บทที่ 3

พยาบาลสาวคนใหม่ที่เพิ่งจะได้รับการบรรจุเป็นพนักงานประจำในตึกผ่าตัดของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง กำลังถือแฟ้มประวัติคนไข้ไปให้หมอตามที่ได้รับคำสั่งจากหัวหน้าพยาบาล เธอเพิ่งเข้ามาทำงานได้เพียงแค่สองสัปดาห์หลังจากเรียนจบตามหลักสูตร นิชมลเลือกที่จะมาสมัครเข้าทำงานในโรงพยาบาลเอกชนแห่งนี้ ด้วยเหตุผลที่ว่ามีอัตราค่าตอบแทนค่อนข้างสูง ไม่ใช่ว่าเธอไม่มีจรรยาบรรณหรือเห็นแก่เงิน แต่ทั้งนี้เป็นเพราะอยากให้พ่อแม่ซึ่งลำบากหาเงินส่งเสียเธอจนเรียนจบได้มีโอกาสพักบ้าง

ร่างบางเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องทำงานห้องหนึ่ง ซึ่งป้ายชื่อบนประตูติดไว้ว่า ‘นายแพทย์เลิศภพ วงศ์กาญจนดิษฐ์’ ชื่อนั้นให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก แต่หญิงสาวก็ไม่ได้คิดอะไรมากนัก เพราะต้องรีบส่งแฟ้มประวัติคนไข้ให้คุณหมอตามคำสั่ง

นิชมลยกมือขึ้นเคาะประตูห้องแล้วผลักเข้าไปเมื่อได้ยินเสียงอนุญาตที่ดังออกมาจากข้างใน ร่างบางเดินมาหยุดอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ซึ่งขณะนั้นหมอหนุ่มกำลังก้มหน้าก้มตาอ่านแฟ้มประวัติคนไข้ที่จะผ่าตัดในวันนี้

“คุณหมอคะ” หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อม พร้อมกับเอาแฟ้มประวัติไปวางไว้บนโต๊ะ “ดิฉันเอาแฟ้มประวัติคนไข้มาให้ค่ะ”

เลิศภพละสายตาจากเอกสารของตนเอง แล้วจึงเงยขึ้นมองพยาบาลที่เอาแฟ้มมาส่งให้เพื่อกล่าวขอบคุณตามมารยาท ทว่าจังหวะนั้นเอง ทั้งหมอหนุ่มและพยาบาลสาว ต่างคนต่างมองหน้าของอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาสองคู่ไหวระริก ก่อนจะหลุดเสียงออกมาเกือบจะพร้อมๆ กัน

“พี่ภพ!/มล!”

“นี่มลจริงๆ ใช่ไหม?” เลิศภพทวนคำคล้ายอุทาน พลางฉีกยิ้มกว้างอย่างดีใจ

“มลตัวเป็นๆ จับต้องได้ค่ะ ดีใจจังเลยที่ได้เจอพี่ภพอีกครั้ง” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้นไม่แพ้กัน

“พี่ก็ดีใจที่เจอมล ไม่ได้เจอกันตั้งนานแน่ะ”

ความทรงจำครั้งยังเด็กผุดพรายขึ้นในสมองอีกครั้ง เลิศภพคือพี่ชายข้างบ้านของนิชมล ทั้งสองเป็นเพื่อนเล่นและสนิทสนมกันมาก แต่พอเลิศภพเรียนจบชั้นประถม ครอบครัวของเขาซึ่งจัดได้ว่าเป็นครอบครัวที่ร่ำรวยมากในจังหวัด ก็ขายบ้านแล้วย้ายเข้ามาอยู่ในกรุงเทพฯ เพื่อทำธุรกิจส่วนตัว จากนั้นทั้งสองคนก็ไม่มีโอกาสได้พบกันอีกเลย จนกระทั่งวันนี้…

“พี่ภพนั่นแหละ ตั้งแต่มาอยู่กรุงเทพฯ ก็ไม่เคยกลับไปเยี่ยมมลอีกเลย”

“พี่อยากจะกลับไปแทบแย่ แต่ยุ่งอยู่กับการเรียนจนไม่มีเวลาเลย”

“พี่ภพลืมน้องแล้วต่างหาก” นิชมลทำหน้ากระเง้ากระงอดใส่คนที่ตนเองรักเสมือนพี่ชายทันที

“ยังเป็นเด็กขี้งอนเหมือนเดิมนะเรา” เลิศภพสัพยอก ขณะที่รอยยิ้มนั้นผุดพรายทั่วใบหน้า

“มลไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ”

“อืม...ใช่เนอะ ไม่เด็กแล้ว โตเป็นสาวสวยจนพี่จำแทบไม่ได้แน่ะ”

หญิงสาวมีท่าทีเขินอายเมื่อถูกชมซึ่งๆ หน้าเช่นนี้ เพราะแต่ก่อนเธอคือเด็กกะโปโลแขนขาเก้งก้างราวกับลิงทโมนที่คอยวิ่งเล่นตามเลิศภพเท่านั้น

“ไม่ต้องมาแกล้งชมมลเลย...”

“พี่ไม่ได้แกล้งชมมลสักหน่อย แต่พี่ชมจริงๆ” เลิศภพพูดกลั้วหัวเราะ “นี่มลทำงานที่นี่เหรอ”

นิชมลพยักหน้ายิ้มๆ “ใช่ค่ะ...มลเพิ่งมาทำได้แค่สองอาทิตย์ ยังไม่มีหน้าที่รับผิดชอบอะไรมาก แค่หาประวัติคนไข้ แล้วก็เอามาส่งให้คุณหมอเท่านั้นเอง”

“ดีเลย พี่จะได้พาไปเลี้ยงข้าวบ่อยๆ เพื่อชดเชยที่แต่ก่อนเคยทำให้มลท้องเสีย” เลิศภพเท้าความถึงเมื่อครั้งที่พ่อแม่ของทั้งคู่ไม่อยู่บ้าน ซึ่งเขาก็มาเล่นที่บ้านของเธอตามปกติ และได้โชว์ฝีมือปรุงสูตรอาหารแบบพิสดารให้นิชมลกิน ทำให้คืนนั้นเธอท้องเสียจนต้องเข้าโรงพยาบาล

“จริงๆ นะคะ” นิชมลฉีกยิ้มกว้างจนปรากฏลักยิ้ม “อย่าโกหกมลนะ”

“ก็จริงน่ะสิ” เลิศภพพยักหน้าพร้อมกับยืนยันเสียงหนักแน่น 

“งั้นเลี้ยงทุกวันเลย มลจะได้ประหยัดเงิน”

“ยัยน้องมลขี้งก”

“ช่วยไม่ได้นะคะ อยากเปิดโอกาสให้มลเองนี่”

หญิงสาวหัวเราะคิกคัก ใบหน้าทะเล้น ก่อนจะขอตัวกลับไปทำงานด้วยสีหน้าที่เปื้อนด้วยรอยยิ้ม

หลังจากนั้นความสนิทสนมระหว่างนิชมลกับเลิศภพก็กลับคืนมาอีกครั้ง ทั้งสองคนมักจะไปทานอาหารเที่ยงด้วยกันอยู่บ่อยๆ จึงทำให้มีคนเข้าใจผิดและซุบซิบไปต่างๆ นานา แต่นิชมลก็ไม่ค่อยได้สนใจอะไร เพราะเธอบริสุทธิ์ใจและคิดกับเลิศภพเพียงแค่พี่ชายเท่านั้น

อรนิดากดวางโทรศัพท์ด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยจะสู้ดีนัก คนที่ทำงานในโรงพยาบาลซึ่งเธอสนิทสนมด้วย โทร.มาบอกว่าตอนนี้หมอเลิศภพแฟนหนุ่มของเธอมีพยาบาลสาวสวยเข้ามาพัวพัน หญิงสาวมือเย็นเฉียบไปหมด เพราะตั้งแต่คบกันมา เลิศภพไม่เคยวอกแวกหรือออกนอกลู่นอกทางเลยสักครั้ง นอกจากอัคนีผู้เป็นอาแล้ว คนที่อรนิดารักมากที่สุดก็คือเลิศภพ และความรักของทั้งคู่ราบรื่นมาโดยตลอด จนมีแผนว่าจะแต่งงานกันหลังจากที่เธอเรียนจบ กระทั่งอรนิดาได้ยินเรื่องที่ทำให้เธอรู้สึกร้อนรุ่มในใจจนแทบไม่เป็นอันทำอะไรเมื่อครู่นี้

หญิงสาวกระวนกระวายใจเป็นอย่างมาก หากเป็นยามปกติเธอคงจะรีบโทร.หาปัทมาวดีเพื่อให้มาช่วยขบคิดแก้ไขสถานการณ์แล้ว ทว่าตั้งแต่เรียนจบ เพื่อนสาวก็เดินทางไปเรียนต่อยังต่างประเทศ จึงได้แต่คุยกันผ่านโทรศัพท์หรือไลน์เป็นบางครั้งบางคราวเท่านั้น

ร่างบางเดินกลับไปกลับมาเป็นหนูติดจั่นอยู่ครู่ใหญ่ จึงหันไปคว้าเอากระเป๋าแล้วรีบออกจากบ้าน ตรงดิ่งไปยังโรงพยาบาลที่แฟนหนุ่มทำงานอยู่ทันที

ขณะนั้นเป็นเวลาใกล้เที่ยง เจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลต่างเริ่มทยอยออกไปรับประทานอาหารกันบ้างแล้ว เลิศภพเก็บแฟ้มเอกสารบนโต๊ะ ถอดเสื้อกาวน์สีขาวไปแขวนไว้ ก่อนจะลุกไปชวนนิชมลเหมือนเช่นทุกวัน

“ไปทานข้าวกันเถอะมล”

“วันนี้พี่ภพจะเลี้ยงอะไรล่ะคะ” หญิงสาวเอ่ยถามพลางยิ้มอวดฟันขาวซี่เล็กๆ อย่างสดใส

“แล้วแต่เราจะกินสิ”

“งั้นวันนี้...เราไปกินก๋วยเตี๋ยวกันดีกว่าค่ะ เผื่อมลจะได้เป็นเด็กเส้นกับเขาบ้าง”

“มลนี่นะ...จะมุกเยอะไปถึงไหนกันเชียว”

เลิศภพอดยิ้มอย่างเอ็นดูกับความน่ารักของสาวน้อยที่เขารักเสมือนน้องไม่ได้

“ก็ไม่มีสมบัติอย่างอื่นให้สะสมนี่คะ” นิชมลตอบยิ้มๆ ก่อนจะหยิบเอากระเป๋าสตางค์จากลิ้นชักโต๊ะ แล้วเดินเคียงคู่กับเลิศภพไปทางลานจอดรถ

“พี่ภพคะ!”

เสียงของใครคนหนึ่งเอ่ยเรียกหมอหนุ่มจากทางด้านหลัง ทำเอาเลิศภพและนิชมลต่างหันกลับมามองพร้อมๆ กัน อรนิดาจึงรีบปรับสีหน้าให้ดูเป็นปกติ แล้วรีบก้าวฉับๆ ตรงเข้าไปเกาะแขนคนเป็นแฟนอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ อีกทั้งยังแอบใช้สะโพกกระแทกร่างของพยาบาลสาวจนเซนิดๆ