All Chapters of จะเขียนคำว่ารักให้เธอรู้ ( Aimaun ): Chapter 1 - Chapter 10

บ้านสิริวดีอรรัมภากลับเข้าบ้านมาในตอนค่ เห็นไฟในห้องโถงเปิดสว่าง เมื่อก้าวเท้าเข้ามาก็เห็นพี่ชายนั่งยิ้มต้อนรับอย่างอารมณ์ดี อำพลเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศในวันนี้ แต่ท่าทางดูไม่อิดโรยอ่อนล้าเลยสักนิด ตรงกันข้ามกลับดูสดใสกระชุ่มกระชวยกว่าตอนไปด้วยซ้ำ“พี่พลกลับมาตอนไหนคะ” อรรัมภาเอ่ยทักทายพี่ชายด้วยรอยยิ้มอำพลดึงตัวน้องสาวเข้ามากอดด้วยความคิดถึงครอบครัวสิริวดีเหลือกันแค่สองพี่น้องเท่านั้น หลังจากที่บิดาและมารดาล่วงลับจากไปก่อนวัยอันควรมารดาของสองพี่น้องเสียชีวิตไปเมื่ออรรัมภาอายุเพียงสิบขวบ ต่อมาบิดาของทั้งคู่ก็ครองตัวเป็นโสดและดูแลบริษัทน้ำตาลไปพร้อมๆ กับลูกชายหญิงทั้งสองจนเมื่อห้าปีที่แล้ว บิดาล้มป่วยลงกะทันหันด้วยโรคเส้นเลือดสมองแตกและจากไปในที่สุดอำพลซึ่งในขณะนั้นเรียนจบปริญญาโทจากต่างประเทศพอดี ต้องรีบกลับมาจัดการงานศพของบิดา และสืบทอดกิจการบริษัทน้ำตาลของครอบครัวต่อ พร้อมกับดูแลน้องสาวคนเดียวอย่างอรรัมภามาจนทุกวันนี้“พี่เข้าบ้านมาเมื่อตอนเย็นนี่เอง อรไปไหนมาล่ะ” พี่ชายตอบพร้อมคลายอ้อมกอดให้น้องสาวนั่งลงข้างๆ“ไปทำบุญกับนภัสมาค่ะ”“แล้วไม่ชวนยัยนภัสมาบ้าน พี่ไม่ได้เจอนภัสมานา

ดอกเบี้ยและหนี้สินส่วนตัวของเขา ที่เจ้าหล่อนต้องรับผิดชอบและชดใช้ให้อย่างคุ้มค่า กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างไม่มีข้อแม้ผู้ให้ไม่ต้องการดอกเบี้ยแม้เพียงสลึงแต่เขาในฐานะผู้ดูแลผลประโยชน์ในเวลานี้ จะเรียกร้องคืนให้สาสมเลยทีเดียว“แล้วดอกเบี้ยล่ะ” เมฆินทร์เอ่ยถามคำแรก“ในสัญญาคุณลุงระบุไว้ว่าไม่มีการคิดดอกเบี้ย” อรรัมภาเอ่ยถึงสัญญาที่ตนเองอ่านมาอย่างถี่ถ้วนแล้ว“นั่นเพราะพ่อใจดีเลยไม่คิดดอกเบี้ยแม้แต่บาทเดียว แต่นี่มันก็แปดปีแล้ว เธอคิดบ้างไหมว่า ถ้าเงินก้อนนี้นอนนิ่งๆ อยู่ในธนาคารมันจะเกิดดอกออกผลอีกเท่าไร หรือถ้าฉันเอาไปต่อยอดทำมาหากินอย่างอื่น มันจะงอกเงยขึ้นมาอีกขนาดไหน”“คุณจะคิดดอกเบี้ยอย่างไรคะ” หญิงสาวถามอย่างใจเย็นแม้จะไม่ได้เผื่อใจมาก่อนว่าจะมาเจอเขา แต่เมื่อต้องพบหน้ากันอรรัมภาก็ไม่หวาดหวั่น แม้ว่าในใจจะคอยบอกตัวเองให้มีสติตลอดเวลาในยามที่ต้องพูดจากับเขา“เธอคิดว่าฉันควรคิดดอกเบี้ยที่เรตธนาคารดี หรือที่คนอื่นใช้กันทั่วไปดี หรือว่าคิดเป็นผลกำไรที่ฉันควรได้จากการเอาเงินก้อนนี้ไปลงทุนดี” เขาย้อนถาม“แล้วแต่คุณเลยค่ะ คุณต้องการดอกเบี้ยเท่าไรก็ว่า ฉันจะให้ทนายร่างสัญญาแล้วผ่อนคืนใช้

ห้องนอนที่เมฆินทร์ให้หญิงวัยกลางคนพามาอยู่บนเรือนไม้ที่เพิ่งเดินลงมาเมื่อครู่ ไม่รู้ว่าเขาเกิดเปลี่ยนใจอะไรถึงได้สั่งให้จัดห้องไว้ให้ตรงข้ามกับห้องนอนของตัวเอง นั่นไม่เท่ากับในนั้นมีทุกอย่างที่ต้องการแม้แต่ข้าวของส่วนตัว“ฉันคงไม่ต้องใช้ของพวกนี้ เพราะว่าพรุ่งนี้พี่ชายฉัน...” อรรัมภายังไม่ทันอธิบายจบเมฆินทร์ก็ขัดขึ้นเสียก่อนว่า“ให้ที่อยู่ไปแล้วเหรอ” เขาถามเสียงเรียบ“ยังค่ะ คิดว่าพรุ่งนี้ก่อนส่งคงโทร.มาถาม ฉันว่าจะถามคุณอยู่” หญิงสาวตั้งใจจะถามเรื่องนี้อยู่พอดี“งั้นก็ไม่ต้อง ของพวกนี้เธอคงใช้ได้ น่าจะพอดี อีกอย่างกว่าจะส่งไปส่งมาพอดีบ้านฉันคงมีกลิ่นเน่าแน่” เมฆินทร์พูดพลางชำเลืองมองมาที่ตัวเธอเล็กน้อย อรรัมภาทำหน้างงแต่แล้วก็ต้องตกใจเมื่อเขาเอ่ยต่อว่า“เก็บโทรศัพท์แล้วใช่ไหม” เขาถามพลางมองมาที่มือของหญิงสาว อรรัมภายังถือโทรศัพท์ของตัวเองไว้คงเดิม“ของส่วนตัวฉัน คงไม่รบกวนคุณมากใช่ไหมคะ”“อยู่ที่นี่ไม่มีส่วนตัว มีแค่เรื่องของเจ้านายเท่านั้น

ผู้หญิงที่ซักจนอรรัมภาสะอาดชื่อสายสวาท บ้านอยู่ติดกับไร่ของเมฆินทร์ ทุกเที่ยงจะนำบัญชีการค้าขายมารายงานเจ้าของไร่หนุ่มนอกจากจะดูแลระบบบัญชีที่ไร่ให้แล้ว ครอบครัวของสายสวาทยังมีอาชีพรับเหมาและขายวัสดุก่อสร้างด้วย ดังนั้นจึงไม่แปลกที่เธอบอกว่ารู้จักทุกซอกทุกมุมของบ้านหลังนี้ดี เพียงแต่อรรัมภาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าสายสวาทกับเมฆินทร์เข้ากันได้ดีอย่างไม่น่าเชื่อ เพียงแค่ทั้งสองพบหน้ากันก็มีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ท่าทีสนิทสนมใกล้ชิดของทั้งคู่ทำให้อรรัมภาอดคิดไม่ได้ว่าทั้งสองมีความสัมพันธ์อย่างไรกันแน่“คุณสายเธอเป็นม่ายผัวตายมาได้หลายปีแล้วค่ะ ใครๆ ก็ดูออกว่าเธอชอบนายเมฆินทร์ แต่นายไม่เล่นด้วยเพราะผัวคุณสายเป็นลูกน้องเก่าในไร่ของเรา” นางแช่มกระซิบบอกอรรัมภาที่กำลังหยิบผ้าปูที่นอนไปตาก“โห นี่ขนาดไม่เล่นด้วยนะคะ แทบจะนั่งเกยตักกันขนาดนั้น” อรรัมภาชำเลืองมองไปที่ระเบียงเล็กน้อยแล้วเอ่ยต่อว่า“หรือว่าจริงๆ เจ้านายของป้าอาจจะมีใจแต่ไม่มีทาง ก็ไม่แน่นะคะ ต่อไปถ้าทางโล่งอาจจะเป็นจริงก็ได้”ถ้าเป็นแบบนี้จริงล่ะก็ การหย่าของเธอกับเขาก็ยิ่งจะง่ายมากขึ้นไปอีก เมฆินทร์มีคนที่รอพร้อมอยากจะเริ่มต้นให

นาทีนี้ต่อให้อรรัมภาเป็นนางฟ้าลงมาจากสวรรค์ เขาก็พร้อมจะพิฆาตแม่นางฟ้าคนนี้ให้แหลกคามือได้“ก็คุณสั่งว่าจะกินกาแฟขนมปังไข่ดาวตอนเช้า ฉันก็ทำให้ตามที่คุณสั่งแล้วไงคะ”“แล้วทำไมเธอไม่กินเหมือนกัน” เขาพาลไปหมดทุกเรื่อง“ก็ฉันไม่ชอบ ฉันอยากกินข้าวต้มนี่คะ” หญิงสาวพูดหน้าตาเฉยตักข้าวต้มเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย“อยู่กันแค่สองคน ทำไมต้องเรื่องมากด้วย ต่อไปเธอจะทำอะไรก็ทำให้เหมือนกัน จะได้ไม่ต้องเสียเวลา”“ไม่เสียเวลาเลยค่ะ อีกอย่างรสนิยมการกินการอยู่ก็เป็นเรื่องเฉพาะบุคคล ไม่จำเป็นต้องเหมือนกันก็ได้นี่คะ”ยอกย้อน ได้ อยากทำมากนักใช่ไหมเดี๋ยวเขาจะให้ทำจนหนำใจแน่ …เมฆินทร์หยิบถ้วยกาแฟขึ้นมาดื่มยังไม่ทันได้กลืนลงคอ เขาก็กระแทกถ้วยลงบนโต๊ะอาหารแล้วหันมาหาเรื่องอีกว่า“หวานแสบไส้ขนาดนี้ ใครจะกินลง” เมฆินทร์มองหน้าคนทำอย่างเอาเรื่อง“ฉันก็ใส่ตามสูตรที่คุณสั่งแล้วนะ” อรรัมภาแปลกใจรีบยกกาแฟแก้วเจ้าปัญหาไปดูว่ามีอะไรผิดปกติหวานแสบไส้บ้าอะไร!อรรัมภาจำได้ว่าตอนชงกาแฟก็ใส่ตามสูตรที่เขาบอกมาทุกอย่างไม่ผิดเพี้ยน แล้วเมื่อชิมก็พบว่ารสชาติไม่ได้แตกต่างอะไรเลย แบบนี้มันหาเรื่องกันชัดๆ“ต้องการกาแฟใหม่ไหมค