นาย CEO เจ้าของบริษัท กับเสมียนหยงเฟยเจ้าแห่งแดนมังกร

นาย CEO เจ้าของบริษัท กับเสมียนหยงเฟยเจ้าแห่งแดนมังกร

last updateLast Updated : 2025-07-04
By:  LirigrhogCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
22Chapters
864views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ในตำหนัก 1 แดนที่เป็นแดนเจ้าแห่งมังกรจันทราเมื่อ 10 ปีก่อนได้บุกรุกในแดนมนุษย์ ได้กับกาย กลายร่างเป็นมนุษย์เมื่อ 500 ปีก่อนดังนั้นจึงโดนเก็บผนึกวิชาตัวเองไว้จึงกลับกลายให้ตัวเองเป็นชาวบ้านอาศัยอยู่ตามหลักซุ้มนาพื้นที่และหมู่บ้านทั่วไปทำมาค้าขายทั่วไป ดังนั้นเจ้าแห่งมังกรนั้น จึงได้เปลี่ยนผ่านชีวิตตัวเองเป็นคนธรรมดาซึ่งได้ตกใจ ในการมาพื้นที่ถิ่นแปลกใหม่โดยที่ไม่รู้ตัว ดังนั้นเขาจึงตกน้ำลงมาและหลับไหลอยู่เป็นเวลาช้านานเพราะตัวเขานั้นได้โดนกักขังแห่งดวงวิญญาณให้หลับไหลดังนั้นมีชาย CEO ผู้เป็นเจ้าของบริษัทนั้นได้เกิดเหตุการณ์ตลาดไม่พลาด คาดฝัน ในการได้พบเจอทะลุข้ามมิติในครั้งนี้ดังกล่าวดังนั้น เจ้าแห่ง มังกรจันทราจึงได้ตกไปในสระน้ำโดยที่ CEO นั้นไปว่ายน้ำในสถานที่สระว่ายน้ำแห่งหนึ่ง ในย่านแถวฝังชุย จึงทำให้เขานั้นได้ตกใจและ

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 (ความทรงจำในอดีต)

Caterina.

I hated... no... that wasn't a suitable word. I loathed parties.

Especially when it was my engagement party.

The chandeliers above gleamed with the brilliance of a thousand crystals, casting an ethereal glow over the grand ballroom. Laughter and chatter echoed around me, voices mingling with the soft strains of a string quartet in the corner.

The air was thick with the scents of fresh roses and expensive perfume.

The place was perfect, every detail meticulously arranged for an evening of celebration.

I should have felt honoured, proud even, to have a gathering this perfect in my name. Instead, my stomach kept turning with every passing second.

"Smile, sweetheart."

The voice came from beside me, smooth yet commanding, as if daring me to disobey. Allesandro's hand rested on the small of my back, possessive and firm. His touch turned, not with passion, but with a reminder of ownership.

I plastered on a polite smile, the one I’d practised in the mirror. A hollow expression that I hoped masked the growing revulsion twisting in my gut.

"Of course."

Alessandro was everything one might expect in a wealthy heir... tall, broad-shouldered, with dark hair combed back in a style meant to project power. His smile gleamed, too perfect, too sharp, and his pale blue eyes scanned the room as though surveying his kingdom.

His kingdom.

I was to be part of it.

"Lovely evening, isn't it?" He murmured, leaning down just enough for his lips to graze the edge of my ear.

My skin crawled.

"Yes, darling," I lied through gritted teeth.

This wasn't about me.

It had never been about me.

This party, this engagement... this charade... was about my family. Saving them from ruin after years of poor business decisions and mounting debts.

Marrying Alessandro was the deal my father had struck.

His money for my future.

My fate had been signed away without my consent, but what choice did I have?

Alessandro shifted closer, his hand tightening against my spine. I held my breath as his lips curled into a smug smile.

"You've made the right choice, Caterina. Soon, you’ll see that."

My mouth twitched, but I couldn’t muster a response.

Instead, I turned to the sea of guests. Familiar faces smiled back at me, congratulating us on our match, on our supposed “perfect pairing.”

Every handshake, every kind word felt like a betrayal.

I gave them all the same practised smile, swallowing the truth.

The music continued, the violin's melody soaring above the hum of conversation. I sipped champagne, savouring the bitterness rather than the bubbles, and tried to ignore Alessandro's hand, which had yet to leave my back.

It happened so suddenly.

The air shifted, subtle but undeniable, as though the room collectively held its breath. A ripple of whispers spread through the crowd, heads turning toward the entrance.

What was happening?

He waled in as though he owned the place, and for all I knew, he might have.

The man was tall, his figure draped in a charcoal suit that fit him too well to be off the rack. Dark hair swept back on a way that was both careless and deliberate, framing a face that demanded attention.

He was the most handsome man I had ever had the pleasure of meeting. Striking, in a dangerous sort of way.

Where Allesandro's sharpness was calculated, this man's was natural... a predator at ease in unfamiliar territory.

The room fell silent as he crossed it, his strides unhurried, yet every step felt like a claim on the space.

My heart thundered.

He stopped in front of us, his eyes settling first on Alessandro. His lips curled into something resembling a smile, though it lacked any warmth.

"Alessandro," he said, the name rolling from his tongue with a hint of distaste. "Congratulations on your engagement."

Alessandro stiffened. It was slight... barely noticeable... but I felt it. Mostly because he refused to remove his hand from my back. The tremor betrayed the perfect facade he wore so well.

My, my.

What was this?

"Luca," Alessandro replied, his tone a bit tight.

So his name was... Luca. Not what I would have expected. I glanced between them, trying to decipher the sudden tension. Alessandro, so accustomed to commanding attention, looked... smaller in this man's presence.

"Didn't think you'd make it," Alessandro added, forcing a laugh that sounded painfully hollow.

"Oh, I wouldn't miss it," Luca replied, his eyes flicking briefly to me. There was no smile this time, only a quiet, unreadable intensity that sent a shiver down my spine.

What was wrong with me?

"You're here to celebrate?" Alessandro asked, his voice laced with what I could only describe as caution.

“Not exactly.”

The words were a knife, slicing through the polite atmosphere like silk.

Alessandro’s hand dropped from my back as he straightened, squaring his shoulders. “Then why are you here?”

Luca tilted his head, a hint of amusement dancing across his features. “I’m here,” he said slowly, “for the payment of your debt.”

The room might as well have disappeared.

I stared at Alessandro, watching the way his expression faltered for the briefest moment before hardening again.

“I told you,” He said through gritted teeth, his voice low enough to escape the guests’ notice, “I don’t have it yet.”

“Unfortunate,” Luca replied. His tone remained calm, but there was a weight to it, a subtle pressure that demanded submission.

Alessandro’s jaw clenched. “I just need more time.”

Luca’s eyes shifted to me then... those warm green eyes... and I felt my breath catch.

It wasn't the way Alessandro looked at me... like a prize he'd already won. This was different, sharper, as if he were appraising something valuable.

“I might be willing to grant you that,” Luca said, his eyes never leaving mine. “But only if you offer me... a suitable alternative.”

The silence stretched.

“What do you mean?"

Luca smiled, though it didn't reach his eyes. "Her. I want her."

The word dropped like a stone, heavy and unyielding.

It took a moment for the meaning to register, for the weight of it to settle in my chest.

He wanted me as payment for Alessandro’s debt.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
22 Chapters
ตอนที่ 1 (ความทรงจำในอดีต)
หน้าลานสนามบินยงเหม่ย หยั่งเฉิน ปีหยังเฉินเป็นเจ้าของบริษัทและเป็น CEO เขาเป็นประธานบริษัทหนุ่มไฟแรง เขานั้นมีชื่อเสียงโด่งดังมากมายมีสาวหลายคนหลงรักและหลงไหลเป็นอย่างมาก เขามีเพียงอายุได้เพียงแค่ 25 ปีเท่านั้นเขาก็ได้ประสบความสำเร็จในธุรกิจต่อจากพ่อเขานับเป็นเวลา 10 ปี ดังนั้น เขาจึง คิดว่ามาบริหารแทนพ่อของเขา เขาเป็นคนในตระกูล 4 เขาเป็นเจ้าของบริษัท รุ่น รุ่นใหม่ ดังนั้นเขาจึงคิดว่าการทำโปรแกรมเมอร์ในเรื่องนี้น่าจะเป็นไปได้ในการสร้างเกมใหม่ๆของมาให้กับคนที่ชอบและหลงใหลในเรื่องของเกมด้านภาษาเป็นอย่างมาก L นั้นเป็นเลขา ส่วนตัวของ หยางเฉิน ดังนั้นเขาจึง สั่งให้ L นั้น ไปจัดเตรียมพร้อมเกี่ยวกับเรื่องงาน ประชุมเกี่ยวกับ สร้างเกมแปลกๆใหม่ๆขึ้นมา ดังนั้นเขาจึง สั่งให้แอลสั่งให้ลูกน้องเข้าประชุมด่วนในวันพรุ่งนี้ถัดไป l ครับได้ครับท่านประธาน งั้นรอสักครู่นะครับเดี๋ยวผมจะไปแจ้งเขาให้พนักงานทุกคนได้ทราบว่าพรุ่งนี้เกิดมีการประชุมเกี่ยวกับเรื่องการสร้างโปรแกรม ในการสร้างเกมใหม่ ครับผม ส่วนเรื่องสถานที่ และ การประชุมในพรุ่งนี้ ก็จะมีการประชุมอยู่ที่ ร้าน Secret อยู่ใกล้แถวบริษัทของเรานี่ค
Read more
ตอนที่ 2
หลังจากที่อย่างเคยสั่งให้คุณเลขาของตัวเองนั้นไปเก็บเสื้อผ้า ของเสวียนหยงเฟยมาไว้ที่บ้านของตัวเอง และนำพาหยุงเฟยกลับบ้านของเขาโดยทันทีแต่ถ้าว่ามาอยู่ที่นี่ก็ค่อนข้างจะเงียบสงบพอสมควรแต่ว่าเขาพาไปห้องห้องนึงก็คือเป็นห้องนอนก็เป็นห้องนอนของหนูเฟยซึ่งหยงไฟนั้นอยู่ในห้องที่อยู่ใกล้เคียงกับอย่า เ หยางเฉินดังนั้น เขาจึงเอาเสื้อผ้าของหยงเฟยนั้นเข้าไปในห้องแต่เป็นห้องที่เงียบสงบและเป็นห้องใหญ่พอสมควรดังนั้นห้องนี้จึงกลายเป็นห้องที่มีแต่ความเงียบสงบและหยงเฟยนั้นก็ได้ดำเนินการอะไรหลายๆอย่าง ดังต่อเนื่องไปทำทุกสิ่ง ทำทุกสิ่งทุกวิถีทางที่จะทำให้อย่างถึงนั้นจำเขาได้โดยเร็วที่สุด อย่างเฉิง คุณหยงเฟยนี่คือห้องของคุณ ห้องนี้คุณจะนอนห้องนี้ห้องนี้เป็นห้องรับแขกของที่นี่ดังนั้นผมจึงยกห้องนี้ให้คุณ ส่วนคุณจะทำอะไรมันก็เรื่องของคุณส่วนเรื่องงานคุณอย่าลืมทำให้ผมซะล่ะ แล้วอีกอย่างนึงงานโปรแกรมเมอร์งานนี้เป็นงานใหญ่ คุณสมควรที่จะทำด้วยไม่ใช่มายุ่งแต่เรื่องของตัวเองเข้าใจหรือไม่ไม่อย่างนั้นผมไล่คุณออกแน่ไม่สิไม่อย่างนั้นคุณก็ต้องควรกับที่จะไปจากผมได้โดยทันทีถ้าคุณไม่ยอมรับเงื่อนไขข้อเสนอนี้ เอาเป็นว่าเงื่
Read more
ตอนที่ 3
เ หลังจากที่หยางเชิงนั้น ได้คุยกับเสวียนหยงเฟย เสวียนหยงเฟยนั้นก็ได้คิดไตร่ตรองในความรู้สึกของตัวเอง กับสิ่งที่ หยางเชิงนั้นได้ทำกับตัวเองเขาคิดเพียงแค่ว่าถ้าไม่รักก็ต้องปล่อยไป แต่ใจเขากลับคิดเพียงแค่ว่าอย่างเฉินคงจำอะไรไม่ได้จริงๆดังนั้นเศว๋งเฟย จึงได้ทำอะไรหลายๆอย่างเพื่อทำให้อยากเสนอนั้นกลับมารักตัวเองโดยการที่ เขานั้น ต้องการให้ ให้ ถึงนั้น ทำตัวไม่พอใจและไม่พอใจกับสิ่งที่ตัวเองทำดังนั้นเสวียนหยงเฟยนั้นจึงเดินไปหา เพื่อนของหยางเชิงทันทีจากนั้นเขาจึงได้คิดเพียงแค่ว่า ถ้าเขาคิดจะแก้เผ็ดอย่างถึง ทำให้อยากเสนอนั้นลนลานและไม่พึงพอใจ กับเสวียนหยงเฟยและให้หึงหวงอยู่เฟยเลยไม่รู้ตัว ดังนั้นเขาจึงคิดแผนการที่คิดว่าจะทำให้อย่างเชิงนั้น เสวียนยุ่งเฟย อย่างเฟ้ย วันนี้ ข้าคิดว่า ถ้าข้าได้ขึ้นเข้าเฝ้าเสด็จพ่อแล้ว ข้ากล่าวว่าข้าลงมา หวังว่า ท่านคงจะไม่ว่าอะไรข้านะ คือพอดี เพื่อนของน้าเพ คุณ หรี่หยาง เขาบอกว่า เขาจะชวนข้าไปทานข้าวน่ะแล้วก็ คงจะคุยเรื่องงานด้วย คงน่าจะประมาณนั้นเพราะว่า ถ้าได้ข่าวมาว่าคุณหรี่หยาง เป็นหุ้นบริษัทส่วนใหญ่ของบริษัทเราไม่ใช่งั้นหรือ ดังนั้นข้าจึงคิดว่าถ้าคนจะไปนะ เ
Read more
ตอนที่ 4
หลังจากที่หยางเฉินและหย่งเฟยได้ทะเลาะกันอย่าง เสียงดัง ลั่นบ้าน แต่คุณแอลนั้นได้เข้ามาพบเห็นพอดีและทันใดนั้น L ซึ่งผู้เป็นเลขาของหยางเฉินจึงได้เข้ามาช่วยหนูช่วยทันทีและได้กล่าวพูดถึงขึ้นมาว่า L ครับพอแล้วครับคุณหยางฉินคุณหยงเฟยเจ็บมากแล้ว จิตใจคงจะบอบช้ำมากถ้าคุณยังทำแบบนี้ต่อไปนะครับคุณหนู ผมคิดว่าถ้าคุณหนูยังทำกับคุณของเฟยแบบนี้จิตใจคุณหนูเคยจะย่ำแย่ยิ่งกว่านี้นะครับถึงแม้ว่าคุณหนูจะคิดว่าตัวเองรักหรือไม่รักมันก็ไม่ได้ทำให้อะไรมันดีขึ้นนะครับคุณหนูการทำร้ายคนมันก็เป็นสิ่งกฏหมายอยู่แล้วที่ผิด ดังนั้นผมคิดว่าการที่คุณทั้งสองคนยอมพูดคุยกันดีๆโดยที่ไม่มีปากเสียงหรือทะเลาะทุบตีกันมันจะดีกว่าไหมครั เสวียนหยงเฟย บ ปล่อยเขาเถอะครับคุณแอล ถ้าคุณอย่างฉันอยากทำอะไรก็ปล่อยเขา จะฆ่าผมให้ตายก็ปล่อยเขาเถอะมันแล้วแต่ความรู้สึกของเขาถ้าเขาคิดว่าผมเข้าข้างผมได้ก็ปล่อยให้เขาทำไม่ต้องห้ามเขาหรอกครับผมรู้จักนิสัยเขาดี เขาเป็นคนยังไง คุณแอมไม่ต้องตกใจหรอกครับผมรู้ว่านิสัยของเขา ถ้าเขาหายบ้าเมื่อไหร่ เขาจะสงบลงทันที ผมคิดว่า ถ้าเขาอยากจะฆ่าผมตอนนี้ก็คงฆ่าไปนานแล้ว เขาคงไม่รั้งให้ผมอยู่กับเขาไว้แบบ
Read more
ตอนที่ 5
หลังจากที่หยางเชิง ได้นอนหลับตาลงในคืนนั้น เขาตื่นเช้าขึ้นมาเขาทำตัวไม่มีอะไรยังทำตัวตามปกติทั่วไป และสั่งให้ L คุณเลขาของตัวเองนั้นขึ้นไปตามสังเวียนยงเคยลงมาทานข้าวตามปกติทั่วไป แต่สำหรับตัวเขานั้นเขามักจะไม่เข้าใจกันสิ่งที่เสมือนอยู่เคยทำดังนั้นเขาจึงหันหน้าออกไปทางนอกหน้าต่างและไม่พูดอะไร ดังนั้น เขาจึงกำชับให้ L ที่เป็นเลขาของเขานั้นดูแลเสมียนอยู่ฟรีให้ดีคำพูดเหล่านี้เป็นคำพูดที่จริงใจสำหรับเขาแต่เพียงแค่ว่าเขาเป็นคนที่รักใครแต่ไม่แสดงออกเฉยๆสำหรับตัวเขาแล้วเขามักจะหึงหวงแสวงอยู่เฟยมาก ไม่ว่าชาติที่แล้วหรือปัจจุบันเขาก็ยังทำตัวหึงหวงเช่นเดิมไม่เคยเปลี่ยนแปลงจึงทำให้อย่างเชิงนั้นรู้สึกแปลกๆกับ เสมียนอยู่ เป็นประจำ ทุกครั้งที่เขาสัมผัสร่างกายหรือทุกครั้งที่เขาสัมภาษณ์อะไรก็แล้วแต่สำหรับเสมียนหยงเคยนั้นเวลา เขาเห็นเสมือนอยู่ไฟนั้นอยู่กับคนอื่น เขารู้สึกจะเจ็บใจรู้สึกปวดใจและรู้สึกโกรธและโมโห มากจนทำให้ตัวเองอยากจะฆ่าคนๆนั้น ทำเหมือนกับว่าคนอื่นนั้นกำลังจะแย่งคนรักของตัวเองไปกำลังจะแย่งดวงใจของตัวเองไปมันเลยจึงทำให้เขารู้สึก อดตายอยากขึ้นมา มันจึงทำให้เขารู้สึกไม่อยากจะปลดปล่อยผ่านตัว
Read more
ตอนที่ 6
บ้านของหลี่หยาง ตีหยัง เฮ้ยเจ็บใจนัก ครั้งที่แล้วแกนี่มันโง่จริงๆ ฉันอุตส่าห์ พาเสวียนหย่งเฟยมาได้แล้วเชียว ฉันมอมเหล้าเสมือนหลงไฟได้แล้วเชียวแล้วทำไมพวกแกทำพลาดกันแบบนี้บ้าชะมัดฉันควรจะฆ่าพวกแกดีไหมเนี่ย ธงเฟิน ผมขอโทษครับเจ้านายผมไม่ทราบว่าเรื่องนี้มันจะเกิดขึ้นและอีกอย่างพวกผมก็ต้านทานคุณหยางเฉิงไม่ได้นะครับคุณหยางเชิงนั้นรู้สึกว่าเหมือนเขา เครียดแค้นคุณมาก แล้วส่วนพวกผมก็สู้เขาไม่ได้แบบนั้นจะให้พวกผมทำยังไงล่ะครับเจ้านาย เหรียญ เฮ้ย บ้าชะมัดพวกแกนี่มันไร้ประโยชน์จริงๆ ฉันคิดว่าพวกแกจะช่วยฉันได้จริงๆ แกรู้ไหมคนๆนั้น มีค่ามากมหาศาล กับตัวฉันมาก ถ้าฉันได้คนๆนั้นมาครอบครองฉันก็จะได้ทุกสิ่งทุกอย่าง แกรู้ไหม คุณหยงเฟยเป็นทั้งเจ้าของบริษัทที่ สภาซิสโก แล้วแถมเป็นบุตรชายเพียงคนเดียว แกรู้ไหมว่าฉันพลาดแค่ไหน ฉันไม่รู้ฉันรู้เพียงแค่ว่า แก ต้องพาคุณหยงเฟย มาให้ฉันให้ได้ แล้วส่วน เจ้าอย่างเฉยนั่น ถึงจะเป็นเพื่อนฉันก็เป็นแค่เพื่อนร่วมงาน เราไม่ได้เติบโตไม่ได้กัน แล้วทำไมฉันจะต้องแบ่งแยก กับคนพันนั
Read more
ตอนที่ 7
บ้านของตระกูลหลี่ หรี่หยาง ว่ เป็นอย่างไรบ้างล่ะ คุณหยงเฟย ผมได้ทราบข่าวว่า คุณจะยอมจำนนให้ผมแล้วงั้นเหรอ มันก็ดีนะ ที่คุณยอมจำนนให้ผมแบบนี้ ผมคิดว่า คุณควรจะทิ้งเจ้าหมอนั่นซะ แล้วมาอยู่กับผมดีกว่าไหม ถึงผมจะมีทุกสิ่งทุกอย่างไม่เหมือนจะหมดนั่น แต่ความรักผมมีให้คุณหมดเลยนะคุณอยากได้อะไรผมก็ให้ แต่ผมขอเพียงอย่างเดียว ผมต้องการของหัวใจคุณ เสวียนหยุงเฟย นายจะทำอะไร เดี๋ยวก่อนสิ นายคิดจะทำอะไร นายจะทำอะไร เราอย่าเพิ่งใจร้อนสิ ได้ทำลวดรัดแบบนี้ในไม่เกรงกลัวฟ้าดินบ้างหรือ นายอยากจะครอบครองหัวใจเรา แต่ทำไม นายถึงไม่กล้าเผชิญความจริงอะไรสักอย่างล่ะ นี่จะจับตัวเราแบบนี้ เราก็พูดตัดสินใจไม่ได้หรอกนะ ถึงเราจะรักนายไป ก็ไม่ได้หมายความว่า เราจะครอบครองหัวใจเราได้ทั้งหมดนะ ถ้าฉันทิ้งเขามา แล้วนาย จะดีใจจริงๆอย่างนั้นหรอ ทำไมไม่ลองถามตัวเองก่อนหรอ นาย 2 คนเป็นเพื่อนร่วมงานกันนะ เพื่อนทิ้งเพื่อนกันแบบนี้ มันคุ้มค่าหรือเปล่า ก็ได้ถ้านายอยากให้ฉันทิ้
Read more
ตอนที่ 8
หลังจากที่แสวงหลงเฟย ได้ทำการ หลอกเอาข้อมูล ของหลี่หยางที่มีอย่างนั้นได้คดโกงบัญชีและเงินของบริษัททางอย่างเฉินมาได้และแถมยังชอบทำตัวเสน่หาใส่คนอื่นทั้งๆที่คนอื่นนั้นไม่ได้อยากจะเสน่หากับตัวเองดังนั้นแสวงหยงเฟยจึงได้ทำการวางแผนเพื่อให้หรี่อย่างนั้นติดกับและตกกลายเป็น ธาตุความรักของคนอื่นแทนดังนั้นแสวงหยงไฟนั้นจึงแจ้งแจ้งทำเอาตัวเข้าแลกแต่เอาจริงๆสะเหวินของเฟิร์นไม่ได้ทำอะไรเพียงแค่สร้างสถานการณ์ดังนั้นในวันงานเสมียนหยงเคยคิดเพียงแค่ว่าจะแฉเรื่องทั้งหมดที่หลี่หยางได้ทำเรื่องที่น่าอับอาย ดังนั้นจึงได้วิ่งหนีกลับออกมาพร้อมเอกสารและข้อมูลการเสียภาษีและการคดโกงของบริษัทอย่างเฉิงได้จนหมดสิ้นเขาพร้อมทุกเมื่อที่จะแฉและพวกบ้ากามที่จะแฉในการมีเพศสัมพันธ์กับทุกๆคนที่เข้าใกล้หลีกันทันทีดังนั้น ไปกับตาโดยทำให้คนทุกคนนั้นหยุดอยู่กับที่ในอีกเวลาหนึ่งหลังจากนั้นความทรงจำของทุกคนที่บนเส้นทางบนโลกถนนของแดนมนุษย์และลดความทรงจำทุกสิ่งทุกอย่างกับสิ่งที่คนบนโลกมนุษย์ได้เห็นดังนั้นเขาจึงแค่เพียงดีดนิ้วเพียงครั้งเดียวทุกสิ่งทุกอย่างก็กลับกลายเป็นเช่นเดิมดังนั้น เขาจึงรีบกลายร่างเป็นคนอีกครั้งและรีบหาตำแหน่ง
Read more
ตอนที่ 9
หลังจากที่ ตาเเหวนหยงเฟยนั้นได้ออกมาแฉในวันงานประกาศงานของทางบริษัทในโปรเจคของอย่างเ ของหยางเฉิงดังนั้นเขาจึงหัวเราะและสะใจและชอบใจกับสิ่งที่ตัวเองนั้นได้ควรที่จะทำเพราะเรื่องนี้มันต้องมีความยุติธรรมเป็นอย่างมากเขาสามารถจัดการหลี่หยางได้มากมายเพียงแค่ดีดนิดเดียวนิ้วมือที่เรียวยาวเขาเพียงดีดนิ้วเพียงครั้งเดียวก็สามารถทำให้ หรี่อย่างนั้นเป็นที่นั่งตกลำบากได้เสมอทุกเมื่อ ดังนั้น 4 อย่างจึงตกใจกับสิ่งที่ เซเว่นหยงเฟยได้พูดไว้ว่าสำหรับสิ่งที่เขาได้ทำไปนั้นไม่ใช่เพียงแค่ความสนุกแต่ต้องการเพียงแค่อยากให้ ดีอย่างนั้นเข้าใจและความรู้สึกกฎเกณฑ์ของมนุษย์ทั่วไปไม่ใช่ดีแต่ใช้อารมณ์ของตัวเองโดยการฉุดกระชากลากคนอื่นมาเป็นของตัวเองนั้นมันไม่ถูกต้องแล้วอีกอย่างการขโมยข้อมูลคือซึ่งเป็นคนที่ไม่ซื่อสัตย์ ต่อวงองค์กรของงาน Project เกี่ยวกับโปรแกรมเมื่อครั้งนี้ ดังนั้น 4 อย่างนั้นเขาจึงรับไม่ได้กับสิ่งที่เกิดขึ้นจากนั้นเขาจึงหนีไปที่เยอรมันทันทีแต่ก็เป็นสิ่งๆนึงที่ไม่สามารถลบล้างได้ก็คือร่างกายของตัวเองที่แทนที่จะเป็นเสมียนหยงเลยแต่ร่างกายตัวเองนั้นกลับเป็นของคนคนอื่นโดยที่ไม่รู้เรื่องอะไรดังนั้นเขาจึงเส
Read more
ตอนที่ 10
หลังจากที่หรี่อย่างนั้นได้ทำตามคำสั่ง ของเจ้านายของตัวเองทั้งสองคนแล้วดังนั้นเขาจึงอุ้มเหลียงไปยังห้องรับรองแขก ดังนั้นเขาจึงแจ้งลี่ล้างโดยการสื่อความพยายามโดยการปิดปาก ทำให้มีอย่างนั้นตกใจ แต่สิ่งที่มีส่วนนั้นได้ทำลงไป โดยไม่รู้ตัว ขัดขืนตัวเองดังนั้นเขาจึงลุกขึ้น และดึง มือของเหรียญลุกขึ้นมานั่งบนเตียง และหยิบน้ำเปล่าขึ้นให้ 1 แก้ว ดังนั้น เขาก็ได้นั่งตรงโซฟา และจิบกาแฟไป พลางๆ เขาปล่อยให้หลีอย่างทำใจสักพักนึง คำถามขึ้นมาว่า หรี่หยาง หลี่เฉิน ฉันถามจริงๆนะถ้าไม่ได้ถึงยอมทำงานให้กับเขาล่ะ เขาไม่ได้ดีกับฉันเลยนะ แถมเขายังเปิดโปงเรื่องไร้สาระของฉันอีกมันเป็นเรื่องส่วนตัวของฉันไหมเขาไม่ควรยุ่งแล้วอีกอย่างนึงกับสิ่งที่ฉันทำกับหยงเฟยฉันขอโทษฉันขอโทษแต่เพียงแค่ว่านายอย่าทำกับฉันแบบนี้ได้ไหมล่ะ ฉัน ฉันไม่ได้ชอบนายจริงๆนี่นา หลี่เฉิน นายเอาอะไรมามั่นใจมิทราบว่านายไม่ได้เขินฉันนายไม่ได้ชอบฉันตั้งแต่ ฉันกับนายมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันครั้งนั้น นายยังจะปากแข็งอีกหรืองั้นหรอ ถ้านายบอกว่านายไม่ได้ชอบฉันจริงๆ ทำไมนายถึงยอมปล่อยให้ฉันทำกับนายแบบนั้นล่ะ หรือว
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status