา เครียดแค้นคุณมาก แล้วส่วนพวกผมก็สู้เขาไม่ได้แบบนั้นจะให้พวกผมทำยังไงล่ะครับเจ้านาย เหรียญ เฮ้ย บ้าชะมัดพวกแกนี่มันไร้ประโยชน์จริงๆ ฉันคิดว่าพวกแกจะช่วยฉันได้จริงๆ แกรู้ไหมคนๆนั้น มีค่ามากมหาศาล กับตัวฉันมาก ถ้าฉันได้คนๆนั้นมาครอบครองฉันก็จะได้ทุกสิ่งทุกอย่าง แกรู้ไหม คุณหยงเฟยเป็นทั้งเจ้าของบริษัทที่ สภาซิสโก แล้วแถมเป็นบุตรชายเพียงคนเดียว แกรู้ไหมว่าฉันพลาดแค่ไหน ฉันไม่รู้ฉันรู้เพียงแค่ว่า แก ต้องพาคุณหยงเฟย มาให้ฉันให้ได้ แล้วส่วน เจ้าอย่างเฉยนั่น ถึงจะเป็นเพื่อนฉันก็เป็นแค่เพื่อนร่วมงาน เราไม่ได้เติบโตไม่ได้กัน แล้วทำไมฉันจะต้องแบ่งแยก กับคนพันนั
Read more
ตอนที่ 7
บ้านของตระกูลหลี่ หรี่หยาง ว่ เป็นอย่างไรบ้างล่ะ คุณหยงเฟย ผมได้ทราบข่าวว่า คุณจะยอมจำนนให้ผมแล้วงั้นเหรอ มันก็ดีนะ ที่คุณยอมจำนนให้ผมแบบนี้ ผมคิดว่า คุณควรจะทิ้งเจ้าหมอนั่นซะ แล้วมาอยู่กับผมดีกว่าไหม ถึงผมจะมีทุกสิ่งทุกอย่างไม่เหมือนจะหมดนั่น แต่ความรักผมมีให้คุณหมดเลยนะคุณอยากได้อะไรผมก็ให้ แต่ผมขอเพียงอย่างเดียว ผมต้องการของหัวใจคุณ เสวียนหยุงเฟย นายจะทำอะไร เดี๋ยวก่อนสิ นายคิดจะทำอะไร นายจะทำอะไร เราอย่าเพิ่งใจร้อนสิ ได้ทำลวดรัดแบบนี้ในไม่เกรงกลัวฟ้าดินบ้างหรือ นายอยากจะครอบครองหัวใจเรา แต่ทำไม นายถึงไม่กล้าเผชิญความจริงอะไรสักอย่างล่ะ นี่จะจับตัวเราแบบนี้ เราก็พูดตัดสินใจไม่ได้หรอกนะ ถึงเราจะรักนายไป ก็ไม่ได้หมายความว่า เราจะครอบครองหัวใจเราได้ทั้งหมดนะ ถ้าฉันทิ้งเขามา แล้วนาย จะดีใจจริงๆอย่างนั้นหรอ ทำไมไม่ลองถามตัวเองก่อนหรอ นาย 2 คนเป็นเพื่อนร่วมงานกันนะ เพื่อนทิ้งเพื่อนกันแบบนี้ มันคุ้มค่าหรือเปล่า ก็ได้ถ้านายอยากให้ฉันทิ้
Read more
ตอนที่ 8
หลังจากที่แสวงหลงเฟย ได้ทำการ หลอกเอาข้อมูล ของหลี่หยางที่มีอย่างนั้นได้คดโกงบัญชีและเงินของบริษัททางอย่างเฉินมาได้และแถมยังชอบทำตัวเสน่หาใส่คนอื่นทั้งๆที่คนอื่นนั้นไม่ได้อยากจะเสน่หากับตัวเองดังนั้นแสวงหยงเฟยจึงได้ทำการวางแผนเพื่อให้หรี่อย่างนั้นติดกับและตกกลายเป็น ธาตุความรักของคนอื่นแทนดังนั้นแสวงหยงไฟนั้นจึงแจ้งแจ้งทำเอาตัวเข้าแลกแต่เอาจริงๆสะเหวินของเฟิร์นไม่ได้ทำอะไรเพียงแค่สร้างสถานการณ์ดังนั้นในวันงานเสมียนหยงเคยคิดเพียงแค่ว่าจะแฉเรื่องทั้งหมดที่หลี่หยางได้ทำเรื่องที่น่าอับอาย ดังนั้นจึงได้วิ่งหนีกลับออกมาพร้อมเอกสารและข้อมูลการเสียภาษีและการคดโกงของบริษัทอย่างเฉิงได้จนหมดสิ้นเขาพร้อมทุกเมื่อที่จะแฉและพวกบ้ากามที่จะแฉในการมีเพศสัมพันธ์กับทุกๆคนที่เข้าใกล้หลีกันทันทีดังนั้น ไปกับตาโดยทำให้คนทุกคนนั้นหยุดอยู่กับที่ในอีกเวลาหนึ่งหลังจากนั้นความทรงจำของทุกคนที่บนเส้นทางบนโลกถนนของแดนมนุษย์และลดความทรงจำทุกสิ่งทุกอย่างกับสิ่งที่คนบนโลกมนุษย์ได้เห็นดังนั้นเขาจึงแค่เพียงดีดนิ้วเพียงครั้งเดียวทุกสิ่งทุกอย่างก็กลับกลายเป็นเช่นเดิมดังนั้น เขาจึงรีบกลายร่างเป็นคนอีกครั้งและรีบหาตำแหน่ง
Read more
ตอนที่ 9
หลังจากที่ ตาเเหวนหยงเฟยนั้นได้ออกมาแฉในวันงานประกาศงานของทางบริษัทในโปรเจคของอย่างเ ของหยางเฉิงดังนั้นเขาจึงหัวเราะและสะใจและชอบใจกับสิ่งที่ตัวเองนั้นได้ควรที่จะทำเพราะเรื่องนี้มันต้องมีความยุติธรรมเป็นอย่างมากเขาสามารถจัดการหลี่หยางได้มากมายเพียงแค่ดีดนิดเดียวนิ้วมือที่เรียวยาวเขาเพียงดีดนิ้วเพียงครั้งเดียวก็สามารถทำให้ หรี่อย่างนั้นเป็นที่นั่งตกลำบากได้เสมอทุกเมื่อ ดังนั้น 4 อย่างจึงตกใจกับสิ่งที่ เซเว่นหยงเฟยได้พูดไว้ว่าสำหรับสิ่งที่เขาได้ทำไปนั้นไม่ใช่เพียงแค่ความสนุกแต่ต้องการเพียงแค่อยากให้ ดีอย่างนั้นเข้าใจและความรู้สึกกฎเกณฑ์ของมนุษย์ทั่วไปไม่ใช่ดีแต่ใช้อารมณ์ของตัวเองโดยการฉุดกระชากลากคนอื่นมาเป็นของตัวเองนั้นมันไม่ถูกต้องแล้วอีกอย่างการขโมยข้อมูลคือซึ่งเป็นคนที่ไม่ซื่อสัตย์ ต่อวงองค์กรของงาน Project เกี่ยวกับโปรแกรมเมื่อครั้งนี้ ดังนั้น 4 อย่างนั้นเขาจึงรับไม่ได้กับสิ่งที่เกิดขึ้นจากนั้นเขาจึงหนีไปที่เยอรมันทันทีแต่ก็เป็นสิ่งๆนึงที่ไม่สามารถลบล้างได้ก็คือร่างกายของตัวเองที่แทนที่จะเป็นเสมียนหยงเลยแต่ร่างกายตัวเองนั้นกลับเป็นของคนคนอื่นโดยที่ไม่รู้เรื่องอะไรดังนั้นเขาจึงเส
Read more
ตอนที่ 10
หลังจากที่หรี่อย่างนั้นได้ทำตามคำสั่ง ของเจ้านายของตัวเองทั้งสองคนแล้วดังนั้นเขาจึงอุ้มเหลียงไปยังห้องรับรองแขก ดังนั้นเขาจึงแจ้งลี่ล้างโดยการสื่อความพยายามโดยการปิดปาก ทำให้มีอย่างนั้นตกใจ แต่สิ่งที่มีส่วนนั้นได้ทำลงไป โดยไม่รู้ตัว ขัดขืนตัวเองดังนั้นเขาจึงลุกขึ้น และดึง มือของเหรียญลุกขึ้นมานั่งบนเตียง และหยิบน้ำเปล่าขึ้นให้ 1 แก้ว ดังนั้น เขาก็ได้นั่งตรงโซฟา และจิบกาแฟไป พลางๆ เขาปล่อยให้หลีอย่างทำใจสักพักนึง คำถามขึ้นมาว่า หรี่หยาง หลี่เฉิน ฉันถามจริงๆนะถ้าไม่ได้ถึงยอมทำงานให้กับเขาล่ะ เขาไม่ได้ดีกับฉันเลยนะ แถมเขายังเปิดโปงเรื่องไร้สาระของฉันอีกมันเป็นเรื่องส่วนตัวของฉันไหมเขาไม่ควรยุ่งแล้วอีกอย่างนึงกับสิ่งที่ฉันทำกับหยงเฟยฉันขอโทษฉันขอโทษแต่เพียงแค่ว่านายอย่าทำกับฉันแบบนี้ได้ไหมล่ะ ฉัน ฉันไม่ได้ชอบนายจริงๆนี่นา หลี่เฉิน นายเอาอะไรมามั่นใจมิทราบว่านายไม่ได้เขินฉันนายไม่ได้ชอบฉันตั้งแต่ ฉันกับนายมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันครั้งนั้น นายยังจะปากแข็งอีกหรืองั้นหรอ ถ้านายบอกว่านายไม่ได้ชอบฉันจริงๆ ทำไมนายถึงยอมปล่อยให้ฉันทำกับนายแบบนั้นล่ะ หรือว
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status