บทที่ 4

นิชมลหน้าเจื่อนและออกอาการงงๆ เล็กน้อย เพราะไม่คิดว่าเลิศภพจะรู้จักกับอรนิดา ซึ่งดูท่าทางที่อรนิดาแสดงออกมานั้นก็พอเดาออกว่าคนทั้งคู่น่าจะมีความสัมพันธ์เกินกว่าคนรู้จักกันฉันมิตร

“อ้าว...อรมาได้ไง” เลิศภพเอ่ยถามแฟนสาว

“คิดถึง...ก็เลยแวะมาหาน่ะค่ะ อรกะว่าจะชวนพี่ภพไปทานข้าวกลางวันด้วยกัน”

“พี่กำลังจะออกไปพอดีเลย อืม...อรครับ นี่นิชมลเป็นพยาบาลที่ทำงานอยู่ตึกเดียวกับพี่” เลิศภพเอ่ยแนะนำให้แฟนสาวรู้จักกับคนที่ตัวเองพามาตามประสาซื่อ โดยไม่รู้ว่าทั้งสองรู้จักกันมาก่อน

อรนิดาหันไปมองคนที่ยืนอยู่ไม่ห่างอีกครั้ง ยิ่งได้มาเห็นด้วยตาตัวเองว่าผู้หญิงที่มาติดพันแฟนหนุ่มคือผู้หญิงที่เคยทำงานกลางคืนและเคยมีเรื่องกับเธอมาก่อนอย่างนิชมล หัวใจของคุณหนูไฮโซก็ยิ่งร้อนรุ่มดั่งมีไฟสุมอยู่ข้างในขึ้นอีกเป็นทวีคูณ

“ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะคะคุณ-อร-นิ-ดา” นิชมลเป็นฝ่ายเอ่ยทักขึ้นก่อนด้วยการเน้นชื่ออย่างช้าๆ ชัดๆ ทีละคำ

“อ้าว นี่รู้จักกันมาก่อนแล้วเหรอ?” เลิศภพเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ

“รู้จักสิคะพี่ภพ” พยาบาลสาวจงใจปรายหางตาไปยั่วยุให้อรนิดาโกรธ เพราะดูออกว่าตอนนี้อีกฝ่ายกำลังหึงหวงตนกับเลิศภพจนแทบคลั่ง “มลกับคุณอรนิดาเคยเรียนที่มหาวิทยาลัยเดียวกันมาก่อน และเราเกือบจะเคยทำกิจกรรมร่วมกันด้วยนะคะ แต่พอดีมลขอถอนตัวมาก่อน เพราะรู้ว่าตัวเองไม่เหมาะสมกับกิจกรรมอันทรงเกียรตินั้น”

“งั้นดีเลย...พี่จะได้ไม่ต้องแนะนำอะไรมาก ไปทานข้าวด้วยกันทั้งหมดนี่แหละ”

อรนิดาทำหน้าง้ำงอเป็นจวักตักแกง เมื่อแฟนหนุ่มออกปากเช่นนั้น แต่ก็ไม่กล้าแสดงออกอะไรมากเพราะกลัวเขาจะมองว่าตนใจแคบ

เลิศภพพาสองสาวไปรับประทานก๋วยเตี๋ยวตามที่ได้ตกลงกับนิชมลไว้แต่แรก อรนิดานั่งข้างๆ เลิศภพเพื่อคอยเอาอกเอาใจแฟนหนุ่ม ส่วนนิชมลได้แต่นั่งรับประทานตามปกติในแบบฉบับของเธอ

“เดี๋ยวมลขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะพี่ภพ” นิชมลเอ่ยขึ้นเมื่อทานก๋วยเตี๋ยวหมดชาม

“ครับ”

“อรก็ขอตัวเหมือนกันนะคะ” อรนิดารีบหันไปบอกแฟนหนุ่ม พลางลุกเดินตามนิชมลไปยังห้องน้ำทันที

ขณะที่นิชมลกำลังยืนล้างมืออยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องน้ำ อรนิดาก็ก้าวตามเข้ามา โดยที่มือทั้งสองข้างยกขึ้นกอดอกไว้แน่น พร้อมๆ กับมองสบตาอันมีลักษณะยากแก่การคาดเดาผ่านกระจกบานนั้นอย่างไม่เป็นมิตร

“เธอต้องการเท่าไหร่?”

“คุณกำลังจะซื้ออะไรจากดิฉันเหรอคะ...” นิชมลหันกลับมาเผชิญหน้ากับคนถาม

“ฉันต้องการให้เธอเลิกยุ่งกับพี่ภพ” อรนิดาเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาโทนต่ำ “ต้องการเท่าไหร่ก็ว่ามาเลย”

“อ๋อ...คุณกำลังจะใช้เงินซื้อพี่ภพนี่เอง” นิชมลยิ้มเยือนเมื่อเข้าใจเจตนาของอีกฝ่ายแจ่มแจ้งในตอนนั้น

“ฉันไม่ต้องการให้เธอยุ่งเกี่ยวกับคนรักของฉัน”

“แต่ฉันอยากยุ่งค่ะ และก็ไม่ต้องการเงินของคุณด้วย พี่ภพก็มีเงินเหมือนกัน ฉันขอจากพี่ภพเรื่อยๆ จะไม่ดีกว่าเหรอ” หญิงสาวแกล้งพูดไปอย่างนั้นเพราะต้องการยั่วยุให้อรนิดาได้โกรธ

“นี่เธอ!”

“จำได้ไหมคะที่ฉันเคยบอกว่าถ้ามีโอกาส ฉันจะเอาคืนคุณแน่ ตอนนี้โอกาสก็มาถึงแล้ว ฉันคงไม่โง่ทิ้งมันไปง่ายๆ หรอกนะคะ มิหนำซ้ำยังได้ผู้ชายที่เพียบพร้อมอย่างพี่ภพมาเป็นของแถมอีกด้วย งานนี้คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม ใครยอมรับเงินของคุณก็เสียสติเต็มทน”

นิชมลยักคิ้วเป็นเชิงยวนอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า

“หน้าด้านที่สุด!”

“ขอบคุณที่ชมค่ะ ขอตัวก่อนนะ ไม่อยากให้พี่ภพนั่งรอนาน”

พยาบาลสาวกระดกมุมปาก ยิ้มเรียบๆ ดุจนางพญา ก่อนจะเดินเฉิดฉายนวยนาดออกไปจากห้องน้ำ ในขณะที่อรนิดาแทบจะกรี๊ดออกมาด้วยความเจ็บใจเหลือแสน!

นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา หัวใจของอรนิดาก็ร้อนรุ่มราวกับถูกไฟสุมอยู่ในอกเพราะกลัวจะถูกแย่งคนรัก ความคิดของเธอมักหมกมุ่นอยู่กับการกีดกันให้ผู้หญิงร้ายกาจอย่างนิชมลออกไปจากชีวิตของเลิศภพ

ในยามพระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า ทั่วอาณาเขตของกรุงเทพมหานครถูกความมืดโรยตัวเข้ามาปกคลุม แต่ทว่าแสงสว่างจากไฟบนท้องถนนและตึกรามบ้านช่อง ก็ทำให้เมืองแห่งนี้เต็มไปด้วยความสว่างไสว สมกับเป็นนครราตรีที่ไม่เคยหลับใหล

รถเมอร์ซิเดสเบนซ์สปอร์ตสีแดงเพลิง วิ่งฉิวจากสนามบินมุ่งหน้าสู่คฤหาสน์หลังงาม บุรุษที่นั่งอยู่ด้านหลังพวงมาลัยของรถราคาหลายสิบล้านคันนั้นก็คือ ‘นายหัวอัคนี’ มหาเศรษฐีหนุ่มซึ่งเป็นเจ้าของฟาร์มมุก และธุรกิจอัญมณีส่งออกที่ใหญ่ที่สุดในภาคพื้นเอเชียอาคเนย์

เขาเพิ่งกลับมาจากเกาะฟ้าพร่างดาว ซึ่งเป็นเกาะส่วนตัวเพื่อมาฉลองวันเกิดให้กับหลานรัก มือที่บังคับพวงมาลัยทำงานประสานกับเท้าที่เหยียบคันเร่งและแตะเบรกในขณะควบคุมรถ ดวงตาสีบรั่นดีซึ่งบดบังด้วยแว่นกันแดดสีชา เหลือบมองกล่องของขวัญบนเบาะข้างๆ พลางอมยิ้มเล็กน้อย เมื่อคิดว่าถ้าหลานสาวเปิดกล่องของขวัญแล้วเห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน คงจะยิ้มร่าอย่างถูกใจเป็นแน่

อีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา อัคนีก็หักพวงมาลัย นำพาหนะเข้าไปจอดยังโรงจอดรถภายในคฤหาสน์หรูโอ่อ่าซึ่งตั้งอยู่ในย่านใจกลางกรุง บ่งบอกถึงราคาอันแพงลิบลิ่วที่ใช้ในการก่อสร้าง ทัศนียภาพรอบๆ ถูกรายล้อมด้วยสวนหย่อมและลานน้ำพุ รวมถึงไม้ดอกไม้ประดับนานาพันธุ์

“คุณเพลิงมาแล้ว”

นมจิตซึ่งเป็นแม่นมวัยชราที่เลี้ยงดูอรนิดาตั้งแต่ยังแบเบาะ รีบเดินต้วมเตี้ยมออกมาต้อนรับผู้เป็นเจ้านายทันที

“แล้วอรล่ะครับนม”

“เก็บตัวอยู่ในห้องตั้งแต่ตอนกลางวันแล้วค่ะ นมไปเรียกก็ไม่ยอมออกมา นี่ถ้ารู้ว่าคุณเพลิงมาถึงแล้วคงจะดีใจน่าดู”

“ปล่อยเขาพักผ่อนไปก่อนเถอะครับนม” อัคนีพูดด้วยสีหน้ายิ้มๆ “งานเลี้ยงคืนนี้จัดเตรียมเรียบร้อยดีแล้วใช่ไหมครับ” เขาเอ่ยถามถึงงานวันเกิดของหลานสาวตนเองซึ่งตรงกับวันนี้

“เรียบร้อยแล้วค่ะ เดี๋ยวถ้าคุณหนูลงมาก็เริ่มงานได้เลย”

“ขอบคุณมากนะครับนม” อัคนีพูดแค่นั้นก็ก้าวขึ้นไปยังชั้นสองของตัวคฤหาสน์เพื่ออาบน้ำแต่งตัวใหม่ และรอที่จะเซอร์ไพรส์หลานสาวตามที่นัดไว้กับนมจิต

ภายในห้องนอนหรูหราซึ่งถูกตกแต่งด้วยโทนหวาน เต็มไปด้วยตุ๊กตายี่ห้อดังและของกุ๊กกิ๊กน่ารักที่ราคาแพงลิบลิ่วทุกชิ้น หากตอนนี้สีหน้าของผู้เป็นเจ้าของห้องกลับไม่ได้ร่าเริงเลยสักนิด อรนิดาเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาบนฝาผนังครั้งแล้วครั้งเล่า พร้อมๆ กับที่กดโทรศัพท์หาเลิศภพหลายต่อหลายครั้ง แต่ปลายสายก็ไม่กดรับเลยสักที

“พี่ภพนะพี่ภพ...ทำไมไม่รับสายอร หรือมัวแต่ขลุกตัวอยู่กับยัยนิชมลจนลืมว่าวันนี้เป็นวันเกิดของอร พี่ภพใจร้าย ไม่รักอรแล้วหรือไง”

คุณหนูแห่งคฤหาสน์หลังงามพึมพำอย่างเสียใจระคนน้อยใจ หลังจากคิดว่าแฟนหนุ่มอาจจะกำลังระเริงรักอยู่กับพยาบาลสาวจนลืมวันเกิดของตน ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บปวดจนน้ำตาไหลรินออกมาเต็มสองแก้ม

เพราะรักมากก็หวงมากและไม่อยากสูญเสียดังเช่นเหมือนครั้งยังเด็ก จึงใจจะขาดรอนๆ เมื่อรู้สึกว่ากำลังจะถูกแย่งคนรักไป...