บทที่ 8

ขณะนั้นเองในรถอีกคัน ชายแปลกหน้าซึ่งขับตามมาและจอดรถซุ่มดูอยู่ไม่ห่างนัก ก็รีบกดโทรศัพท์หาผู้เป็นเจ้านายทันที

“ผมอยู่หน้าบ้านของคุณนิชมลแล้วครับนาย เมื่อสักครู่นี้คุณเลิศภพลงมาจ่ายเงินให้กับป้าคนหนึ่ง ซึ่งน่าจะเป็นเจ้าของบ้านเช่า” ลูกน้องรายงานตามที่เห็น

“นี่ถึงขนาดเช่าบ้านให้กันอยู่เลยเหรอ มันชักจะมากเกินไปแล้ว!” อัคนีกำมือเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนเขียวครึ้ม ก่อนจะสั่งการอะไรบางอย่างผ่านโทรศัพท์มือถือ แล้วจึงก้าวออกจากห้องนั่งเล่น ขึ้นไปยังห้องของหลานสาวตนเอง

อรนิดามองอาหนุ่มด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความสดใสโดยสิ้นเชิง ร่างสูงเดินไปทรุดตัวนั่งลงบนเตียงใกล้ๆ ผู้เป็นหลานสาว พร้อมกับยกมือขึ้นวางบนศีรษะเล็กๆ และลูบเบาๆ อย่างรักใคร่แกมเอ็นดู

“เป็นไงบ้าง...ยังเจ็บแผลอยู่ไหม”

“ไม่ค่อยเจ็บแล้วค่ะ”

“สบายใจได้แล้วนะ อาจัดการเรื่องผู้หญิงคนนั้นให้เรียบร้อยแล้ว อารับรองว่าเขาจะไม่มายุ่งกับเลิศภพอีก” คนเป็นอาเอ่ยปลอบด้วยสีหน้าที่แสร้งทำเป็นยิ้มแย้ม หากในใจกลับขุ่นเคืองพยาบาลสาวคนนั้น ราวกับภูเขาไฟที่พร้อมจะปะทุได้ทุกเมื่อ

“จริงๆ เหรอคะอาเพลิง!” ประโยคดังกล่าวทำเอาอรนิดาเบิกตาโตเป็นไข่ห่าน แล้วรีบโผเข้ากอดอาหนุ่มอย่างดีใจทันที

“จริงสิ...” อัคนีคลี่ยิ้มบางๆ แววตาเป็นประกายอ่อนโยน “แต่อรต้องสัญญากับอานะ ว่าจะไม่ทำอะไรโง่ๆ แบบวันนั้นอีก รู้ไหมว่าอาเจ็บปวดมากแค่ไหน”

“อรขอโทษค่ะอาเพลิง...” เสียงใสดังงุ้งงิ้งอยู่ในอ้อมอกแกร่ง ก่อนจะผละใบหน้าออกมายิ้มหวาน “อรสัญญาค่ะว่าจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว”

อัคนีพยักหน้ายิ้มๆ “ดีมากจ้ะ เป็นหลานสาวอาเพลิงต้องเข้มแข็งและห้ามยอมแพ้อะไรง่ายๆ เข้าใจไหม”

“ค่ะอาเพลิง”

อรนิดารับคำพลางยิ้มอวดฟันขาวสะอาด เมื่อผู้เป็นอาออกปากว่าจะจัดการกับศัตรูหัวใจให้ เธอเกลียดผู้หญิงมากเล่ห์คนนั้นนัก! ที่ผ่านมาเลิศภพไม่เคยทำตัวห่างเหินและให้ความสำคัญกับเธอเป็นอันดับหนึ่งอยู่เสมอ แต่พอมีนิชมลเข้ามา เขาก็เริ่มมีท่าทีเปลี่ยนไป

“อรรักอาเพลิงค่ะ รักที่สุดเลย”

สาวน้อยบอกอย่างเอาใจ แล้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองอาหนุ่ม ผู้เปรียบเสมือนดั่งพ่อกับแม่ของเธอด้วยความซาบซึ้ง เขาใจดีและตามใจเธอเสมอ อรนิดารู้ว่าหากอัคนีรับปากอะไรแล้ว เขาจะทำตามที่สัญญาได้ทุกครั้ง

นิชมลเดินออกมาจากโรงพยาบาลในตอนเย็นหลังเลิกงานเพื่อไปรอรถเมล์ที่ป้าย ในระหว่างทางนั้นเธอได้แวะกดเงินในตู้เอทีเอ็ม ด้วยหวังว่าจะนำไปคืนให้กับเลิศภพในวันพรุ่งนี้ มือบางสอดบัตรเข้าไปในเครื่องและกดรหัสจำนวนสี่หลัก จากนั้นก็กดเลือกจำนวนเงิน ซึ่งไม่กี่อึดใจตู้ก็ส่งเงินตามจำนวนที่กดออกมาให้ นิชมลนับเงินก่อนจะหยิบใส่ลงในกระเป๋าสตางค์อย่างเรียบร้อย แล้วจึงค่อยเดินต่อไปยังป้ายรถเมล์

ระหว่างที่ร่างบางในชุดพยาบาลสีขาวสะอาดตากำลังเดินอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีชายฉกรรจ์คนหนึ่งวิ่งปราดเข้ามาประชิดด้านหลัง โดยใช้ความว่องไวกระชากเอากระเป๋าสะพายของเธอไปอย่างรวด เร็ว นิชมลยืนอึ้งอยู่เพียงเสี้ยววินาทีด้วยความตกใจ และเมื่อนึกได้ว่าตัวเองถูกกระชากกระเป๋า จึงรีบวิ่งตามพร้อมกับร้องตะโกนให้คนช่วย

“ช่วยด้วยค่ะ!!! ช่วยด้วยค่ะ!!!”

หลายคนหันมามองตาม หากก็ไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วย ทำให้นิชมลหมดหวัง เพราะโจรกระชากกระเป๋าเริ่มวิ่งห่างออกไปเรื่อยๆ แต่แล้วโจรคนนั้นก็ถูกขัดขวางด้วยร่างสูงสง่าของใครคนหนึ่ง

“ส่งกระเป๋านั้นคืนมาซะ” เสียงทุ้มทรงอำนาจดังกังวานขึ้น

“ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็อย่ามาแส่ หลีกไปโว้ย!” โจรชั่วหน้าแดงก่ำด้วยความเดือดดาล

“แล้วถ้าฉันไม่หลีกล่ะ”

“งั้นก็ตายซะ!”

พูดจบ...โจรชั่วก็ชักมีดที่เหน็บไว้ด้านหลังออกมา แล้วดีดปลายด้ามเสียงดังกริ๊ก ความแวววาวของมีดเล่มนั้นบ่งบอกว่ามันคมมากแค่ไหน เพียงแค่เฉียดส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกาย คงจะทำให้เนื้อขาดวิ่นเป็นแน่ โจรร้ายแสยะยิ้มอย่างเป็นต่อเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีอาวุธใดๆ มันรีบพุ่งเข้าหาชายหนุ่ม โดยหวังจะเสียบท้องให้ไส้ทะลัก และคิดว่าระยะแค่นี้มันไม่พลาดแน่ ทว่าร่างสูงก็สามารถเอี้ยวตัวหลบว่องไว ปลายด้ามของมีดวืดพลาดเป้า ทำให้โจรชั่วเสียหลัก ชายหนุ่มพลเมืองดีจึงใช้ลำแขนข้างหนึ่ง กระแทกเข้าใส่ข้อมือของโจรเต็มแรง จนมีดเล่มนั้นกระเด็นตกลงไปที่พื้น แล้วลำขาแกร่งอีกข้างของชายหนุ่มพลเมืองดีคนนั้น ก็ยกขึ้นเตะเข้าที่ชายโครงของโจรชั่วดังป้าบๆๆ ก่อนที่เขาจะเข้าคลุกวงใน ประเคนเข่าใส่บริเวณชายโครงของโจรติดๆ กันหลายครั้ง จนมันทรุดตัวลงไปนอนแผ่หลากับพื้น ท่ามกลางเสียงไทยมุงที่เฮดังลั่นเมื่อเห็นคนชั่วสิ้นฤทธิ์!

ปี๊ดๆ ปี๊ดๆ

เสียงนกหวีดดังขึ้น ตำรวจสองนายรีบวิ่งเข้ามาจับคนร้ายที่ลงไปนอนหมอบอยู่กับพื้น จากนั้นไทยมุงก็สลายตัวไป ร่างสูงใหญ่จึงก้มลงไปหยิบกระเป๋าแล้วนำมาคืนให้กับหญิงสาว

ทันทีที่เห็นคนช่วยเต็มตา นิชมลก็ถึงกับสะดุดลมหายใจตัวเองไปชั่วขณะ เธอจำได้แม่น ‘เขา’ คือผู้ชายคนเดียวกับที่เธอวิ่งไปชนบนโรงแรมเมื่อหลายเดือนก่อน ไม่อยากเชื่อว่าเขาจะเป็นคนช่วยเธออีกครั้งในวันนี้

“ขะ...ขอบคุณมากนะคะ” เสียงหวานเอ่ยขึ้น และรู้สึกว่ามันติดขัดไปหมด เพราะเธอกำลังสะดุดลมหายใจตัวเองด้วยความตื่นเต้น

“ไม่เป็นไรครับ” เสียงทุ้มบอกพร้อมกับยิ้มละไมให้

ให้ตายสิ! หัวใจของนิชมลกำลังจะละลายไปกับรอยยิ้มแสนเสน่ห์ของเขา ใบหน้าเนียนใสเริ่มระเรื่อจนกลายเป็นสีแดงแจ๋ ทำให้อัคนีหัวเราะออกมาเบาๆ

“ท่าทางคุณจะยังไม่หายตกใจใช่ไหม”

“เอ่อ...ค่ะ”

“ดีใจที่ได้พบกันอีกครั้งนะครับสาวน้อย”

คำพูดประโยคนั้น ทำให้นิชมลรู้ว่าเขาเองก็จำเธอได้เช่นกัน ดวงตาคู่สวยมองใบหน้าหล่อคมคายเต็มตา หัวใจดวงน้อยเต้นแรงขึ้นอย่างลิงโลด จนต้องรีบเอ็ดตัวเองว่ามิควรแสดงอาการเช่นนั้นต่อหน้าเขา

“ค่ะ”

“คุณกำลังจะไปไหนครับ ให้ผมไปส่งไหม” อัคนีเอ่ยอาสา

“เอ่อ...ไม่เป็นไรค่ะ ฉันกำลังจะกลับบ้านพักน่ะค่ะ ฉันกลับเองได้”

“คุณไม่ไว้ใจผม?” คิ้วเข้มดกดำเลิกขึ้นเป็นเชิงถาม

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ” เสียงหวานรีบบอกอย่างลนลานเพราะกลัวเขาจะเข้าใจผิด พร้อมกับไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องรู้สึกเช่นนี้ ทั้งๆ ที่เพิ่งเจอกันแค่สองครั้งเท่านั้น

“ถ้าอย่างนั้นก็ให้ผมไปส่งนะ ผมเป็นห่วงความปลอดภัยของคุณ”

“คือ...คือว่า...” ริมฝีปากรูปกระจับจิ้มลิ้มเม้มเข้าหากันด้วยความลังเล

“ถ้าคุณปฏิเสธ ผมจะถือว่าคุณรังเกียจ” อัคนีทิ้งไม้ตาย พลางยิ้มกริ่มในใจ

“เปล่านะคะ คือฉันไม่อยากรบกวนต่างหาก แค่นี้ฉันก็เป็นหนี้บุญคุณของคุณจะแย่อยู่แล้ว” นิชมลบอกเสียงอ่อยๆ

“ถ้าอย่างนั้นผมจะให้คุณตอบแทนบุญคุณผมก็แล้วกัน คุณจะได้ไม่รู้สึกว่าติดค้าง ตกลงไหมครับ”

“ตอบแทนยังไงคะ?” คิ้วเรียวงามยับย่นขณะเอียงคอมองเขาอย่างสงสัย

“ไปขึ้นรถก่อนครับ แล้วผมจะบอกคุณ...” ริมฝีปากหยักได้รูปคลี่ยิ้มแสนเสน่ห์อีกครั้ง ทำเอานิชมลหัวใจกระตุกวูบไหวเป็นครั้งที่เท่าไรก็ไม่รู้ ในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง

“ก็ได้ค่ะ”

เขาผายมืออย่างสุภาพ แล้วเดินนำหญิงสาวไปยังรถเมอร์ซิเดสเบนซ์สปอร์ตสีแดงเงาวับ ซึ่งจอดอยู่ริมฟุตบาทห่างออกไปประมาณห้าสิบเมตร