تسجيل الدخولนิยายเรื่องนี้เป็นภาคต่อรุ่นลูกของ ป้าน่ะเมียผมนะ 25+++ ใครที่เข้ามาอ่านแนะนำให้ไปอ่านรุ่นพ่อแม่ก่อนนะจ้ะได้เข้าใจที่มาของตัวละคร นิยายเรื่องนี้จะประกอบไปด้วยทั้งหมดสองตอนด้วยกัน 1.คุณหมอบิวตี้(หนูสวย)25+++(พ่อตาขาโหด) 2.พี่สมาร์ท(สุดหล่อ)25+++
عرض المزيد夫が初恋の女へ3,600万円を送った明細を見つけたのは、結婚3周年の記念写真に着るワンピースを買って帰った日だった。
午後2時すぎ、玄関で靴を脱いで、正面左側の階段を上がり、2階の寝室へ入った。レースのカーテン越しの光が白い床へ広がっていた。紺色の衣装袋を窓辺の椅子へ掛けた。
結婚3周年まで、あと1か月。半日だけ休みを取り、写真撮影に着る服を選んできた。
34歳の夫、相良拓真(さがら たくま)には内緒だった。彼の驚く顔が見たかった。
店では、拓真の好みに合わせ、胸元に飾りのない服を選んだ。
結婚記念日の当日は、この服でふたりの写真を撮り、彼がプロポーズしてくれた洋食店へ行くつもりだった。
スマートフォンの予定表には、1か月後の欄に【結婚3周年記念撮影】と入力してあった。
夫に合わせることを、不自由だと思ったことはなかった。
寝室の奥にある衣装室へ入った。壁一面のクローゼットから、結婚前に着たあと、一度も袖を通していなかった拓真の濃紺のスーツを取り出した。
写真スタジオへ行く前に、クリーニングへ出すつもりだった。
上着をハンガーから外した拍子に、内ポケットからふたつ折りの紙が床へ落ちた。
拾い上げると、折り目は固く癖づき、紙の縁にはうっすら黄ばみが浮いていた。
拓真名義の銀行の振込明細だった。
上に並ぶ数字が目に入った。
【振込金額 36,000,000円】
次に、受取人の名前を見た。
【お受取人 カシワギ エリ】
一瞬、見間違えたのかと思った。
柏木絵里(かしわぎ えり)は、私の1学年下で、大学の時から拓真が何かと世話を焼いていた後輩だ。卒業後は海外へ行ったと聞いていた。
3,600万円。
どうして拓真が、絵里にこれほどの大金を――。
仕事か何かで、私の知らない事情があったのだろうか。
そう考えながら、私は明細の日付へ目を移した。
そこで、指が止まった。
3年前の5月2日。
その日付を見た瞬間、ダイニングテーブルで父の治療費を頼んだ時のことがよみがえった。
当時、父、一ノ瀬雄二(いちのせ ゆうじ)は事故で意識を失ったまま、病院のベッドにいた。
医師からは、状態がよくなる可能性のある別の専門治療を提案されていた。
その治療を始めるには、あと90万円を用意しなければならなかった。
あの日、私はテーブルを挟んで拓真の向かいに座っていた。
拓真からは、会社の資金繰りが苦しいと聞かされていた。だから、すぐには頼めなかった。
拓真がこちらを見るのを待ち、膝の上で重ねていた手をテーブルへ置いた。
「拓真」
名前を呼んだものの、続く言葉が出てこなかった。黙って待つ拓真を見つめ、ようやく切り出した。
「お願いがあるの。父が追加の専門治療を受けるために、あと90万円必要なの。貸してもらえないかな」
拓真は返事の代わりに、深いため息をついた。
「90万?足りない分だけで、そんなにかかるのか。意識も戻っていない人に、まだそんな金をかけるのか」
「先生からは、この治療を受ければ、状態がよくなる可能性もあるって言われたの」
「可能性だろ。治る保証もない治療に90万円も使えるか。そんな無駄金のために、俺の会社を巻き込むな」
「でも、今受けなければ――」
「どうせ今すぐ死ぬわけじゃないんだろ。今回は諦めて」
拓真はそこで話を終わらせるように、私から目をそらした。
当時の私は、その苛立ちさえ、会社の資金繰りに追われているせいだと思った。余裕のない時に90万円を頼んだ私が、拓真を追い詰めているのだと。
それでも父のことなら、少しくらい一緒に方法を考えてくれると思っていた。
「全部じゃなくてもいいの。いくらなら、お願いできる?」
拓真は露骨に顔をしかめた。
「俺だって余裕があるわけじゃないんだぞ」
拓真は立ち上がると、鞄から財布を取り出した。1万円札をまとめて抜き、テーブルへ置いた。
「これで全部だ」
私は紙幣を数えた。
「9万円……?」
「出してもらえるだけありがたいと思え。足りない分は、お前が何とかしろ」
拓真は財布を鞄へ戻した。
テーブルに残された1万円札は9枚。
父にその治療を受けてもらうには、あと81万円足りなかった。
私はテーブルの紙幣を両手で拾い上げた。
「あ……ありがとう」
資金繰りが苦しい中、それでも9万円を出してくれた。
そう思うと、急に90万円もの大金を用意してほしいと頼んだ自分のほうが、無理を言っているように感じた。
だから、あの時の説明を疑わなかった。
3年間、一度も。
――でも。
私は手の中の振込明細へ目を戻した。
あの相談をしたのも、本当に5月2日だっただろうか。
振込明細を手にしたまま、衣装室の引き出しから療養費ノートを取り出した。父の治療にかかった金額と、足りない分をどう工面したか、日付ごとに記していたものだ。
3年前のページを開いた。
【5月2日 拓真から9万円。追加治療費、あと81万円】
明細に印字された振込日と一致していた。
父の治療を「無駄金」と切り捨てたその日、拓真は絵里へ3,600万円を送っていた。
地下から、ガレージのシャッターが閉まる低い音が響いた。
拓真が帰ってきた。
自宅で仕事を続ける日は、ガレージ脇の内階段から2階の書斎へ直行するのが常だった。今日、私が半日休みを取ったことは伝えていなかった。
ほどなく、廊下を挟んだ書斎から拓真の声が聞こえた。
私は帰宅していることを知らせようと、明細と療養費ノートを引き出しへ戻して閉めた。衣装室から寝室へ戻り、廊下へ出た。
書斎まであと数歩のところで、閉じた扉の向こうから男の笑い声が聞こえた。
通話をスピーカーにしているらしく、相手の声まで廊下へ漏れていた。
「絵里が帰ってきたんだろ?お前、大学の頃ずっと追いかけてたじゃないか」
絵里の名前を聞いた瞬間、引き出しへ戻した明細の金額がよみがえった。
仕事のための送金かもしれない。まだ、そう思っていたかった。
私は書斎の扉を叩けず、向けていた足を引いた。廊下の角へ戻り、その続きを待った。
「もう昔の話だよ」
「本当か?海外まで行った絵里が戻ってきたんだぞ。奥さんはどうするんだ」
椅子が軋む音がした。
「絵里は昔から頭が切れたし、行動力もあった。海外に行って、ちゃんと結果も出して帰ってきた。今度の新事業だって、あいつの人脈と知識が使える」
拓真の声には、隠す気もないほどの期待がにじんでいた。
「じゃあ、やっぱりまだ好きなんじゃないか」
「好きっていうか、絵里は今でも俺にふさわしいんだよ。海外帰りで見た目もいいし、一緒に歩けばみんな振り返る」
少し間があった。
「澪なんか連れて歩く女じゃない。家に置いておけば十分だ」
電話の相手が笑った。
「それ、奥さんが聞いたら怒るぞ」
「怒る?澪が?あいつは俺に捨てられるくらいなら、何をされても黙ってる。少し優しくすれば、また何事もなかった顔で飯を作るさ」
拓真は何でもないことのように続けた。
「今の仕事だって、冷蔵倉庫の掃除係みたいなものだ。あんな仕事、辞めろって何度言っても聞かない。澪は外で働くより、家のことや母さんの世話をしてる方が向いてる。そっちの方が、よっぽど役に立つのにな」
家庭の方が向いている。役に立つ。
結婚した頃にも、拓真はそう言った。
あの時の私は、それを褒め言葉だと思っていた。
仕事で疲れて帰った私を気遣い、無理をしなくていいと言ってくれたのだと思っていた。
「そこまで絵里がいいなら、離婚してやり直せばいいだろ」
拓真はしばらく黙った。
私は息を殺して、返事を待った。
「離婚まではしないよ」
私は一瞬だけ、まだ捨てられたわけではないと思ってしまった。
「澪は家のことを全部やるし、母さんの買い物や用事にも付き合ってくれる。食事も洗濯も任せられて、なにかと便利なんだよ」
電話の向こうで、笑い声が消えた。
「……お前、ひどいな。嫁を何だと思ってるんだよ」
「嫁だよ。離婚しないんだから、むしろ大事にしてるだろ」
「……便利だから離婚しないってことか?」
「それだけじゃない。会社がきつい時に1,200万円も借りたからな。今さら離婚したら、俺が恩知らずみたいに見えるだろ」
「じゃあ、好きで結婚したわけじゃないのか?」
「好きで?澪と?まさか」
拓真は笑った。
「絵里が海外へ行ったあと、ちょうどそばにいたのが澪だったんだよ。1,200万円も貸してくれたし、家のことも黙ってやる。妻にしておけば、金のことも家のことも困らないと思ったんだよ」
「……お前、本当に最低だな」
「何が?澪だって俺と結婚して社長夫人になれたんだ。お互い得しただろ」
それだけだった。
好きだったから。
一緒にいたかったから。
私は、そのどちらかを待っていた。
けれど拓真が口にしたのは、絵里が海外へ行ったこと、1,200万円、家事、義母の世話だけだった。
私を好きだったという言葉だけは、一度も出なかった。
結婚3周年。私は、いったい何を祝うつもりだったのだろう。
เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังสม่ำเสมอคล้ายเสียงดนตรีสาดที่กำลังบรรเลงบนหาดทรายสีขาวสะอาดบนเกาะส่วนตัวของครอบครัวราเซ ที่วันนี้ได้มีโอกาสต้อนรับคู่สามีภรรยาป้ายแดงที่เพิ่งจะแต่งงานกันได้เพียงอาทิตย์เดียวสองหนุ่มสาวที่เพิ่งลงจากเรือพากันเดินทอดน่องบนหาดทรายขาวที่ยาวสุดลูกหูลูกตา ร่างบางของหญิงสาวอยู่ในความดูแลของชายหนุ่มตลอดทางที่เดินมาอย่างอบอุ่นและดีที่สุดสมาร์ทชี้นู้นชี้นี้ให้มินตราได้ดูมาตลอดทาง เขาเอาใจใส่เธอแบบนี้ทุกลมหายใจเพราะคำสัญญาที่ให้ไว้กับพ่อตาว่าจะดูแลเธอให้ยิ่งกว่าชีวิตของเขาเอง"ที่นี้สวยจังเลยค่ะ"มินตราที่เดินควงคู่มากับสมาร์ทผู้เป็นสามี เธอไม่เคยมาที่นี้และไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าครอบครัวราเซมีเกาะส่วนตัวแต่ที่ทำให้เธอยิ้มกว้างให้เขาได้ก็คือความสวยงามของที่นี่และความเอาใจใส่ของสมาร์ทผู้เป็นสามี"เมียพี่สวยกว่าเกาะนี้อีกนะ"เขารวบร่างเล็กขึ้นมาอุ้มให้ร่างกายนุ่มนิ่มน่าสัมผัสของเธอแนบไปกับอกของเขา ตั้งแต่เดินทางมาจากไทยจนถึงตอนนี้เขาตกหลุมรักเธอไปแล้วไม่รู้กี่รอบเพราะความน่ารักของเธอที่มีเขาเพียงคนเดียวที่ได้สัมผัสอย่างใกล้ชิดมาโดยตลอด"หนูมินเดินเองได้ค่ะ พี่สุดหล่อปล่อยหนูมิ
"ทะลึ่ง นอนไปเลย"มินตรารีบกลับเข้าบ้าน เธอหวั่นใจอยู่ไม่น้อยกลัวจะเผลอปล่อยตัวไปกับอารมณ์ก่อนที่จะสอบเสร็จวันพรุ่งนี้ และผิดคำพูดที่ให้ไว้กับพ่อว่าจะรอให้เรียนจบ เธอต้องหักห้ามทุกอย่างเอาไว้อีกแค่วันเดียวเธอก็จะเรียนจบและได้แต่งงานกับเขาอย่างถูกต้องตามที่ควรจะเป็น"เดี๋ยวถึงห้องแล้วพี่โทรหานะ"สมาร์ทตะโกนไล่หลังสาวน้อยไปแบบเงียบๆ เขากลัวเข้มจะมาได้ยินเข้า อย่างน้อยไม่นอนกอดกันก็ยังได้ยินเสียงกันจนหลับเหมือนทุกวันก็ยังดี"สาวน้อยแว่นโตของพี่นอนหรือยังครับ"พอเห็นแสงไฟจากห้องของหญิงสาวเปิดขึ้นเขาก็รีบกลับเข้าเต็นท์ที่ว่าที่พ่อตาเอามากางให้นอนกลางสนามหญ้าทันที และโทรหามินตราตามที่พูดเอาไว้"อยากจะออกไปจากบ้านกูไปตอนนี้ไหม"เข้มเดินเข้ามาหยิบหนังสือให้มินตราที่ห้องนอนพอดีกับที่โทรศัพท์ของลูกสาวเขาดังขึ้นเขาเลยถือโอกาสรับสายแทนเพราะคนที่โทรมาไม่ใช่ใครอื่นมันคือคนที่นอนอยู่ตรงสนามหญ้าหน้าบ้านเขาเอง"พ่อเข้ม"โทรศัพท์ที่ถืออยู่แทบจะร่วงลงกับพื้น ปลายสายไม่ใช่มินตราหญิงสาวที่เขารักสุดหัวใจแต่กลับเป็นพ่อตาที่เขาแสนจะเกรงใจและไม่อยากจะมาปะทะฝีปากด้วยเลยในเวลานี้"เออ กูเอง"ถึงเขาจะใจดีให้สมาร
"ขนกันมาทำไมมากมาย"เข้มนอนอยู่ที่โรงพยาบาลสองวันเต็มๆ จนมีเวลาให้สมาร์ทโทรบอกคนนู้นคนนี้จนมารวมตัวกันอยู่เต็มห้องเล็กๆ นี้ จนตอนนี้คนไข้ที่ต้องการพักผ่อนอย่างเขาเริ่มรู้สึกอึดอัดโดนเฉพาะต้องมานอนมองหน้าไอ้น้องเขยนอกไส้ที่ดันมายิ้มอยู่ข้างเตียงเขาไม่รู้มันจะดีใจอะไรของมันนักหนา"พักเยอะๆ นะครับ"แมกซ์แวลล์ที่อยู่เมืองไทยมานานนับเดือนเพื่อดูความสำเร็จของลูกชาย กำลังนั่งยิ้มอย่างภูมิใจที่ลูกของเขาเข้มแข็งและอดทนเพื่อคนรักได้ไม่ต่างจากเขาที่เคยผ่านด่านพิสูจน์รักของเข้มมาแล้ว มันช่างน่าภูมิใจสะจริงที่ลูกจะเก่งได้พ่อขนาดนี้"หนูมิน ถ้าพ่อหลับห้ามออกไปไหนนะ หนูยังไม่แข็งแรง""พ่อพักก่อนนะคะ ไม่ต้องห่วงหนูมิน หนูมินหายดีแล้วค่ะ"ร่างเล็กที่นั่งอยู่ข้างเตียงคนไข้คอยมองผู้เป็นพ่อไม่คลาดสายตาเธอเลย สองมือเล็กกำมือใหญ่ไว้แน่นเธอเป็นห่วงผู้ชายคนนี้มากที่สุดในหัวใจ พ่อเข้มของเธอไม่เคยเจ็บป่วยจนต้องนอนโรงพยาบาลมาก่อน"ผมจะดูแลหนูมินให้ครับ"สาร์ทยืนอยู่ด้านหลังมินตราเขาคอยดูแลเข้มอยู่อีกคนรีบเสนอตัวเองออกมาเพื่อให้คนไข้ได้พักจะได้ไม่ต้องกังวนใจอะไร"กูยิ่งต้องห่วง"เขาไม่เคยไว้ใจทั้งแมกซ์แวลล์และสม
"นี้มันกี่โมงแล้ว ใครใช้ให้แกมานอนกินบ้านกินเมืองแบบนี้วะ"เข้มรีบตื่นมาทำหน้าที่ของเขาตั้งแต่ดวงอาทิตย์ยังไม่โผล่ขึ้นขอบฟ้า เขาไม่อยากให้สมาร์ทสุขสบายแม้แต่นาทีเดียวเพราะมันจะต้องเป็นฝ่ายขอยอมแพ้"ผมขอเวลาอีกห้านาทีครับ จะรีบออกไป"เขารู้สึกเหมือนเพิ่งจะนอนพักไปได้ไม่กี่ชั่วโมงนี้เองยังไม่หายเหนื่อยด้วยซ้ำไปแต่เสียงเรียกด้านนอกทำให้เขานอนต่อไม่ได้แล้ว"พ่อแกไม่สอนหรือไง ว่ามาอยู่บ้านคนอื่นเขาต้องทำตัวยังไง"เสียงใหญ่ดุดันตะคอกออกมาเหมือนคนไร้มารยาทแต่เขาจำเป็นต้องร้ายกาจใส่ชายหนุ่มตรงหน้าทั้งที่สมาร์ทก็ไม่ได้มีความผิดอะไรนอกจากเขาต้องการให้ไปให้พ้นจากลูกสาวเขาก็เท่านั้นเอง"ผมขอโทษครับ"ใบหน้าหล่อคมที่เพิ่งตื่นนอนยังคงเปียกชื้นไปด้วยน้ำที่เขาเอามาล้างหน้าก่อนที่จะออกมาเพื่อเรียกความสดชื่นให้ตัวเอง"ตามมา"เข้มพาคนงานที่เขาเพิ่งจะปลุกให้ตื่นเดินมาตามทางเดินเล็กๆ ภายในไร่ที่สองข้างทางเต็มไปด้วยไม้ผลนานาชนิดปลูกแยกโซนกันไว้อย่างเป็นระเบียบ เขาพาสมาร์ทเดินมาจนถึงท้ายไร่ที่ซึ่งจะเป็นห้องทำงานของพ่อนักธุรกิจใหญ่ในวันนี้"งานของแกวันนี้ คือเรื่องกล้วยๆ เหมือนเมื่อวาน"ร่างใหญ่น่าเกรงขามหยุด
"พี่สุดหล่อจะไปไหนคะ"มินตราเงยหน้าจากกองหนังสือที่เธอขนมามากมายเพื่อทำรายงาน เธอเห็นสมาร์ทที่นั่งสั่งงานลูกน้องผ่านโทรศัพท์มือถือกำลังลุกขึ้นเดินทั้งทีเธออุส่ากล่อมให้นั่งมองหน้าเธอเอาไว้อย่าขยับไปไหน"ออกไปคุยโทรศัพท์นะ"ตั้งแต่เขากลับมามินตราก็คอยตามติดเขาตลอด เธอทั้งออดอ้อน ทั้งดุเขาเพื่อที่จะไ
"แพท ไปกับฉัน"หมอตฤณลุกขึ้นเดินไปหาหญิงสาวพร้อมกับกดโทรศัพท์มือถือให้หน้าจอมีแสงขึ้นมาวิธีนี้จะบังคับให้เธออยู่ใกล้เขาจนได้รับไอรักจากเขาไปได้"คนบ้า"แพทจำต้องลุกขึ้นเดินตามเขามาทั้งทีใจยังอยากนั่งทบทวนอะไรบ้างอย่างต่อ"มาคนเดียวไม่ได้หรือไง จะลากฉันมาทำไมด้วย"พอเดินเข้ามาภายในตัวบ้านก็มีเพียงเข
"หายเร็วๆนะคะ"มินตรานั่งมองใบหน้าหล่อเหลา จมูกคมสวยได้รูปรับกับโครงหน้าของเขากำลังขยับเล็กน้อยเพราะมันกำลังทำงานสูดอาการเข้าออก เธออยากให้สิ่งที่เธอเห็นว่าเขาเจ็บเป็นเพียงฝันร้ายที่พอตื่นเขาก็จะหายกลับมาเป็นเหมือนเดิมหญิงสาวยกมือขึ้นลูบไปตามสันจมูกของชายหนุ่ม ไล่ลงมาถึงพวงแก้มสากที่มีหนวดเคราข
"แต่เราเกลียดกันนะคะ"ก่อนหน้านี้เธอเคยสารภาพรักกับเขา และเขาก็ไม่สนใจในความรักของเธอ แต่ถ้าเขาบอกรักเธอบ้างและให้เขาได้เจอเหตุการณ์แบบเธอละมันจะเป็นยังไง"พี่ขอโทษนะ เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะ"สมาร์ทกอดร่างเล็กแน่นขึ้นเพื่อให้เธอได้ยินเสียงหัวใจในอกของลูกผู้ชายอย่างเขา เขามันเริ่มต้นไม่ดีเพราะทิฐิในใ





