บทที่ 15

“แล้วนายของป้าแช่มล่ะคะ” อรรัมภาอยากรู้ว่าคนอยู่ไหนมากกว่า

“อยู่ในไร่ค่ะ ตอนนี้กำลังยุ่ง” หญิงวัยกลางคนถือของเข้ามาในครัวแล้วเอ่ยต่อว่า

“ป้าซื้อของสดมาให้คุณทำกินคนเดียว ช่วงนี้นายไม่ได้มาที่นี่ ปิดบ้านให้ดีนะคะ ถ้ามีอะไรก็โทร.หาป้าได้ค่ะ” นางแช่มเขียนหมายเลขเบอร์โทรศัพท์ของตนให้

“นายของป้าแช่มนี่มีหลายบ้านซินะคะ” อรรัมภารับกระดาษมาถือไว้ในมือพร้อมกับคิดในใจว่า หรือว่าที่นี่จะเป็นที่อยู่ที่จัดไว้ให้เธอเฉพาะ

“ปกติก็เห็นอยู่แต่ที่นี่นะคะ นอกจากถ้ามีใครมาก็อาจจะพาไปนั่งกินนั่งคุยชมดาวที่ท้ายไร่บ้าง”

“แล้วตอนนี้ไปอยู่บ้านใครล่ะคะ ถ้ามีบ้านแค่สองที่”

“นอนออฟฟิศค่ะ”

นางแช่มเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จู่เมฆินทร์ถึงได้ให้ตนจัดหาที่นอนมาไว้ในห้องทำงาน เท่าที่สังเกตหลายวันนี้เขาแทบไม่กลับมาที่นี่เลย เมื่อเช้าก็แค่สั่งให้จัดการเรื่องอาหารการกินให้หญิงสาว

“ก็ดีค่ะ งานยุ่งไม่ใช่เหรอ เขาอาจจะอยากทำงานตลอดเวลาก็ได้ หรือไม่ก็อาจจะมีคนมาหาได้บ่อย สะดวกขึ้นมั้งคะ” อรรัมภาไม่รู้ว่าทำไมถึงได้พูดไปแบบนั้น

ตั้งแต่มาที่นี่ยังไม่เคยย่างกรายไปไหน วันๆ วนอยู่แต่ในบ้านนอกบ้านเท่านั้น ตั้งแต่เขาไม่กลับมาสายสวาทก็หายหน้าไป

บางทีเมฆินทร์อาจจะอยากมีพื้นที่ส่วนตัวเหมือนเมื่อก่อนก็ได้ เรื่องพวกนี้แค่บอกตรงๆ ก็ได้ไม่เห็นจะยาก เธอรู้ตัวว่าควรทำเช่นไร

“งานมันก็ยุ่งตามเทศกาลแต่ก็มีคนช่วย แต่ไอ้คนมาหาตอนนี้ไม่มีเข้าหน้าติด ไม่รู้ทำไมนายอารมณ์ไม่ดีทุกวัน”

“คุณสายสวาทก็น่าจะทำให้เขาอารมณ์ดีได้มั้งคะ”

“โอ๊ย รายนั้นยิ่งไปกันใหญ่ค่ะ นายให้ไปหาฝ่ายบัญชีท่าเดียว ไม่พูดไม่คุยกับใครเลย” นางแช่มเล่าต่อไปอีกว่า

“คนอื่นแวะเวียนมาเหมือนดูลาดเลา แต่พอรู้ว่าอารมณ์ไม่ดีก็ไม่มีใครกล้ามา คนงานคิดว่านายน่าจะนอนไม่พอเลยอารมณ์ไม่ดี หรือไม่ก็”

“หรือไม่ก็อะไรคะ” อรรัมภาอยากรู้

“น่าจะมีใครทำให้โกรธค่ะ อาทิตย์ก่อนเห็นใครเล่าว่านายไปกินราดหน้าร้านไหมมาไม่รู้ ท่าทางจะรสชาติห่วยมาก ตั้งแต่วันนั้นก็อารมณ์ไม่ดีเห็นอะไรก็ขวางหูขวางตาไปหมด ว่าไปคุณน่าจะไปดูนายหน่อยนะคะ”

“ไปดูแล้วช่วยอะไรได้คะ” หญิงสาวพอจะรู้แล้วว่าอะไรคือสาเหตุที่ทำให้เขาไม่กลับบ้าน

“ก็เผื่อนายจะอารมณ์ดีได้บ้าง คนงานจะได้หายใจหายคอกันทั่วท้องบ้างค่ะ” นางแช่มหัวเราะชอบใจที่ได้ระบายความอึดอัดลงบ้าง

“ป้าแช่มจะทำอะไรเหรอคะ” อรรัมภาเห็นนางแช่มตัดข้าวที่หุงไว้ตั้งแต่เมื่อเช้าใส่กล่อง และเตรียมจะทอดไข่เจียวโปะลงในข้าว

“เมื่อกี้คนงานโทร.มาบอกว่านายยังไม่ได้กินข้าวเที่ยง ป้าก็จะถึงไร่อยู่แล้วไม่ได้ซื้ออะไรติดมือกลับมา เลยว่าจะทอดไข่เจียวไปให้กินค่ะ เดี๋ยวโมโหหิวอีกจะยุ่ง”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ ป้าแค่พาฉันไปหานายป้าก็พอแล้ว” อรรัมภาพอจะคิดหาวิธีที่ทำให้ ‘เมฆดำ’ ก้อนนี้สลายกลายเป็น ‘ฟ้าใส’ ให้คนรอบข้างสบายใจแล้ว

ทุกอย่างรอบตัวดูน่าเบื่อไปหมด ถ้าไม่ติดว่าเขามีภาระรับผิดชอบงานใหญ่ระดับจังหวัดอยู่ล่ะก็ คงต้องลาพักร้อนในรอบสิบปีไปที่ไหนสักแห่งไกลๆ แน่

เมฆินทร์ไม่กลับไปพบหน้าอรรัมภาเกือบอาทิตย์แล้ว แต่เขาก็ได้รับรู้ข่าวคราวของเธอจากนางแช่มเป็นระยะ

‘สบายดีค่ะ ไม่ได้ถามถึงนายเลย’

ใช่ซิ เขาไม่ได้อยู่ในสายตา ไม่ได้อยู่ในความนึกคิดของเธอมานานเท่าไรแล้ว

ขนาดอยู่ร่วมบ้านเดียวกันยังเหมือนคนไม่รู้จักกัน เมฆินทร์ไม่มีความหมายใดในชีวิตของอรรัมภาเลยแม้แต่น้อย

สิ่งเดียวที่อรรัมภาต้องการจากเขามากที่สุดคือ ‘ใบหย่า’

ไม่มีวันเสียล่ะ ไม่มีวันที่เมฆินทร์จะจรดปากกาคืนอิสรภาพให้เธอเป็นแน่!

วันนี้เขาประชุมทีมเป็นครั้งสุดท้าย งานใหญ่ที่ใกล้จะมาถึงในสัปดาห์หน้า คงจะช่วยดับความฟุ้งซ่านที่มีอยู่ในหัวใจได้ แต่ก็อย่างที่บอกความหงุดหงิดที่มีสาเหตุมาจากเธอคนนั้น

งานใหญ่ที่เมฆินทร์กำลังใช้มันดับไฟในใจ ดูจะไม่มีผลเลยสักนิด แถมทำให้บรรดาลูกน้องทั้งหลายต่างขวัญหนีดีฝ่อกับอารมณ์ที่แปรปรวนอย่างไม่มีที่มาที่ไปของเขาด้วย

เสียงหัวเราะสนุกสนานดังขึ้นที่หน้าออฟฟิศ เมฆินทร์หงุดหงิดขึ้นมาทันที อะไรมันจะมีความสุขกันขนาดนั้น เขาลุกขึ้นเดินออกไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นทันที แต่เมื่อมองผ่านกระจกออกไปด้านนอก ความหงุดหงิดก็เพิ่มขึ้นอีกเป็นเท่าตัว

“ไม่มีงานการทำกันหรือไง” สีหน้าบึ้งตึงและน้ำเสียงดุดันของเมฆินทร์ทำให้วงแตกทันที

“นาย คุณอรเอามื้อเที่ยงมาให้ค่ะ” นางแช่มรีบบอกพร้อมกับจูงมืออรรัมภามายืนใกล้ๆ

อรรัมภาพอเดาอารมณ์ของเมฆินทร์ได้ จึงเอ่ยปากขึ้นมาว่า

“ยังไม่บ่ายโมง วันนี้อากาศร้อนด้วย พักก่อนดีไหมคะ ฉันซื้อราดหน้ามาฝากค่ะ” หญิงสาวชูถุงราดหน้าขึ้นมาพร้อมรอยยิ้ม