จะรักหรือจะร้าย | EPISODE 8 | ใจเต้นแรง

EPISODE 8

ใจเต้นแรง

            วันต่อมา

            เพราะไม่อยากให้บรรยากาศในบ้านมันแย่ ฉันเลยตัดสินใจกลับมาทำตัวตามปกติ เฮียเองก็เหมือนจะรู้ตัวว่าสิ่งที่เขาพูดทำให้ฉันเขวไปไม่น้อย แต่แทนที่จะตอกย้ำซ้ำเติมกัน ก็ยังดีที่มีความเห็นอกเห็นใจไม่พูดเรื่องเดิมออกมา

            เราสองคนกลับมาเป็นคู่ (พยายาม) รักเหมือนเดิม หรือก็อาจจะฉันแค่คนเดียว

            ตลอดทั้งคืนมาจนถึงเช้าวันนี้ฉันไม่ได้นอนเลยเพราะนั่งทำงานยิงยาวเหมือนเดิม พอตั้งท่าจะนอนก็กลายเป็นว่าฟ้าสางแล้ว แต่แทนที่จะง่วงตอนไหนก็นอนตอนนั้นเหมือนอย่างเก่า ฉันเกิดจะอยากทำอะไรแบบที่คนเป็นเมียเขาทำกันบ้าง สุดท้ายเลยนั่งดูยูทูบทำอาหารเอาไว้รอคนเป็นสามีตื่น

            ทั้งที่ก็ไม่เคยทำเลยมาตลอดชีวิตนั่นแหละ… ไม่เห็นจะมีอะไรยาก…

            ในที่สุดก็ได้เป็นข้าวหน้าไข่ข้นกุ้งออกมา หน้าตาดีไม่เลว แต่กินได้หรือเปล่าอีกเรื่องนึง…

            และตอนที่กำลังวางแตงกวากับมะเขือเทศเพื่อตกแต่งจานให้มันดูดีขึ้นมาหน่อย อีกคนก็เดินลงบันไดมา เฮียครามอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้วเหมือนทุกวัน เขาเป็นพวกตื่นเช้าโดยกำเนิดละมั้ง ต่างจากฉันที่เช้าแล้วมักจะยังไม่ได้นอน

            ฉันรีบเดินถือเอาจานใส่ข้าวร้อน ๆ ไปหาเขา ร่างสูงชะงักอยู่กับที่ ก้มลงมองจานข้าวด้วยสายตาแปลกไป ก็ต้องแปลกอยู่แล้ว… ฉันไม่เคยทำอะไรแบบนี้เลยนี่… ผู้ชายร้อยทั้งร้อยต้องชอบผู้หญิงที่ดูเป็นแม่ศรีเรือนอยู่แล้วสินะ

            “กินข้าวสิ หยีทำเอง” ฉันไม่พูดเปล่า รีบพยักหน้าเรียก แต่อีกคนกลับทำสีหน้าไม่ค่อยไว้วางใจ

            “…”

            ถึงจะทำหน้าแบบนั้นแต่สุดท้ายเจ้าตัวก็เดินมานั่งลงที่โซฟา รับเอาช้อนส้อมไปถือเอาไว้ ก่อนจะลงมือกินแบบไม่ต้องมีพิธีรีตอง ยังไม่ทันที่จะได้คุยอะไรกันต่อ ฉันก็ต้องรีบผละไปรับโทรศัพท์ที่ตอนนี้กำลังแผดร้องเสียงดัง

            แต่ก็ต้องคิดผิดที่ไม่ดูให้ดีก่อนจะกดรับสายไป…

‘หยี วันนี้ว่างไหม?’ เสียงสดใสของปลายสายดังขึ้นก็ทำเอาฉันต้องดึงหน้าจอมาดู เมื่อเห็นว่าเป็นใครก็ถึงกับเซ็ง

“น่าจะไม่… มีอะไรรึเปล่าลิลลี่?”

‘ทำตัวให้ว่างหน่อยสิ ทุกคนอยากเจอนะ ไปผับแถวบ้านแกก็ได้ หยีย้ายไปอยู่ตรงที่เราเจอกันเมื่อวานใช่ไหม?’

“ก็ใช่ แต่ว่า…”

‘งั้นดีเลย คืนนี้เจอกันที่ผับ G นะ ห้ามปฏิเสธล่ะ… ไม่คิดจะคบพวกฉันแล้วรึไง?’

“…” ให้ตายสิ… ยัยบ้านี่น่ารำคาญจริง

‘ว่าไง? คุณแม่ฝากความคิดถึงมาด้วยนะ’

“…”

“หยี?”

“…โอเค ตกลง”

‘งั้นตามนี้ เจอกัน’

            “อืม…”

            ‘อุ๊ย! ลืมเรื่องสำคัญเลย… ชวนเฮียครามออกมาด้วยสิ ฉันเล่าให้คนอื่นฟัง จูดี้กับยิหวาอยากจะเจอเขามากเลยนะ’

            “…เฮียคงไม่ไปหรอก”

‘ยังไงก็แต่งกันแล้ว พามาแนะนำตัวให้เพื่อนรู้จักสิ อายุเขาก็พอ ๆ กับเราน่าจะสนุก’

“…” สนุกกับผีอะสิ…

‘พามาให้ได้นะ เจอกันจ้า’

“…”

สายตัดไปแล้วอย่างรวดเร็วราวกับมัดมือชก ฉันยกมือขึ้นเสยผมอย่างเซ็งจัด เวลาหลีกเลี่ยงที่จะออกไปเจอทีไร ยัยบ้านี่ก็ชอบยกคุณแม่นางมาอ้างทุกที มันไม่ใช่เฉพาะเรื่องการคบหากันของเด็ก ๆ หรอก ถึงจะเหนื่อยใจที่จะต้องคบกับคนพวกนี้แค่ไหน แต่การเฟดตัวออกมามันก็ไม่ได้ง่ายขนาดนั้น เมื่อมีความสัมพันธ์ทางธุรกิจของพวกผู้ใหญ่มาเกี่ยวข้องด้วย

            แต่ก็ช่วยไม่ได้ที่ดันเกิดมาท่ามกลางความซับซ้อนยุ่งยากแบบนี้ แค่ออกไปเจอแป๊บ ๆ แล้วค่อยชิ่งกลับเหมือนทุกทีก็คงได้อยู่หรอก

            แต่เรื่องที่จะให้เฮียครามไปด้วย… คงเป็นไปไม่ได้แน่…

            เพราะแค่หันมองกลับไปหาคนที่กำลังกินข้าวอยู่เงียบ ๆ ยังไม่ทันได้เอ่ยปากถามอะไรออกไปเลยด้วยซ้ำ ก็ราวกับเขาจะรู้ทันเฮียรีบเอ่ยดักคอทันที

            “ไม่ไป”

            “…หยียังไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย”

            “ได้ยินหมดแล้ว เสียงดังขนาดนั้น”

            “ไปหน่อยไม่ได้เหรอ?” ฉันลองเลิกคิ้วถามดู แต่เจ้าตัวก็ยังคงส่ายหน้า

            “ไม่ไปไม่ว่าง”

            “เฮียไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย”

            “มีนัดกับเพื่อน”

            “แต่…”

            “…”

            ถ้าเป็นตัวตนฉันจริง ๆ ก็คงต้องเอาให้ได้นั่นแหละ แต่เพราะอะไรหลาย ๆ อย่างทำให้คิดขึ้นมาได้นิดหน่อยว่าไม่ควรจะไปกวนเขาให้มากเกินไป แค่นี้เจ้าตัวก็ฝืนทนจะตายอยู่แล้วมั้ง

            ยังไงเขาก็ยังดูเป็นวัยรุ่นที่ก็คงมีหลาย ๆ อย่างที่อยากจะทำกับเพื่อนอย่างนั้นกระมัง

            เฮียยังไม่ได้ทำงานเป็นจริงเป็นจัง เห็นมีเข้าบริษัทบ้างแค่บางวันเพราะคุณลุงคงอยากจะให้เข้าไปดูงาน แต่ก็ยังคงอยู่ในช่วงใช้ชีวิตหลังเรียนจบ และฉันก็ไม่อาจไปตัดสินอะไรใครเขาได้ บางทีเขาอาจจะกำลังอยู่ในช่วงวางแผนจะทำอะไรก็ได้ แต่เรายังไม่ได้สนิทกันถึงขั้นที่ว่าจะคุยเรื่องซีเรียสแบบนั้นไง ถึงตัวฉันเองก็อยู่ในช่วงตามล่าความฝันเหมือนกัน

            ใช่… ความฝันที่จะเป็นนักเขียนบนชาร์ตขายดีบนเว็บไซต์จำหน่ายวรรณกรรมอิเล็กทรอนิกส์แบบนั้น นั่นแหละเป้าหมายในปีนี้ของฉันเอง…

            ร่างสูงของเฮียผุดตัวลุกขึ้น ตั้งท่าจะเดินออกจากบ้านไปเหมือนทุกที และฉันก็เพิ่งจะได้สังเกตเห็นว่าจานข้าวที่ตัวเองตั้งอกตั้งใจทำเมื่อชั่วโมงก่อน ตอนนี้หมดเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่ข้าวสวยสักเม็ดเดียว

            ตอนค่ำ

            ฉันกำลังวุ่นวายอยู่กับการแต่งตัวมาเกือบจะครบชั่วโมงเต็มแล้วตอนที่เฮียครามกลับเข้าบ้านมา ประตูห้องนอนเปิดออกในตอนที่ฉันกำลังพยายามรูดซิปหลังของชุดเดรสเกาะอกพอดี

            “เฮียมารูดให้หยีหน่อยสิ”

            “…”

            ฉันปล่อยมันไว้อย่างนั้น รอให้อีกคนเดินมารูดให้ และตอนที่กำลังใส่ต่างหูก็เห็นได้ผ่านกระจกเงาว่าเขากำลังทำสีหน้ายังไง เรียวคิ้วขมวดเข้าหากันตอนที่ลากสายตามองผ่านชุดเดรสแนบสนิทไปกับเรือนกายของฉัน มันก็ออกจะสั้นไปหน่อย แต่ปกติแล้วฉันก็แต่งแบบนี้ใช่ว่าเขาไม่เคยเห็นเสียเมื่อไร

            แต่ที่ต่างคือวันนี้ฉันไม่ได้ปล่อยเรือนผมสีแดงให้ยาวสยายลงมาเหมือนเดิม แต่รวบเป็นมวยอยู่ที่กลางหัว ช่วงไหล่เปล่าเปลือยเลยดูออกจะเซ็กซี่เกินไปหน่อยละมั้ง เฮียถึงทำหน้างั้น แต่กระนั้นก็ไม่ได้เห็นความหวงแหนอะไรแบบที่ควรจะเป็นหรอก เพราะอึดใจต่อมาเขาก็เดินไปทิ้งตัวลงบนเตียง ไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา

            “หยีกลับดึกนะ”

            “อืม…”

            หลังจากแต่งตัวจนเสร็จฉันก็หันกลับไปมองคนที่ไม่ได้สนใจอะไรกัน ก่อนจะชั่งใจว่าควรจะเอ่ยปากออกไปดีหรือเปล่า แต่สุดท้ายก็ต้องลองพูดออกไป

            “เฮียจะไปรับหยีไหม?”

            “…” คนตรงหน้าละสายตาขึ้นมอง แต่ไม่ได้ตอบรับออกมาในทันที สีหน้ากำลังตัดสินใจอะไรแบบนั้นทำให้ฉันถอนหายใจออกมาราวกับได้คำตอบแล้ว แต่ก็ยังปั้นหน้ายิ้ม

            “ไม่เป็นไร หยีกลับเองได้สบายมาก”

            ว่าแล้วฉันก็เดินไปคว้าเอากระเป๋าที่เข้ากันกับชุดมาคล้องแขนไว้ พยายามทำเหมือนว่าตัวเองไม่เป็นไรจริง ๆ ทั้งที่ก็แอบรู้สึกอยู่ในใจ ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ก็คงจะเอ่ยปากบังคับเขาเป็นแน่ แต่ตอนนี้… ความรู้สึกผิดมันวิ่งแล่นเข้าหาตลอดเลย

            รู้งี้เอารถมาจากที่บ้านด้วยซะก็ดีหรอก… ฉันไม่ได้เอารถของตัวเองมาจากที่บ้านเพราะก็ไม่ได้ต้องออกไปทำงานข้างนอก อีกอย่างก็มีเฮียอยู่ด้วย แต่ก็ลืมไปว่าเขาอาจจะไม่ได้พร้อมให้บริการตลอดเวลา

            “หยีไปแล้วนะ” ถึงจะฝืนใจแค่ไหนฉันก็ต้องหันกลับไปยิ้มให้เฮียอีกที แต่กลายเป็นว่าร่างสูงเดินผ่านหน้ากันเดินนำออกจากห้องไปก่อน

            “เดี๋ยวไปส่ง”

            “…”

            “จะมาไหม?”

            “อือ”

            คงจะเห็นว่าฉันยืนบื้อใบ้อยู่กระมัง คนที่เดินล่วงหน้าลงไปแล้ว ถึงได้เงยหน้าขึ้นมามองแบบนั้น เราสองคนลงมาถึงชั้นล่างเฮียก็ต้องนั่งรออยู่อีกเกือบสิบนาทีเพราะฉันพยายามหารองเท้าที่เข้ากันได้กับชุดที่ตัวเองใส่อยู่ และในที่สุดก็ได้ส้นสูงสี่นิ้วสีแดงมาสวมก่อนจะหันไปพยักหน้าเรียกคนที่ก็ยังคงนั่งเงียบ ๆ มองมา

            สายตาคมเลื่อนมองตั้งแต่เท้าขึ้นมาจนถึงหัวด้วยสีหน้าอ่านไม่ออก และเฮียก็ไม่ยอมลุกสักทีจนฉันต้องเอ่ยปากเร่ง

            “เร็วสิเฮียรออะไร?”

            “ไม่โป๊ไป?”

            “…”

            เพราะเขาพูดออกมาแบบนั้นทำให้ฉันต้องก้มลงมองตัวเองอีกครั้ง จะว่าโป๊มันก็โป๊ จะว่าไม่ก็ไม่ ของแบบนี้แล้วแต่คนจะมอง อาจเป็นเพราะฉันมันพวกชอบแต่งตัวอยู่แล้วเลยไม่ได้สนใจเรื่องนี้มากนัก เลยทำเพียงแค่ยักไหล่

            “ไม่เห็นจะโป๊ตรงไหนเลย”

            “…”

            คนที่นั่งอยู่ขยับตัวลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินนำออกไปโดยไม่ได้พูดอะไรอีก จริง ๆ ก็แอบคาดหวังให้เขาทำเป็นหวงกันสักนิดอยู่หรอก แต่ก็ไม่มี…

            ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงรถก็จอดสนิทลงที่หน้าผับที่ฉันจำใจต้องออกมาเจอคนอื่น ๆ แบบที่ก็ไม่อยากมาเท่าไร แต่เบลต์มันดันถอดไม่ออก นั่งกด ๆ ดึง ๆ อยู่สักพักเฮียก็หันมองมา

            คนที่นั่งอยู่ตำแหน่งคนขับเอี้ยวตัวข้ามฟากมายังที่นั่งฉัน พยายามจะช่วยถอดให้แต่ก็ดูเหมือนจะติดอะไรบางอย่าง ใบหน้าเราอยู่ใกล้ไม่ถึงฝ่ามือ ในขณะที่ฉันนั่งรอให้เขาจัดการ…

ใจก็เกิดจะเต้นตึกตักขึ้นมาเพราะความใกล้ชิดแบบที่ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะฉันอ้อนจะเอาจูบทุกคืน แต่มาจากการกระทำของอีกคนที่คงจะทำไปแบบที่ไม่ได้คิดอะไร

            พอดึงเบลต์ออกได้สำเร็จ เฮียก็ดึงตัวเองกลับไปแต่สายตายังคงมองต่ำลงที่เรียวขาซึ่งโผล่พ้นขอบชุดแบบที่ปิดอะไรไม่มิดของฉัน ฉันยิ้มหวานให้เขาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเปิดประตูลงจากรถไป

            แต่ยังไม่ทันที่จะได้โทรหาเพื่อนให้ออกมารับ คนที่มาส่งกลับเดินตามลงมา แค่ร่างสูงโปร่งดูดีออราจับของเฮียใกล้เข้ามา สาว ๆ ที่อยู่ด้านหน้านอกตัวผับก็พากันหันมองเป็นตาเดียว

            “เฮียมีอะไร?”

            “ดึงกระโปรงหน่อย เห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้ว…”

            “…”

            คนตรงหน้าไม่พูดเปล่าแต่เดินเข้ามาประชิดตัว มือสองข้างโอบอ้อมไปด้านหลังดึงชายกระโปรงคับแน่นของฉันให้ต่ำลงแบบไม่แคร์สายตาใครเลยแม้แต่นิดเดียว ทั้งยังจ้องหน้ากันในระดับที่สัมผัสได้ถึงลมหายใจห่างออกไปไม่ถึงฝ่ามือ

            และฉันเองก็ทำได้เพียงยืนนิ่งให้เขาจัดการ เฮียครามสบตากันอยู่อึดใจก็ผละออกไปโดยที่ไม่ได้ขยายความการกระทำไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยของตัวเอง

            และใช่… ฉันใจเต้นแรง