ตราบาปรักภวังค์แค้น

เสียงสวดอภิธรรมดังก้องที่ศาลาในวัดดังย่านบางบัวทอง ผู้คนมากมายต่างมาร่วมไว้อาลัยต่อการจากไปของผู้วายชนม์ ที่เป็นคนมีหน้ามีตาในสังคม

 'แสนรัก' หญิงสาวในร่างผอมบางอยู่ชุดสีดำร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ที่หน้าโลงศพของมารดาที่จากไปด้วยโรคมะเร็ง 

"แสนรัก" ผู้เป็นพ่อตบบ่าบุตรสาวเบา ๆ อย่างปลอบใจ หญิงสาวจึงหันไปสวมกอดแล้วร้องไห้โฮ มารดาอันเป็นที่รักได้จากไปแล้ว เธอไม่อาจจะช่วยอะไรได้

แม้จะมีเงินมากมาย  แม้หมอยื้อจนสุดกำลัง แต่ความตายอันแสนน่ากลัว ก็ได้พรากบุพการีอันเป็นที่รักให้จากไปอย่างไม่มีวันกลับ

"พ่อคะ...ฮึก" น้ำตาเม็ดใสหลั่งไหลจนเปียกชุ่มเสื้อสูทสีดำราคาแพง 

"ไม่เป็นไรนะแม่ไปสบายแล้ว ลูกต้องเข็มแข็งทำใจให้สบาย ลูกต้องเข้มแข็งนะรู้ไหม?"

"...." แสนรักไม่ได้ตอบ ได้แต่สะอื้นปล่อยหยาดน้ำตาไหลริน  มองดูหญิงวัยกลางคนกับชายหนุ่มใบหน้าคมเข้มเดินเข้ามาในศาลา ผู้ชายคนนั้นหล่อเหลาคมคาย แม้จะหล่อเหลามากเพียงใด ไอ้ผู้ชายคนนั้นกับแม่ของมัน ก็เป็นเพียงคนที่เข้ามาทำความร้าวฉาน เป็นคนที่เข้ามาทำลายความสุขในครอบครัวของเธอ

"แสนรัก ผู้หญิงคนนั้นกับลูกมันเป็นเมียน้อยของพ่อ ฮึก ทำไมคนพวกนั้นใจร้ายกับเราจังเลย" ภาพในอดีตวนเวียนเข้ามาในหัว ภาพที่แม่ร้องไห้อย่างเจ็บปวดทุกข์ทรมาน ในวันที่ท่านนั่งรถไปโรงพยาบาลพร้อมกันกับเธอ

แสนรักอยู่ในชุดนักเรียนสีขาวกระโปรงสีกรมท่า มัดผมรวบตึงปล่อยหางม้าด้านหลังมองดูพ่อนั่งทานอาหารอยู่ที่ร้านโปรดร้านประจำที่ครอบครัวของเธอชอบมานั่งทาน

"หนูจะจัดการมันเอง" ว่าจบก็ทำท่าจะเปิดประตู แต่ผู้เป็นแม่ก็รีบคว้าแขนเรียวเล็กของลูกสาวเอาไว้

"ไม่ต้อง แม่ไม่อยากให้เรื่องมันบานปลาย แม่กลัวพ่อจะโกรธ..."

"หนูไม่สน!" แสนรักสะบัดข้อมือออกอย่างรวดเร็ว ลงจากรถหรูของตัวเองที่กำลังติดไฟแดงเดินข้ามไปถนนอีกฝั่ง ร้านอาหารชื่อดังลูกค้านั่งรับประทานอาหารแน่นขนัด โต๊ะประจำที่แสนรักกับแม่มาทานพร้อมกับพ่อประจำ ถูกพ่อพาเมียน้อยกับลูกมานั่งทานหน้าระรื่น มันทำให้แสนรักเจ็บปวดเจ็บใจที่สุด

ภาพรอยยิ้มเสียงหัวเราะมันทำให้เธอเจ็บแค้น แม่ของเธอต้องไปทำคีโมที่โรงพยาบาลในตอนเช้าของวันนี้ แต่พ่อก็ให้คนขับรถพาเธอไปส่งโรงเรียน แล้วพาแม่ของเธอไปโรงพยาบาลกับคนใช้ต่อ โดยให้เหตุผลว่าพ่อติดลูกค้าสำคัญ ทว่า ท่านกลับมานั่งทานอาหารกับสองแม่ลูกอย่างมีความสุข ไม่ได้สนใจความทุกข์ของแม่เธอเลยแม้แต่น้อย

"พ่อ" น้ำเสียงกระด้างดังขึ้น ทินกรถึงกับสะดุ้งหันไปมองลูกสาวที่อยู่ในชุดนักเรียน กำชายกระโปรงของตัวเองแน่นอย่างโกรธจัด สายตาที่ลูกสาวมองเขา มันเต็มไปด้วยความเสียใจและผิดหวัง 

"แสนรัก"

"พ่อทำแบบนี้กับหนูกับแม่ได้ยังไง?" แสนรักแผดเสียงดังลั่น ผู้คนในร้านต่างมองมาที่เธอเป็นตาเดียว

"มีอะไรไปคุยกันที่บ้าน ทำแบบนี้อายเขา!" ผู้เป็นพ่อเอ่ยปราม แสนรักมองหญิงวัยกลางคนกับลูกชายที่ลุกขึ้นจากโต๊ะอาหาร ผู้หญิงตรงหน้าแต่งกายด้วยเสื้อผ้าแบรนด์ดังราคาแพง ตั้งแต่หัวจรดเท้าวางตัวราวกับเป็นผู้ดี หากทว่ากลับเป็นผู้หญิงเลวที่ชอบลักกินขโมยกิน ชอบแย่งผัวชาวบ้าน

"ไม่มีปัญญาหาผัวหรือไง ถึงได้เป็นเมียน้อยของพ่อฉัน ผู้หญิงอย่างป้าแก่จะตายอยู่แล้ว ควรจะเข้าวัดฟังธรรม แต่กลับทำตัวเลวเป็นเมียน้อย สร้างความร้าวฉานให้ครอบครัวคนอื่น"

"หนูจ้ะ"

"หยุดได้แล้วแสนรัก!"

"นังผู้หญิงสารเลว!"

"ไม่รู้อะไรหุบปากไปเลย" ชายหนุ่มหน้าคมเข้มเสียงกระด้างจ้องเธออย่างไม่พอใจ แสนรักมองอย่างไม่พอใจสายตาที่มองออกไปเต็มไปด้วยโทสะและสายตาเหยียดหยาม

"ทำไม? ฉันพูดแทงใจดำแม่แกเหรอ ผู้ชายอย่างแกมันก็เป็นได้แค่ลูกเมียน้อยแหละ ไอ้ลูกเมียน้อย" 

"แสนรัก หยุดพูดได้แล้ว" แสนรักสาดคำพูดเจ็บแสบไม่หยุดจนทินกรต้องเข้ามาปราม "พลพาแม่กลับไปก่อน"

"ครับพ่อ" ภัทรพลรับคำ แต่แสนรักไวกว่าจับแก้วน้ำสาดใส่หน้าของเปรมสุดาทันที

"ว้าย!"

"น้ำเย็น ๆ คงดับไฟร่านผู้หญิงอย่างเธอไม่ได้หรอก! แต่มันทำให้ฉันสะใจ"

"แสนรัก!" ชายหนุ่มสบถอย่างโมโห จะเข้าไปเอาเรื่องแต่ถูกแม่คว้าแขนเอาไว้ สงสายตาห้ามปราม ไม่ต้องการเรื่องมันบานปลาย

"ทำไม?" เชิดหน้าขึ้นอย่างท้าทาย "แกจะทำอะไรฉันไอ้ลูกเมียน้อย" เธอตราหน้าภัทรพลด้วยถอยคำที่ร้ายกาจ มองเขาอย่างหยามหยัน 

"พลพาแม่กลับก่อน พ่อขอร้อง" ภัทรพลเม้มปากข่มอารมณ์ก่อนจะพามารดาเดินออกจากร้านอาหารไป 

"พ่อทำแบบนี้กับหนูกับแม่ได้ยังไง?"

"มีอะไรไปคุยที่บ้าน"

"คุยที่นี่มันทำไม พ่ออายเหรอที่หนูพูดเรื่องนี้ต่อหน้าของทุกคน ตอนพ่อทำทำไมไม่รู้จักอายบ้าง"

"แสนรัก!" ทินกรบดกรามแน่นข่มอารมณ์สุดฤทธิ์

"พ่อเอาแต่ความสุขตัวเอง ไม่สนใจความรู้สึกของหนูเลย พ่อคิดเหรอว่าหนูจะยอมรับยังผู้หญิงคนนั้นกับลูกของมัน พ่อเลวมากที่ทำลายความรัก ความรู้สึกของแม่แบบนี้ ฮึก! พ่อเอาแต่หลงผู้หญิงร่านคนนั้น พ่อเคยสนความรู้สึกของเราสองแม่ลูกไหม?"

"พอเถอะแสนรัก พ่อไม่อยากจะฟัง การที่ลูกมาฉีกหน้าพ่อฉีกหน้าทุกคนแบบนี้มันไม่มีอะไรดีขึ้นหรอก" ทินกรเอ่ยอย่างไร้ความอดทน เดินออกไปจากร้านอาหารปล่อยให้แสนรักร้องไห้โฮอย่างเจ็บปวด 

และเหตุการณ์ครั้งนั้นสร้างความร้าวฉานให้กับครอบครัว พ่อของเธอยอมรับว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นเมียน้อย สร้างความเสียใจให้กับแสนรักและแม่เป็นอย่างมาก 

หลังจากนั้นเพียงไม่นานแม่ของเธอก็จากไปด้วยโรคร้ายอย่างไม่มีวันหวนกลับ ยิ่งทำให้แสนรักเสียใจมากกว่าเดิม

วันนี้สองแม่ลูกต้นเรื่องก็มาที่นี่ด้วย คงจะมาเยาะเย้ยถากถางเรื่องที่แม่เธอตาย หรือไม่ก็อยากจะมาเปิดตัวเป็นเมียของพ่ออีกคน มีหรือคนอย่างเธอจะยอม....

+++++

เรื่องนี้ดราม่าาหนักหน่วงใครไม่ชอบกดออกเลยค่ะ ขอเตือนไว้นะคะ