Share

บทที่ 3

last update Tanggal publikasi: 2025-12-13 02:52:31

พยาบาลสาวคนใหม่ที่เพิ่งจะได้รับการบรรจุเป็นพนักงานประจำในตึกผ่าตัดของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง กำลังถือแฟ้มประวัติคนไข้ไปให้หมอตามที่ได้รับคำสั่งจากหัวหน้าพยาบาล เธอเพิ่งเข้ามาทำงานได้เพียงแค่สองสัปดาห์หลังจากเรียนจบตามหลักสูตร นิชมลเลือกที่จะมาสมัครเข้าทำงานในโรงพยาบาลเอกชนแห่งนี้ ด้วยเหตุผลที่ว่ามีอัตราค่าตอบแทนค่อนข้างสูง ไม่ใช่ว่าเธอไม่มีจรรยาบรรณหรือเห็นแก่เงิน แต่ทั้งนี้เป็นเพราะอยากให้พ่อแม่ซึ่งลำบากหาเงินส่งเสียเธอจนเรียนจบได้มีโอกาสพักบ้าง

ร่างบางเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องทำงานห้องหนึ่ง ซึ่งป้ายชื่อบนประตูติดไว้ว่า ‘นายแพทย์เลิศภพ วงศ์กาญจนดิษฐ์’ ชื่อนั้นให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก แต่หญิงสาวก็ไม่ได้คิดอะไรมากนัก เพราะต้องรีบส่งแฟ้มประวัติคนไข้ให้คุณหมอตามคำสั่ง

นิชมลยกมือขึ้นเคาะประตูห้องแล้วผลักเข้าไปเมื่อได้ยินเสียงอนุญาตที่ดังออกมาจากข้างใน ร่างบางเดินมาหยุดอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ซึ่งขณะนั้นหมอหนุ่มกำลังก้มหน้าก้มตาอ่านแฟ้มประวัติคนไข้ที่จะผ่าตัดในวันนี้

“คุณหมอคะ” หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อม พร้อมกับเอาแฟ้มประวัติไปวางไว้บนโต๊ะ “ดิฉันเอาแฟ้มประวัติคนไข้มาให้ค่ะ”

เลิศภพละสายตาจากเอกสารของตนเอง แล้วจึงเงยขึ้นมองพยาบาลที่เอาแฟ้มมาส่งให้เพื่อกล่าวขอบคุณตามมารยาท ทว่าจังหวะนั้นเอง ทั้งหมอหนุ่มและพยาบาลสาว ต่างคนต่างมองหน้าของอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาสองคู่ไหวระริก ก่อนจะหลุดเสียงออกมาเกือบจะพร้อมๆ กัน

“พี่ภพ!/มล!”

“นี่มลจริงๆ ใช่ไหม?” เลิศภพทวนคำคล้ายอุทาน พลางฉีกยิ้มกว้างอย่างดีใจ

“มลตัวเป็นๆ จับต้องได้ค่ะ ดีใจจังเลยที่ได้เจอพี่ภพอีกครั้ง” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้นไม่แพ้กัน

“พี่ก็ดีใจที่เจอมล ไม่ได้เจอกันตั้งนานแน่ะ”

ความทรงจำครั้งยังเด็กผุดพรายขึ้นในสมองอีกครั้ง เลิศภพคือพี่ชายข้างบ้านของนิชมล ทั้งสองเป็นเพื่อนเล่นและสนิทสนมกันมาก แต่พอเลิศภพเรียนจบชั้นประถม ครอบครัวของเขาซึ่งจัดได้ว่าเป็นครอบครัวที่ร่ำรวยมากในจังหวัด ก็ขายบ้านแล้วย้ายเข้ามาอยู่ในกรุงเทพฯ เพื่อทำธุรกิจส่วนตัว จากนั้นทั้งสองคนก็ไม่มีโอกาสได้พบกันอีกเลย จนกระทั่งวันนี้…

“พี่ภพนั่นแหละ ตั้งแต่มาอยู่กรุงเทพฯ ก็ไม่เคยกลับไปเยี่ยมมลอีกเลย”

“พี่อยากจะกลับไปแทบแย่ แต่ยุ่งอยู่กับการเรียนจนไม่มีเวลาเลย”

“พี่ภพลืมน้องแล้วต่างหาก” นิชมลทำหน้ากระเง้ากระงอดใส่คนที่ตนเองรักเสมือนพี่ชายทันที

“ยังเป็นเด็กขี้งอนเหมือนเดิมนะเรา” เลิศภพสัพยอก ขณะที่รอยยิ้มนั้นผุดพรายทั่วใบหน้า

“มลไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ”

“อืม...ใช่เนอะ ไม่เด็กแล้ว โตเป็นสาวสวยจนพี่จำแทบไม่ได้แน่ะ”

หญิงสาวมีท่าทีเขินอายเมื่อถูกชมซึ่งๆ หน้าเช่นนี้ เพราะแต่ก่อนเธอคือเด็กกะโปโลแขนขาเก้งก้างราวกับลิงทโมนที่คอยวิ่งเล่นตามเลิศภพเท่านั้น

“ไม่ต้องมาแกล้งชมมลเลย...”

“พี่ไม่ได้แกล้งชมมลสักหน่อย แต่พี่ชมจริงๆ” เลิศภพพูดกลั้วหัวเราะ “นี่มลทำงานที่นี่เหรอ”

นิชมลพยักหน้ายิ้มๆ “ใช่ค่ะ...มลเพิ่งมาทำได้แค่สองอาทิตย์ ยังไม่มีหน้าที่รับผิดชอบอะไรมาก แค่หาประวัติคนไข้ แล้วก็เอามาส่งให้คุณหมอเท่านั้นเอง”

“ดีเลย พี่จะได้พาไปเลี้ยงข้าวบ่อยๆ เพื่อชดเชยที่แต่ก่อนเคยทำให้มลท้องเสีย” เลิศภพเท้าความถึงเมื่อครั้งที่พ่อแม่ของทั้งคู่ไม่อยู่บ้าน ซึ่งเขาก็มาเล่นที่บ้านของเธอตามปกติ และได้โชว์ฝีมือปรุงสูตรอาหารแบบพิสดารให้นิชมลกิน ทำให้คืนนั้นเธอท้องเสียจนต้องเข้าโรงพยาบาล

“จริงๆ นะคะ” นิชมลฉีกยิ้มกว้างจนปรากฏลักยิ้ม “อย่าโกหกมลนะ”

“ก็จริงน่ะสิ” เลิศภพพยักหน้าพร้อมกับยืนยันเสียงหนักแน่น 

“งั้นเลี้ยงทุกวันเลย มลจะได้ประหยัดเงิน”

“ยัยน้องมลขี้งก”

“ช่วยไม่ได้นะคะ อยากเปิดโอกาสให้มลเองนี่”

หญิงสาวหัวเราะคิกคัก ใบหน้าทะเล้น ก่อนจะขอตัวกลับไปทำงานด้วยสีหน้าที่เปื้อนด้วยรอยยิ้ม

หลังจากนั้นความสนิทสนมระหว่างนิชมลกับเลิศภพก็กลับคืนมาอีกครั้ง ทั้งสองคนมักจะไปทานอาหารเที่ยงด้วยกันอยู่บ่อยๆ จึงทำให้มีคนเข้าใจผิดและซุบซิบไปต่างๆ นานา แต่นิชมลก็ไม่ค่อยได้สนใจอะไร เพราะเธอบริสุทธิ์ใจและคิดกับเลิศภพเพียงแค่พี่ชายเท่านั้น

อรนิดากดวางโทรศัพท์ด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยจะสู้ดีนัก คนที่ทำงานในโรงพยาบาลซึ่งเธอสนิทสนมด้วย โทร.มาบอกว่าตอนนี้หมอเลิศภพแฟนหนุ่มของเธอมีพยาบาลสาวสวยเข้ามาพัวพัน หญิงสาวมือเย็นเฉียบไปหมด เพราะตั้งแต่คบกันมา เลิศภพไม่เคยวอกแวกหรือออกนอกลู่นอกทางเลยสักครั้ง นอกจากอัคนีผู้เป็นอาแล้ว คนที่อรนิดารักมากที่สุดก็คือเลิศภพ และความรักของทั้งคู่ราบรื่นมาโดยตลอด จนมีแผนว่าจะแต่งงานกันหลังจากที่เธอเรียนจบ กระทั่งอรนิดาได้ยินเรื่องที่ทำให้เธอรู้สึกร้อนรุ่มในใจจนแทบไม่เป็นอันทำอะไรเมื่อครู่นี้

หญิงสาวกระวนกระวายใจเป็นอย่างมาก หากเป็นยามปกติเธอคงจะรีบโทร.หาปัทมาวดีเพื่อให้มาช่วยขบคิดแก้ไขสถานการณ์แล้ว ทว่าตั้งแต่เรียนจบ เพื่อนสาวก็เดินทางไปเรียนต่อยังต่างประเทศ จึงได้แต่คุยกันผ่านโทรศัพท์หรือไลน์เป็นบางครั้งบางคราวเท่านั้น

ร่างบางเดินกลับไปกลับมาเป็นหนูติดจั่นอยู่ครู่ใหญ่ จึงหันไปคว้าเอากระเป๋าแล้วรีบออกจากบ้าน ตรงดิ่งไปยังโรงพยาบาลที่แฟนหนุ่มทำงานอยู่ทันที

ขณะนั้นเป็นเวลาใกล้เที่ยง เจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลต่างเริ่มทยอยออกไปรับประทานอาหารกันบ้างแล้ว เลิศภพเก็บแฟ้มเอกสารบนโต๊ะ ถอดเสื้อกาวน์สีขาวไปแขวนไว้ ก่อนจะลุกไปชวนนิชมลเหมือนเช่นทุกวัน

“ไปทานข้าวกันเถอะมล”

“วันนี้พี่ภพจะเลี้ยงอะไรล่ะคะ” หญิงสาวเอ่ยถามพลางยิ้มอวดฟันขาวซี่เล็กๆ อย่างสดใส

“แล้วแต่เราจะกินสิ”

“งั้นวันนี้...เราไปกินก๋วยเตี๋ยวกันดีกว่าค่ะ เผื่อมลจะได้เป็นเด็กเส้นกับเขาบ้าง”

“มลนี่นะ...จะมุกเยอะไปถึงไหนกันเชียว”

เลิศภพอดยิ้มอย่างเอ็นดูกับความน่ารักของสาวน้อยที่เขารักเสมือนน้องไม่ได้

“ก็ไม่มีสมบัติอย่างอื่นให้สะสมนี่คะ” นิชมลตอบยิ้มๆ ก่อนจะหยิบเอากระเป๋าสตางค์จากลิ้นชักโต๊ะ แล้วเดินเคียงคู่กับเลิศภพไปทางลานจอดรถ

“พี่ภพคะ!”

เสียงของใครคนหนึ่งเอ่ยเรียกหมอหนุ่มจากทางด้านหลัง ทำเอาเลิศภพและนิชมลต่างหันกลับมามองพร้อมๆ กัน อรนิดาจึงรีบปรับสีหน้าให้ดูเป็นปกติ แล้วรีบก้าวฉับๆ ตรงเข้าไปเกาะแขนคนเป็นแฟนอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ อีกทั้งยังแอบใช้สะโพกกระแทกร่างของพยาบาลสาวจนเซนิดๆ

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • จำเลยอัคนี (ซีรีส์ชุด : จอมใจอสูร ลำดับที่ ๑)    บทที่ 87 จบบริบูรณ์

    งานแต่งงานระหว่าง ‘อัคนี’ และ ‘นิชมล’ ถูกจัดขึ้นในอีกหนึ่งสัปดาห์ต่อมา คนที่มาร่วมงานเป็นเพียงคนในครอบครัวและคนสนิทเท่านั้นบรรยากาศในงานเต็มไปด้วยความเป็นกันเองและความชื่นมื่น เดวิดกับซาร่าบินตรงจากประเทศอังกฤษเพื่อมาร่วมงานของลูกสาวบุญธรรม เช่นเดียวกับพ่อและแม่ของนิชมลที่มาร่วมงานนี้ด้วย“แด๊ดกับมัมขอให้ลูกมีความสุขมากๆ นะแนนซี่” ซาร่ากล่าวอวยพร“ขอบคุณค่ะ มัมไม่โกรธใช่ไหมคะ ที่แนนซี่ไม่ได้อยู่ดูแลมัมแล้ว”“จะโกรธทำไมล่ะลูก ความสุขของแนนซี่กับพอลสำคัญที่สุด” ซาร่าตอบด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามากระซิบอะไรบางอย่าง “เขาหล่อมากเลยนะแนนซี่”นิชมลยิ้มเขินๆ “ค่ะมัม”“ฉันฝากแนนซี่กับพอลด้วยนะคุณอัคนี” ซาร่าหันไปทางเจ้าบ่าว“ผมสัญญาด้วยชีวิตครับว่าจะดูแลทั้งสองคนให้ดีที่สุด” ชายหนุ่มยืนยันด้วยน้ำเสียงและแววตาที่หนักแน่น“ขอบคุณมากๆ”“ผมต่างหากที่ต้องพูดคำนี้ เพราะคุณซาร่ากับคุณเดวิดช่วยดูแลภรรยาและลูกชายของผมเป็นอย่างดี...” อัคนียกมือขึ้นไหว้สองสามีภรรยาชาวอังกฤษ“ไม่ต้องขอบคุณหรอก เพราะแนนซี่คือลูกสาวของเราเหมือนกัน”การอวยพรของเดวิดและซาร่าจบลงด้วยความซาบซึ้ง จากนั้นก็เป็นแขก

  • จำเลยอัคนี (ซีรีส์ชุด : จอมใจอสูร ลำดับที่ ๑)    บทที่ 86

    คืนนี้พระจันทร์ทรงกลดทอแสงอร่ามเรืองอยู่เหนือยอดมะพร้าวที่ไหวไปมาน้อยๆ ช่างแลดูงดงามยิ่งนัก ก่อนเข้านอนบรรยากาศนั้นเงียบสงบจนได้ยินเสียงร้องของหัวใจบอกว่ามีความสุขได้อย่างชัดเจนพอลหลับไปแล้วเพราะเหนื่อยล้าจากการเล่นสนุกสนานมาตลอดทั้งวัน นิชมลก้มลงจูบที่หน้าผากเล็กนั้นเบาๆ แล้วจึงเดินไปยืนชื่นชมความงามของธรรมชาติในยามค่ำคืนที่ริมหน้าต่างในขณะที่ร่างอรชรกำลังทอดมองอยู่นั้น ไออุ่นหวามๆ ของกายแกร่งก็ลอยล่องมาพร่างพรมเบียดแนบจากด้านหลัง ก่อนที่ลำแขนแข็งแรงจะสอดเข้ารวบเอวบาง พร้อมๆ กับปลายจมูกโด่งเป็นสันฝังลงที่ต้นคอขาวละมุน“อุ๊ย...” หญิงสาวอุทานเบาๆ เพราะไม่คิดว่าอัคนีจะเข้ามาในนี้“ทำไมยังไม่นอน หือ...” เสียงทุ้มกระซิบถามในขณะที่ยังคลอเคลียดอมดมอยู่กับพวงแก้มขาวอมชมพู“แล้วคุณล่ะคะ” เธอหันหน้ากลับมาถามเขาบ้าง “ทำไมถึงยังไม่นอน”“นอนไม่หลับ” เขาทำสายตาเจ้าชู้หรี่มอง “หาคนกล่อมนอนอยู่”“สงสัยจะชินกับการมีคนกล่อมนอนล่ะสิคะ”หญิงสาวมีอาการคอแข็งขึ้นมาฉับพลัน“ไม่เคยมีใครกล่อมสักที”“เชื่อได้แน่เหรอคะ ว่านายหัวอัคนีผู้ยิ่งใหญ่จะไม่เคยมีใครกล่อมนอน”“เชื่อได้สิครับ รักเมียคนเดียว ไม่เคยไปทำเ

  • จำเลยอัคนี (ซีรีส์ชุด : จอมใจอสูร ลำดับที่ ๑)    บทที่ 85

    อัคนีก็ได้รับอนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาลในอีกสองสัปดาห์ต่อมา โดยมีวีไปรับแต่เช้ามืด ซึ่งก็เป็นเวลาเดียวกับพระอาทิตย์ดวงโตกำลังจะโผล่พ้นขอบน้ำทะเลอันกว้างใหญ่ ขึ้นมาทักทายทุกสรรพสิ่งบนโลกใบนี้เฉกเช่นเดียวกับทุกๆ วัน บรรยากาศธรรมชาติในตอนเช้านั้นช่างแลดูสดใสบริสุทธิ์ โอบล้อมด้วยสายลมแสงแดดและท้องทะเลสีคราม ทำให้ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดด้วยความดีใจ ที่ได้กลับมาที่นี่อีกครั้งพร้อมกับคนที่เขารักทั้งสองคนเมื่อสองวันก่อน นิชมลได้สั่งให้ป้าแจ๋วจัดห้องให้อัคนีบนเรือนหลังใหญ่เช่นเดิม ส่วนเธอย้ายไปอยู่อีกห้องกับลูกชาย“คุณพักห้องนี้เหมือนเดิมนะคะ…” เสียงหวานเอื้อนเอ่ยเมื่อประคองเขาขึ้นมาถึงห้อง แล้วพาไปนั่งลงบนเตียงกว้างซึ่งเคยเป็นเตียงของเขา“แล้วคุณล่ะมล”“มลก็กลับไปอยู่ห้องเดิมของมลสิคะ”“ทำไมไม่อยู่ห้องเดียวกันล่ะครับ” เสียงทุ้มถามอ้อนๆ ด้วยแววตากรุ้มกริ่ม“ได้ไงกันคะ” หญิงสาวค้อนอย่างน่ารัก “มลก็ขาดทุนแย่สิแบบนั้น”“ถ้างั้นเรารีบแต่งงานกันเถอะนะมล ผมเหงา ไม่อยากอยู่คนเดียว”นิชมลเบ้ปากคล้ายกับจะยิ้ม “เมื่อก่อนก็อยู่ได้นี่นา ไม่เห็นจะบ่นแบบนี้เลย”“อยู่ได้แต่ทรมานน่าดู...” สีหน้าเขาเคร่งเ

  • จำเลยอัคนี (ซีรีส์ชุด : จอมใจอสูร ลำดับที่ ๑)    บทที่ 84

    ไพลิณีย์มาที่โรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมอาการของอัคนี ครั้นพอเปิดประตูเข้ามาก็เห็นนิชมลยืนอยู่ข้างๆ เตียงชายหนุ่ม ไพลิณีย์จึงมีสีหน้าเจื่อนไปเล็กน้อย“คุณนิชมล...”“สวัสดีค่ะคุณลิน” นิชมลเอ่ยทักทายพร้อมกับยิ้มให้ราวกับไม่ได้โกรธเคืองกันมาก่อน“คุณสบายดีนะคะ”“มลสบายดีค่ะ และก็อยากจะขอโทษคุณลินเรื่องที่...” นิชมลกำลังจะขยับปากพูด“อย่าพูดถึงมันเลยค่ะคุณนิชมล เรื่องมันผ่านมาตั้งนานแล้ว เอาเป็นว่าลินให้อภัยค่ะ จากนี้ไปเรามาเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันดีกว่านะคะ ความจริงที่เรื่องเป็นแบบนี้ก็เพราะเพลิงไม่เคยรักลินเลยต่างหากล่ะคะ”“ขอบคุณมากนะคะคุณลิน”ไพลิณีย์ยิ้มละไม ก่อนจะเข้าไปกอดนิชมลอย่างอบอุ่น อัคนีมองภาพนั้นแล้วอดยิ้มไม่ได้ เขาดีใจที่คนที่เขารักทุกคนต่างให้อภัยซึ่งกันและกัน“ว่าแต่จะแต่งงานกันเมื่อไรเหรอคะ ลินจะได้เตรียมตัดชุด” ไพลิณีย์หันไปถามคนป่วยบ้าง“แล้วแต่มลเขาน่ะครับลิน” นายหัวหนุ่มยื่นมือของตัวเองไปจับมือเรียวเล็กของนิชมลแบบเอาใจ พร้อมทั้งขยิบตาข้างเดียวยิบๆ อย่างยวนยั่ว“ว่าไงคะคุณมล”“มลขอตัวไปดูพอลก่อนนะคะ ไม่รู้ไปเล่นซนอยู่ที่ไหน” นิชมลเดินหนีอย่างเขินๆ ปล่อยให้ไพลิณีย์และอัคนีมองตาม

  • จำเลยอัคนี (ซีรีส์ชุด : จอมใจอสูร ลำดับที่ ๑)    บทที่ 83

    จากนั้นสารวัตรสัญญาและตำรวจร้อยเวรอีกนายก็ลากลับ บรรยากาศในห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง นิชมลกำลังจะขยับหนีไปนั่งที่โซฟาตัวยาว แต่กลับถูกมือหนารั้งไว้เสียก่อน“จะไปไหนครับที่รัก”“มลจะไปนั่งตรงโน้นค่ะ” หญิงสาวบุ้ยปากไปที่โซฟาตัวยาว“นั่งนี่ก็ได้” คนป่วยออดอ้อน ทำตาวิบวับ“มลไม่ได้ไปไหนนี่คะ”“อยากให้อยู่ใกล้ๆ ขอกอดหน่อยนะ ไม่ได้กอดตั้งนาน”“ไหนว่าไม่อยากแตะต้องมลไงคะ” เธอแขวะให้จนได้“ก็ตอนนั้นคนมันหึงนี่ คิดว่ามลมีคนอื่น แล้วยังทำท่ารังเกียจผมอีกต่างหาก”“แล้วรู้ได้ยังไงว่ามลไม่มีคนอื่น”“รู้สิ...เพราะมลตัวสั่นมากตอนที่ถูกผมเมกเลิฟ...” ชายหนุ่มกระเซ้าเสียงแหบพร่า พลางมองหน้าคนถามด้วยแววตากรุ้มกริ่มนิชมลหน้าแดงแปร๊ดอีกระลอก เผลอใช้กำปั้นทุบที่หน้าอกเขาเบาๆ แต่ก็ไม่ได้ทำให้อัคนีรู้สึกเจ็บปวดอะไร ดวงตาคู่คมจ้องมองใบหน้าสวยอย่างแสนรักใคร่ โดยนึกอยากจะหายไวๆ และพาเธอกระโจนขึ้นเตียงให้สมกับที่โหยหามานานแสนนาน“มลจ๋า...”“ขา...” หญิงสาวขานรับเสียงหวาน“คืนนี้อยู่เป็นเพื่อนผมนะ”“ถ้ามลอยู่กับคุณแล้วลูกล่ะคะ” นิชมลตกอยู่ในสภาวะของคนที่ห่วงหน้าพะวงหลัง“อืม...นั่นสิ”ในขณะที่ทั้งสองกำลังขบคิดอยู่น

  • จำเลยอัคนี (ซีรีส์ชุด : จอมใจอสูร ลำดับที่ ๑)    บทที่ 82

    “บางทีมลอาจจะต้องขอบคุณคุณอรนะคะ เพราะการจากไปครั้งนั้นทำให้มลได้เจอสิ่งดีๆ ในชีวิตหลายอย่าง” นิชมลบอกยิ้มๆ“หลานของอรชื่ออะไรคะ” อรนิดาถามต่อ ความหนักอึ้งที่แบกอยู่ในใจมานานตอนนี้เบาโหวงเมื่อได้รับการให้อภัยจากหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า“ชื่อพอลค่ะ”“พอล...” หญิงสาวบุ้ยปาก ทำท่าครุ่นคิด “คล้องจองกับเพลิงจังเลย”“เอ่อ...” นิชมลอึกอักด้วยความขัดเขิน เพราะไม่คิดว่าอรนิดาจะทันสังเกตว่าเธอจงใจตั้งชื่อนี้ให้ลูกก็เพราะคิดถึงเขา...นายหัวอัคนีที่รัก“ให้อภัยอาเพลิงได้ไหมมล ความจริงแล้วอาเพลิงรักมลมากและไม่รู้เรื่องใดๆ ด้วยเลย อาเพลิงอาจจะผิดที่จับมลมาทารุณ แต่อาเพลิงก็หลงรักมลเข้าจริงๆ ตั้งแต่ที่มลจากไป อาเพลิงก็เศร้ามาก ไม่เป็นอันทำการทำงานจนทุกอย่างพังทลายลงเหมือนอย่างที่มลเห็นนี่แหละ” อรนิดาง้อนิชมลแทนอาของตนอีกแรง โดยไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้ทั้งนิชมลและอัคนีปรับความเข้าใจกันแล้วหรือยัง...นิชมลไม่ตอบอะไรนอกจากยิ้มอย่างเดียว แต่แค่นั้นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้อรนิดายิ้มออกมาได้บ้าง อรนิดาสัญญากับตัวเองว่าต่อไปนี้เธอจะรักคนรอบข้างให้มากกว่าที่รักตัวเอง“อรอยากเห็นหน้าพอลจัง”“ตอนนี้พอลอยู่ที่โรงแรม

  • จำเลยอัคนี (ซีรีส์ชุด : จอมใจอสูร ลำดับที่ ๑)    บทที่ 80

    “คุณคะ...คุณคะ...”เสียงที่เรียกติดๆ กันหลายครั้ง ทำเอานิชมลที่กำลังจะเดินออกจากประตูด้านหน้าของตึกหันไปมองคนเรียก“คุณเรียกดิฉันเหรอคะ”“ใช่ค่ะ คุณคือภรรยาของคุณอัคนีใช่ไหมคะ” พยาบาลสาวรีบเอ่ยถาม“เอ่อคือ...” นิชมลอึกอักกับสถานะของตัวเองอย่างไม่รู้ว่าจะตอบรับหรือปฏิเสธดี หญิงสาวชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง

  • จำเลยอัคนี (ซีรีส์ชุด : จอมใจอสูร ลำดับที่ ๑)    บทที่ 79

    “คุณต้องไม่เป็นอะไรนะคะเพลิง คุณต้องไม่เป็นอะไร...ฮือๆ” เสียงหวานพร่ำเพ้อระคนร่ำไห้นาฬิกาเรือนใหญ่ซึ่งแขวนอยู่บนฝาผนังดังแต๊กๆ ทุกครั้งที่เข็มวินาทีเคลื่อนไป นิชมลกลับรู้สึกว่าเวลามันนั้นช่างผ่านไปช้าเสียเหลือเกินวีที่เอารถไปจอดยังลานจอดรถหลังจากส่งนายหัวถึงมือหมอแล้ว เด็กหนุ่มก็รีบตามมาหน้าห้องผ

  • จำเลยอัคนี (ซีรีส์ชุด : จอมใจอสูร ลำดับที่ ๑)    บทที่ 76

    “อื้อ...อื้อ...” หญิงสาวครางลอดไรฟัน สองมือเลื่อนขึ้นโอบรอบคอเขาไว้ ตากลมโตหลับพริ้มลงเหมือนตกอยู่ในภวังค์อำนาจของเขาชั่วขณะอัคนีผละออกมาปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออกจากร่าง แนนซี่มองเรือนกายเปลือยเปล่าที่ขวางเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อหนั่นแน่นแทบไม่กะพริบตา หัวใจดวงน้อยเต้นแรงตึกๆ มากขึ้นเรื่อยๆ เม

  • จำเลยอัคนี (ซีรีส์ชุด : จอมใจอสูร ลำดับที่ ๑)    บทที่ 63

    ณ เกาะฟ้าพร่างดาว...กิจการที่เคยเป็นปึกแผ่นและมั่นคงมานาน บัดนี้เริ่มคลอนแคลนลง เมื่อผู้เป็นเจ้าของไม่ได้ใส่ใจกับการบริหารจัดการมันมากนักฟาร์มหอยมุกซึ่งเคยคึกคักเต็มไปด้วยนักธุรกิจและนักท่องเที่ยวที่มาเยี่ยมชมกิจการ กลับกลายสภาพเป็นทรุดโทรม ไพลิณีย์ที่เคยพากรุ๊ปทัวร์มาเที่ยวที่นี่บ่อยๆ ก็พลอยห่าง

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status