บทที่ 2

“หน็อยแน่! เจ็บใจนัก เพราะยัยผู้หญิงขายตัวนั่นคนเดียวที่ทำให้ทุกคนมองเราอย่างตำหนิแบบนั้น” ปัทมาวดีขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างเคืองขุ่น ขณะเดินไปขึ้นรถกับอรนิดา

“เขาร้ายกาจกว่าที่อรคิดไว้ซะอีก เกิดมาอรยังไม่เคยถูกใครฉีกหน้าแบบนี้มาก่อน” อรนิดาพลอยมีอารมณ์ไปด้วย

“ก็แน่ล่ะสิ ผู้หญิงกลางคืนก็ย่อมจัดจ้านเป็นธรรมดา” ปัทมาวดีสำทับ จากนั้นก็รีบปรับสีหน้าแล้วเปลี่ยนเรื่องคุย “เออ...แล้วงานวันเกิดของฉันวันเสาร์นี้ เธอจะมาได้หรือเปล่า”

อรนิดาแย้มยิ้มละไม “ไปได้สิ ทำไมจะไปไม่ได้”

“อย่าลืมพาอาเพลิงมาด้วยนะ”

ดวงตาของปัทมาวดีไหวระริกทันทีเมื่อพูดถึงอัคนี ซึ่งเป็นอาหนุ่มสุดหล่อของเพื่อนสาว

“อาเพลิงกลับเกาะไปแล้ว เอาไว้โอกาสหน้าแล้วกัน”

“แล้วหวานใจเธอล่ะ พี่หมอน่ะ”

“เห็นว่ามีเคสผ่าตัด คงมาไม่ได้เหมือนกัน”

“ว้า...เสียดายแย่เลย ขาดหนุ่มๆ หล่อๆ แต่ก็ดีแล้วล่ะฉันจะได้พาเธอและเพื่อนๆ ออกไปฉลองนอกสถานที่ งานนี้รับรองว่ามีอะไรสนุกๆ ให้ทำแน่” ปัทมาวดีหรี่ตาลงอย่างมีแผนการ

ในผับหรูของโรงแรมชื่อดัง ถึงแม้ราคาอาหารกับเครื่องดื่มในผับแห่งนี้จะแพงลิบลิ่ว แต่คนก็ยังแน่นขนัด เพราะคืนนี้เป็นคืนวันเสาร์ ลูกค้าของผับส่วนใหญ่จะเป็นหนุ่มสาวและบุคคลจากวงสังคมไฮโซแทบทั้งนั้น

นิชมลยังคงทำหน้าที่เสิร์ฟอาหารและเครื่องดื่มตามปกติ ซึ่งในคืนวันศุกร์และวันเสาร์เธอจะทำงานจนผับเลิก เพราะไม่มีเรียนในวันรุ่งขึ้น แต่ในวันอื่นๆ จะทำถึงแค่เที่ยงคืนเท่านั้น โดยหญิงสาวหางานพาร์ตไทม์ทำตั้งแต่เริ่มเข้าเรียนมหาวิทยาลัย ก่อนหน้านี้ทำงานในร้านฟาสต์ฟูดแห่งหนึ่ง และเพิ่งจะมาได้งานเป็นพนักงานเสิร์ฟของโรงแรมนี้เมื่อช่วงต้นปีนี่เอง

กลุ่มของอรนิดาและเพื่อนๆ ก้าวเข้ามาในผับแห่งนั้นในช่วงเวลาเกือบๆ เที่ยงคืน หลังจากฉลองงานวันเกิดให้กับปัทมาวดีที่บ้านเสร็จเรียบร้อยแล้ว

“นั่งสิทุกคน” ปัทมาวดีหันหน้าไปบอกเพื่อนในกลุ่มด้วยรอยยิ้ม “วันนี้ฉันเป็นเจ้ามือเลี้ยงเอง”

“แน่นอนสิจ๊ะ ถ้าเจ้าภาพไม่เลี้ยงแล้วใครจะเลี้ยง”

จากนั้นเสียงหัวเราะเริงร่ากันอย่างสนุกสนานก็ดังเซ็งแซ่ขึ้น ซึ่งทุกคนในกลุ่มนี้ต่างเป็นคุณหนูจากตระกูลร่ำรวย ดังนั้นการใช้เงินเพื่อซื้อสินค้าแบรนด์เนมและความหรูหราจึงไม่ใช่เรื่องแปลก

นิชมลเดินไปหาแขกที่มาใหม่เพื่อรับออเดอร์ทันที เนื่องจากเพื่อนพนักงานคนอื่นๆ ตอนนี้ยุ่งอยู่กับการให้บริการแขกอีกโต๊ะ

“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าจะรับอาหารและเครื่องดื่มอะไรดีคะ”

อรนิดากับปัทมาวดีรีบหันไปสบตากันทันทีที่เห็นนิชมล เช่นเดียวกับนิชมลเองก็ชะงักเมื่อเห็นคนทั้งสอง หากแต่ด้วยหน้าที่ทำให้ต้องสำรวมกิริยาและอาการเอาไว้

“พวกเธออยากจะกินอะไรก็สั่งเลย...” ปัทมาวดีผลักรายการอาหารให้เพื่อนทำหน้าที่แทน ส่วนตัวเองหันไปกระซิบกระซาบกับอรนิดา “เห็นไหมอร ว่ายัยนั่นทำงานที่โรงแรมจริงๆ แกล้งทำหน้าที่เป็นพนักงานสาวเสิร์ฟบังหน้า แต่หลังเลิกงานก็คงมีเสี่ยมาหิ้วไปนั่นแหละ”

อรนิดานั่งฟังนิ่งๆ ทว่าสายตายังจ้องมองนิชมลอย่างหยามเหยียด เธอเคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาเยอะ และรู้สึกรังเกียจการกระทำเช่นนั้นมากๆ

ในขณะที่นิชมลไม่ได้สนใจท่าทางของสองสาวนั่นเลย เพราะกำลังตั้งใจจดรายการอาหารลงไปในสมุดเล่มเล็ก แล้วจึงเดินไปส่งออเดอร์ให้กับบาร์เทนเดอร์

นิชมลยืนรออยู่หน้าบาร์เครื่องดื่ม พลางถอนหายใจออกมาดังฟู่อย่างอึดอัด แต่ก็บอกตัวเองไปว่าให้อดทนเข้าไว้ เนื่องจากอีกไม่นานหน้าที่นี้ก็จะจบลง

“มล...เสร็จแล้ว”

เสียงบาร์เทนเดอร์ดังขึ้นพร้อมกับยกถาดเครื่องดื่มมาวางให้นิชมล

“ขอบคุณค่ะพี่”

สาวน้อยจึงหันไปยกถาดเครื่องดื่ม แล้วประคองไปยังโต๊ะของอรนิดาทันที โดยหวังว่าเมื่อทำหน้าที่นี้เสร็จจะแอบหลบไปสูดอากาศให้หายอึดอัดเสียหน่อย

ร่างแน่งน้อยเดินถือถาดเครื่องดื่มอย่างระมัดระวัง เพราะต้องหลบหลีกแขกและพนักงานเสิร์ฟที่เดินกันขวักไขว่ไปมา นิชมลรู้ดีว่าหากพลาดทำถาดร่วง ตัวเองจะโดนค่าปรับมากแค่ไหน สาวน้อยค่อนข้างโล่งอกที่พาถาดเครื่องดื่มมาถึงโต๊ะของอรนิดาแต่โดยดี

หากทว่าความคิดนั้นก็พลันมลายสิ้นไปทันที! เมื่อจู่ๆ เท้าของเธอสะดุดกับอะไรบางอย่างจนหัวคะมำ ถาดเครื่องดื่มที่อยู่ในมือเทกระจาด กระเด็นไปใส่อรนิดาแบบเต็มๆ ส่งผลให้ชุดราตรีราคาแพงระยับเลอะเทอะเปียกปอนและยังส่งกลิ่นเหม็นคลุ้งของแอลกอฮอล์ที่ผสมมากับเครื่องดื่มอีกด้วย

“ว้าย!”

เสียงแก้วที่กระทบพื้นและเสียงร้องเอะอะโวยวายของคนในโต๊ะ ทำให้สายตาหลายคู่ในผับรีบหันมองมาอย่างสนใจ

“นี่เธอทำบ้าอะไรของเธอ!” อรนิดาตวาดเสียงดังลั่นด้วยความโกรธจัด เมื่อคิดว่านิชมลแกล้งทำเครื่องดื่มหกใส่ตน

“ขะ...ขอโทษค่ะ...” นิชมลหน้าเสีย รีบหยิบกระดาษทิชชูบนโต๊ะไปเช็ดให้อย่างตกใจ หากแต่อรนิดาที่กำลังอยู่ในอารมณ์ฉุนเฉียว จึงรีบปัดมือของสาวเสิร์ฟออก

“เอามือสกปรกๆ ของเธอออกไป อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!”

“ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ” นิชมลพยายามจะอธิบาย

“ไม่ได้ตั้งใจอย่างนั้นเหรอ!” อรนิดาเค้นเสียงใส่ ก่อนจะตวัดฝ่ามือเข้าที่ใบหน้าเนียนใสดังเผียะทันที

ปัทมาวดีซึ่งเป็นคนยื่นขาออกไปจนนิชมลสะดุด มองภาพนั้นอย่างสะใจ เมื่อเห็นคู่อริถูกเพื่อนสาวของตนเล่นงานเข้าให้

“นี่คุณ!” นิชมลยกมือขึ้นกุมใบหน้าตัวเอง ขณะหันไปจับจ้องอรนิดาเขม็ง “ฉันไม่คิดเลยนะคะ ว่าคุณหนูผู้สูงศักดิ์อย่างคุณ จะทำกิริยาต่ำๆ แบบนี้ออกมาได้”

อรนิดาหน้าชาและโกรธมากขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ คอยดูเถอะ! เธอจะเล่นงานยัยผู้หญิงปากกล้าคนนี้ให้หนักกว่าเดิม

“เกิดอะไรขึ้นครับ”

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่ค่อยจะสู้ดีนัก ผู้จัดการร้านจึงรีบปรี่เข้ามาไกล่เกลี่ยอย่างรวดเร็ว

“พนักงานเสิร์ฟของคุณ แกล้งทำถาดเครื่องดื่มหกใส่ฉัน”

อรนิดาหันไปเล่นงานผู้จัดการร้านทันที ในขณะที่อีกฝ่ายก็หน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม เมื่อเห็นสภาพอันเปียกปอนเลอะเทอะของลูกค้าระดับวีไอพี

“เอ่อ...ผมต้องขออภัยเป็นอย่างมากด้วยครับ ทางเรายินดีที่จะรับผิดชอบทุกอย่าง”

“คุณจะชดใช้ยังไงคะ???”

“คืนนี้ทางร้านเราจะฟรีค่าอาหารและค่าเครื่องดื่มให้สำหรับโต๊ะของคุณผู้หญิงครับ” ผู้จัดการร้านบอกอย่างประนีประนอม เพื่อหวังให้สถานการณ์จบลงด้วยดี แล้วค่อยไปหักเงินเดือนและตักเตือนนิชมลเอาทีหลัง

“ฉันไม่ต้องการ!” อรนิดาโพล่งเสียงห้วนๆ ขึ้นจนเกือบจะเป็นตวาด “ค่าเครื่องดื่มแค่นี้ฉันมีเงินจ่ายเองได้”

“เอ่อ...แล้วคุณผู้หญิงต้องการให้ทางเราทำอย่างไรครับ”

“ฉันต้องการให้คุณไล่พนักงานคนนี้ออก!”

น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเด็ดขาดและเอาแต่ใจ จนนิชมลซึ่งยืนอยู่ใกล้ๆ ถึงกับมึนชาไปชั่วขณะ เมื่อได้ยินอรนิดาพูดประโยคดังกล่าว

“ครับๆ”

ผู้จัดการร้านรีบพยักหน้ารับหงึกๆ อย่างรวดเร็ว เพราะการปกป้องพนักงานชั้นล่างคนหนึ่งไม่คุ้มเลยกับการที่ต้องเสียลูกค้าระดับคุณหนูไฮโซ รวมทั้งชื่อเสียงของร้าน

“นับตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไปด้วยค่ะ” อรนิดาสำทับต่อด้วยใบหน้าที่เชิดขึ้น

“มล...ไปเก็บของ” ผู้จัดการร้านหันมาสั่งนิชมลเสียงเข้ม “แล้วไม่ต้องกลับมาทำงานที่นี่อีก”

“แต่ผู้จัดการคะ หนูไม่ได้ตั้งใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นจริงๆ นะคะ”

สาวน้อยพยายามจะอุทธรณ์ เพราะนั่นเท่ากับว่าเธอต้องตกงาน...

“ไม่มีแต่! ไปตอนนี้ เธอทำผิดกับลูกค้าก็ต้องยอมรับสิ”

เมื่อผู้จัดการเริ่มมีน้ำเสียงเด็ดขาด นิชมลจึงต้องยอมรับแล้วเดินคอตกกลับเข้าไปหลังร้านอย่างหงอยๆ

หญิงสาวออกไปเปลี่ยนเสื้อผ้าคืนให้ทางโรงแรม แล้วเข้าไปเอากระเป๋าในล็อกเกอร์คล้ายกับเวลาเลิกงานเหมือนวันอื่นๆ หากวันนี้แตกต่างกว่าทุกวัน เพราะหลังจากนี้เธอจะไม่ได้มาทำงานที่นี่อีกแล้ว สาวน้อยเดินออกจากโรงแรมผ่านลานจอดรถเพื่อรอโบกแท็กซี่กลับหอพัก ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากโรงแรมแห่งนี้เท่าใดนัก

โดยในขณะนั้นอรนิดาและกลุ่มเพื่อนๆ ก็เดินออกมาที่ลานจอดรถเพื่อจะกลับบ้านเช่นกัน นิชมลพลางเหลือบไปเห็นและกำลังจะเดินหลบ ทว่าปัทมาวดีดันพูดขึ้นเสียก่อน

“รอเสี่ยคนไหนมารับล่ะหล่อน”

“ฉันก็เพิ่งรู้นะคะว่าคุณหนูไฮโซนี่ มีนิสัยชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องของชาวบ้านเหมือนกัน” นิชมลตอบโต้กลับมาอย่างดุเดือดเพราะตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะต้องเกรงใจคนพวกนี้อีกต่อไป

“ยัยโสเภณีชั้นต่ำ” ปัทมาวดีจีบปากจิกตา “ฉันล่ะรังเกียจจริงๆ เล้ย! ที่มีคนอย่างเธออยู่ในสถาบันเดียวกัน”

“ถ้ารังเกียจนักก็ไปลาออกซะเลยสิคะ เผื่อมหาวิทยาลัยจะได้พัฒนาขึ้นบ้าง เพราะไม่มีพวกชนชั้นสูงแต่จิตใจต่ำดั่งโคลนตมอยู่ในมหาวิทยาลัย”

“กรี๊ดดด!” ปัทมาวดีหวีดเสียงแหลมระงมลั่นเหมือนหมูถูกเชือด

“ไปเถอะปิ๋ม...อย่าไปต่อปากต่อคำเลย พูดไปก็มีแต่เสียกับเสีย” อรนิดาบอกพร้อมกับฉุดแขนคนเป็นเพื่อนไปขึ้นรถ

“ไปก็ไป แต่อย่านึกว่าเธอชนะฉันได้นะนิชมล เพราะอย่างน้อยวันนี้พวกฉันก็สามารถทำให้เธอตกงาน หากจะว่าไปแล้วเธอก็คงไม่เดือดร้อนหรอกใช่ไหม เพราะเงินที่ได้จากการขายตัวคงมากโขกว่างานเสิร์ฟต๊อกต๋อยเป็นไหนๆ” ปัทมาวดีเชิดหน้าตั้งชูคอตรง พลางเบ้ปากอย่างหยามหมิ่น นิชมลกำมือเข้าหากันแน่นจนปรากฏเส้นเลือด ด้วยรู้ดีว่าเหตุการณ์วันนี้ตนเองถูกกลั่นแกล้ง

“ฉันเอาคืนพวกคุณแน่ๆ ถ้ามีโอกาส” สาวน้อยประกาศกร้าว แววตากลมโตแทบจะลุกเป็นไฟ

คุณหนูไฮโซทั้งสองคนหันมามองแล้วเหยียดปากเล็กน้อย ก่อนจะก้าวขึ้นรถเมื่อเห็นว่าคนอย่างนิชมลไม่มีทางต่อกรกับพวกเธอได้...