บทที่ 16

“นั่นซิคะ นายยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลย กินก่อนดีไหมคะ เดี๋ยวราดหน้าเย็นหมด ไปค่ะ เข้าข้างในกัน มาค่ะ คุณอร” นางแช่มกระวีกระวาดพาอรรัมภาเดินเข้าไปด้านใน

เมฆินทร์มองหน้าลูกน้องที่ยืนไม่พูดไม่จา เขารู้ว่าไม่ควรเอาความหงุดหงิดมาลงกับใคร แต่มันก็ห้ามใจไม่อยู่เพราะตอนที่เดินออกมาเห็นอรรัมภาและเหล่าลูกน้อง ดูสนิทสนมทั้งที่เพิ่งรู้จักกันโดยมีนางแช่มเป็นตัวประสาน

“อยากพักก็ไปพักให้สบายใจ แล้วอย่าลืมตามงานที่สั่งให้เรียบร้อย”

แค่นี้แหล่ะ คนฟังก็โล่งอก หายใจคล่องขึ้นมาทันที

ส่วนเมฆินทร์เดินกลับเข้าไปในออฟฟิศหมายจะจัดการกับคนมาใหม่ที่เป็นต้นเหตุของอารมณ์หงุดหงิดให้สาแก่ใจ

ราดหน้าร้อนๆ ในจานเติมเครื่องปรุงนิดหน่อยมาพร้อมกับน้ำเปล่าเย็นชื่นใจ เมฆินทร์แสร้งทำว่าไม่เห็นสิ่งที่วางตรงหน้า สายตาจดจ้องอยู่ที่หน้าคอมพิวเตอร์อย่างไม่ลดละ ทั้งที่กลิ่นหอมนั้นเร่งให้เสียงร้องของกระเพาะดังขึ้นเป็นระยะ

“กินข้าวก่อนค่อยทำงานก็ได้ค่า คุณเมฆ”

นางแช่มที่ทนไม่ไหวเป็นคนแรก เดินเข้ามาเพื่อเชื้อเชิญให้เจ้านายหนุ่มกินข้าว แต่เมฆินทร์ยังเฉย ทำเหมือนไม่รู้ร้อนรู้หนาว

อรรัมภาที่พอจะมองบรรยากาศในเวลานี้ออกก็รู้ว่าควรทำเช่นไร หญิงสาวเดินเข้ามาหาหยุดยืนอยู่ที่โต๊ะทำงานพร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า

“ราดหน้า ฉันปรุงให้แล้ว ไม่รู้ว่าคุณชอบรสชาติแบบนี้หรือเปล่า ลองชิมให้หน่อยได้ไหมคะ คราวหน้าฉันจะได้ปรุงให้ถูกใจ”

หญิงสาวไม่พูดเปล่า มือตักราดหน้าขึ้นมาเตรียมป้อนให้ถึงปาก เมฆินทร์ละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์หันมามองคนพูด เพียงแค่เห็นรอยยิ้มและราดหน้าคำแรกที่รอป้อน เขาก็ดูอารมณ์เย็นลงทันที

“นี่ค่ะ ชิมหน่อย” อรรัมภาได้ทีรีบป้อนคำแรกเข้าปาก แล้วจัดการตักเส้นราดหน้าขึ้นมาอีก

“ผมกินเองได้” เมฆินทร์เอ่ยสั้นๆ อรรัมภาจึงวางช้อนส้อมลงแล้วหันไปหาผลไม้จานเล็กที่เตรียมมาด้วย

“มะม่วงค่ะ ฉันตั้งใจปอกมาให้เลย” หญิงสาวตั้งใจเช่นนั้นจริงๆ

นางแช่มซื้อมะม่วงมาให้กิน แต่เมื่อจะมาหาเขาจึงรีบปอกล้างเตรียมมาให้อย่างดี อรรัมภาไม่ได้มีแค่ราดหน้าหรือมะม่วงมาเท่านั้น เธอเดินออกมาด้านนอกเพื่อถามหากาแฟให้เขาอีกแก้ว

ดูเหมือนว่าความดุดันของเมฆินทร์จะลดลงอย่างเห็นได้ชัด ดูได้จากท่าทีที่ผ่อนคลายลงของเขา อรรัมภาจึงตัดสินใจพูดเรื่องที่สงสัยในใจออกมาตรงๆ

“คุณไม่กลับบ้านเพราะงานยุ่ง หรือว่าโกรธฉันคะ”

เมฆินทร์นิ่งไปเล็กน้อยเงยหน้าขึ้นสบตาคนถาม แววตาคู่สวยจ้องมองเพื่อรอคำตอบด้วยความอยากรู้ เขาไม่คิดเลยว่าอรรัมภาจะถามตรงไปตรงมาเช่นนี้

“ฉันถามป้าแช่มแล้ว ตอนนี้คุณงานยุ่งแต่ก็คงไม่ได้ยุ่งขนาดต้องนอนออฟฟิศ ถ้าคุณจะโกรธที่ฉันพูดถึงคุณกับคุณสายสวาท ฉันก็ต้องขอโทษด้วย ต่อไปฉันจะไม่ก้าวก่ายเรื่องคุณกับคุณสายสวาทอีก”

“บอกแล้วไงว่าเรื่องสายสวาทไม่มีอะไรทั้งนั้น”

เมฆินทร์เอ่ยเสียงเข้ม เมฆดำก้อนใหญ่จับตัวกันอีกครั้ง บรรยากาศทั้งห้องเงียบสงัด

“ถ้างั้นทำไมคุณจงใจหลบหน้าฉัน ไม่พอใจอะไรก็พูดมาตรงๆ ฉันจะได้แก้ไขปรับปรุงไม่ให้ต้องโมโหอีก” หญิงสาวตัดสินใจเอ่ยถามตรงๆ

“แน่ใจว่าจะทำได้” เขาย้อนถามทันที

ยิ่งเขาถามอรรัมภาก็ยิ่งมั่นใจว่า สาเหตุที่ไม่กลับบ้านมาจากความไม่พอใจในตัวเธอแน่ๆ เมื่อมั่นใจเช่นนี้แล้ว จึงขอให้เขาพูดออกมาตรงๆ

“ถ้าคุณไม่พูดแล้วฉันจะรู้ไหม พูดมาก่อนซิ ฉันจะได้รู้ว่าคือเรื่องอะไร เหตุผลอะไร คนเราไม่เคยรู้จักกัน จู่ๆ จะให้รู้ทุกเรื่องในความต้องการของอีกฝ่ายทั้งหมด มันเป็นไปไม่ได้หรอก ฉันไม่รู้หรอกนะว่าทำอะไรให้คุณไม่พอใจ เพราะงั้นอยากให้คุณพูดออกมา อย่างน้อยฉันก็อยากอยู่ที่นี่อย่างสบายใจ ไม่ทำให้เจ้าของบ้านขุ่นเคืองไม่มีความสุข เอาเป็นว่าถ้าฉันทำอะไรไม่ดีก็ขอโทษนะคะ”

อรรัมภาพนมมือไหว้อย่างอ่อนช้อยจากใจจริง อย่างไรเสียเธอก็อายุน้อยกว่า การแสดงความขอโทษเช่นนี้ไม่ถือว่าเสียศักดิ์ศรีอะไร อีกทั้งการอยู่ที่นี่เพื่อชดใช้ดอกเบี้ยก็ไม่ควรทำให้เจ้าของบ้านไม่สบายใจ

ท่าทีที่อ่อนลงของอรรัมภาทำหัวใจเมฆินทร์อ่อนยวบลงทันที แต่พอคิดถึงเรื่องที่ทำให้เคืองใจขึ้นมา อีกทั้งหญิงสาวเปิดโอกาสให้พูด เขาก็ใช้โอกาสนี้สร้างข้อตกลงขึ้นมาเสียใหม่

แน่นอนว่ามันต้องเป็นข้อตกลงที่ เมฆินทร์เรียกร้องจากอรรัมภาเพียงผู้เดียวเท่านั้น และเธอต้องตกลงอย่างไม่มีเงื่อนไข

“ได้ งั้นถือว่าที่ผ่านมาเป็นการเรียนรู้แล้วกัน สิ่งที่ฉันจะพูดต่อไปนี้คือเงื่อนไขระหว่างการอยู่ที่นี่ของเรา ถ้าเธอรับปาก ฉันจะนับหนึ่งใหม่อีกครั้ง”

“คุณว่ามาก่อนซิคะ แล้วช่วยกรุณาบอกเหตุผลเรื่องที่ผ่านมาด้วย ฉันจะได้รู้และไม่ทำอีก”

“ได้ ฉันไม่ชอบให้มีคนอื่นในบ้าน” เมฆินทร์เอ่ย

“คนอื่น หมายถึง” อรรัมภาไม่เข้าใจคำว่าคนอื่น ก็ในเมื่อสายสวาทเป็น...

“ฉันไม่รู้หรอกนะว่า สายสวาทแนะนำตัวกับเธออย่างไร แต่ฉันกับสายสวาทเป็นแค่ลูกค้า และเพื่อนบ้านไร่ใกล้เคียงกันเท่านั้น ส่วนหมอนั่น” เมฆินทร์เว้นวรรคแล้วเอ่ยต่อว่า

“หวังว่าจะไม่เห็นหน้าอีก”