จะรักหรือจะร้าย | EPISODE 7 | ไม่อยากให้ความหวัง

EPISODE 7

ไม่อยากให้ความหวัง

         หลายชั่วโมงต่อมา

            ก็รู้หรอกว่าที่เขายอมพาออกไปข้างนอกเป็นเพราะไม่อยากให้ฉันนั่งสิงอยู่ที่หน้าจอโน้ตบุ๊กจนเกือบขิตเหมือนเมื่อวันก่อน แต่การแสดงออกของเจ้าตัวก็ยังคงเดิม ไม่ได้ว่าจะสนใจอะไรกันมาก

            ถ้าให้เดาเอาเองการที่เฮียทำดีด้วยก็อาจเป็นเพราะว่าหนึ่งคุณป้าชิดจันทร์อาจจะกำชับลูกชายเขามา ไม่ก็สองเฮียมันอาจจะทนเห็นคนเป็นลมคาบ้านไม่ได้ก็เท่านั้น ไม่มีความรู้สึกอื่นใดแอบแฝงเป็นแน่ เพราะสายตาที่มองกันก็ยังไร้ซึ่งอารมณ์อยู่ดี

            แต่ก็อย่างที่บอกแล้วบอกอีกว่าถึงยังไงฉันก็ไม่แคร์

            เรากลับมาถึงบ้านในตอนที่ฟ้าใกล้จะมืดแล้ว และเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ประตูบ้านหลังข้างกันเปิดออกพอดี กลุ่มผู้ชายหน้าตาดีมาก อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเราพากันเดินออกมาจากตัวบ้าน ขนาดฟ้าใกล้จะมืดแล้วคนพวกนั้นก็ยังดูเหมือนเปล่งแสงได้ในตัวเอง ทำเอาฉันอดที่จะแอบมองไม่ได้เลย

            และแน่นอนว่าพวกเขาก็คือเพื่อนของเฮียครามนั่นแหละ ที่เห็นว่าออกจากบ้านไปบ่อย ๆ แต่รถไม่ได้เคลื่อนที่ไปไหนก็คงจะไปหาเพื่อนที่ก็รวมกลุ่มกันอยู่ที่บ้านหลังติดกันนี้เอง

            ในขณะที่ฉันกำลังแอบมองคนกลุ่มนั้น เฮียก็ลงมาจากรถด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับทันทีที่หันไปเห็นเพื่อนเข้า และดูเหมือนหนึ่งในนั้นจะหันมาเห็นเราสองคนเข้าแล้วเหมือนกัน

            ร่างสูงโปร่งของคนที่ตัวสูงที่สุดเดินเร็ว ๆ มาจนชิดขอบรั้วที่สูงเพียงระดับอกของเขา คลี่ยิ้มกว้างส่งมาให้อย่างคนอารมณ์ดี ก่อนที่อีกสองคนจะเดินเข้ามายืนเกาะขอบรั้วเรียงเป็นหน้ากระดาน

ยิ่งได้มองในระยะที่ใกล้ขึ้น อาการคลั่งไคล้คนหล่อของฉันก็เริ่มจะทำงานอีกครั้ง แต่เพราะสายตาเฮียมองมา ทำให้ต้องรีบเช็ดน้ำลายเบนสายตาไปทางอื่นอย่างเสียไม่ได้

“น้องหยีจ๋า” เสียงร่าเริงของคนที่ยิ้มแป้นจนเห็นฟันเรียงครบสามสิบสองซี่เอ่ยทักกันขึ้น แม้ว่าเฮียครามดูจะเซ็งจัดกับการที่ฉันได้เจอหน้าเพื่อนเขา แต่คนหล่อทักทายทั้งที ฉันจะนิ่งอยู่ได้ยังไง?

“สวัสดีค่ะ”

“หูย! น้องหยีตัวจริงนี่สวยกว่าในรูปอีกนะ” คนที่ท่าทางแรดสุดคนเดิมรีบเอ่ย ทั้งยังกะพริบตาถี่รัว ท่าทางดูระริกระรี้เกินชาย

“ไม่ขนาดนั้นหรอกมั้งคะ”

“พวกมึงจะกลับแล้วเหรอ?”

คนเดียวที่หน้าบูดเป็นตูดอยู่ในขณะนี้เอ่ยแทรกการสนทนาขึ้น ทั้งยังส่งสายตาไล่ให้ฉันเข้าบ้านอีกต่างหาก แต่ใครจะไปกัน… ได้เจอหน้าเพื่อนเขาทั้งที… นอกจากเจ๊พริกคนสวยที่ได้เจอกันไปเมื่อสัปดาห์ก่อนแล้ว ก็ยังมีหนุ่มหล่อระเบิดอีกตั้งสามคน

“กูจะกลับแล้วอ้ายตาม” คนหล่อหน้าตาขาวผ่องท่าทางดูใจดีสุดเอ่ยบอกเพื่อน ก่อนจะหันมายิ้มให้ฉันอย่างเป็นมิตร และแน่นอนว่าฉันรีบฉีกยิ้มตอบทันที

“หยีเข้าบ้านได้แล้ว” คนเป็นสามีคงจะเห็นท่าทางอ้อร้อชนิดนี้เข้ารีบส่งเสียงไล่ และนั่นก็ทำให้ฉันหุบยิ้มลงทันทีก่อนจะจีบปากจีบคอเอ่ยออกมา

“อะไรกันเฮีย ไม่คิดจะแนะนำเมียให้เพื่อนรู้จักหน่อยเหรอ?”

“โว้ว!”

แทนที่เฮียจะเป็นคนตอบ แต่กลายเป็นว่าอีกสามคนประสานเสียงร้องออกมาแทน รอยยิ้มชนิดหนึ่งผุดขึ้นพร้อมกัน พวกเขาหันมองหน้ากันเองก่อนจะหันไปมองเฮียครามที่ถึงกับถอนหายใจออกมา เลียริมฝีปากค้างไว้ราวกับไม่คิดว่าฉันจะกล้าพูดแบบนั้นออกไป

            “ชื่อหยีนะคะ”

ฉันทำเป็นไม่สนใจสายตาเซ็งจัดของไอ้เฮียแต่รีบแนะนำตัว ถึงพวกเขาน่าจะรู้อยู่แล้วก็ตามว่าฉันเป็นใคร แม้ว่าตลอดทั้งสัปดาห์ฉันจะเอาแต่หมกตัวอยู่ในบ้าน แทบไม่ได้ออกมารับแสงเดือนแสงตะวันเลยก็ตาม ยังไงวันหนึ่งก็ต้องได้เจอกันอยู่ดี ทำความรู้จักกันไว้ไม่เห็นจะเสียหายอะไร

“เฮียชื่อยักษ์ เป็นเพื่อนสนิทไอ้คราม ส่วนนี่เฮียราม นี่เฮียเจิน… เจอไอ้พริกแล้วใช่ปะ?” เฮียคนเดิมรีบแนะนำตัวเอง รวมถึงเพื่อนอีกสองคนข้างเขาก็ด้วย

“หยีเจอแล้วตั้งแต่เมื่ออาทิตย์ก่อน”

“เห็นมันบอกว่าน้องหยีสวยมาก”

“เจ๊ก็สวยมากเลย” ฉันรีบบอกออกไปตามจริง แม้ว่าเจ้าตัวจะไม่อยู่ตรงนี้ก็ตาม และแค่นั้นคนที่อยู่ตรงกลางระหว่างเพื่อนทั้งสองก็คลี่ยิ้มจนเกือบถึงใบหูจนคนอื่นพากันหัวเราะเมื่อเห็นอาการที่เปลี่ยนไปนั่น

“เมียไอ้รามมัน”

เฮียยักษ์ทำเป็นป้องปากบอก และฉันก็ถึงบางอ้อตอนนี้เองว่าเสียงเด็กร้องไห้ที่มักจะได้ยินมาจากบ้านข้าง ๆ นั่นคงจะเป็นลูกของเจ๊พริกกับเฮียรามแน่นอน ไม่ต้องสงสัยเลย แม้ว่าทั้งคู่จะยังดูสวยหล่อกันอยู่มาก แต่ก็มีโซ่ทองคล้องใจกันแล้ว

ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมวินาทีต่อมาฉันถึงได้ชำเลืองมองไปที่เฮียครามซึ่งตอนนี้กำลังยืนฟังการสนทนาเงียบ ๆ สีหน้าเบื่อหนักอยู่ตรงนั้น

แล้วระหว่างฉันกับเขาล่ะ… จะเป็นยังไง…

เรายืนคุยกันต่ออีกนิดหน่อยเพราะว่าเฮียเจินต้องรีบกลับไปหาแฟนที่เพื่อนเขาเรียกกันว่าเมีย ส่วนเฮียยักษ์บอกว่าต้องออกไปเจอสาว ในขณะที่เฮียรามกลับเข้าบ้านไปหาลูกหาเมีย และตอนนี้ก็เหลือแค่ฉันกับอีกคน

“เช็ดน้ำลายหน่อยก็ได้”

ทันทีที่เสียงเครื่องยนต์รถทั้งสองคันแล่นห่างออกไป คนที่ยืนเต๊ะท่าอยู่ก็เอ่ยขึ้นทันที เช็ดน้ำลายบ้าอะไรกัน… อาการฉันมันออกขนาดนั้นเลยหรือยังไง…

“ก็เพื่อนเฮียหล่อนี่” ฉันแกล้งเอ่ยหยอกไปงั้นตอนที่เดินตามร่างสูงเข้าบ้านมา

“ไม่ต้องไปคุยกับพวกมันเยอะ”

“ทำไมอะ? ยังไงก็เพื่อนเฮีย”

“…”

“เมียทำความรู้จักกับเพื่อนสามีไม่เห็นจะแปลก”

“…”

ร่างสูงหันมองกลับมา สีหน้าซีเรียสขึ้นเล็กน้อยราวกับอยากจะพูดอะไรออกมาแต่แล้วก็ไม่พูด และฉันเองก็ไม่ชอบเหมือนกันที่ตัวเองดันรู้ทันในสิ่งที่เขากำลังคิด

รองเท้าส้นสูงถูกถอดเก็บเข้าชั้น บรรยากาศในบ้านเงียบไปชั่วครู่ ในขณะที่ทั้งเฮียรวมถึงฉันเองชำเลืองมองกัน ราวกับว่ากำลังตัดสินใจว่าควรพูดอะไรออกไปดีหรือเปล่า…

และฉันก็เป็นฝ่ายพูดในสิ่งที่เขาคงกำลังคิดอยู่ขึ้นเอง

“เฮียกลัวว่าถ้าวันนึงเราแยกกันแล้วมันจะมีปัญหาเหรอ?”

“…”

ฉันเดินเข้าไปจนใกล้ เงยหน้าขึ้นมอง คนตรงหน้าไม่ได้ถอยห่างแต่ก็ไม่ได้ตอบรับอะไรออกมา และนั่นก็ราวกับเป็นคำตอบ อาจเป็นเพราะฉันไม่ได้คิดอะไรไปไกลขนาดนั้น เลยไม่ได้รู้สึกว่ามันจะเป็นอะไรที่ซีเรียสตรงไหน

แขนสองข้างขยับเข้าหาสวมกอดคนที่ยืนนิ่งเอาไว้แบบไม่ต้องมีพิธีรีตองหรือการทำใจอื่นใด ปลายเท้าเขย่งขึ้นไปเพื่อที่จะจูบเขา เฮียครามไม่ได้ถอยหนีหรือเบี่ยงหน้าหลบเหมือนวันแรก ๆ ทำเพียงแค่ยืนนิ่งมองการกระทำที่ตอนนี้เขาคงจะชินชาไปแล้วจากคนเป็นเมีย

“หยีไม่ได้คิดจะหย่าจริง ๆ”

“…”

“ก็รู้ว่าเฮียไม่ได้เต็มใจ แต่…”

“ไม่อยากให้ความหวัง”

“…”

น้ำเสียงจริงจังเอ่ยขัดขึ้นทันที เฮียครามหลับตาลงเหมือนหนักใจที่จะต้องพูดอะไรแบบนี้ออกมาตรง ๆ เขาคงต้องการสื่อว่าระหว่างเราไม่มีทางจะไปกันได้รอดแน่นอน และฉันก็ไม่ควรจะไปตีซี้กับคนรอบตัวเขาให้มากนัก

และใช่… ตอนนี้ฉันก็รู้สึกอายขึ้นมา

เราสบตากันอยู่นานจนเขาเป็นฝ่ายเบนสายตาหนีไปก่อน รู้อยู่ว่าไม่จำเป็นต้องทำอะไรแบบนี้… แต่ฉันก็คิดจะลงหลักปักฐานกับเขาจริง ๆ

“ทำไม… เราไม่ลองดูก่อน”

“…”

“ถ้ามันไม่เวิร์กจริง… ถึงวันนั้นหยีจะไม่ห้ามเลย”

“…”

เฮียครามหันมองกลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นฉันเองที่ถอนกอดออกจากเขาแล้วรีบเบี่ยงตัวเดินขึ้นบันไดไป เพราะไม่อยากจะฟังคำตอบของอีกคนในตอนนี้ ยังไงก็ดูแย่อยู่ดี มันราวกับเป็นการขืนใจเขาให้มาอยู่ด้วยกันจริงจัง

ก็ถ้าการแต่งงานของเราไปกันไม่รอดขึ้นมาจริง ๆ ถึงจะปากดีแบบนี้… แต่ถ้าถึงวันนั้นมาถึง ใครจะไปรั้งใครได้ลง…

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

ความจริงฉันอยากจะนอนพักต่ออีกสักคืน พรุ่งนี้ค่อยกลับไปลุยงานใหม่ก็ยังไม่สาย แต่บรรยากาศในห้องนอนมันเงียบจนรู้สึกอึดอัดขึ้นมา ความโนสนโนแคร์เมื่อหลายวันก่อนกำลังสั่นคลอนไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดตรงไปตรงมาของอีกคน

ทำให้วันนี้แม้จะนอนอยู่ข้างกัน แต่ฉันก็ไม่กล้าเข้าไปขอจูบเขาเหมือนที่ทำมาตลอดทั้งสัปดาห์…

เฮียครามคงจะนอนหลับไปแล้วอย่างง่าย ๆ ถึงตัวฉันเองก็พยายามที่จะนอน แต่สุดท้ายก็นอนไม่หลับจนต้องขยับตัวลุกขึ้นมานั่ง ตัดสินใจอยู่ชั่วครู่ก็พาตัวเองเดินลงมาที่ชั้นล่างของตัวบ้าน เปิดไฟเปิดแอร์เสร็จสรรพเตรียมละทางโลกเข้าสู่ห้วงแห่งจินตนาการอีกครั้ง

เพราะหัวสมองมัวแต่คิดอะไรไปเรื่อย เลยไม่ทันได้มองว่าน้ำร้อนที่ตัวเองกำลังรินใส่แก้วเพื่อที่จะชงกาแฟนั้นกำลังเอ่อล้นออกจากปากแก้วจนไหลลงสู่พื้น และแน่นอนว่ามันลวกเท้าฉันเข้าอย่างจัง

“โอ๊ย…”

ฉันกระโดดตัวถอยห่าง วางกาน้ำลงที่เดิมแล้วยกมือขึ้นกุมขมับอย่างเซ็ง ๆ เพราะอะไรก็ดูจะผิดไปหมด ยืนเงียบอยู่เกือบนาทีก็ต้องตกใจเพราะได้ยินเสียงใครอีกคนดังขึ้น

“เอาแต่ยืนอยู่แบบนั้นเดี๋ยวเท้าก็แหกหมดพอดี”

“…”

ร่างสูงของคนที่คิดว่านอนหลับไปแล้วเดินเข้ามาจนใกล้ก่อนจะย่อตัวนั่งลงคว้าเอาเท้าฉันไปดู มันก็ขึ้นสีแดงน่ากลัวอยู่ แต่ฉันไม่ได้รู้สึกปวดแสบปวดร้อนอะไรนัก รีบดึงกลับมา

“หยีไม่เป็นไร”

“…”

เฮียครามลุกขึ้นเดินไปหากล่องยาแล้วกลับมานั่งลงท่าเดิม คว้าเอาเท้าไปอีกรอบ อะไรที่เขาทำมันคงเป็นเพราะหน้าที่ล้วน ๆ ไม่มีความรู้สึกมาเกี่ยวข้อง

แต่มาทำแบบนี้… จะไม่ให้ฉันคิดว่าระหว่างเราอาจมีแนวโน้มว่าจะไปกันรอดได้ยังไง

ฉันคงจะเงียบมากเกินไปจนอีกคนดูออก พอทายาเสร็จคนตรงหน้าก็ยังไม่ได้กลับขึ้นไปข้างบน ร่างสูงของเฮียยืนนิ่งอยู่กับที่ และฉันก็รู้สึกกลัวขึ้นมาว่าเขาอาจจะพูดอะไรที่ทำให้ฉันรู้สึกเขวมากไปกว่านี้เลยเลือกที่จะยิ้มให้ก่อนจะเดินหนี

“หยี”

“…”

“ทำไมไม่ไปนอน?”

“หยีจะทำงาน”

“…”

ถึงจะไม่อยากคุย แต่ในเมื่อเขาเอ่ยปากมา สุดท้ายฉันก็ต้องหันกลับไปมอง เฮียครามดูแปลกไปนิดหน่อย สายตาที่มองมาเหมือนกับว่าจะเป็นห่วงกัน… แต่นั่นก็อาจจะเป็นเพราะเห็นฉันสตันไปกับคำพูดของเขากระมัง

“หยีไม่เป็นไรหรอก” ฉันปั้นหน้ายิ้มให้ แม้ในใจจะอ่านทุกอย่างออกแทบหมดก็ตาม “ยังไงเฮียก็ชัดเจนมาแต่แรก”

“…”

“เฮียไปนอนเถอะ หยีจะทำงาน”

ฉันหมุนตัวเดินหนีอีกครั้ง หัวสมองกำลังตีกันอย่างหนักระหว่างสองความคิดที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง ความคิดแรกก็คือความคิดเดิมที่ฉันตั้งใจมาตั้งแต่ต้นว่ายังไงก็จะต้องต่อสู้เพื่อความเป็นเมียแบบที่ผู้ใหญ่พูดกันว่า อยู่กันไปเดี๋ยวก็รักกันเอง

แต่ความคิดที่แทรกเข้ามาเมื่อชั่วโมงก่อนนี้เอง เป็นความคิดที่มีความเห็นอกเห็นใจอีกคน

แต่… ถึงมันจะแย่…

สุดท้ายฉันก็กลั้นใจเลือกหนทางเดิมของตัวเอง จากที่จะเดินไปทำงานอย่างปากว่า ก็หมุนตัวสาวเท้าเดินเข้าไปหาเฮียที่ยังยืนนิ่งอยู่ด้านหลังอีกครั้ง

แขนสองข้างกอดเอวเขาเอาไว้อย่างออดอ้อน ยิ้มหวานให้คนที่ยังคงไม่คิดอะไรต่อกัน ทั้งยังบอกว่าไม่อยากให้ความหวัง ปลายเท้าสองข้างเขย่งขึ้นเงยหน้าประทับจูบแผ่วเบา ถึงจะแสดงออกไปแบบนั้นไม่ต่างจากทุกวัน แต่ใจฉันกลับสั่นไหวไม่เป็นท่าแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนเลย

“หยีลืมจูบเฮียก่อนนอนนี่เอง”