로그인นิยายเรื่องนี้เป็นภาคต่อรุ่นลูกของ ป้าน่ะเมียผมนะ 25+++ ใครที่เข้ามาอ่านแนะนำให้ไปอ่านรุ่นพ่อแม่ก่อนนะจ้ะได้เข้าใจที่มาของตัวละคร นิยายเรื่องนี้จะประกอบไปด้วยทั้งหมดสองตอนด้วยกัน 1.คุณหมอบิวตี้(หนูสวย)25+++(พ่อตาขาโหด) 2.พี่สมาร์ท(สุดหล่อ)25+++
더 보기"I am sorry" I pleaded with my eyes closed. I could feel him breath near my neck. He started choking my neck, making me gasp for air due to lack of air. My eyes turned bright red.
I always prayed someone could save me. I wanted this everyday pain to go away but all my prayers were vain."Please.. I beg you" I begged again and in front of someone who loved seeing me in this pathetic situation. For once I wanted to be stronger in front of him, for once I wanted to be brave."Tell me who you are?" He spoke, mocking me. Why? Because he liked my answer."Speak. You disaster" He barked in front of my face. He never once called me with my real name instead gave me dirty names."I..am.." I sobbed tears Fallin down my cheeks. This whole time I kept my eyes closed."Open your eyes" He commanded, pulling my hair back. Because of his everyday pulling of hair my scalp gets swollen. I tried opening my eyes but it was difficult. My eyes felt heavy due to lack of sleep and crying. When I was not doing as his command.He himself forced my upper eyelids to open wide with his two fingers and I knew he would never leave me if I didn't do as per his requirement because his hold on neck was getting tighter and tighter."I am yours" I told him, shivering. He released his hand from my neck and pushed my body down on the floor and laughed hysterically. He loved when I submitted to him and I never said no to him.Why ?Because that way he would leave me alone. That was the only way which kept me going till now.He wasn't the villain of my story, it was me.เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังสม่ำเสมอคล้ายเสียงดนตรีสาดที่กำลังบรรเลงบนหาดทรายสีขาวสะอาดบนเกาะส่วนตัวของครอบครัวราเซ ที่วันนี้ได้มีโอกาสต้อนรับคู่สามีภรรยาป้ายแดงที่เพิ่งจะแต่งงานกันได้เพียงอาทิตย์เดียวสองหนุ่มสาวที่เพิ่งลงจากเรือพากันเดินทอดน่องบนหาดทรายขาวที่ยาวสุดลูกหูลูกตา ร่างบางของหญิงสาวอยู่ในความดูแลของชายหนุ่มตลอดทางที่เดินมาอย่างอบอุ่นและดีที่สุดสมาร์ทชี้นู้นชี้นี้ให้มินตราได้ดูมาตลอดทาง เขาเอาใจใส่เธอแบบนี้ทุกลมหายใจเพราะคำสัญญาที่ให้ไว้กับพ่อตาว่าจะดูแลเธอให้ยิ่งกว่าชีวิตของเขาเอง"ที่นี้สวยจังเลยค่ะ"มินตราที่เดินควงคู่มากับสมาร์ทผู้เป็นสามี เธอไม่เคยมาที่นี้และไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าครอบครัวราเซมีเกาะส่วนตัวแต่ที่ทำให้เธอยิ้มกว้างให้เขาได้ก็คือความสวยงามของที่นี่และความเอาใจใส่ของสมาร์ทผู้เป็นสามี"เมียพี่สวยกว่าเกาะนี้อีกนะ"เขารวบร่างเล็กขึ้นมาอุ้มให้ร่างกายนุ่มนิ่มน่าสัมผัสของเธอแนบไปกับอกของเขา ตั้งแต่เดินทางมาจากไทยจนถึงตอนนี้เขาตกหลุมรักเธอไปแล้วไม่รู้กี่รอบเพราะความน่ารักของเธอที่มีเขาเพียงคนเดียวที่ได้สัมผัสอย่างใกล้ชิดมาโดยตลอด"หนูมินเดินเองได้ค่ะ พี่สุดหล่อปล่อยหนูมิ
"ทะลึ่ง นอนไปเลย"มินตรารีบกลับเข้าบ้าน เธอหวั่นใจอยู่ไม่น้อยกลัวจะเผลอปล่อยตัวไปกับอารมณ์ก่อนที่จะสอบเสร็จวันพรุ่งนี้ และผิดคำพูดที่ให้ไว้กับพ่อว่าจะรอให้เรียนจบ เธอต้องหักห้ามทุกอย่างเอาไว้อีกแค่วันเดียวเธอก็จะเรียนจบและได้แต่งงานกับเขาอย่างถูกต้องตามที่ควรจะเป็น"เดี๋ยวถึงห้องแล้วพี่โทรหานะ"สมาร์ทตะโกนไล่หลังสาวน้อยไปแบบเงียบๆ เขากลัวเข้มจะมาได้ยินเข้า อย่างน้อยไม่นอนกอดกันก็ยังได้ยินเสียงกันจนหลับเหมือนทุกวันก็ยังดี"สาวน้อยแว่นโตของพี่นอนหรือยังครับ"พอเห็นแสงไฟจากห้องของหญิงสาวเปิดขึ้นเขาก็รีบกลับเข้าเต็นท์ที่ว่าที่พ่อตาเอามากางให้นอนกลางสนามหญ้าทันที และโทรหามินตราตามที่พูดเอาไว้"อยากจะออกไปจากบ้านกูไปตอนนี้ไหม"เข้มเดินเข้ามาหยิบหนังสือให้มินตราที่ห้องนอนพอดีกับที่โทรศัพท์ของลูกสาวเขาดังขึ้นเขาเลยถือโอกาสรับสายแทนเพราะคนที่โทรมาไม่ใช่ใครอื่นมันคือคนที่นอนอยู่ตรงสนามหญ้าหน้าบ้านเขาเอง"พ่อเข้ม"โทรศัพท์ที่ถืออยู่แทบจะร่วงลงกับพื้น ปลายสายไม่ใช่มินตราหญิงสาวที่เขารักสุดหัวใจแต่กลับเป็นพ่อตาที่เขาแสนจะเกรงใจและไม่อยากจะมาปะทะฝีปากด้วยเลยในเวลานี้"เออ กูเอง"ถึงเขาจะใจดีให้สมาร
"ขนกันมาทำไมมากมาย"เข้มนอนอยู่ที่โรงพยาบาลสองวันเต็มๆ จนมีเวลาให้สมาร์ทโทรบอกคนนู้นคนนี้จนมารวมตัวกันอยู่เต็มห้องเล็กๆ นี้ จนตอนนี้คนไข้ที่ต้องการพักผ่อนอย่างเขาเริ่มรู้สึกอึดอัดโดนเฉพาะต้องมานอนมองหน้าไอ้น้องเขยนอกไส้ที่ดันมายิ้มอยู่ข้างเตียงเขาไม่รู้มันจะดีใจอะไรของมันนักหนา"พักเยอะๆ นะครับ"แมกซ์แวลล์ที่อยู่เมืองไทยมานานนับเดือนเพื่อดูความสำเร็จของลูกชาย กำลังนั่งยิ้มอย่างภูมิใจที่ลูกของเขาเข้มแข็งและอดทนเพื่อคนรักได้ไม่ต่างจากเขาที่เคยผ่านด่านพิสูจน์รักของเข้มมาแล้ว มันช่างน่าภูมิใจสะจริงที่ลูกจะเก่งได้พ่อขนาดนี้"หนูมิน ถ้าพ่อหลับห้ามออกไปไหนนะ หนูยังไม่แข็งแรง""พ่อพักก่อนนะคะ ไม่ต้องห่วงหนูมิน หนูมินหายดีแล้วค่ะ"ร่างเล็กที่นั่งอยู่ข้างเตียงคนไข้คอยมองผู้เป็นพ่อไม่คลาดสายตาเธอเลย สองมือเล็กกำมือใหญ่ไว้แน่นเธอเป็นห่วงผู้ชายคนนี้มากที่สุดในหัวใจ พ่อเข้มของเธอไม่เคยเจ็บป่วยจนต้องนอนโรงพยาบาลมาก่อน"ผมจะดูแลหนูมินให้ครับ"สาร์ทยืนอยู่ด้านหลังมินตราเขาคอยดูแลเข้มอยู่อีกคนรีบเสนอตัวเองออกมาเพื่อให้คนไข้ได้พักจะได้ไม่ต้องกังวนใจอะไร"กูยิ่งต้องห่วง"เขาไม่เคยไว้ใจทั้งแมกซ์แวลล์และสม
"นี้มันกี่โมงแล้ว ใครใช้ให้แกมานอนกินบ้านกินเมืองแบบนี้วะ"เข้มรีบตื่นมาทำหน้าที่ของเขาตั้งแต่ดวงอาทิตย์ยังไม่โผล่ขึ้นขอบฟ้า เขาไม่อยากให้สมาร์ทสุขสบายแม้แต่นาทีเดียวเพราะมันจะต้องเป็นฝ่ายขอยอมแพ้"ผมขอเวลาอีกห้านาทีครับ จะรีบออกไป"เขารู้สึกเหมือนเพิ่งจะนอนพักไปได้ไม่กี่ชั่วโมงนี้เองยังไม่หายเหนื่อยด้วยซ้ำไปแต่เสียงเรียกด้านนอกทำให้เขานอนต่อไม่ได้แล้ว"พ่อแกไม่สอนหรือไง ว่ามาอยู่บ้านคนอื่นเขาต้องทำตัวยังไง"เสียงใหญ่ดุดันตะคอกออกมาเหมือนคนไร้มารยาทแต่เขาจำเป็นต้องร้ายกาจใส่ชายหนุ่มตรงหน้าทั้งที่สมาร์ทก็ไม่ได้มีความผิดอะไรนอกจากเขาต้องการให้ไปให้พ้นจากลูกสาวเขาก็เท่านั้นเอง"ผมขอโทษครับ"ใบหน้าหล่อคมที่เพิ่งตื่นนอนยังคงเปียกชื้นไปด้วยน้ำที่เขาเอามาล้างหน้าก่อนที่จะออกมาเพื่อเรียกความสดชื่นให้ตัวเอง"ตามมา"เข้มพาคนงานที่เขาเพิ่งจะปลุกให้ตื่นเดินมาตามทางเดินเล็กๆ ภายในไร่ที่สองข้างทางเต็มไปด้วยไม้ผลนานาชนิดปลูกแยกโซนกันไว้อย่างเป็นระเบียบ เขาพาสมาร์ทเดินมาจนถึงท้ายไร่ที่ซึ่งจะเป็นห้องทำงานของพ่อนักธุรกิจใหญ่ในวันนี้"งานของแกวันนี้ คือเรื่องกล้วยๆ เหมือนเมื่อวาน"ร่างใหญ่น่าเกรงขามหยุด
"พี่สุดหล่อจะไปไหนคะ"มินตราเงยหน้าจากกองหนังสือที่เธอขนมามากมายเพื่อทำรายงาน เธอเห็นสมาร์ทที่นั่งสั่งงานลูกน้องผ่านโทรศัพท์มือถือกำลังลุกขึ้นเดินทั้งทีเธออุส่ากล่อมให้นั่งมองหน้าเธอเอาไว้อย่าขยับไปไหน"ออกไปคุยโทรศัพท์นะ"ตั้งแต่เขากลับมามินตราก็คอยตามติดเขาตลอด เธอทั้งออดอ้อน ทั้งดุเขาเพื่อที่จะไ
"แพท ไปกับฉัน"หมอตฤณลุกขึ้นเดินไปหาหญิงสาวพร้อมกับกดโทรศัพท์มือถือให้หน้าจอมีแสงขึ้นมาวิธีนี้จะบังคับให้เธออยู่ใกล้เขาจนได้รับไอรักจากเขาไปได้"คนบ้า"แพทจำต้องลุกขึ้นเดินตามเขามาทั้งทีใจยังอยากนั่งทบทวนอะไรบ้างอย่างต่อ"มาคนเดียวไม่ได้หรือไง จะลากฉันมาทำไมด้วย"พอเดินเข้ามาภายในตัวบ้านก็มีเพียงเข
"แต่เราเกลียดกันนะคะ"ก่อนหน้านี้เธอเคยสารภาพรักกับเขา และเขาก็ไม่สนใจในความรักของเธอ แต่ถ้าเขาบอกรักเธอบ้างและให้เขาได้เจอเหตุการณ์แบบเธอละมันจะเป็นยังไง"พี่ขอโทษนะ เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะ"สมาร์ทกอดร่างเล็กแน่นขึ้นเพื่อให้เธอได้ยินเสียงหัวใจในอกของลูกผู้ชายอย่างเขา เขามันเริ่มต้นไม่ดีเพราะทิฐิในใ
สมาร์ทใช้เวลาเกือบทั้งวันในการตามหามินตรา และตอนนี้ทั้งมหาลัยก็แทบจะไม่เหลือใครอยู่เลยนอกจากนักศึกษากลุ่มสุดท้ายที่อยู่ชั้นสองของตึกร่างใหญ่หามุมมืดนั่งรอเพราะเขาคาดหวังให้นักศึกษากลุ่มนั้นมีมินตรารวมอยู่ด้วย และทุกอย่างก็เป็นไปตามที่เขาคิดไว้ร่างบางเดินลงมาพร้อมกับเพื่อนๆของเธอ มินตราของเขาใส่เส